DIH-III-153/2024

1 P REZES URZĘDU OCHRONY KONKURENCJI I KONSUM ENTÓW Warszawa, 25 listopada 2024 r. DIH - 3.707.137.2024.AB DECYZJA DIH - 3. 153 .2024 „informacje prawnie chronione oznaczono [xxx]” Na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r. poz. 572), art. 1 ust. 3 oraz art. 5 ust. 2 ustawy z dnia 15 grudnia 2000 r. o Inspekcji Handlowej (Dz. U. z 2024 r. poz. 312 z późn. zm.) , po przeprowadzeniu postępowania administracyjnego w przedmiocie odwołania od decyzji Wielkopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Inspekcji Handlowej z 30 sierpnia 2024 r. (sygnatura: UH.8361.12.2024), na mocy której na przedsiębiorcę Małgorzatę Adamiak prow adzącą działalność pod firmą: DROGERIA GOSIA HANDEL DETALICZNY ART. PRZEMYSŁOWE MAŁGORZATA ADAMIAK w Poznaniu, zwanego dalej „stroną” „kontrolowanym” lub „przedsiębiorcą”, nałożono karę pieniężną w łącznej wysokości 1 500,00 zł (słownie: tysiąc pięćset zło tych) w tym: I. karę pieniężną w wysokości 1 000,00 zł (słownie: jeden tysiąc złotych 00/100), wynikającą z art. 41 ustawy z dnia 4 października 2018 r. o produktach kosmetycznych (Dz.U. z 2018 r. poz. 2227) , za udostępnianie na rynku, na terytorium Rzeczy pospolitej Polskiej, produktów kosmetycznych po upływie daty minimalnej trwałości, co stanowi naruszenie art. 5 ustawy; II. karę pieniężną w wysokości 500,00 zł (słownie: pięćset złotych 00/100), wynikającą z art. 36 ust. 1 ww. ustawy, za udostępnianie na rynku, na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, produktów kosmetycznych bez oznakowania wykazem składników, co narusza art. 19 ust. 1 lit. g rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1223/2009 z dnia 30 listopada 2009 r. dotyczącego produktów kosmetycznych (Dz. Urz. UE L z 2009 r. Nr 342, str. 59 z późn. zm.) Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów utrzymuje ww. decyzję w mocy. Uzasadnienie W dniach od 23 - 29 stycznia 2024 r. inspektorzy reprezentujący Wielkopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Inspekcji Handlowej, zwanego dalej: „Wielkopolskim WIIH” lub „organem pierwszej instancji”, przeprowadzili kontrolę w placówce, należącej do kontrolowanego przedsiębiorcy . Zgodnie z art. 48 ust. 11 pkt 1 ustawy z dnia 6 marca 2018 r. Prawo prze dsiębiorców ( Dz. U. z 2024 r., poz. 236 z późn. zm. ) (zwanej dalej: „Prawem przedsiębiorców”), nie dokonano 2 zawiadomienia o zamiarze wszczęcia kontroli, ponieważ kontrolę przeprowadzono na podstawie bezpośrednio stosowanych przepisów prawa Unii Europejskie j. W ramach postępowania kontrolnego inspektorzy sprawdzali prawidłowość oznakowania kosmetyków znajdujących się w ofercie przedsiębiorcy w oparciu o przepisy: — rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1223/2009 z dnia 30 listopada 2009 r. dot yczącego produktów kosmetycznych (Dz. Urz. UE L Nr 342, str. 59 ze zm.), zwane dalej: „rozporządzeniem 1223/2009”, — ustawy z dnia 4 października 2018 r. o produktach kosmetycznych (Dz.U. z 2018 r. poz. 2227), dalej: „ustawą o produktach kosmetycznych”. Kontrola była prowadzona w obecności kontrolowanego przedsiębiorcy. W toku kontroli ocenie w zakresie prawidłowości oznakowania poddano 6 partii produktów kosmetycznych, w tym cztery w zakresie przestrzegania dat minimalnej trwałości, kwestionując ogółem 4 partie, w tym: — 2 partie udostępnione do sprzedaży po upływie ich daty minimalnej trwałości, co stanowi naruszenie art. 5 ustawy o produktach kosmetycznych: 1. Mydło w płynie (pompka) CD, kod EAN: 5014697016980,250 ml, nr partii 170915, podano: data ważności: III.2021 2. Dezodorant spray poranna świeżość 24h ochrona CD, kod EAN: 4045612003724, 150 ml, nr partii 727806DJC, podano: najlepiej zużyć przed końcem: XII.2020 — ze względu na brak podania wykazu składników poprzedzonego określeniem „ingredients", w tym równ ież na opakowaniu zewnętrznym w odniesieniu do 2 partii produktów kosmetycznych, co stanowi naruszenie art. 19 ust. 1 lit. g rozporządzenia nr 1223/2009. Wyżej wymienione kosmetyki posiadały na opakowaniu symbol określony w załączniku VII pkt 1 do rozporzą dzenia nr 1223/2009 (symbol „odesłanie do załączonej informacji"), jednak w miejscu sprzedaży przy produktach' nie załączono ani nie doczepiono informacji w postaci ulotek, etykiet, taśm, metek czy kart zawierających wykaz składników. 3. Lakier do paznokci Vi pera Polka nr 47, kod EAN: 5903587572470, 5,5 ml, nr partii s. 075708220822, 4. Lakier do paznokci Vipera Polka nr 08, kod EAN: 5903587572081, 5,5 ml, nr partii s.072105230523 . Kontrolowany przedsiębiorca w oświadczeniu z 23 stycznia 2024 r. wskazał , że wycofuje ze sprzedaży produkty z ww. pozycji 1 i 2, które były oferowane po upływie daty minimalnej trwałości, natomiast sprzedaż lakierów do paznokci z pozycji 3 i 4 została wstrzymana do momentu prawidłowego oznakowania. Następnie w oświadczeniu z 29 stycznia 2024 r. przedsiębiorca poinformował, że wycofuje ze sprzedaży ww. lakiery do paznokci (poz. 3 i 4). Powyższe ustalenia udokumentowano w Protokole kontroli z 29 stycznia 2024 r. (nr akt kontroli: UH.8361.12.2024 ). 3 W dniu 29 lipca 2024 r. Wielkopolski WIIH, na podstawie art. 61 § 1 i § 4, w związku z art. 28 Kpa zawiadomił przedsiębiorcę o wszczęciu z urzędu postępowania administracyjnego w sprawie nałożenia na niego kary pieniężnej za udostępnianie na rynku, na ter enie Rzeczypospolitej Polskiej, produktów kosmetycznych bez oznakowania wykazem składników, co stanowi naruszanie art. 19 ust. 1 lit. g rozporządzenia 1223/2009 oraz po upływie daty minimalnej trwałości, co stanowi naruszenie art. 5 ustawy o produktach kos metycznych. Jednocześnie poinformowano, że zgodnie z art. 10 Kpa przedsiębiorcy , jako stronie w prowadzonym postępowaniu przysługuje prawo do brania czynnego udziału w każdym stadium postępowania, a w szczególności wypowiadania się co do zebranych dowodów i zapoznania się ze zgromadzonymi w tej sprawie materiałami. Pismem z 6 sierpnia 2024 r. przedsiębiorca wyjaśnił, że 2 produkty zakwestionowane w związku z przekroczoną datą przydatności do użycia, zostały dostarczone z hurtowni już przeterminowane, natom iast zaraz po stwierdzeniu nieprawidłowości produkty zostały wycofane do dostawcy, a w konsekwencji tego towar nie trafił do sprzedaży. Fakt, że przeterminowany towar pojawił się w sklepie jest wynikiem przeoczenia, błędu ludzkiego w hurtowni i samego kont rolowanego przedsiębiorcy, a także nawału pracy w sklepie. A zatem w tym wypadku zdaniem strony nie może być mowy o celowym, zamierzonym czy umyślnym wprowadzaniu towarów przeterminowanych do obrotu, wymagającym nałożenia kary pieniężnej. W powyższym piśmi e, do 2 produktów – lakierów do paznokci, które nie były oznakowane składem produktów, a na których na opakowaniu widniał rysunek odsyłający do książeczki, w której znajdują się szczegółowe informacje o produkcie, przedsiębiorca wskazał, że ulotki te znajd owały się w szufladzie u sprzedawcy i były każdorazowo na życzenie klienta udostępniane do zapoznania się z opisem w nich zawartym. Ponadto przedsiębiorca twierdzi, że od czasów pandemii Covid19 została zmieniona organizacja sprzedaży poprzez umieszczenie szyby w wejściu do sklepu, na szybie okiennej umieścił informację dla klientów, że „w związku z ograniczonym dostępem do lad i regałów znajdujących się w sklepie wszelkich informacji dot. towarów i cen udziela sprzedawca.” Jednocześnie strona poinformowała o niezwłocznym wycofaniu zakwestionowanych produktów Vipera do czasu właściwego, praktycznego umieszczenia opisu na produkcie, do producenta, co w efekcie spowodowało usunięcie i zaprzestanie naruszania prawa. W związku z powyższym wniosła o odstąpienie, na podstawie art. 189f Kpa, od wymierzenia kary. Strona e - mailem z 30 stycznia 2024 r. przesłała korekty faktur dotyczące ww. zwrotu. Po przeprowadzonym postępowaniu administracyjnym Wielkopolski WIIH 30 sierpnia 2024 r. wydał decyzję (sygn. UH.8361.12.202 4) , nakładającą karę pieniężną w łącznej wysokości 1 500,00 zł (słownie: tysiąc pięćset złotych) w tym: I. karę pieniężną w wysokości 1 000,00 zł (słownie: jeden tysiąc złotych 00/100), wynikającą z art. 41 ustawy o produktach kosmetycznych , za udostępnian ie na rynku, na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, produktów kosmetycznych po upływie daty minimalnej trwałości, co stanowi naruszenie art. 5 ustawy; II. karę pieniężną w wysokości 500,00 zł (słownie: pięćset złotych 00/100), wynikającą z art. 36 ust. 1 ww. ustawy, za udostępnianie na rynku, na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, produktów kosmetycznych bez oznakowania wykazem składników, co narusza 4 art. 19 ust. 1 lit. g rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1223/2009 z dnia 30 listopada 2009 r. dotyczącego produktów kosmetycznych (Dz. Urz. UE L z 2009 r. Nr 342, str. 59 z późn. zm.). Decyzja została odebrana przez stronę 2 września 2024 r . W dniu 30 września 2024 r. Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów, zwany dalej: „Prezesem UOKiK” bądź „organem drugiej instancji”, otrzymał za pośrednictwem Wielkopolskiego WIIH odwołanie przedsiębiorcy z 12 września 2024 r od ww. decyzji. Str ona stwierdziła w odwołaniu, że nie zgadza się z wysokością nałożonej kary i zawartym w decyzji uzasadnieniem o niezastosowaniu w sprawie art. 189 § 1 pkt 1; 189 § 2 pkt 2 i pkt 3 Kpa. W związku z powyższym strona wniosła o zastosowanie odstąpienia od nało żenia kary pieniężnej i poprzestaniu na pouczeniu. Pismem z 9 października 2024 r. Prezes UOKiK poinformował stronę o toczącym się postępowaniu administracyjnym w sprawie odwołania od ww. decyzji Wielkopolskiego WIIH oraz o przysługującym mu prawie do zapo znania się z aktami sprawy i wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów. Strona nie skorzystała z przysługujących jej uprawnień. Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów ustalił i stwierdził. Istotą postępowania odwoławczego jest ponown e rozpoznanie i rozstrzygnięcie tożsamej przedmiotowo i podmiotowo sprawy administracyjnej w granicach wyznaczonych rozstrzygnięciem decyzji organu pierwszej instancji. W toku postępowania organ odwoławczy dokonuje oceny, czy odwołanie strony jest uzasadni one oraz sprawdza, czy wydana decyzja była prawidłowa. Stosownie do art. 5 ust. 2 ustawy o Inspekcji Handlowej, w sprawach związanych z wykonywaniem zadań i kompetencji Inspekcji, organem właściwym jest wojewódzki inspektor Inspekcji Handlowej. Prezes Urz ędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów jest organem wyższego stopnia i w związku z powyższym, w ramach nadzoru, jest uprawniony do przeprowadzenia niniejszego postępowania. Przepisy rozporządzenia 1223/2009 w art. 6 wskazują, że dystrybutorzy w ramach swoje j działalności podczas udostępniania produktu kosmetycznego na rynku działają z należytą starannością w odniesieniu do obowiązujących wymogów. Zgodnie z art. 6 ust. 2 rozporządzenia 1223/2009, przed udostępnieniem produktu kosmetycznego na rynku dystrybuto rzy sprawdzają, czy: − podane są informacje dotyczące oznakowania określone w art. 19 ust. 1 lit. a), e) i g) oraz w art. 19 ust. 3 i 4; − spełnione są wymogi językowe określone w art. 19 ust. 5 ; − nie upłynęła data minimalnej trwałości, o ile ma ona zastosowanie na mocy art. 19 ust. 1 (lit. c). Ponadto zgodnie art. 6 ust. 3 ww. rozporządzenia, jeżeli dystrybutorzy uznają lub mają powody sądzić, że: 5 − dany produkt kosmetyczny nie jest zgodny z wymogam i przewidzianymi w niniejszym rozporządzeniu, nie udostępniają produktu na rynku, dopóki nie zostanie on dostosowany do obowiązujących wymogów; − produkt kosmetyczny, który udostępnili na rynku, nie jest zgodny z niniejszym rozporządzeniem, zapewniają przyję cie środków naprawczych niezbędnych do dostosowania tego produktu, wycofania go z rynku lub wycofania od użytkowników końcowych, w razie potrzeby. W myśl art. 2 ust. 1 lit. e i g ww. rozporządzenia ,,dystrybutor" oznacza każdą osobę fizyczną lub prawną w łańcuchu dostaw, niebędącą producentem ani importerem, która udostępnia produkt kosmetyczny na rynku Wspólnoty, natomiast ,,udostępnianie na rynku" oznacza każde odpłatne lub nieodpłatne dostarczanie produktu kosmetycznego na rynek Wspólnoty do celów dystr ybucji, konsumpcji lub stosowania, w ramach działalności handlowej. Zgodnie z art. 19 ust. 1 rozporządzenia 1223/2009, na rynku udostępniane są wyłącznie produkty kosmetyczne, na których pojemnikach i opakowaniach zewnętrznych znajdują się nieusuwalne, łat we do odczytania i widoczne informacje, tj: − imię i nazwisko lub zarejestrowana firma oraz adres osoby odpowiedzialnej − nominalna zawartość w momencie pakowania, wyrażona w jednostkach masy lub objętości − data minimalnej trwałości, tj.: data, do której dany p rodukt kosmetyczny, przechowywany w odpowiednich warunkach, zachowuje w pełni swoje pierwotne właściwości, − szczególne środki ostrożności, których należy przestrzegać podczas stosowania − numer partii produktu lub oznaczenia pozwalające na identyfikację produktu kosmetycznego − funkcja produktu kosmetycznego − wykaz składników poprzedzony określeniem ,,ingredients". Informacje te mogą być podane tylko na opakowaniu zewnętrznym. Ponadto, jak wskazuje art. 19 ust. 2 jeżeli ze względów praktycznych nie jest moż liwe zamieszczenie, w opisany sposób, informacji dotyczących środki ostrożności, których należy przestrzegać podczas stosowania oraz wykazu składników, stosuje się następujące zasady: − informacje umieszcza się na załączonej lub doczepionej ulotce, etykiecie , taśmie, metce lub karcie; − jeżeli jest to możliwe ze względów praktycznych, odniesienie do wspomnianych informacji podaje się w postaci informacji skróconej lub symbolu podanego w załączniku VII pkt 1. W wypadku informacji dotyczących szczególnych środków ostrożności, których należy przestrzegać podczas stosowania produktu kosmetycznego, symbol ten musi być umieszczony na pojemniku lub opakowaniu zewnętrznym, a w wypadku wykazu składników na opakowaniu zewnętrznym. Zgodnie z art. 36 ust. 1 ustawy o produkt ach kosmetycznych, kto wprowadza do obrotu lub udostępnia na rynku produkt kosmetyczny bez spełnienia wymogów w zakresie oznakowania, o których mowa w art. 19 ust. 1 - 3, 5 i 6 rozporządzenia 1223/2009, podlega karze pieniężnej w wysokości do 70 000 zł. 6 St osownie do treści art. 41 ustawy o produktach kosmetycznych, kto wprowadza do obrotu lub udostępnia na rynku produkt kosmetyczny po upływie daty minimalnej trwałości, podlega karze pieniężnej w wysokości do 50 000 zł. Przepis art. 46 ust. 1 pkt 2 ustawy o produktach kosmetycznych nakazuje zatem wojewódzkiemu inspektorowi Inspekcji Handlowej nałożyć karę pieniężną na podmiot, który udostępnia na rynku produkt kosmetyczny bez spełnienia wymogów w zakresie oznakowania, choćby naruszenie prawa miało charakter j ednostkowy, a w trakcie kontroli przystąpiono do wykonywania zaleceń inspektorów i na dzień wszczęcia postępowania wszystkie nieprawidłowości były wyeliminowane. Wielkopolski WIIH właściwie stwierdził, że w niniejszej sprawie za udostępnianie na rynku, na terytorium Rzeczpospolitej Polskiej produktów kosmetycznych niespełniających wymagań, tj.: po upływie daty minimalnej trwałości oraz nie posiadających wykazu składników odpowiedzialny jest kontrolowany przedsiębiorca. W złożonym odwołaniu strona nie kwes tionowała ustaleń faktycznych, natomiast nie zgadzała się z wysokością nałożonej kary, jak również uzasadnieniem niezastosowania art. 189 § 1 pkt 1, 189 § 2 pkt 2 i pkt 3. Odnosząc się do argumentów strony zawartych w odwołaniu Prezes UOKiK wskazuje, że p o analizie całokształtu materiału dowodowego nie ma wątpliwości, że przedsiębiorca nie wywiązał się z nałożonych na niego obowiązków, jako dystrybutora produktów kosmetycznych, co w konsekwencji spowodowało, udostępnienie na rynku produktów kosmetycznych p o upływie daty minimalnej trwałości oraz niewłaściwie oznakowanych. Prezes UOKiK zauważa, że w toku kontroli stwierdzono, że przedsiębiorca udostępniał dwie partie produktów po upływie daty minimalnej trwałości, jak również 2 partie lakierów do paznokci b ez załączonej informacji o składzie produktu. Informacja o wykazie składników, zgodnie z ustaleniami kontroli, nie była umieszczona w bezpośredniej bliskości (załączona, doczepiona) kwestionowanych produktów kosmetycznych, a byłą schowana w szufladzie i do stępna dopiero na życzenie klienta. W ocenie zarówno organu pierwszej, jak i drugiej instancji oferowanie do sprzedaży przeterminowanych produktów kosmetycznych stwarza dla konsumentów użytkujących dany produkt realne zagrożenie zdrowia i życia. Jednym z g łównych celów nałożenia na przedsiębiorców obowiązków określonych w rozporządzeniu 1223/2009 jest wzmocnienie szeroko pojętej ochrony konsumenta oraz osiągnięcie wysokiego poziomu ochrony zdrowia ludzi. Dlatego też przepisy ww. rozporządzenia w bardzo szcz egółowy sposób określiły obowiązki nakładane na przedsiębiorców, zarówno produkujących, jak również i tych udostępniających produkty kosmetyczne konsumentom. Prezes UOKiK podkreśla, że niedopuszczalne jest udostępnianie produktów kosmetycznych po upływie d aty minimalnej trwałości. Producent określając dla produktu kosmetycznego datę minimalnej trwałości zapewnia, że produkt jest bezpieczny jedynie do tej daty, natomiast nie gwarantuje, że po jej upływie nie wystąpi reakcja niepożądana. Strona w odwołaniu w skazała że ustawa nie zakazuje udzielania stosownej informacji na życzenie klienta nie można uznać jak stwierdzono na str. 5 decyzji, że udzielanie informacji o składzie produktu na życzenie jest bez znaczenia. Zdaniem strony naruszenie prawa klienta nastą piłoby z chwilą uniemożliwienia dostępu do tej informacji wskutek jej braku 7 u sprzedawcy lub odmowy jej udostępnienia co nie miało w tym przypadku miejsca. Ponadto strona wskazała, że każdy produkt, którym zainteresowany jest klient podawany jest przez prz edsiębiorcę własnoręcznie, wraz z informacją o jego właściwościach, sposobie używania i ewentualnej ostrożności przy jego stosowaniu. Praktyka ta jest w wielu przypadkach oczywistą koniecznością z uwagi na zaawansowany wiek i słaby wzrok niektórych klientó w oraz drobną czcionkę jaką został wydrukowany opis ma wyrobach, a także informacją o składzie, co stanowi to stały element pomocy udzielanej klientowi przy dokonywaniu zakupów. Strona twierdzi, że wbrew temu co sugeruje organ pierwszej instancji w uzasadn ieniu do decyzji powyższe nie stanowi jakiegokolwiek utrudnienia dla klienta, który świadomie wybrał dokonanie zakupu w sklepie z obsługą sprzedawcy a nie w wielkopowierzchniowym samoobsługowym markecie, w którym kluczowe znaczenie ma wyłożenie informacji o składzie w bezpośredniej bliskości wystawionego na półce towaru. Prezes UOKiK, wskazuje, że zgodnie z art. 6 ust. 2 rozporządzenia 1223/2009, przed udostępnieniem produktu kosmetycznego na rynku dystrybutorzy sprawdzają, czy podane są informacje dotycząc e oznakowania określone w art. 19 ust. 1 lit. a), e) i g) oraz w art. 19 ust. 3 i 4. Udostępniającym do sprzedaży był kontrolowany przedsiębiorca, a więc to na nim, jako dystrybutorze spoczywał obowiązek udostępniania na rynku produktów kosmetycznych prawi dłowo oznakowanych. Nie ulega wątpliwości, że dwie partie produktów, nie posiadało załączonej informacji o wykazie składników. Na etykietach trwale umieszczonych na opakowaniach kosmetyków graficznie przedstawiono symbol „otwartej książki”, zgodny ze wzore m określonym w załączniku VII pkt 1 do rozporządzenia nr 1223/2009, oznaczający odesłanie do załączonej informacji, jednak inspektorzy nie stwierdzili aby do produktów kosmetycznych wymienionych w pozycji 3 i 4 wystawionych do sprzedaży były załączone czy doczepione ulotki, etykiety, taśmy, metki czy karty. Natomiast jak sam przedsiębiorca wskazał , informacja z wykazem składników znajdowała się w szufladzie i był a wydawana na życzenie klienta. Dystrybutor udostępniając produkt kosmetyczny na rynku powinien działać z należytą starannością w odniesieniu do obowiązujących wymogów i przed udostępnieniem na rynku sprawdzić czy posiada on wymagane oznaczenie, gdyż istotn e jest, aby konsument przed zakupem miał możliwość sprawdzenia składu, gdyż on także może mieć wpływ na wybór danego kosmetyku, jak również tą informację otrzymywał wraz z zakupionym wyrobem, bez dokonywania dodatkowych czynności, np. zwracania się do sprz edawcy o udostepnienie informacji o składzie wyrobu, co zmniejszy ryzyko wystąpienia działań niepożądanych z uwagi np. na możliwość wystąpienia reakcji alergicznej w przypadku chęci użycia przez osobę która jest na jakiś składnik uczulony. Prezes UOKiK mus i również zwrócić uwagę, że karta informacyjna znajdująca się w szufladzie, na którą powołuje się strona, wykazywała, że kwestionowane lakiery do paznokci posiadały w składzie substancję „CI 21108” która jest wymieniona w załączniku IV do rozporządzenia 12 23/2009, poz. 48 i zgodnie z warunkiem jej zastosowania może być zawarta jedynie w produktach spłukiwanych, którymi kwestionowane lakiery nie są, co również stanowiło powód zwrotu kwestionowanych produktów do producenta. Odnosząc się do powyższego Prezes U OKiK wskazuje, że jednym z głównych celów nałożenia na przedsiębiorców obowiązków zawartych w ww. rozporządzaniu, jest wzmocnienie szeroko pojętej ochrony konsumenta oraz osiągnięcie wysokiego poziomu ochrony zdrowia ludzi. Dlatego też przepisy rozporządze nia w sposób bardzo szczegółowy określiły obowiązki nakładane na przedsiębiorców, którzy nie tylko produkują, ale też udostępniają 8 konsumentom produkty kosmetyczne. Przepis art. 19 ust. 2 ww. rozporządzenia w sposób niewymagający dodatkowych wyjaśnień wska zuje, że w przypadku gdy ze względów praktycznych nie jest możliwe zamieszczenie informacji dotyczących m.in. wykazu składników, informacje te umieszcza się na załączonej lub doczepionej ulotce, etykiecie, taśmie, metce lub karcie, a odniesienie do wspomni anych informacji podaje się w postaci informacji skróconej lub symbolu podanego w załączniku VII pkt 1. Przepisy te wprost wskazują, że informacja o składzie ma być załączona lub doczepiona do wyrobu. Udostępnianie informacji o składzie produktu na życzeni e konsumenta, w żaden sposób nie stanowi wypełnienia wymagań nałożonych na dystrybutora w tej kwestii, a zatem należy się zgodzić z Wielkopolskim WIIH, że takie działanie dystrybutora pozostaje bez znaczenia, gdyż jest on zobowiązany umieścić tą informację co najmniej w bezpośredniej bliskości pojemnika, w którym dany produkt kosmetyczny wystawiony jest do sprzedaży. Trzymanie ulotek w szufladzie i wydawanie ich każdorazowo konsumentom na życzenie, nie będzie spełnieniem wymagań dotyczących oznakowania prod uktów kosmetycznych. Należy tutaj również zwrócić uwagę na treść wyroku Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z 17 grudnia 2020 r. w sprawie sygn. C - 667/19, zgodnie z którym art. 19 ust. 2 rozporządzenia nr 1223/2009 należy interpretować w ten sposób , przewidziane w tym przepisie odstępstwo od obowiązków w zakresie oznakowania przewidzianych w art. 19 ust. 1 tego rozporządzenia należy interpretować w świetle motywu 46 tego rozporządzenia, który stanowi, że „jeżeli ze względów praktycznych niemożliwe j est podanie składników na opakowaniu, takie informacje powinny zostać załączone w taki sposób, aby konsument miał dostęp do tych informacji”. Natomiast zgodnie z powyższym wyrokiem odwołanie się do katalogu udostępnianego konsumentom, w którym zostały zawa rte m.in. informacje dot. wykazu składników, nie będzie stanowiło wypełnienia obowiązków wynikających z art. 19 rozporządzenia 1223/2009. Ponadto odnosząc się do argumentu strony, dotyczącego nałożenia zbyt wysokiej kary pieniężnej, organ drugiej instancji wskazuje, że kryteria wymiaru kary zostały wskazane w art. 189d kpa i organ pierwszej instancji analizując kwestie wysokości kary uwzględnił wszystkie przesłanki w nim zawarte, a mianowicie: 1) wagę i okoliczności naruszenia prawa, w szczególności potrzebę o chrony życia lub zdrowia, ochrony mienia w znacznych rozmiarach lub ochrony ważnego interesu publicznego lub wyjątkowo ważnego interesu strony oraz czas trwania tego naruszenia; prawidłowo wskazując, że okoliczności i waga naruszenia prawa nie budzą wątpli wości, gdyż na 6 poddanych ocenie produktów kosmetycznych zakwestionowano 4 (co stanowi prawie 67 proc.). Udostępnianie na rynku produktów po upływie daty minimalnej trwałości wbrew art. 5 ustawy o produktach kosmetycznych może negatywnie wpływać na zdrowi e konsumentów, a stwierdzone nieprawidłowości dotyczyły 50% sprawdzonych produktów w tym zakresie. Podkreślić przy tym należy, że daty trwałości zakwestionowanych produktów upłynęły już kilka lat przed dniem stwierdzenia nieprawidłowości. Produkty kosmetyc zne oferowane po terminie mogą nie posiadać już właściwości, które są deklarowane przez producentów, jak również mogą stwarzać realną możliwość wystąpienia niepożądanych skutków ubocznych. Ponadto w przypadku dwóch z 6 ocenianych produktów pod kątem oznako wania stwierdzono, że nie posiadały one wymaganego rozporządzeniem 1223/2009 oznakowania, równie istotnego 9 ze względu na bezpieczeństwo konsumentów. Stwierdzono brak wykazu składników, którego umieszczenie jest niezwykle istotne z uwagi możliwość wystąpien ia reakcji alergicznej na niektóre składniki. Niedopuszczenie do powstania ww. nieprawidłowości leżało całkowicie w zakresie obowiązków strony jako dystrybutora kosmetyków. Mając powyższe na uwadze Prezes UOKiK, podobnie jak Wielkopolski WIIH stwierdza, że ujawnione naruszenia prawa, są istotne i mogły stanowić realne zagrożenie dla konsumenta. W tym miejscu Prezes UOKiK chciałby się odnieść do zarzutu przedsiębiorcy, zgodnie z którym, zdaniem strony, Wielkopolski WIIH zawyżył skalę naruszenia, gdyż w odniósł się do 6 produktów wskazanych w protokole kontroli, co do których było podejrzenie zaistnienia nieprawidłowości, natomiast w trakcie kontroli inspektorzy poddali sprawdzeniu i ocenie losowo kilkadziesiąt produktów kosmetycznych z oferowanej w sklep ie pełnej ich gamy asortymentowej. Odnosząc się do powyższego Prezes UOKiK wskazuje, że zgodnie wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia z dnia 21 marca 2013 r. sygn.. VI SA/Wa 2723/12 „Protokół korzysta z wiarygodności zawartych w nim ustaleń z tego względu, że sporządzany jest z udziałem przedstawiciela podmiotu kontrolowanego, który ma prawo wnieść do niego zastrzeżenia. Protokół obrazuje stan faktyczny, który później może być trudny do odtworzenia. Dlatego podpisanie bez zastrzeż eń przez osobę kontrolowaną protokołu stanowi dowód w sprawie.” Protokół kontroli jest dokumentem urzędowym. Zgodnie z art. 20 ustawy o Inspekcji Handlowej kontrolowany może zgłosić uwagi bezpośrednio do protokołu kontroli lub w terminie 7 dni od dnia prze dstawienia protokołu do podpisu wnieść je na piśmie. Należy przypomnieć, iż protokół kontroli jako dokument urzędowy korzysta z domniemania prawdziwości zapisów w nim zawartych. Znajduje to również potwierdzenie w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjneg o w Warszawie z dnia 8 listopada 2019 r. w sprawie sygn. VI SA/Wa 1400/19, w którym Sąd stwierdza, że protokół sporządzony na podstawie upoważnienia ustawowego, w przewidzianej prawem formie i przez legitymowanych do tego rodzaju czynności pracowników orga nu stanowi, zgodnie z 76 § 1 Kpa dokument urzędowy korzystający ze szczególnej mocy dowodowej na okoliczność tego, co zostało w tym dokumencie stwierdzone. Z dokumentem urzędowym związane jest domniemanie prawdziwości jego treści. Organ prowadzący postępow anie nie może wobec tego swobodnie oceniać ani kwestionować treści dokumentu urzędowego. Istota protokołu z kontroli wyraża się w tym, że dokument ten odzwierciedla i potwierdza istniejący w momencie kontroli stan faktyczny. Trudno organowi drugiej instanc ji przyjąć za prawdziwe twierdzenie, że w toku kontroli zostało ocenionych kilkadziesiąt produktów kosmetycznych, gdyż ustalenia kontroli zawarte w Protokole kontroli z 29 stycznia 2024 r. nr UH.8361.12.2024 w sposób niebudzący wątpliwości wskazują ile i j akie produkty zostały ocenione w zakresie prawidłowości oznakowania produktów kosmetycznych. Z zapisów zawartych w ww. protokole kontroli wprost wynika, że dokonano oceny oznakowania 6 partii kosmetyków, z których zakwestionowano 2 partie, natomiast w przy padku sprawdzenia przestrzegania daty minimalnej trwałości ocenie poddano 4 produkty z 6 ww. wymienionych, z których w przypadku dwóch stwierdzono, że są udostępnianie po upływie tej daty. Powyższy 10 protokół został podpisany przez stronę bez uwag. Ponadto k ontrolowany przedsiębiorca na karcie nr 10 Protokołu kontroli został pouczony o przysługującym mu na podstawie art. 20 ust. 2 ustawy o Inspekcji Handlowej prawie do zgłoszenia uwag, z prawa tego nie skorzystał. Tym samym ustalenia zawarte w protokole uznać należy za wiarygodne. Strona nie przedstawiła także żadnych dowodów pozwalających na podważenie wiarygodności protokołu kontroli. Jak wskazał Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi w wyroku z dnia 20 sierpnia 2019 r., sygn. II SA/Łd 485/19: „Domniemanie zgodności z prawdą dokumentu urzędowego może być obalone wszelkimi środkami dowodowymi, jednakże strona, która zaprzecza prawdziwości dokumentu urzędowego, powinna tę okoliczność udowodnić.” W niniejszej sytuacji, trudno jest również uznać za wiarygodne i wymagające wzięcia pod uwagę tłumaczenie się strony, która twierdzi, że w protokole kontrolnym wykazano jako sprawdzone tylko te towary które wzbudziły u inspektorów podejrzenie zaistnienia nieprawidłowości, gdyż z treści protokołu wynika, że nie wszystki e sprawdzone, ocenione i wykazane w protokole kontroli produkty kosmetyczne zostały zakwestionowane w wyniku kontroli, na 6 partii ocenianych inspektorzy zakwestionowali 4 partie produktów. Przedsiębiorca na wcześniejszym etapie również nie kwestionował za wartego w protokole stanu faktycznego, nie wniósł uwag zarówno do protokołu kontroli, jak i w wyznaczonym terminie od odebrania protokołu kontroli. A zatem niniejszy zarzut nie znajduje uzasadnienia. 2) analizując częstotliwość niedopełniania w przeszłości obowiązku albo naruszania zakazu tego samego rodzaju co niedopełnienie obowiązku albo naruszenie zakazu, w następstwie którego ma być nałożona kara, organ pierwszej instancji wskazał, że nie stwierdzono wcześniej naruszenia przez stronę przepisów ustawy. 3) uprzednie ukaranie za to samo zachowanie za przestępstwo, przestępstwo skarbowe, wykroczenie lub wykroczenie skarbowe – Wielkopolski WIIH zaznaczył, iż nie dysponuje wiedzą o uprzednim ukaraniu za to samo zachowanie za przestępstwo, przestępstwo skarbow e, wykroczenie lub wykroczenie skarbowe przez inne organy. Zgodnie z art. 14 ustawy o produktach kosmetycznych kontrolę oznakowania kosmetyków oferowanych przez dystrybutorów prowadzą organy Inspekcji Handlowej, uwzględniając właściwość terytorialną. W sto sunku do strony postępowania za naruszenie przepisów ustawy o produktach kosmetycznych karę pieniężną mógł nałożyć wyłącznie Wielkopolski WIIH. 4) stopień przyczynienia się strony, na którą jest nakładana administracyjna kara pieniężna, do powstania narusz enia prawa – organ pierwszej instancji prawidłowo wskazał, że naruszenie prawa powstało wskutek niewykonania przez stronę jako dystrybutora obowiązków określonych w powszechnie obowiązujących przepisach prawnych i wynikło z winy strony, która oferowała do sprzedaży wyroby z niekompletnym oznakowaniem oraz po upływie daty minimalnej trwałości - nie ma przy tym znaczenia czy strona od dostawcy otrzymała już przeterminowane czy nie, gdyż przeprowadzona przez Inspekcję Handlową kontrola wykazała, że to w jej of ercie skierowanej do konsumentów znajdowały się produkty przeterminowane. Wielkopolski WIIH wskazał również, że istotą rzetelnego prowadzenia działalności gospodarczej jest posiadanie niezbędnej wiedzy specjalistycznej, obejmującej znajomość przepisów praw a. Podkreślił również, że obowiązkiem dystrybutorów produktów kosmetycznych 11 jest działanie z należytą starannością w odniesieniu do obowiązujących wymogów, a przed udostępnieniem produktu kosmetycznego na rynku, konieczne jest dokonanie jego rzetelnej wery fikacji pod kątem obowiązujących przepisów, a strona nie dochowała w tym zakresie należytej staranności i dopiero w wyniku kontroli oraz wskazania uchybień, strona wycofała produkty z obrotu; a zatem twierdzenie strony zawarte w odwołaniu, dotyczące znikom ego stopnia zawinienia w sprawie nie znajdują uzasadnienia. 5) działania podjęte przez stronę dobrowolnie w celu uniknięcia skutków naruszenia prawa – Wielkopolski WIIH wskazał, że przedsiębiorca uwzględnił podjęte przez kontrolowanego działania dobrowolne , podjęte w celu usunięcia skutków naruszenia prawa oraz postawę w toku kontroli - zakwestionowane produkty zostały wycofane z obrotu; 6) wysokość korzyści, którą strona osiągnęła, lub straty, której uniknęła – w tym miejscu organ pierwszej instancji wska zał, że strona odnosząc się do tej kwestii wskazała jedynie na niewielką wartość zakwestionowanych wyrobów. Organ drugiej instancji, wskazuje również, że niniejsze kryterium Wielkopolski WIIH uwzględnił przy ocenie wymiaru kary, gdyż zostało ono wskazane w art. 189d Kpa jako przesłanki nakładania administracyjnej kary pieniężnej; 7) w przypadku osoby fizycznej – warunki osobiste strony, na którą administracyjna kara pieniężna jest nakładana – w tym przypadku organ pierwszej instancji wskazał, że strona praw idłowo poinformowana o możliwości wypowiedzenia się w sprawie, nie podniosła żadnej okoliczności w tym zakresie. Podsumowując Prezes UOKiK odnosząc się do wysokości kary w wysokości 1 000 zł, nałożonej na podstawie art. 41 ustawy o produktach kosmetycznyc h, zgodnie z którym wprowadzanie do obrotu lub udostępnianie na rynku produktów kosmetycznych po upływie daty minimalnej trwałości, podlega karze pieniężnej w wysokości do 50 000 zł, oraz kary w wysokości 500 zł na podstawie art. 36 ust. 1 ww. ustawy, wg k tórego kto wprowadza do obrotu lub udostępnia na rynku produkt kosmetyczny bez spełnienia wymogów w zakresie oznakowania podlega karze pieniężnej w wysokości do 70 000 zł, Prezes UOKiK nie widzi podstaw do jej obniżenia. Organ drugiej instancji, po analiz ie stwierdzonych nieprawidłowości oraz poszczególnych kryteriów wymierzania administracyjnych kar pieniężnych, o których mowa w art. 189 lit. d Kpa uznał, że wysokość kary wymierzonej przez Wielkopolskiego WIIH, została określona właściwie w dolnej granicy przewidzianej prawem, jednocześnie jest kwotą optymalną realizującą zasady skutecznej, proporcjonalnej i odstraszającej kary. Przede wszystkim należy zauważyć, że zgodnie z art. 6 rozporządzenia 1223/2009 dystrybutorzy w ramach swojej działalności podcza s udostępniania produktu kosmetycznego na rynku, działają z należytą starannością w odniesieniu do obowiązujących wymogów (ust. 1). Dlatego też ich obowiązkiem przed udostępnieniem (podkreślenie Prezesa UOKiK) produktu kosmetycznego na rynku jest sprawdzenie oznakowania wyrobu (ust. 2). Ponadto zgodnie z art. 6 ust. 3 niniejszego rozporządzenia jeżeli dystrybutorzy uznają lub mają powody sądzić, że: − dany produkt kosmetyczny nie jest zgodny z wymogami przewidz ianymi w niniejszym rozporządzeniu, nie udostępniają produktu na rynku, dopóki nie zostanie on dostosowany 12 do obowiązujących wymogów; − produkt kosmetyczny, który udostępnili na rynku, nie jest zgodny z niniejszym rozporządzeniem, zapewniają przyjęcie śro dków naprawczych niezbędnych do dostosowania tego produktu, wycofania go z rynku lub wycofania od użytkowników końcowych, w razie potrzeby. W myśl art. 2 pkt 3 ustawy o produktach kosmetycznych pod pojęciem „ dystrybutora ” rozumie się dystrybutora, o którym mowa w art. 2 ust. 1 lit. e rozporządzenia nr 1223/2009. D ystrybutorem jest więc każda osoba fizyczna lub prawna w łańcuchu dostaw, niebędąca pro ducentem ani importerem, która udostępnia produkt kosmetyczny na rynku Wspólnoty. Według art. 2 ust. 1 lit. d rozporządzenia 1223/2009 pod pojęciem "producenta" rozumie się każdą osobę fizyczną lub prawną, która wytwarza produkt kosmetyczny lub zleca zapro jektowanie lub wytworzenie produktu i wprowadza ten produkt do obrotu pod własną nazwą lub znakiem towarowym. Pojęciu „ producenta ” z rozporządzenia 1223/2009 w ustawie o produktach kosmetycznych odpowiada pojęcie „ wytwórcy ”. Zgodnie z art. 2 pkt 14 ustawy pod pojęciem „ wytwórcy ” rozumie się osobę fizyczną, osobę prawną lub jednostkę organizacyjną nieposiadającą osobowości prawnej, która wytwarza produkt kosmetyczny. W świetle powyższych definicji producent jest pierwszym ogniwem w łańcuchu dostaw produktów kosmetycznych, gdyż to w wyniku jego działań powstaje dany produkt kosmetyczny o określonym składzie i właściwościach. Zarówno rozporządzenie 1223/2009, jak i usta wa o produktach kosmetycznych rozróżniają jednak pojęcia udostępnienia na rynku i wprowadzenia do obrotu. Zgodnie z art. 2 pkt 10 ustawy, "udostępnianie na rynku" oznacza każde odpłatne lub nieodpłatne dostarczanie produktu kosmetycznego na rynek Wspólnot y do celów dystrybucji, konsumpcji lub stosowania, w ramach działalności handlowej. Natomiast w myśl art. 2 pkt 12 ustawy „ wprowadzenie do obrotu ” oznacza udostępnienie produktu kosmetycznego na rynku Wspólnoty po raz pierwszy. Karze z art. 36 ust. 1 ustawy o produktach kosmetycznych podlega każdy, kto udostępnia na rynku produkt kosmetyczny be z spełnienia wymogów w zakresie oznakowania, o których mowa w art. 19 ust. 1 - 3, 5 i 6 rozporządzenia 1223/2009. Z analizy powyższych prz episów, w świetle definicji udostępnienia na rynku i dystrybutora wprost wynika, że na stronę , w związku z ujawnionymi w trakcie kontroli UH.8361.12.2024 nieprawidłowościami organ Inspekcji Handlowej miał prawo nałożyć w trybie art. 41 i 36 ust. 1 ustawy o produktach kosmetycznych administracyjne kary pieniężne. Cechą charakterystyczną sankcji administracyjnej, a taką właśnie jest kara pieniężna nakładana na podstawie art. 41 i 36 ust. 1 ustawy o produktach kosmetycznych, jest jej automatyczne stosowanie w obec podmiotu ponoszącego przypisaną mu obiektywną odpowiedzialność za naruszenie ciążących na nim obowiązków. Samo zaś stwierdzenie udostępnienia na rynku produktów kosmetycznych po upływie daty minimalnej trwałości oraz bez spełniania wymogów związanych z oznakowaniem, jest wystarczającą przesłanką do nałożenia kary pieniężnej. Nie ma przy tym znaczenia czy niedopełnienie obowiązku 13 nastąpiło z winy (umyślnej czy nieumyślnej) danego podmiotu, czy też nie. Dodatkowo wskazać należy, że ustawa nie przewiduje możliwości badania przez organ Inspekcji Handlowej istnienia winy, bądź jej braku po stronie podmiotu, u którego ujawniono nieprawidłowości. Zatem samo stwierdzenie w wyniku kontroli, że określony podmiot nie zrealizował ciążących na nim obowiązków ustawow ych powoduje konieczność nałożenia kary pieniężnej, która jest karą administracyjną. Prezes UOKiK, po przeanalizowaniu sprawy, podobnie jak organ pierwszej instancji nie widzi podstaw do odstąpienia od wymierzenia kary na podstawie art. 189f § 1pkt 1 Kpa. Okoliczności i waga naruszenia prawa nie budzą wątpliwości, co do istnienia przesłanek faktycznych uzasadniających nałożenie kary pieniężnej. Strona udostępniała na rynku produkty kosmetyczne po upływie daty trwałości, co stanowi naruszenie art. 5 ustawy o produktach kosmetycznych oraz nie dopełniła obowiązków nałożonych na nią przepisami rozporządzenia 1223/2009 udostępniając produkty kosmetyczne bez wymaganego oznakowania, w związku z czym nie można uznać, że waga naruszenia prawa była znikoma, a tym sam ym przesłanka pierwsza nie została spełniona. Obowiązkiem dystrybutora przed udostępnieniem produktu kosmetycznego na rynku, jest sprawdzenie czy podane zostały informacje wymagane ww. rozporządzeniem, czego kontrolowany nie uczynił, a konsekwencją czego s ą stwierdzone nieprawidłowości. Czynność ta jest całkowicie zależną od przedsiębiorcy i on ponosi odpowiedzialność za jej niedopełnienie. Prezes UOKiK ponownie podkreśla, że jednym z głównych celów nałożenia na przedsiębiorców obowiązków zawartych w ww. ro zporządzaniu, jest wzmocnienie szeroko pojętej ochrony konsumenta oraz osiągnięcie wysokiego poziomu ochrony zdrowia ludzi. Dlatego też przepisy rozporządzenia w sposób bardzo szczegółowy określiły obowiązki nakładane na przedsiębiorców, nie tylko na tych co produkują i wprowadzają na rynek, ale też na przedsiębiorców, którzy udostępniają konsumentom produkty kosmetyczne (dystrybutorów). W opinii Prezesa UOKiK przekazanie wszystkich informacji, w sposób zgodny z obowiązującymi przepisami, pozwala na zapewni enie bezpieczeństwa konsumentów, co w niniejszej sprawie nie miało miejsca. Wskazać należy, że obowiązkiem dystrybutorów jest działanie z należytą starannością w odniesieniu do obowiązujących wymogów, w związku z czym przed udostępnieniem produktu kosmetyc znego na rynku konieczne jest sprawdzenie opakowania i zweryfikowanie, czy znajduje się on w terminie ważności oraz czy na etykietach znajdują się wymagane informacje. Kontrolowany jako profesjonalista ma obowiązek znajomości i stosowania powszechnie obowi ązującego prawa w zakresie prowadzonej przez niego działalności. W ocenie organu drugiej instancji strona nie działała z należytą starannością. Gdyby przedsiębiorca jeszcze przed udostępnieniem wyrobów do sprzedaży dokonał oceny zgodności oznakowania kosme tyku z wymaganiami, tj. podjął odpowiednie działania zgodnie z art. 6 ust. 2 rozporządzenia 1223/2009, Inspekcja Handlowa nie stwierdziłaby naruszenia przepisów prawa w toku podejmowanych działań kontrolnych. Za spełnioną można uznać natomiast przesłankę d otyczącą zaprzestania naruszenia, gdyż strona, jednak dopiero w wyniku ustaleń kontroli podjęła dobrowolne działania mające na celu usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości. Przesłanki te, jednak muszą być spełnione łącznie. 14 Nie została spełniona również p rzesłanka z pkt 2 art. 189f § 1 Kpa, ponieważ nie była wydana przez inny uprawniony organ administracji publicznej prawomocna decyzja nakładająca na stronę za to samo zachowanie karę pieniężną, jak również strona nie została prawomocnie ukarana za wykrocze nie lub wykroczenie skarbowe, czy też prawomocnie skazana za przestępstwo lub przestępstwo skarbowe, a kara ta spełniałaby cele, dla których miałaby być nałożona administracyjna kara pieniężna. Prezes UOKiK zwraca uwagę, że naruszenie przepisów ustawy o pr oduktach kosmetycznych stanowi naruszenie o charakterze deliktu administracyjnego, które zagrożone jest karą pieniężną określoną w art. 36 oraz art. 41 tej ustawy, zaś do nałożenia tej kary na dystrybutora uprawniony jest wyłącznie wojewódzki inspektor IH. Uwzględniając właściwość terytorialną, w stosunku do strony postępowania w takim zakresie mogły być prowadzone wyłącznie przez Wielkopolskiego WIIH. Inny organ nie mógł na terenie podlegającym kognicji Wielkopolskiego WIIH nałożyć kary pieniężnej na stron ę za to samo naruszenie, w związku z czym należy przyjąć, że przepisy art. 189f § 1 pkt 2 Kpa nie mają zastosowania w omawianym przypadku. Zdaniem Prezesa UOKiK w niniejszej sprawie brak było również podstaw do wdrożenia procedury określonej w art. 189f §2 i §3 Kpa, bowiem odstąpienie od nałożenia kary pieniężnej nie pozwoliłoby na spełnienie celów, dla których ta kara miałaby być nałożona. W odniesieniu do art. 189f §2 i §3 Kpa podnieść należy, że z przepisu tego nie wynika obowiązek każdorazowego wyznacza nia przez organ terminu do usunięcia naruszenia prawa, nawet przy spełnieniu warunków przewidzianych w przepisie, gdyż decyzja w tym względzie zależy od uznania organu. Ponadto, co istotniejsze, przepisy te mają zastosowanie w przypadkach innych niż określ ony w art. 189f § 1 pkt 1 a w ocenie zarówno organu I i II instancji wagi stwierdzonych naruszeń nie można uznać za nieistotną. Przepis ten dotyczy przypadków, gdy odstąpienie od nałożenia kary pozwoliłoby na spełnienie celów kary. Administracyjne kary pien iężne mają na celu mobilizowanie podmiotów do terminowego i prawidłowego wykonywania obowiązków na rzecz państwa, mają bowiem znaczenie prewencyjne. Dodatkowo, kara ma z założenia pełnić również funkcję represyjno - dyscyplinującą, a więc ma za zadanie m. in . eliminować z rynku produkty z nieprawidłowościami i stanowić na przyszłość ostrzeżenie dla przedsiębiorcy, by sprzedawał jedynie produkty właściwie oznakowane. Tak więc, zastosowanie regulacji art. 189f §2 Kpa odbywa się na zasadzie uznania administracyj nego (zob. art. 189f §2 Kpa: „(…) organ administracji publicznej, w drodze postanowienia, może wyznaczyć stronie termin (…)”). Oznacza to, że organ może oceniać możliwość skorzystania z niej w ramach luzu decyzyjnego (z oczywistym zachowaniem zasad poszano wania prawa, sprawiedliwości, bezstronności itp.). W tej sprawie, stwierdzone naruszenie przepisów wywarło skutki wobec klientów sklepu (drogerii), zatem dotyczyło pewnego kręgu osób (konsumentów), które pozbawiono dostępu do informacji o wykazie składnikó w 2 rodzajów kosmetyków. Z tego też względu organ uznał, że nawet podjęcie przez przedsiębiorcę działań naprawczych nie pozwoli na spełnienie celów, dla których miałaby być nałożona administracyjna kara pieniężna. Zastosowanie tej regulacji byłoby w tym św ietle niecelowe. Prezes UOKiK zwraca również uwagę na zawarte w art. 189f Kpa sformułowania "usunięcie naruszenia prawa" oraz " zaprzestanie naruszenia" . Jak wskazuje w komentarzu do art. 189f Kpa prof. zw. dr hab. Marek Wierzbowski, z uwagi na odmienne br zmienie tych sformułowań na gruncie komentowanego artykułu, należy uznać, że pojęcie "usunięcie naruszenia prawa" 15 nie jest tożsame z "zaprzestaniem naruszenia ". Tym samym, aby usunąć naruszenie prawa nie wystarczy przerwać naruszanie przepisów prawa, lecz należy usunąć skutki naruszenia (z oczywistych przyczyn nie jest możliwe wyeliminowanie samego naruszenia, a więc zdarzenia z przeszłości, które już zaistniało) (patrz: Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz red. prof. zw. dr hab. Marek Wierzbows ki, red. prof. dr hab. Aleksandra Wiktorowska ). W przedmiotowej sprawie nie zaistniały przesłanki umożliwiające odstąpienie od nałożenia kary, zarówno w trybie obligatoryjnym (tj. art. 189f §1 Kpa), jak też i fakultatywnym (art. 189f §2 oraz §3 Kpa). Po p rzeprowadzeniu analizy zebranych materiałów dowodowych, Prezes UOKiK stwierdza, że ustalenia kontroli przeprowadzonej przez Wielkopolskiego WIIH dały podstawę do stwierdzenia, że strona, naruszyła art. 5 ustawy o produktach kosmetycznych oraz art. 19 ust. 1 lit. g rozporządzenia 1223/2009, co dało podstawę do nałożenia administracyjnej kary pieniężnej na podstawie art. 36 ust. 1 oraz art. 41 ustawy o produktach kosmetycznych. Mając powyższe na uwadze organ drugiej instancji nie znalazł podstaw do odstąpieni a od nałożenia kary pieniężnej i poprzestania na pouczeniu, jak wnosi strona w odwołaniu. Zgodnie z art. 138 § 1 pkt 1 Kpa organ odwoławczy wydaje decyzję, w której utrzymuje zaskarżoną decyzję w mocy. Należy przy tym podkreślić, że utrzymanie w mocy zask arżonej decyzji jest konsekwencją dokonania przez organ drugiej instancji oceny, że decyzja organu pierwszej instancji była prawidłowa i co do istoty sprawy identyczna, jak decyzja podjęta przez organ drugiej instancji. Prezes UOKiK przychylił się tym samy m do ustaleń poczynionych w toku postępowania przez organ pierwszej instancji oraz uznał, iż Wielkopolski WIIH zasadnie nałożył na przedsiębiorcę kary w łącznej wysokości 1 500 zł . Tym samym, decyzja Wielkopolskiego WIIH z dnia 30 sierpnia 2024 r. (sygnatu ra akt UH.8361.12.2024), powinna pozostać w obrocie prawnym. W związku z powyższym karę administracyjną należy wpłacić na rachunek wskazany w decyzji Wielkopolskiego WIIH w terminie 14 dni od dnia, kiedy decyzja o nałożeniu kary stała się ostateczna. Biorąc powyższe pod uwagę, Prezes Urzędu Ochrony i Konkurencji i Konsumentów orzekł jak w sentencji. Niniejsza decyzja jest ostateczna w trybie postępowania administracyjnego. Pouczenie: 1. Decyzja jest ostateczna w toku instancji. W terminie 30 dni od jej doręczenia stronie przysługuje skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Skargę należy wnieść za pośrednictwem Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów, Pl. Powst ańców Warszawy 1, 00 - 950 Warszawa. 2. Od skarg wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym od strony skarżącej pobierana jest opłata, tzw. wpis stosunkowy, zależny od wysokości należności pieniężnej objętej zaskarżonym aktem i wynosi: 16 1) do 10.000 z ł - 4 % wartości przedmiotu zaskarżenia, nie mniej jednak niż 100 zł; 2) ponad 10.000 zł do 50.000 zł - 3 % wartości przedmiotu zaskarżenia, nie mniej jednak niż 400 zł; 3) ponad 50.000 zł do 100.000 zł - 2 % wartości przedmiotu zaskarżenia, nie mniej jednak niż 1.500 zł; 4) ponad 100.000 zł - 1 % wartości przedmiotu zaskarżenia, nie mniej jednak niż 2.000 zł i nie więcej niż 100.000 zł. 3. W przypadku wniesienia od niniejszej decyzji skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, strona ma możliwość ubieg ania się o przyznanie prawa pomocy. Prawo pomocy może być przyznane stronie na wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w toku postępowania sądowoadministracyjnego. Wniosek ten jest wolny od opłat sądowych. Wniosek o przyznanie prawa pomocy należy złożyć do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. 4. Do należności pieniężnych w postaci kar pieniężnych nie uiszczonych w terminie stosuje się przepisy art. 189i ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r. poz. 572). z up. Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów Anna Janiszewska Zastępca Dyrektora Departamentu Inspekcji Handlowej /podpisano elektronicznie/ Otrzymują: 1. [xxxxxxxxxxxxxxxxxxx] 2. Wielkopolski WIIH 3. a/a