DIH-III-155/2024

1 1126474.3338926.3215526 P REZES URZĘDU OCHRONY KONKURENCJI I KONSUM ENTÓW Warszawa, 25 listopada 2024 r. DIH - 3.707.135.2024 .AŁ DECYZJA DIH - 3. 155 .202 4 „ informacje prawnie chronione oznaczono [xxx] ” Na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2024 r. poz. 752), art. 1 ust. 3 oraz art. 5 ust. 2 ustawy z dnia 15 grudnia 2000 r. o Inspekcji Handlowej (Dz.U. z 2024 r. poz. 312, ze zm.), p o przeprowadzeniu postępowania administracyjnego w przedmiocie odwołania wniesionego przez przedsiębiorcę Katarzynę Stanek prowadzącą działalność gospodarczą pod nazwą Delikatesy u Jacka Katarzyna Stanek w Bydgoszczy od decyzji Kujawsko - Pomorskiego Wojewód zkiego Inspektora Inspekcji Handlowej z dnia 6 września 2024 r. nr PHU - 48/2024 (nr akt sprawy: PHU.8361.1.111.2024), wymierzającej ww. przedsiębiorcy karę pieniężną w wysokości 500 zł (słownie: pięćset złotych), na podstawie art. 56 ust. 1 pkt 12 w związku z art. 58 ust. 2 ustawy z dnia 13 czerwca 2013 r. o gospodarce opakowaniami i odpadami opakowaniowymi (Dz.U. z 2024 r. poz. 927, ze zm.), z tytułu niewykonania obowiązku, o którym mowa w art. 42 ust. 1 ww. ustawy o gospodarce opakowaniami i odpadami opako waniowymi , Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów utrzymuje w mocy zaskarżoną decyzję . UZASADNIENIE W okresie 13 - 18 czerwca 2024 r., inspektorzy reprezentujący Kujawsko - Pomors kiego Wojewódzkiego Inspektora Inspekcji Handlowej, zwanego dalej „Kuj awsko - Pomorskim WIIH” lub „organem pierwszej instancji”, działając na podstawie i w zakresie upoważnienia do przeprowadzenia kontroli z dnia 13 czerwca 2024 r. nr PHU.8361.1.111.2024, przeprowadzili kontrolę w sklepie spożywczym, należącym do przedsiębiorc y [ xxxxxx ] , zwanego dalej „stroną” lub „przedsiębiorcą”. Na podstawie art. 48 ust. 11 pkt 1 ustawy z dnia 6 marca 2018 r. Prawo przedsiębiorców (Dz.U. z 2024 r. poz. 236, ze zm.), zwanej dalej „Prawem przedsiębiorców” , nie dokonano zawiadomienia przedsiębiorcy o zamiarze wszczęcia kontroli, gdyż kontrolę przeprowadzono na podstawie bezpośrednio stosowanych przepisów prawa Unii Europejskiej. Kontrolę przepr owadzono w obecności przedsiębiorcy , któremu p rzed przystąpieniem do czynności kontrolnych, okazano legitymacje służbowe oraz doręczono za pokwitowaniem upoważnienie do przeprowadzenia kontroli, wraz z pouczeniem o prawach i obowiązkach kontrolowanego prze dsiębiorcy, stanowiącym załącznik do ww. upoważnienia do kontroli. 2 1126474.3338926.3215526 W toku kontroli sprawdzono przestrzeganie przepisów ustawy z dnia 13 czerwca 2013 r. o gospodarce opakowaniami i odpadami opakowaniowymi (Dz.U. z 2024 r. poz. 927, ze zm.), zwanej dalej „us tawą o gospodarce opakowaniami i odpadami opakowaniowymi”, w zakresie dotyczącym art. 40a, art. 41 oraz art. 42, w którym nadzór sprawuje Inspekcja Handlowa. W wyniku przeprowadzonej kontroli stwierdzono, że kontrolowany przedsiębiorca, wbrew obowiązkowi wynikającemu z art. 42 ust. 1 ustawy o gospodarce opakowaniami i odpadami opakowaniowymi , prowadząc jednostkę handlową, w której sprzedawane są produkty w opakowaniach, nie przekazywał użytkownikom tych produktów informacji o opakowaniac h i odpadach opakowaniowych w zakresie: 1) dostępnych systemów zwrotu i zbierania opakowań i odpadów opakowaniowych oraz recyklingu odpadów opakowaniowych, 2) właściwego postępowania z opakowaniami i odpadami opakowaniowymi, 3) znaczenia oznaczeń stosowanych na opa kowaniach, – co najmniej przez wywieszenie tych informacji w miejscu sprzedaży. Na podstawie art. 16 ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 15 grudnia 2000 r. o Inspekcji Handlowej (Dz.U. z 2024 r. poz. 312, ze zm.), zwanej dalej „ustawą o Inspekcji Handlowej”, zażąda no niezwłocznego usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości. Żądanie zostało wykonane przez przedsiębiorcę w trakcie kontroli, na potwierdzenie czego fotokopię uzupełnionej informacji w miejscu sprzedaży dołączono do akt kontroli. W trakcie kontroli przedsiębiorca wypełnił formularz oświadczenia o skali prowadzonego przedsiębiorstwa, zgodnie z którym należy on do grupy mikroprzedsiębiorców, w rozumieniu art. 7 ust. 1 pkt 1 Prawa przedsiębiorców. Powyższe ustalenia udokumentowano w protokole kontroli z dnia 18 czerwca 2024 r. (nr akt kontroli: PHU.8361.1.111.2024) oraz w dołączonej do niego dokumentacji. Do protokołu kontroli strona nie zgłosiła uwag w przewidzianym ustawowo terminie. W związku ze stwierdzonymi nieprawidłowościami, pismem z dnia 8 sierp nia 2024 r., na podstawie art. 61 § 1 i 4 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego ( Dz.U. z 2023 r. poz. 775, ze zm. ), zwanej dalej „Kpa” , Kujawsko - Pomorski WIIH zawiadomił stronę o wszczęciu z urzędu postępowania administracy jnego w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej na podstawie art. 56 ust. 1 pkt 12 ustawy o gospodarce opakowaniami i odpadami opakowaniowymi, z tytułu niewykonania obowiązku, o którym mowa w art. 42 ust. 1 ustawy o gospodarce opakowaniami i odpadami opako waniowymi , informując również o przysługującym jej prawie do czynnego udziału w postępowaniu. Zawiadomienie to doręczono stronie w dniu 19 sierpnia 2024 r. Strona skorzystała z przysługujących jej uprawnień i w piśmie z dnia 23 sierpnia 2024 r. zajęła stos owne stanowisko w niniejszej sprawie, wnoszą o odstąpienie od jej ukarania. Po przeprowadzeniu postępowania administracyjnego, decyzją z dnia 6 września 2024 r. nr PHU - 48/2024, Kujawsko - Pomorski WIIH wymierzył stronie karę pieniężną w wysokości 500 zł, na podstawie art. 56 ust. 1 pkt 12 w związku z art. 58 ust. 2 ustawy o gospodarce opakowaniami i odpadami opakowaniowymi, z tytułu niewykonania obowiązku wynikającego z art. 42 ust. 1 tej ustawy . D ecyzja ta została doręczona stronie w dniu 9 września 2024 r. W dniu 1 października 2024 r. Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów, zwany dalej także „Prezesem UOKiK” lub „organem drugiej instancji”, otrzymał za pośrednictwem Kujawsko - Pomorskiego WIIH, pismo strony z dnia 16 września 2024 r. (nadane w polski ej 3 1126474.3338926.3215526 placówce pocztowej operatora publicznego w dniu 20 września 2024 r.), będące odwołaniem od ww. decyzji. Pismem z dnia 7 października 2024 r. znak DIH - 3.707.135.2024.AŁ, Prezes UOKiK powiadomił stronę o przysługującym jej prawie do czynnego udziału w każ dym stadium postępowaniu, w tym do zapoznania się z aktami sprawy, a także wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Zawiadomienie to doręczono stronie w dniu 11 października 2024 r. Strona nie skorzystała z przysługują cych jej uprawnień. Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów ustalił i stwierdził. Istotą postępowania odwoławczego jest ponowne rozpoznanie i rozstrzygnięcie tożsamej przedmiotowo i podmiotowo sprawy administracyjnej w granicach wyznaczonych rozs trzygnięciem decyzji organu pierwszej instancji. W toku postępowania organ odwoławczy dokonuje oceny, czy odwołanie strony postępowania jest uzasadnione oraz sprawdza, czy wydana decyzja była prawidłowa. Zgodnie z art. 5 ust. 2 ustawy o Inspekcji Handlowej , w postępowaniu administracyjnym w sprawach związanych z wykonywaniem zadań i kompetencji Inspekcji Handlowej organem właściwym jest wojewódzki inspektor Inspekcji Handlowej, zwany dalej „ wojewódzkim inspektorem IH” . Organem wyższego stopnia jest Prezes U OKiK. Wobec powyższego , w myśl art. 127 § 2 Kpa w związku z art. 1 ust. 3 ustawy o Inspekcji Handlowej , Prezes UOKiK jest organem właściwym do rozpatrzenia wniesionego odwołania. Na podstawie art. 54 ustawy o gospodarce opakowaniami i odpadami opakowaniowymi , nadzór nad przestrzeganiem przepisów m.in. art. 42 ust. 1 sprawuje Inspekcja Handlowa, działając na podstawie ustawy o Inspekcji Handlowej. Zgodnie z art. 42 ust. 1 ustawy o gospodarce opakowaniami i odpadami opakowaniowymi. przedsiębiorca prowadzący jednostkę handlu detalicznego lub hurtowego, który sprzedaje produkty w opakowaniach, jest obowiązany przekazywać użytkownikom tych produktów informacje o opakowaniach i odpadach opakowaniowych w zakresie: 1) dostępnych systemów zwrotu i zbierania opakowań i odpadów opakowaniowych oraz recyklingu odpadów opakowaniowych, 2) właściwego postępowania z opakowaniami i odpadami opakowaniowymi, 3) znaczenia oznaczeń stosowanych na opakowaniach – co najmniej przez wywieszenie tych informacji w miejscu sprzedaży. Stosownie do treści art. 56 ust. 1 pkt 12 ustawy o gospodarce opakowaniami i odpadami opakowaniowymi, administracyjnej karze pieniężnej podlega ten, kto wbrew przepisowi art. 42 ust. 1 prowadząc jednostkę handlu detalicznego lub hurtowego, sprzedaje produk ty w opakowaniach, nie przekazując użytkownikom tych produktów informacji o opakowaniach i odpadach opakowaniowych w zakresie: a) dostępnych systemów zwrotu, zbierania i odzysku, w tym recyklingu, odpadów opakowaniowych, b) właściwego postępowania z odpadami opakowaniowymi, c) znaczenia oznaczeń stosowanych na opakowaniach – co najmniej przez wywieszenie informacji w miejscu sprzedaży. W świetle art. 57 pkt 4 ustawy o gospodarce opakowaniami i odpadami opakowaniowymi , kary pieniężne wynoszą: w przypadkach, o któr ych mowa m.in. w art. 56 ust. 1 pkt 12 – 4 1126474.3338926.3215526 od 500 zł do 20 000 zł. W myśl art. 58 ust. 2 tej ustawy , kary pieniężne za czyny, o których mowa w ww. przepisach, wymierza, w drodze decyzji, właściwy wojewódzki inspektor IH. U stawa o gospodarce opakowaniami i odpadami opakowaniowymi nie reguluje przesłanek wymiaru kary, ani też kryteriów odstąpienia od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej lub udzielenia pouczenia, a więc stosownie do treści art. 189a § 2 Kpa, zastosowanie mają w tym zakresie przepisy odpo wiednio: art. 189d i art. 189f Kpa. Zgodnie z art. 189d Kpa , wymierzając administracyjną karę pieniężną, organ administracji publicznej bierze pod uwagę: 1) wagę i okoliczności naruszenia prawa, w szczególności potrzebę ochrony życia lub zdrowia, ochrony mien ia w znacznych rozmiarach lub ochrony ważnego interesu publicznego lub wyjątkowo ważnego interesu strony oraz czas trwania tego naruszenia; 2) częstotliwość niedopełniania w przeszłości obowiązku albo naruszania zakazu tego samego rodzaju co niedopełnienie ob owiązku albo naruszenie zakazu, w następstwie którego ma być nałożona kara; 3) uprzednie ukaranie za to samo zachowanie za przestępstwo, przestępstwo skarbowe, wykroczenie lub wykroczenie skarbowe; 4) stopień przyczynienia się strony, na którą jest nakładana adm inistracyjna kara pieniężna, do powstania naruszenia prawa; 5) działania podjęte przez stronę dobrowolnie w celu uniknięcia skutków naruszenia prawa; 6) wysokość korzyści, którą strona osiągnęła, lub straty, której uniknęła; 7) w przypadku osoby fizycznej - warunki osobiste strony, na którą administracyjna kara pieniężna jest nakładana. Zgodnie z art. 189f § 1 Kpa, organ administracji publicznej, w drodze decyzji, odstępuje od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej i poprzestaje na pouczeniu, jeżeli: 1) waga naruszenia prawa jest znikoma, a strona zaprzestała naruszania prawa lub 2) za to samo zachowanie prawomocną decyzją na stronę została uprzednio nałożona administracyjna kara pieniężna przez inny uprawniony organ administracji publicznej lub strona została pr awomocnie ukarana za wykroczenie lub wykroczenie skarbowe, lub prawomocnie skazana za przestępstwo lub przestępstwo skarbowe i uprzednia kara spełnia cele, dla których miałaby być nałożona administracyjna kara pieniężna. Powyższe przepisy ustanawiają reguł ę obligatoryjnego odstąpienia od wymierzenia kary pieniężnej, jeżeli ziszczą się przesłanki w nim powołane. Ponadto, w art. 189f § 2 Kpa ustawodawca przewiduje fakultatywne odstąpienie od wymierzenia kary pieniężnej, tj. wskazuje, że w przypadkach innych n iż wymienione w § 1, jeżeli pozwoli to na spełnienie celów, dla których miałaby być nałożona administracyjna kara pieniężna, organ administracji publicznej, w drodze postanowienia, może wyznaczyć stronie termin do przedstawienia dowodów potwierdzających: 1) u sunięcie naruszenia prawa lub 2) powiadomienie właściwych podmiotów o stwierdzonym naruszeniu prawa, określając termin i sposób powiadomienia. Organ administracji publicznej w przypadkach, o których mowa w § 2, odstępuje od nałożenia administracyjnej kary pie niężnej i poprzestaje na pouczeniu, jeżeli strona przedstawiła dowody, potwierdzające wykonanie postanowienia - art. 189f § 3 Kpa. W niniejszej sprawie, na podstawie ustaleń kontroli przeprowadzonej w sklepie należącym do kontrolowanego przedsiębiorcy, Kuj awsko - Pomorski WIIH stwierdził, że kontrolowany 5 1126474.3338926.3215526 przedsiębiorca nie zrealizował obowiązku wynikającego z art. 42 ust. 1 ustawy o gospodarce opakowaniami i odpadami opakowaniowymi, poprzez to, że prowadząc jednostkę handlową, oferował do sprzedaży produkty w opakowaniach, nie przekazując użytkownikom tych produktów informacji o opakowaniach i odpadach opakowaniowych w zakresie: 1) dostępnych systemów zwrotu i zbierania opakowań i odpadów opakowaniowych oraz recyklingu odpadów opakowaniowych, 2) właściwego postępowa nia z opakowaniami i odpadami opakowaniowymi, 3) znaczenia oznaczeń stosowanych na opakowaniach, – co najmniej przez wywieszenie tych informacji w miejscu sprzedaży – co nosiło znamiona czynu określonego i sankcjonowanego przez art. 56 ust. 1 pkt 12 tej ustaw y . W związku ze stwierdzonymi nieprawidłowościami, Kujawsko - Pomorski WIIH, w drodze decyzji z dnia 6 września 2024 r. nr PHU - 48/2024, nałożył karę pieniężną w minimalnej wysokości 500 zł na stronę , to jest na podmiot, który dopuścił się powyższego naruszenia . Odwołując się od wydanej decyzji, strona podniosła, iż zaskarżona decyzja została wydana bez wnikliwego i wszechstronnego ustalenia i rozważenia wszystkich okoliczności sprawy. Strona uważa, że w okolicznościach sprawy winna mieć zastosowanie i nstytucja odstąpienia od nałożenia na stronę kary pieniężnej i poprzestania na pouczeniu. Jej zdaniem, decyzja ta ustala dotkliwą karę pieniężną, chociaż uchybienie strony miało charakter znikomy. Tym samym, strona wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji, poprzez uchylenie kary pieniężnej i zastosowanie instytucji przewidzianej w art. 189f Kpa. W ocenie Prezesa UOKiK, powyższe zarzuty są niezasadne. Należy wskazać, że zaskarżoną decyzję wydano na podstawie art. 56 ust. 1 pkt 12 ustawy o gospodarce opakowani ami i odpadami opakowaniowymi , w sprawie wymierzenia stronie kary pieniężnej w minimalnej wysokości 500 zł , w związku z ustaleniami kontroli, których strona nie kwestionowała, a które jednoznacznie wskazują na niewykonanie obowiązku wynikającego z art. 42 ust. 1 tej ustawy . Przepisy te statuują odpowiedzialność administracyjną podmiotu wobec którego stwierdzono naruszenie powyższego obowiązku informacyjnego. Odpowiedzialność ta ma charakter obiektywny i opiera się na zasadzie ryzyka (por. wyrok NSA z dnia 8 października 2010 r. o sygn. akt II OSK 1079/12). Oznacza to, że wystarczającą przesłanką do przypisania tej odpowiedzialności jest samo stwierdzenie niewykonania przez określony podmiot nałożonych prawem obowiązków, bez względu na winę (umyślną czy nieum yślną) oraz przyczyny powstania naruszenia. Dowiedzenie zatem w toku kontroli, że określony podmiot nie wykonał powyższych obowiązków powoduje konieczność nałożenia kary pieniężnej, która jest karą administracyjną, a wskazane przepisy mają charakter obliga toryjny. Tym samym, bez znaczenia dla oceny zasadności zastosowania powyższej sankcji pozostają o koliczności towarzyszące naruszeniu prawa, na które strona powołuje się w odwołaniu, w wyniku których doszło do naruszenia prawa, czy też działania naprawcze p odjęte w efekcie kontroli, gdyż karę pieniężną wymierza się za samo naruszenie prawa. Strona, jako profesjonalny uczestnik obrotu, funkcjonujący na rynku od 5 stycznia 2015 r. (według danych zawartych we wpisie do CEiDG), miała obowiązek znać i stosować si ę do przepisów prawa związanych z prowadzoną przez nią działalnością. Była ona zobowiązana czynić zadość wymaganiom ustawowym, które przy sprzedaży produktów w opakowaniach określają obowiązek przekazywania użytkownikom tych produktów wymaganych informacji na temat opakowań i odpadów opakowaniowych w zakresie: dostępnych systemów ich zwrotu i zbierania oraz recyklingu odpadów opakowaniowych, właściwego postępowania z nimi oraz znaczenia oznaczeń stosowanych na opakowaniach, co najmniej przez wywieszenie tyc h 6 1126474.3338926.3215526 informacji w miejscu sprzedaży. Znamienny jest fakt, że w niniejszej sprawie strona nie spełniła powyższych obowiązków , co stanowiło wystarczającą przesłankę do przypisania jej odpowiedzialności z tego tytułu oraz wymierzenia jej kary pieniężnej na podst awie art. 56 ust. 1 pkt 12 ustawy o gospodarce opakowaniami i odpadami opakowaniowymi . Odnosząc się do kwestii odstąpienia od nałożenia na stronę kary pieniężnej i poprzestania na pouczeniu , o które strona wniosła, zarówno w odwołaniu, jak w piśmie z dnia 23 sierpnia 2024 r., Prezes UOKiK nie znalazł podstaw do zastosowania art. 189f Kpa. Zgodnie z art. 189f § 1 pkt 1 Kpa, organ administracji publicznej, w drodze decyzji, odstępuje od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej i poprzestaje na pouczeniu, je żeli: waga naruszenia prawa jest znikoma, a strona zaprzestała naruszania prawa. Z treści przepisu wynika, że organ jest zobligowany do odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej i poprzestania na pouczeniu, jeżeli wskazane w nim przesłanki zostaną spełnione łącznie. Jak wynika z akt sprawy, Kujawsko - Pomorski WIIH rozważyły, czy ziściły się przesłanki odstąpienia od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej i poprzestania na pouczeniu, o którym mowa w art. 189f Kpa, czemu dał wyraz w treści zaskarżonej decyz ji. W ocenie Prezesa UOKiK, organ pierwszej instancji prawidłowo stwierdził, że w niniejszej sprawie strona dokonała przywrócenia stanu zgodnego z prawem, gdyż w wyniku kontroli, na żądanie inspektorów, podjęła działania naprawcze, skutkujące uwidocznienie m wymaganych informacji, a więc zaprzestała naruszenia prawa, natomiast nie można było uznać, że waga naruszenia prawa była znikoma, do czego organ drugiej instancji odniósł się w dalszej części uzasadnienia. Warto podkreślić, że w orzecznictwie sądów admi nistracyjnych utrwalił się pogląd, że, wagę naruszenia (i ewentualną jego znikomość) należy badać z punktu widzenia zagrożenia dla realizacji celu ustawowego, związanego w tym przypadku z ochroną środowiska, a co za tym idzie – zdrowiem i interesem publicz nym. Sam fakt zaistnienia deliktu administracyjnego sankcjonowanego bezwzględnie karą pieniężną, nie może wykluczać uznania naruszenia prawa za znikome. Ustawodawca nie wyjaśnia przy tym, jakie przypadki naruszenia prawa można uznać za znikome. Natomiast w piśmiennictwie wyróżnia się stopnie naruszenia prawa: naruszenie kwalifikowane, naruszenie, które nie ma ciężaru kwalifikowanego, ale dla zachowana porządku prawnego jest istotne oraz naruszenie prawa nieistotne. Naruszenie prawa nieistotne to naruszenie prawa, które nie wywołało negatywnych następstw dla wartości podlegających ochronie. Nieistotne naruszenia prawa wypełniają warunek wskazania jako podstawową przesłankę odstąpienia od nałożenia kary: waga naruszenia prawa jest znikoma. Ocena wagi naruszeni a prawa jako znikomej wymaga spełnienia również drugiego warunku: zaprzestania przez stronę naruszenia prawa, a więc przywrócenia przez stronę stanu zgodnego z prawem (por. B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Warszaw a 2024, Wydanie 19 – komentarz do art. 189f Kpa; wyrok NSA z dnia 22 lutego 2022 r. o sygn. akt II GSK 9/22 oraz uchwałę NSA z dnia 9 czerwca 2022 r. o sygn. akt III OPS 1/21 i powołane tam orzecznictwo). Przy ocenie wystąpienia przesłanki znikomej wagi na ruszenia prawa należy brać pod uwagę całokształt okoliczności danego przypadku, zarówno o charakterze przedmiotowym (np. skala naruszeń, skutki tych naruszeń), jak i podmiotowym (np. czy mamy do czynienia z czynem zawinionym, a jeżeli tak, to z jaką formą winy), przy czym decydujące znaczenie należy przyznać skutkom naruszenia dla dóbr chronionych przez daną dziedzinę prawa. (por. wyrok WSA w Olsztynie z dnia 23 września 2021 r. o sygn. akt II SA/Ol 435/21, wyrok WSA w Warszawie z dnia 27 sierpnia 2020 r. o sygn. akt IV SA/Wa 973/20). 7 1126474.3338926.3215526 Prezes UOKiK wskazuje, że organ pierwszej instancji przy ocenie naruszenia prawa, jakiego dopuściła się strona, wziął pod uwagę, że kryterium to jest określone przez relacje pomiędzy działaniem lub zaniechaniem przedsiębiorcy, a jego ustawowymi obowiązkami. Dokonując oceny tej przesłanki zasadnie przyjął, że strona prowadziła w kontrolowanej placówce sprzedaż produktów w opakowaniach, nie przekazując użytkownikom tych produktów wymaganych informacji na temat opakowań i odpadów o pakowaniowych, co najmniej przez wywieszenie tych informacji w miejscu sprzedaży, wbrew postanowieniom art. 42 ust. 1 ustawy o gospodarce opakowaniami i odpadami opakowaniowymi. Przepisy te, określając sposób przekazywania wymaganych informacji użytkowniko m produktów w opakowaniach wskazują, że powinny być one co najmniej wywieszone w miejscu sprzedaży. W praktyce oznacza to, że ich wywieszenie stanowi minimum, jakie należy spełnić, aby zadość uczynić tym przepisom. Tym samym, argumenty strony, z których wy nika, że wszelkie niezbędne i konieczne informacje były przekazywane klientom w formie ustanej, bez jednoczesnego wywieszenia tych informacji, nie mogą być uznane za czyniące zadość ww. przepisom. Bez znaczenia pozostają w tym kontekście również argumenty strony, wskazujące na osobliwy charakter sklepu i bezpośredni kontakt personelu z większości stałych klientów, a także brak potwierdzenia odmowy udzielenia klientom wymaganych informacji. Powyższych ustaleń nie zmienia również fakt, że w ramach kontroli ni e stwierdzono niewłaściwych procedur czy zachowań w zakresie zwrotnego przyjmowania opakowań lub uchybień w zakresie odmowy zwrotu opakowań, gdyż zagadnienia te nie dotyczą przedmiotu postępowania. Wbrew temu, jak sugeruje strona, brak wywieszki informacyj nej w miejscu sprzedaży nie jest błahym, lecz istotnym uchybieniem z punktu widzenia aspektów związanych z ochroną środowiska i podlega sankcjom pieniężnym. Zaakcentować trzeba, iż to ustawodawca reguluje, jakie konsekwencje ponosi przedsiębiorca w związku z nieprzestrzeganiem określonych przepisów prawa. Nie ulega też wątpliwości, że umieszczenie (wywieszenie) w placówce odpowiedniej informacji w zakresie gospodarowania opakowaniami i odpadami opakowaniowymi, o której mowa w art. 42 ust. 1 tej ustawy, ma s łużyć konsumentom i poprzez to wpływać na ograniczenie ilości negatywnie oddziaływujących na środowisko substancji stosowanych do wytwarzania opakowań oraz wytwarzanych odpadów opakowaniowych. Przekazywanie tych informacji w miejscu sprzedaży, a co za tym idzie uzyskiwanie przez konsumentów wiedzy o sposobie gospodarowania opakowaniami i odpadami opakowaniowymi bez wątpienia przyczynia się do zwiększenia dbałości o stan środowiska naturalnego, na co słusznie zwrócił uwagę również organ pierwszej instancji. Tym samym, brak przekazania przedmiotowych informacji ma bezpośredni związek ze szkodliwością dla środowiska. Powyższe przeczy zaś twierdzeniom strony, jakoby brak wywieszenia informacji w powyższym zakresie nie mógł wyrządzić jakiejkolwiek szkody. Otóż ko nsumenci pozbawieni zostali istotnych informacji dotyczących właściwego postępowania z opakowaniami, dzięki którym mogą dowiedzieć się, w jaki sposób mogą pozbyć się zużytych opakowań, jednocześnie dbając o stan środowiska naturalnego, poprzez ograniczanie pozostawienia zużytych, niepotrzebnych już opakowań w miejscach do tego nieprzeznaczonych. Prezes UOKiK wyjaśnia przy tym, że to od przedsiębiorcy, jako profesjonalisty na rynku, który swoją działalność prowadzi od dłuższego czasu (od 2015 r.), oczekuje s ię znajomości przepisów m.in. w zakresie regulacji dotyczących postępowania z opakowaniami i odpadami opakowaniowymi, a przede wszystkim dołożenia należytej staranności, aby jego działalność była prowadzona zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa. Dodać należy, że obowiązek wynikający z art. 42 ust. 1 ustawy o gospodarce opakowaniami i odpadami opakowaniowymi , a dotyczący uwidaczniania wymaganych informacji co najmniej przez ich wywieszenie 8 1126474.3338926.3215526 w miejscu sprzedaży przez podmiot prowadzący określoną jednostkę handlu detalicznego (lub hurtowego) i sprzedający produkty w opakowaniach – istnieje od wielu lat i nie jest przepisem nowym lub zawiłym. Wynika z niego, iż w przypadku spełnienia łącznie dwóch przesłanek, tj. prowadzenia jednostki handlu detalicznego (lub hurtowego) oraz sprzedaży produktów w opakowaniach – istnieje obowiązek przekazywania użytkownikom tych produktów informacji o opakowaniach i odpadach opakowaniowych w zakresie: dostępnych systemów ich zwrotu i zbierania oraz recyklingu odpadów opakowanio wych, właściwego postępowania z nimi oraz znaczenia oznaczeń stosowanych na opakowaniach. W niniejszej sprawie strona uchybiła ciążącym na nie obowiązkom i nie wywiesiła w miejscu sprzedaży powyższych informacji. Wywieszenie tychże informacji było okoliczn ością całkowicie zależną od przedsiębiorcy. Z tego względu nie można przypisać stronie braku zawinienia i należy zgodzić się z twierdzeniem organu pierwszej instancji, że stwierdzone naruszenie wynikało z zaniedbania samego przedsiębiorcy. Tym samym, w oce nie Prezesa UOKiK, organ pierwszej instancji słusznie stwierdził, że w niniejszym przypadku waga naruszenia prawa nie może być uznana za znikomą. Zaznaczyć należy przy tym, że o nieznacznej lub znikomej wadze naruszenia prawa w przypadku omawianych przepis ów można byłoby mówić w sytuacji, gdyby wymagane prawem informacje przedstawiono w sposób niepełny lub niekompletny. Natomiast, z całą pewnością należy stwierdzić, że nie dotyczy to sytuacji, w której brak było jakichkolwiek informacji wymaganych przepisam i prawa, jak to miało miejsce w przypadku kontrolowanego podmiotu . Bez znaczenia jest przy tym fakt, że stwierdzone w toku kontroli uchybienia zostały skorygowane. Z punku widzenia zastosowania przepisów ustawy kluczowe znaczenie ma bowiem fakt, iż w trakc ie rozpoczęcia czynności kontrolnych, tj. 13 czerwca 2024 r., wszystkie wymagane informacje, w zakresie, o którym mowa w art. 42 tej ustawy, nie były dostępne dla konsumentów, co znajduje jednoznaczne potwierdzenie w zebranym materiale dowodowym – protokol e kontroli, przyjętym przez stronę bez uwag. Należy jeszcze raz podkreślić, iż celem ustawodawcy, przy tworzeniu przepisów ustawy o gospodarce opakowaniami i odpadami opakowaniowymi, było ułatwienie użytkownikom produktów w opakowaniach pozbycia się ich w prawidłowy, a więc umożliwienie im dostępu do informacji, jak i gdzie te odpady mogą pozostawiać. Niewątpliwie, uzyskanie przez konsumentów powyższej wiedzy przyczynia się, jak już w spomniano wyżej, do zwiększenia dbałości o stan środowiska naturalnego i zwiększenie świadomości konsumentów, w zakresie postępowania ze zużytymi opakowaniami. W świetle powyższego, należy stwierdzić, że dokonana przez Kujawsko - Pomorskiego WIIH analiza stw ierdzonego naruszenia była prawidłowa i znajdowała uzasadnienie w zebranym materiale dowodowym. W szczególności należy wskazać, że organ pierwszej instancji odniósł się do dobra lub dóbr chronionych naruszonym przepisem prawa, wskazując wprost, jakie dobra są chronione, jak dużego uszczerbku doznały w efekcie działania strony oraz jak się kształtują okoliczności sprawy, mające wpływ na ocenę naruszenia i jego skutków. Dodać należy, że w tym ostatnim przypadku uwzględnił on elementy przedmiotowo i podmiotowo istotne (np. jak była skala naruszeń prawa i jakie są ich skutki), tak, jak już wyżej wykazano. Nawet gdyby uznać za spełnioną przesłankę dotyczącą zaprzestania naruszania prawa, to należy wskazać, że obie przesłanki muszą jednak być spełnione łącznie, co nie miało miejsca w niniejszej sprawie. Sam fakt zaprzestania przez stronę naruszenia prawa przemawia na jej korzyść i stanowi okoliczność łagodzącą, jednakże nie może skutkować odstąpieniem od wymierzenia administracyjnej kary pieniężnej na podstawie art . 189f § 1 pkt 1 Kpa . 9 1126474.3338926.3215526 W rozpatrywanej sprawie nie ziściła się również przesłanka obligatoryjnego odstąpienia od wymierzenia administracyjnej kary pieniężnej i poprzestania na pouczeniu, o której mowa w art. 189f § 1 pkt 2 Kpa, gdyż na stronę za to samo zac howanie prawomocną decyzją nie została uprzednio nałożona administracyjna kara pieniężna przez inny uprawniony organ administracji publicznej, ani też strona nie została prawomocnie ukarana za wykroczenie lub wykroczenie skarbowe, lub prawomocnie skazana z a przestępstwo lub przestępstwo skarbowe . Należy wskazać, że naruszenie przepisów art. 42 ust. 1 ustawy o gospodarce opakowaniami i odpadami opakowaniowymi stanowi czyn (deliktu administracyjny), który sankcjonowany jest przez art. 56 ust. 1 pkt 12 tej ust awy , zaś do nałożenia kary pieniężnej w tym zakresie uprawniony jest wyłącznie organ IH. Uwzględniając właściwość terytorialną, w stosunku do strony postępowania w sprawie wymierzenia takiej kary pieniężnej mogły być prowadzone wyłącznie przez Kujawsko - Pom orskiego WIIH. Inny organ nie mógł na terenie podlegającym kognicji ww. organu IH nałożyć kary pieniężnej za to samo naruszenie, co oznacza, że przepisy art. 189f § 1 pkt 2 Kpa nie mają zastosowania w omawianym przypadku. Po przeanalizowaniu akt sprawy, Pr ezes UOKiK stwierdził, że w rozpatrywanej sprawie nie zaistniały okoliczności, o których mowa w art. 189f § 2 Kpa, tj. zastosowanie art. 189f § 2 Kpa nie spełnieni celów, dla których miałaby być nałożona administracyjna kara pieniężna określona w art. 56 u st. 1 pkt 12 ustawy o gospodarce opakowaniami i odpadami opakowaniowymi . Okoliczności i waga naruszenia prawa nie budzą wątpliwości co do istnienia przesłanek faktycznych uzasadniających nałożenie kary pieniężnej. Strona nie spełniła obowiązku nałożonego n a nią w art. 42 ust. 1 tej ustawy. Literalna wykładnia ww. przepisów wyraźnie wskazuje, że warunkiem zastosowania odstąpienia od wymierzenia kary pieniężnej jest usunięcie naruszenia prawa, przy czym termin ten należy interpretować ściśle, a więc bez rozsz erzenia jego znaczenia na przypadki „zaprzestania naruszania prawa”, tych bowiem dotyczy regulacja art. 189f § 1 Kpa (por. Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz. Red. prof. dr hab. Marek Wierzbowski, red. prof. dr hab. Aleksandra Wiktorowska. Ro k 2021: „Z uwagi na odmienne brzmienie tych sformułowań na gruncie komentowanego artykułu, należy uznać, że "usunięcie naruszenia prawa" nie jest tożsame z "zaprzestaniem naruszenia". Tym samym, aby usunąć naruszenie prawa nie wystarczy przerwać naruszanie przepisów prawa, lecz należy usunąć skutki naruszenia (z oczywistych przyczyn nie jest możliwe wyeliminowanie samego naruszenia, a więc zdarzenia z przeszłości, które już zaistniało)”. Charakter naruszeń, jakich dopuściła się strona, wyklucza możliwość us unięcia skutków naruszenia prawa (por. uzasadnienie wyroku WSA w Warszawie z dnia 25 lipca 2019 r. o sygn. akt VI SA/Wa 991/19: „Warunkiem odstąpienia od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej jest także przywrócenie stanu zgodnego z prawem, naruszoneg o przez zachowanie stanowiące podstawę odpowiedzialności administracyjnej”). Z powyższego wynika, że w przedmiotowej sprawie przesłanka w postaci konieczności usunięcia skutków naruszenia prawa nie występuje i w związku z tym brak jest podstaw do zastosowa nia instytucji odstąpienia na podstawie art. 189f § 2 i 3 Kpa. Prezes UOKiK stoi także na stanowisku, że samo usunięcie naruszenia prawa nie pozwoli na spełnienie celów kary pieniężnej nakładanej na gruncie ustawy o gospodarce opakowaniami i odpadami opako waniowymi, która pełni nie tylko funkcję dyscyplinująco - represyjną, ale także i prewencyjną, mającą zapewnić wysoki poziom ochrony interesów użytkowników produktów w opakowaniach oraz ochrony systemu gospodarowania opakowaniami i odpadami opakowaniowymi, j ak i związanego z nim poszanowania interesu publicznego w przyszłości . 10 1126474.3338926.3215526 Mając powyższe na uwadze, Prezes UOKiK nie znalazł podstaw do odstąpienia od nałożenia na stronę kary pieniężnej i poprzestania na pouczeniu na podstawie art. 189f Kpa. Tym samym, zarzu t strony dotyczący wydania decyzji o wymierzeniu dotkliwej kary pieniężnej, w sytuacji gdy uchybienie strony miało charakter znikomy , bez wnikliwego i wszechstronnego ustalenia i rozważenia wszystkich okoliczności sprawy, należy uznać za chybiony. W ocenie Prezesa UOKiK, strona w całości nie wypełniła swojego obowiązku, o którym mowa w art. 42 ust. 1 ustawy o gospodarce opakowaniami i odpadami opakowaniowymi , a tym samym w pełni przyczyniła się do powstania naruszenia. Umieszczenie w miejscu sprzeda ży informacji wymaganych na mocy art. 42 ust. 1 tej ustawy, jest obligatoryjne dla wszystkich przedsiębiorców, których działalność gospodarcza detaliczna lub hurtowa obejmuje sprzedaż produktów w opakowaniach, niezależnie od skali prowadzonej działalności. Dotyczy to zatem także strony, która kwalifikuje się do grupy mikroprzedsiębiorców, w rozumieniu art. 7 ust. 1 pkt 1 Prawa przedsiębiorców (według jej oświadczenia złożonego w toku kontroli). Brak wywieszenia przez stronę wymaganych prawem informacji w sp osób oczywisty naruszało prawo użytkownika, w szczególności konsumenta, do informacji, w jaki sposób postępować z odpadami opakowaniowymi, jak również było sprzeczne z ww. przepisami. Podsumowując powyższe, należy stwierdzić, że okoliczności naruszenia pra wa nie budzą wątpliwości co do istnienia przesłanek faktycznych uzasadniających wymierzenie stronie kary pieniężnej na podstawie art. 56 ust. 1 pkt 12 ustawy o gospodarce opakowaniami i odpadami opakowaniowymi. Należy podkreślić, że wysokość kary pieniężne j, jaka może, zgodnie z art. 57 pkt 4 tej ustawy , zostać nałożona na przedsiębiorcę z tytułu niedopełnienia obowiązku wynikającego z art. 42 ust. 1 tej ustawy, może wynosić od 500 zł do 20 000 zł. W niniejszej sprawie, stronie wymierzono karę pieniężną w m inimalnej wysokości 500 zł, po uwzględnieniu w sposób prawidłowy wszystkich przesłanek wymiaru kary, wymienionych w art. 189d Kpa, co znajduje swój wyraz w treści zaskarżonej decyzji i jest jednocześnie w pełni podzielane przez organ odwoławczy . Takiej kar ze trudno przypisać walor dotkliwej, jak podniosła strona w odwołania. Wobec powyższego, zawarty w odwołaniu wniosek strony o uchylenie zaskarżonej decyzji , poprzez uchylenie kary pieniężnej i zastosowanie instytucji przewidzianej w art. 189f Kpa, tj. odst ąpienie od nałożenia kary pieniężnej i poprzestanie na pouczeniu, należy uznać za niezasadny, zarówno w świetle ustaleń opisanej kontroli, jak i obowiązujących przepisów prawa w zakresie nakładania kary pieniężnej na gruncie ustawy o gospodarce opakowaniam i i odpadami opakowaniowymi. Stąd też, postępowanie Kujawsko - Pomorskiego WIIH w tym zakresie należy uznać za prawidłowe, zaś zaskarżoną decyzję utrzymać w mocy. Prezes UOKiK, zgodnie z art. 5 ust. 2 ustawy o Inspekcji Handlowej, jest organem wyższego stopn ia w stosunku do wojewódzkich inspektorów IH. Zatem, w myśl art. 127 § 2 Kpa w związku z art. 1 ust. 3 ustawy o Inspekcji Handlowej, Prezes UOKiK jest organem właściwym do rozpatrzenia wniesionego odwołania. Zgodnie z art. 58 ust. 2 i 4 ustawy o gospodarce opakowaniami i odpadami opakowaniowy mi , karę pieniężną, o której mowa w sentencji decyzji, stanowiącą dochód budżetu państwa, należy wpłacić na rachunek bankowy Wojewódzkiego Inspektoratu Inspekcji Handlowej w Bydgoszczy w terminie 14 dni od dnia, w który m decyzja ta stanie się ostateczna, tj. od dnia otrzymania tej decyzji . Zgodnie z art. 138 § 1 pkt 1 Kpa, organ odwoławczy wydaje decyzję, w której utrzymuje w mocy zaskarżoną decyzję. 11 1126474.3338926.3215526 Biorąc powyższe pod uwagę, Prezes UOKiK orzekł, jak w sentencji. Niniej sza decyzja jest ostateczna w trybie postępowania administracyjnego. Pouczenie: 1. D ecyzja jest ostateczna w toku instancji. W terminie 30 dni od jej doręczenia stronie przysługuje skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Skargę należy wnieść za pośrednictwem Prezesa UOKiK, Pl. Powstańców Warszawy 1, 00 - 950 Warszawa. 2. Od skarg wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym od strony skarżącej pobierana jest opłata, tzw. wpis stosunkowy, zależny od wysokości należności pieniężnej objętej zaskarżonym aktem i wynosi: 1) do 10 000 zł – 4% wartości przedmiotu zaskarżenia, nie mniej jednak niż 100 zł; 2) ponad 10 000 zł do 50 000 zł – 3% wartości przedmiotu zaskarżenia, nie mniej jednak niż 400 zł; 3) ponad 50 000 zł do 100 000 zł – 2% wartości przedmiotu zaskarżenia, nie mniej jednak niż 1 500 zł; 4) ponad 100 000 zł – 1% wartości przedmiotu zaskarżenia, nie mniej jednak niż 2 000 zł i nie więcej niż 100 000 zł. 3. W przypadku wniesienia od niniejszej decyzji Prezesa UOKiK skargi do Wojewódzkiego Sąd u Administracyjnego w Warszawie , strona ma możliwość ubiegania się o przyznanie prawa pomocy. Prawo pomocy może być przyznane stronie na wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w toku postępowania sądowoadministracyjnego. Wniosek ten jest wolny o d opłat sądowych. Wniosek o przyznanie prawa pomocy należy złożyć do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie . 4. Do należności pieniężnych w postaci kar pieniężnych nie uiszczonych w terminie stosuje się przepisy działu III ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2023 r. poz. 2383, ze zm. ). Podstawa prawna pouczenia: Art. 52 § 1, art. 53 § 1, art. 54 § 1, art. 230, art. 243 § 1, art. 244 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2023 r. poz. 1634, ze zm.); § 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2021 r. poz. 535); art. 58 ust. 5 ustawy z dnia 13 czerwca 2013 r. o gospodarce opakowaniami i odpadami opakowaniowymi ( Dz.U. z 2024 r. poz. 927, ze zm. ) . z up. Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów Anna Janiszewska Zastępca Dyrektora Departamentu Inspekcji Handlowej /podpisano elektronicznie/ Otrzymują : 1. [ xxxxxx ] 2. Kujawsko - Pomorski Wojewódzki Inspektor Inspekcji Handlowej 3. a/a