DIH-III-156/2024

1 P REZES URZĘDU OCHRONY KONKURENCJI I KONSUM ENTÓW Warszawa, 10 grudnia 2024 r. DIH - 3.707.133.2024 .JS DECYZJA DIH - 3. 156 .2024 Na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r. poz. 572 ), art. 1 ust. 3 oraz art. 5 ust. 2 ustawy z dnia 15 grudnia 2000 r. o Inspekcji Handlowej (Dz. U. z 2024 r. poz. 312 , ze zm. ), po przeprowadzeniu postępowania administracyjnego w przedmiocie odwołania wniesionego przez przedsiębiorców: Alicję Massessi oraz Andrea Massessi prowadzących działalność gospodarczą w formie spółki cywilnej La Piazza w Naczęsławicach, od decyzji nr 111/ 2024 Opolskiego Wojewódzkiego Inspektora Inspekcji Handlowej z 6 września 2024 r. (sygn. NRU.8361.263.2024), nakładającej solidarnie na ww. przedsiębiorców karę pieniężną w wysokości 500 zł (słownie: pięćset złotych), na podstawie art. 6 ust. 1 ustawy z d nia 9 maja 2014 r. o informowaniu o cenach towarów i usług (Dz. U. z 2023 r. poz. 168), za naruszenie obowiązków wynikających z art. 4 ust. 1 ww. ustawy, Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów utrzymuje w mocy zaskarżoną decyzję . UZASADNIENIE W d niach 24 i 29 maja oraz 12 czerwca 2024 r., działając na podstawie upoważnienia do przeprowadzenia kontroli nr NRU.263.2024 z 24 maja b r., inspektorzy reprezentujący Opolskiego Wojewódzkiego Inspektora Inspekcji Handlowej, zwanego dalej „Opolskim WIIH” lub „organem pierwszej instancji”, przeprowadzili kontrolę w restauracji należącej do kontrolowanych przedsiębiorców, zwanych dalej „stronami” lub „przedsiębiorcami”. Na podstawie art. 48 ust. 1 ustawy z dnia 6 marca 2018 r. Prawo przedsiębiorców (Dz. U. z 20 24 r. poz. 236 , ze zm. ), zwanej dalej „Prawem przedsiębiorców”, do przedsiębiorców skierowano uprzednio zawiadomienie o zamiarze wszczęcia kontroli z 24 kwietnia b r. sygn. NRU.8361.263.2024, w którym wskazano zakres przedmiotowy kontroli, obejmujący sprawd zenie prawidłowości uwidaczniania cen towarów oferowanych do sprzedaży konsumentom. Badaniem w zakresie prawidłowości uwidaczniania cen objęto wszystkie potraw y i napoj e wyszczególnion e w kartach menu tj. 94 pozycje. Nieprawidłowości stwierdzono w przypadku 43 pozycji wymienionych w karcie menu . Nieprawidłowości polegały na brak u określenia ilości potraw , do których odnosiła się uwidoczniona cena. Powyższe stanowiło naruszenie art. 4 ust.1 ustawy z dnia 9 maja 2014 r. o informowaniu o cenach towarów i usług (Dz. U. z 2023 r. poz. 168), zwanej dalej „ustawą o cenach” oraz § 9 ust. 2 rozporządzenia Ministra Rozwoju i Technologii z dnia 19 grudnia 2022 r. w sprawie uwidaczniania cen towarów i usług (Dz.U. z 2022 r. poz. 2776) , zwanego dalej „rozporządze niem”. 2 Ustalenia kontroli udokumentowano w protokole kontroli z 12 czerwca b r. (sygn.: NR U.8361.263.2024 ). Do protokołu kontroli strony nie zgłosiły uwag w przewidzianym ustawowo terminie. W związku z powyższym, pismem z 12 lipca b r., na podstawie art. 61 § 1 i 4 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego ( Dz. U. z 2024 r. poz. 572 ), zwanej dalej „ k pa”, Opolski WIIH zawiadomił strony o wszczęciu z urzędu postępowania administracyjnego w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej, na podstawie art. 6 ust. 1 ustawy o cenach, z tytułu niewykonania obowiązku, o których mowa w art. 4 ust. 1 ww. ustawy oraz naruszenie wymagań wskazanych w § 9 ust. 2 rozporządzenia , a także poinformował je o przysługującym im prawie do czynnego udziału w po stępowaniu. Po przeprowadzeniu postępowania administracyjnego, Opolski WIIH w drodze decyzji nr 111/2024 z 6 września b r. ( sygn. NRU.8361.263.2024 ), nałożył solidarnie na strony karę pieniężną w wysokości 500 zł (słownie: pięćset złotych) , na podstawie a rt. 6 ust. 1 ustawy o cenach, z tytułu niewykonania obowiązku, o którym mowa w art. 4 ust. 1 tej ustawy oraz naruszenie wymagań wskazanych w § 9 ust. 2 rozporządzenia. Decyzja ta została doręczona stronom 10 września b r. 17 września b r. strony wniosły odw ołanie bezpośrednio do Prezes a Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów, zwan ego dalej „Prezesem UOKiK” lub „organem drugiej instancji”, zamiast za pośrednictwem Opolskiego WIIH. W związku z powyższym Prezes UOKiK , na podstawie art. 65 § 1 k pa , przekazał odwołanie do organu pierwszej instancji. 10 października b r. Opolski WIIH przekazał odwołanie wraz z aktami sprawy. W przedmiotowym odwołaniu strony nie zgodziły się z wydaną decyzją i uznały ją za krzywdzącą. Przedsiębiorcy wskazali, że wśród z akwestionowanych pozycji w karcie menu znalazły się również pozycje będące dodatkami do innych potraw, takie jak dodatki do pizzy np. cebula, oliwki, jajko, czy też dodatki do napojów np. mleko/cytryna, syrop do piwa imbir/malina. W ich opinii nie istnieje obowiązek uwidaczniania gramatur przy tego rodzaju pozycjach, ponieważ zgodnie z § 9 ust. 2 rozporządzenia regulacja ta dotyczy „potraw i wyrobów” a nie dodatków do nich. Wobec tego zdaniem stron jako nieprawidłowości powinno być zakwestionowane 35 pozycj i w karcie menu, a nie 43 pozycje, efektem czego uchybienia dotyczyłyby niespełna 30% karty menu. Strony podniosły, że w czasie kontroli podjęły dobrowolne działania naprawcze polegające na wyeliminowaniu wszelkich nieprawidłowości i doprowadzeniu do stanu zgodnego z prawem. Podkreśliły również swoją współpracę z organem pierwszej instancji, nie tylko na etapie postępowania kontrolnego, ale także w postępowaniu administracyjnym. Pismem z 16 października b r. nr DIH - 3.707.133.2024.JS, Prezes UOKiK poinformo wał strony o przysługującym im prawie do czynnego udziału w postępowaniu, w tym do zapoznania się z aktami sprawy, a także wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań, z czego strony jednak nie skorzystały. Zawiadomienie d oręczono stronom 22 października b r. Prezes U OKiK ustalił i stwierdził. Istotą postępowania odwoławczego jest ponowne rozpoznanie i rozstrzygnięcie tożsamej przedmiotowo i podmiotowo sprawy administracyjnej w granicach wyznaczonych rozstrzygnięciem decyzj i organu pierwszej instancji. W toku postępowania organ 3 odwoławczy dokonuje oceny, czy odwołanie strony postępowania jest uzasadnione oraz sprawdza, czy wydana decyzja była prawidłowa. Zgodnie z art. 5 ust. 2 ustawy z dnia 15 grudnia 2000 r. o Inspekcji Ha ndlowej (Dz.U. z 2024 r. poz. 312 , ze zm. ), zwanej dalej „ustawą o Inspekcji Handlowej”, w postępowaniu administracyjnym w sprawach związanych z wykonywaniem zadań i kompetencji Inspekcji Handlowej organem właściwym jest wojewódzki inspektor Inspekcji Han dlowej, zwany dalej „ wojewódzkim inspektorem IH” . Organem wyższego stopnia jest Prezes UOKiK. Wobec powyższego , w myśl art. 127 § 2 k pa w związku z art. 1 ust. 3 ustawy o Inspekcji Handlowej , Prezes UOKiK jest organem właściwym do rozpatrzenia wniesionego odwołania. W myśl art. 4 ust. 1 ustawy o cenach, w miejscu sprzedaży detalicznej i świadczenia usług uwidacznia się cenę oraz cenę jednostkową towaru (lub usługi) w sposób jednoznaczny, niebudzący wątpliwości oraz umożliwiający porównanie cen. Dodatkowo s posób uwidaczniania cen towarów (lub usług) regulują przepisy rozporządzenia . Zgodnie z § 9 ust. 1 rozporządzenia , przedsiębiorca prowadzący działalność usługową w zakresie gastronomii lub hotelarstwa uwidacznia ceny oferowanych potraw, wyrobów, noclegów, wyżywienia i innych oferowanych usług w cenniku. W świetle § 9 ust. 2 rozporządzenia , cennik, o którym mowa w ust. 1, zawiera także aktualne informacje umożliwiające konsumentom identyfikację ceny z potrawą lub wyrobem, w szczególności pełną nazwę potrawy lub wyrobu, pod którą są one sprzedawane, oraz określenie ilości potrawy lub wyrobu, do której odnosi się cena. Zgodnie z art. 6 ust. 1 ustawy o cenach, jeżeli przedsiębiorca nie wykonuje obowiązków, o których mowa w art. 4 ust. 1 - 5, wojewódzki inspektor I H nakłada na niego, w drodze decyzji, karę pieniężną do wysokości 20 000 zł. Jednocześnie w myśl art. 6 ust. 3 tej ustawy , przy ustalaniu wysokości kary pieniężnej wojewódzki inspektor IH uwzględnia: 1) stopień naruszenia obowiązków, o których mowa w art. 4 ust. 1 - 5, w tym charakter, wagę, skalę i czas trwania naruszenia tych obowiązków; 2) dotychczasową działalność przedsiębiorcy, w tym podjęte przez niego działania w celu złagodzenia lub naprawienia szkody poniesionej przez konsumentów, wcześniejsze naruszenia obowiązków, o których mowa w art. 4 ust. 1 - 5, przez tego przedsiębiorcę oraz uzyskane przez przedsiębiorcę korzyści majątkowe lub straty w związku z naruszeniem tych obowiązków; 3) wielkość obrotów i przychodu przedsiębiorcy; 4) sankcje nałożone na przedsiębior cę za to samo naruszenie w innych państwach członkowskich UE w sprawach transgranicznych, jeżeli informacje o takich sankcjach są dostępne w ramach mechanizmu ustanowionego rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/2394 z dnia 12 grudnia 20 17 r. w sprawie współpracy między organami krajowymi odpowiedzialnymi za egzekwowanie przepisów prawa w zakresie ochrony konsumentów i uchylającym rozporządzenie (WE) nr 2006/2004 (Dz. Urz. UE L z 2017 r. Nr 345, str. 1, ze zm.). Przepisy ustawy o cenach n ie regulują kwestii odstąpienia od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej lub udzielenia pouczenia, w związku z czym stosownie do art. 189a § 2 k pa, zastosowanie mają w tym zakresie przepisy art. 189f k pa. 4 Zgodnie z art. 189f § 1 pkt 1 i 2 k pa, organ a dministracji publicznej, w drodze decyzji, odstępuje od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej i poprzestaje na pouczeniu, jeżeli: waga naruszenia prawa jest znikoma, a strona zaprzestała naruszania prawa lub za to samo zachowanie prawomocną decyzją na stronę została uprzednio nałożona administracyjna kara pieniężna przez inny uprawniony organ administracji publicznej lub została ona prawomocnie ukarana za wykroczenie lub wykroczenie skarbowe, lub prawomocnie skazana za przestępstwo lub przestępstwo ska rbowe i uprzednia kara spełnia cele, dla których miałaby być nałożona administracyjna kara pieniężna. W niniejszej sprawie, na podstawie ustaleń kontroli przeprowadzonej przez inspektorów reprezentujących Opolskiego WIIH w restauracji należącej do kontrolo wanych przedsiębiorców stwierdzono niedopełnienie obowiązku uwidocznienia cen w kartach menu, w sposób jednoznaczny, niebudzący wątpliwości oraz umożliwiający porównanie cen w odniesieniu 43 (spośród 94 skontrolowanych), co stanowiło naruszenie przepisów a rt. 4 ust. 1 ustawy o cenach oraz § 9 ust. 2 rozporządzenia. Jak wynika z art. 6 ust. 1 ustawy o cenach , karę pieniężną, z tytułu niewykonania obowiązków wynikających m.in. z art. 4 ust. 1 , wymierza w drodze decyzji, właściwy ze względu na miejsce przeprowadzania kontroli wojewódzki inspektor IH. W związku z powyższym, Opolski WIIH w drodze decyzji nr 111/2024 z 6 września b r. (sygn. NRU.8361.263.2024) , nałożył k arę pieniężną w wysokości 500 zł na przedsiębiorców, to jest na podmiot y , który dopuś cił się powyższego naruszenia. Odwołując się od wydanej decyzji, przedsiębiorcy podnieśli m.in. , że obowiązek uwidaczniania gramatur nie odnosi się do dodatków oferowanych do potraw i napojów. Odnosząc się do powyższego, Prezes UOKiK podkreśla , że wszystk ie pozycje wymienione w menu , oferowane konsumentom za określoną wartość wyrażoną w jednostkach pieniężnych powinny, poza ceną, zawierać informacje dot. oferowanej ilości nominalnej. W przypadku , gdyby dodatki do potraw były bezpłatne określanie ich ilośc i byłoby bezprzedmiotowe, natomiast pobieranie opłat y za bliżej nieokreśloną ilość produktu, jest sprzeczne z obowiązującymi przepisami o uwidacznianiu cen. Konsument bowiem , przed dokonaniem zakupu , powinien dysponować pełną informacją na temat nazwy pot rawy/wyrobu, jej ilości oraz ceny , którą musi zapłacić, aby na tej podstawie mógł podjąć racjonalną decyzję, czy wybrać dany produkt czy z niego zrezygnować. Wobec przedstawionych argumentów ilość zakwestionowanych pozycji w karcie wynosiła 43 pozycje, a n ie jak twierdzą strony - 35 pozycji. Niezależnie od tego należy zauważyć, że nawet 30 % nieprawidłowości stanowiłoby podstawę do wymierzenia stronom kary administracyjnej, szczególnie że taki udział uchybień stanowi istotne naruszenie prawa konsumentów. P rzedsiębiorcy nie kwestionowali ustaleń kontroli i sposobu jej prowadzenia , a protokół został podpisany bez uwag. Protokół stanowi niepodważalny i wiarygodny dowód w sprawie świadczący o naruszeniu jakiego dopuścił się kontrolowany przedsiębiorca. Zgo dnie z art. 76 § 1 k pa , protokół kontroli posiada walor dokumentu urzędowego tj. stanowi dowód tego, co zostało w nim urzędowo stwierdzone. Protokół stanowi niepodważalny i wiarygodny dowód w sprawie świadczący o naruszeniu jakiego dopuścił się kontrolowany przedsiębiorca. Jak w ynika z wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 27 lutego 2020 r. w sprawie sygn. VI SA/Wa 2107/19 (lex nr 3034073), protokół kontroli jako dokument 5 urzędowy korzysta z wiarygodności zawartych w nim ustaleń. Dokument urzędowy stanowi pods tawowy element materiału dowodowego w postępowaniu administracyjnym. Dokumenty urzędowe korzystają ze szczególnej mocy dowodowej, ponieważ stanowią dowód tego, co zostało w nich urzędowo stwierdzone. Z dokumentem urzędowym związane jest domniemanie prawdzi wości jego treści. Organ prowadzący postępowanie nie może wobec tego swobodnie oceniać ani kwestionować treści dokumentu urzędowego. Istota protokołu z kontroli wyraża się w tym, że dokument ten odzwierciedla i potwierdza istniejący w momencie kontroli sta n faktyczny. W odwołaniu strony podkreśliły, że podjęły natychmiastowe dobrowolne działania naprawcze oraz stwierdziły, że nałożona kara administracyjna jest krzywdząca. Odpowiadając na powyższe, Prezes UOKiK podkreśla, że odpowiedzialność określona w art. 6 ust. 1 ustawy o cenach ma charakter obiektywny i powstaje z chwilą naruszenia prawa, w tym przypadku art. 4 ust. 1 tej ustawy w związku z § 9 ust. 2 rozporządzenia. Obiektywny charakter odpowiedzialności administracyjnej opiera się na zasadzie ryzyka (p or. wyrok NSA z 8 października 2010 r. o sygn. akt II OSK 1079/12). Oznacza to, że wystarczającą przesłanką do przypisania tej odpowiedzialności jest samo stwierdzenie niewykonania przez określony podmiot nałożonych prawem obowiązków, bez względu na winę ( umyślną czy nieumyślną) oraz przyczyny powstania naruszenia. W świetle powyższego, bez znaczenia pozostają okoliczności, w wyniku których doszło do naruszenia prawa, czy też działania naprawcze podjęte w trakcie kontroli i będące jej efektem, gdyż karę pie niężną wymierza się za samo naruszenie prawa. Zaskarżoną decyzję wydano na podstawie art. 6 ust. 1 ustawy o cenach , zgodnie z którym , jeżeli przedsiębiorca nie wykonuje obowiązków, o których mowa w art. 4 ust. 1, wojewódzki inspektor IH nakłada na niego ka rę pieniężną określoną w tym przepisie w wysokości do 20 000 zł. Przepisy te w sposób niewymagających dodatkowych założeń i wykładni nakazują właściwemu organowi IH wymierzyć karę pieniężną podmiotowi, który nie wykonuje obowiązków przewidzianych ww. przep isami, choćby naruszenie prawa miało charakter jednostkowy i stwierdzone w toku kontroli nieprawidłowości zostały usunięte. Dowiedzenie zatem, że określony podmiot nie wykonał powyższych obowiązków powoduje konieczność nałożenia kary pieniężnej, która jest karą administracyjną, a wskazane przepisy mają charakter obligatoryjny (por. wyrok WSA w Warszawie z 29 sierpnia 2019 r. o sygn. akt VI SA/Wa 805/19). Prezes UOKiK zaznacza, że przepisy o informowaniu o cenach mają na celu ochronę konsumentów przed wygóro wanymi cenami ustalanymi w sposób dowolny przez przedsiębiorców prowadzących działalność usługową w zakresie gastronomii. Ustalają one reguły wymuszające na przedsiębiorcach realizację obowiązku uwidaczniania cen oferowanych potraw lub wyrobów. Z przepisów tych wynika, że dodatkowe informacje, które powinny być podane w cenniku obok ceny potrawy lub wyrobu, to w szczególności pełna nazwa potrawy lub wyrobu, a także określenie ich ilości. Informacje te stanowią minimum, jakie należy spełnić, aby umożliw ić k onsumentom identyfikacj ę cen y z towar em, w związku z czym brak tych informacji jest równoznaczny z podaniem ceny w sposób niejednoznaczny, uniemożliwiający porównanie cen, sprzeczny z tymi przepisami. Przy ocenie, czy zostały spełnione powyższe wymagania, bierze się pod uwagę przede wszystkim to, czy konsument otrzymał jasną i rzetelną informację o cenie, umożliwiającą wybór i porównanie produktów. Ze specyfiki branży gastronomicznej wynika, że przygotowywane potrawy i napoje 6 wydawane są na porcje, które mo gą być różnej wielkości, stąd też dla takich produktów wprowadzony został wymóg podawania także ich ilości. Jeżeli produkty oferowane są w różnych wielkościach, konsument powinien otrzymać jasną i zrozumiałą informację pozwalającą na rozróżnienie i określe nie tych wielkości, np. w przypadku ciasta powinna być podana jego gramatura, w przypadku napojów typu kawa, herbata, sok czy piwo powinna być podana ich objętość. Należy zatem zgodzić się ze stanowiskiem organu pierwszej instancji, że stwierdzone nieprawi dłowości w sposób istotny naruszały interesy konsumentów, gdyż pozbawiały ich podstawowej informacji o tym, jakiej ilości dotyczy uwidoczniona cena, a co za tym idzie prawa do odczytania informacji o cenie w sposób jednoznaczny i niebudzący wątpliwości. Nie ulega wątpliwości, że w niniejszej sprawie strony dla 43 pozycji (spośród 94 objętych kontrolą) nie wykonały obowiązku uwidocznienia ilości wyrobów , co do których odnosiła się cena , co stanowiło wystarczającą przesłankę do przypisania im odpowiedzialno ści z tego tytułu i wymierzenia stosownej kary pieniężnej . W niniejszej sprawie, Opolski WIIH był uprawniony do zastosowania kary pieniężnej na podstawie art. 6 ust . 1 ustawy o cenach w granicach przewidzianych tymi przepisami, tj. w wysokości do 20 000 zł. Po uwzględnieniu wszystkich przesłanek, o których mowa w art. 6 ust. 3 tej ustawy, mających wpływ na wymiar kary, stronom wymierzono karę pieniężną w wysokości 500 zł, która stanowi zaledwie 2 , 5 % górnego wymiaru kary. Analizując prawidłowość uwzględn ienia przez Opolskiego WIIH powyższych przesłanek , na podstawie zabranego materiału dowodowego, Prezes UOKiK zważył, co następuje. Miarkując stopień naruszenia obowiązków, w tym charakter, wagę, skalę i czas trwania naruszenia tych obowiązków, organ pierws zej instancji zasadnie przyjął, że stwierdzone nieprawidłowości, polegające na braku ilości potraw i napojów , do których odnosiły się uwidocznione ceny przy 43 pozycjach wymienionych w menu, istotnie naruszało interesy konsumentów. Należy zatem podzielić p ogląd organu pierwszej instancji, że nieuwidocznienie gramatury potraw i napojów pozbawia nabywców możliwości porównania cen i w rezultacie dokonanie najkorzystniejszego dla nich wyboru towaru. Nadto należy podkreślić, że wszczęcie kontroli, w ramach któr ej stwierdzono nieprawidłowości, poprzedzone zostało skierowaniem do stron zawiadomienia z 24 kwietnia b r. sygn. NRU.8361.263.2024, zawierającego informację o zakresie przedmiotowym kontroli oraz planowanym terminie jej przeprowadzenia, a pomimo tego niepr awidłowości te stwierdzono i zostały one usunięte dopiero w efekcie kontroli. Tym samym, w ocenie Prezesa UOKiK, organ pierwszej instancji słusznie uznał, że charakter i waga naruszenia obowiązków były znaczne i z pewnością nie miały cech znikomości. Oceni ając dotychczasową działalność przedsiębiorców, w tym podjęte przez nich działania w celu złagodzenia lub naprawienia szkody poniesionej przez konsumentów oraz uzyskane korzyści majątkowe lub straty wynikające z naruszenia tych obowiązków, organ pierwszej instancji zasadnie przyjął, że dotychczas na strony nie były nakładane kary pieniężne z tytułu naruszenia przepisów ustawy o informowaniu o cenach, co miało wpływ na wymiar kary. Uwzględniając trzeci czynnik wpływający na wymiar kary, tj. wielkość obrotów i przychodu przedsiębiorców, organ pierwszej instancji zasadnie wziął pod uwagę, informacje przedstawione przez strony w zakresie wielkości przychodu w 2023 r. 7 Rozpatrując czwartą z przesłanek wymiaru kary, tj. sankcje nałożone na przedsiębiorców za to samo naruszenie w innych państwach członkowskich UE w sprawach transgranicznych, organ pierwszej instancji słusznie stwierdził, że przesłanka ta nie znajduje zastosowania, gdyż przeprowadzona kontrola nie dotyczyła działalności o charakterze transgranic znym. Zdaniem Prezesa UOKiK, z powyższego wynika, że dokonana przez organ pierwszej instancji ocena przesłanek, o których mowa w art. 6 ust . 3 ustawy o cenach , była prawidłowa i znajdowała uzasadnienie w zebranym materiale dowodowym. Jak już wyżej wykazano , przepisy art. 6 ust. 1 tej ustawy, które stanowiły podstawę materialnoprawną do wydania zaskarżonej decyzji, obligowały Opolskiego WIIH do nałożenia na stronę kary pieniężnej z tytułu niewykonania powyższych obowiązków, bez względu na to, czy do naruszen ia doszło po raz pierwszy. Natomiast przy ustalaniu wysokości kary pieniężnej, organ pierwszej instancji był zobligowany uwzględnić przesłanki wyliczone enumeratywnie w art. 6 ust. 3 tej ustawy, co zostało w niniejszej sprawie spełnione. Biorąc powyższe po d uwagę, w ocenie Prezesa UOKiK, organ pierwszej instancji zasadnie uznał, że strony dopuściły się naruszenia obowiązków wynikających z art. 4 ust. 1 ustawy o cenach oraz § 9 ust. 2 rozporządzenia , w stopniu uzasadniającym wymierzenie jej kary pieniężnej , na podstawie art. 6 ust . 1 tej ustawy, zaś opisane powyżej, jak również w treści zaskarżonej decyzji, ustalenia kontroli i przesłanki, którymi kierował się Opolski WIIH przy ustalaniu wysokości kary pieniężnej, nie dawały podstaw do jej zmiany. W opinii Prezesa UOKiK, wysokość kary pieniężnej ustalona na poziomie 500 zł przy maksymalnej wysokości 20 000 zł, jest kwotą niską i stanowi zaledwie 2,5 % górnego wymiaru kary. Prezes UOKiK podziela także stanowisko organu pierwszej instancji, że w niniejszej sp rawie brak jest podstaw do zastosowania art. 189f § 1 pkt 1 k pa, tj. odstąpienia od wymierzenia administracyjnej kary pieniężnej. Przepis ten przewiduje dwa warunki, które muszą zostać spełnione łącznie, aby organ administracji publicznej mógł odstąpić od nałożenia kary pieniężnej. Po pierwsze waga naruszenia musi być znikoma, przez co należy rozumieć, że istotność, znaczenie oraz rozmiar naruszonego obowiązku są niewielkie. Drugim warunkiem uzasadniającym odstąpienie od nałożenia kary pieniężnej jest zaprz estanie naruszania prawa przez stronę. Rzetelna, niebudząca zastrzeżeń informacja o ilości nabywanego towaru jest bardzo istotna w gastronomii i służy właściwemu poinformowaniu nabywcy o cenie nabywanego produktu a także stwarza identyczne warunki dla podm iotów prowadzących działalności gospodarczą. Brak jednoznacznie wskazanych ilości (gramatury) potraw i napojów w cenniku pozbawił konsumentów prawa do uzyskania należytej i pełnej informacji o ofercie, które im przysługiwały i utrudniało konsumentom podjęc ie właściwej decyzji zakupowej. Podkreślić należy, że nieprawidłowości dotyczyły ok. 45,7 % oferowanych w cenniku potraw i napojów. Wobec powyższego w żadnej mierze wagi naruszenia nie można uznać za znikomą. Naruszono w sposób istotny prawa konsumenta do dostępu przysługujących mu informacji, a tym samym realna ochrona konsumenta została w tej materii zachwiana. Faktem jest, że w niniejszej sprawie strony jeszcze w trakcie kontroli ale w jej efekcie podjęły działania naprawcze, poprzez uzupełnienie brakują cych informacji o gramaturze, co oznacza, że przesłanka zaprzestania naruszania prawa została spełniona . Znamienny jest przy tym fakt, że kontrola ta została przeprowadzona po uprzednim zawiadomieniu stron o zamiarze wszczęcia kontroli, a tym samym strony miała czas i możliwość odpowiedniego przygotowania się do takiej kontroli. Uznając za spełnioną przesłankę dotyczącą zaprzestania naruszania prawa, należy wskazać, że obie przesłanki 8 muszą jednak być spełnione łącznie, co nie miało miejsca w niniejszej spr awie. Sam fakt usunięcia przez strony naruszenia prawa przemawia na ich korzyść i stanowi okoliczność łagodzącą, jednakże nie może skutkować odstąpieniem od wymierzenia administracyjnej kary pieniężnej na podstawie art. 189f § 1 pkt 1 k pa . W rozpatrywanej sprawie nie ziściła się również przesłanka obligatoryjnego odstąpienia od wymierzenia administracyjnej kary pieniężnej i poprzestania na pouczeniu, o której mowa w art. 189f § 1 pkt 2 k pa, gdyż na strony za to samo zachowanie prawomocną decyzją nie została uprzednio nałożona administracyjna kara pieniężna przez inny uprawniony organ administracji publicznej, ani też strony nie zostały prawomocnie ukarane za wykroczenie lub wykroczenie skarbowe, lub prawomocnie skazane za przestępstwo lub przestępstwo skarbo we . Prezes UOKiK zwraca uwagę, że naruszenie przepisów ustawy o cenach stanowi naruszenie o charakterze deliktu administracyjnego, które zagrożone jest karą pieniężną określoną w art. 6 tej ustawy , zaś do nałożenia tej kary uprawniony jest wyłącznie wojewó dzki inspektor IH. Uwzględniając właściwość terytorialną, w stosunku do stron postępowania w takim zakresie mogły być prowadzone wyłącznie przez Opolskiego WIIH. Inny organ nie mógł na terenie podlegającym kognicji Opolskiego WIIH nałożyć kary pieniężnej n a strony za to samo naruszenie, w związku z czym należy przyjąć, że przepisy art. 189f § 1 pkt 2 k pa nie mają zastosowania w omawianym przypadku. Nie jest również możliwe zastosowanie odstąpienia od wymierzenia kary pieniężnej na podstawie art. 189f § 2 k p a, który stanowi, że w przypadkach innych niż wymienione w § 1, jeżeli pozwoli to na spełnienie celów, dla których miałaby być nałożona administracyjna kara pieniężna, organ administracji publicznej, w drodze postanowienia, może wyznaczyć stronom termin do przedstawienia dowodów potwierdzających: usunięcie naruszenia prawa lub powiadomienie właściwych podmiotów o stwierdzonym naruszeniu prawa, określając termin i sposób powiadomienia. Zgodnie z art. 189f § 3 k pa, organ administracji publicznej w przypadkach , o których mowa w § 2, odstępuje od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej i poprzestaje na pouczeniu, jeżeli strony przedstawiły dowody, potwierdzające wykonanie postanowienia. Prezes UOKiK wskazuje, że w związku z faktem usunięcia przez strony stwie rdzonych nieprawidłowości niezwłocznie, organ pierwszej instancji nie musiał wzywać stron do przedstawienia dowodów potwierdzających ten fakt. Jednocześnie rodzaj naruszenia nie wiązał się z koniecznością powiadomienia o nim właściwych podmiotów. W ocenie Prezesa UOKiK, samo usunięcie naruszenia prawa nie jest wystarczające i nie pozwoli na spełnienie celów administracyjnej kary pieniężnej nakładanej na podstawie ustawy o informowaniu o cenach, która pełni nie tylko funkcję dyscyplinująco - represyjną, ale ta kże i prewencyjną, mającą zapewnić wysoki poziom ochrony interesów konsumentów i zapobiec powstawaniu podobnych naruszeń w przyszłości. Stąd też, należy przyjąć, że zastosowanie art. 189f § 2 i 3 k pa w omawianym przypadku byłoby bezcelowe. Podsumowując pow yższe, należy stwierdzić, że w przedstawionym stanie faktycznym, wymierzenie stronie kary pieniężnej, o której mowa w art. 6 ust. 1 ustawy o cenach , jak również ustalenie jej wysokości , było prawidłowe i zgodne z prawem. Zgodnie z art. 7 ust. 1 i 3 ustawy o cenach, karę pieniężną, o której mowa w sentencji decyzji, stanowiącą dochód budżetu państwa, należy wpłacić na rachunek bankowy Wojewódzkiego Inspektoratu Inspekcji Handlowej w Opolu w terminie 7 dni od dnia, w którym decyzja ta stanie się ostateczna, t j. od dnia otrzymania tej decyzji . 9 Według art. 138 § 1 pkt 1 k pa, organ odwoławczy wydaje decyzję, w której utrzymuje w mocy zaskarżoną decyzję. Biorąc powyższe pod uwagę, Prezes UOKiK orzekł, jak w sentencji. Niniejsza decyzja jest ostateczna w trybie postępowania administracyjnego. Pouczenie: 1. Decyzja jest ostateczna w toku instancji. W terminie 30 dni od jej doręczenia stronie przysługuje skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Skargę należy wnieść za pośrednictwem Prezesa UOKiK, P l. Powstańców Warszawy 1, 00 - 950 Warszawa. 2. Od skarg wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym od strony skarżącej pobierana jest opłata, tzw. wpis stosunkowy, zależny od wysokości należności pieniężnej objętej zaskarżonym aktem i wynosi: 1) do 10 000 zł – 4% wartości przedmiotu zaskarżenia, nie mniej jednak niż 100 zł; 2) ponad 10 000 zł do 50 000 zł – 3% wartości przedmiotu zaskarżenia, nie mniej jednak niż 400 zł; 3) ponad 50 000 zł do 100 000 zł – 2% wartości przedmiotu zaskarżenia, nie mniej jedna k niż 1 500 zł; 4) ponad 100 000 zł – 1% wartości przedmiotu zaskarżenia, nie mniej jednak niż 2 000 zł i nie więcej niż 100 000 zł. 3. W przypadku wniesienia od niniejszej decyzji Prezesa UOKiK skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie , strona ma możliwość ubiegania się o przyznanie prawa pomocy. Prawo pomocy może być przyznane stronie na wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w toku postępowania sądowoadministracyjnego. Wniosek ten jest wolny od opłat sądowych. Wniosek o przyznanie p rawa pomocy należy złożyć do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie . 4. Do należności pieniężnych w postaci kar pieniężnych nie uiszczonych w terminie stosuje się przepisy działu III ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 20 23 r. poz. 2383 , ze zm. ). z up. Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów Joanna Jankowska - Kuć Dyrektor Departamentu Inspekcji Handlowej