DIH-III-146/2025

Urząd Ochrony Konkurencji i K onsumentów pl. Powstańców Warszawy 1 00 - 950 Warszawa tel. 22 556 01 76 dih@uokik.gov.pl www.uokik.gov.pl 1 P REZES URZĘDU OCHRONY KONKURENCJI I KONSUM ENTÓW Warszawa, 14 listopada 2025 r. DIH - 3.707.148.2025.J S DECYZJA DIH - 3.146.2025 Na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r. poz. 572 ze zm.), art. 1 ust. 3 oraz art. 5 ust. 2 ustawy z dnia 15 grudnia 2000 r. o Inspekcji Handlowej (Dz. U. z 2025 r. poz. 229), po przeprowadzeniu postępowania administracyjnego w przedmiocie odwołania od decyzji Nr NU.62.2025 Podlaskiego Inspektora Inspekcji Handlowej z 9 września 2025 r. (sygn. NU.8361.88.2025.JH), na mocy której przedsiębiorcy Justynie Racińskiej prowadzącej działalność gospodarczą pod firmą YOU&ME Justyna Rac ińska w Białymstoku, zwanemu dalej: „stroną” lub „przedsiębiorcą”, wymierzono karę pieniężną w wysokości 1 000 zł (tysiąc złotych), z tytułu naruszenia art. 40a ust. 1 ustawy z dnia 13 czerwca 2013 r. o gospodarce opakowaniami i odpadami opakowaniowymi (Dz . U. z 2025 r. poz. 870), Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów utrzymuje w mocy zaskarżoną decyzję. UZASADNIENIE W dniach od 27 do 30 maja 2025 r. inspektorzy reprezentujący Podlaskiego Wojewódzkiego Inspektora Inspekcji Handlowej, zwanego dalej: „Podlaskim WIIH” lub „organem pierwszej instancji”, na podstawie upoważnienia z 27 maja 2025 r. nr NU.8361.88.2025, przeprowadzili czynności kontrolne w sklepie należącym do przedsiębiorcy. Uprzednio, zgodnie z art. 48 ust. 1 ustawy z dnia 6 marca 2 018 r. Prawo przedsiębiorców (Dz. U. z 2024 r. poz. 236, ze zm.), dalej: „prawo przedsiębiorców”, w dniu 12 maja 2025 r. skierowano do przedsiębiorcy zawiadomienie o zamiarze wszczęcia kontroli sygn.NU.8360.1.71.2025 ze wskazaniem zakresu przedmiotowego ko ntroli obejmującego m. in. sprawdzenie przestrzegania przepisów ustawy z dnia 13 czerwca 2013 r. o gospodarce opakowaniami i odpadami opakowaniowymi (Dz. U. z 2025 r. poz. 870), dalej: „ustawa o opakowaniach”. Ww. zawiadomienie doręczono stronie 13 maja 2 025 r. W toku kontroli inspektorzy reprezentujący Podlaskiego WIIH sprawdzili m. in. czy i w jaki sposób jest realizowany przez ww. przedsiębiorcę obowiązek pobierania opłaty recyklingowej wskazany w 40a ustawy o opakowaniach , który stanowi, że przedsiębio rca prowadzący jednostkę handlu detalicznego lub hurtowego, w której są oferowane torby na zakupy z tworzywa sztucznego przeznaczone do pakowania produktów oferowanych w tej jednostce, jest obowiązany pobrać opłatę recyklingową od nabywającego torbę na zak upy z tworzywa sztucznego. Urząd Ochrony Konkurencji i K onsumentów pl. Powstańców Warszawy 1 00 - 950 Warszawa tel. 22 556 01 76 dih@uokik.gov.pl www.uokik.gov.pl 2 W ramach czynności sprawdzających obejmujących m. in. zakup kontrolny zweryfikowano prawidłowość wyliczenia i pobierania należności za oferowane torby na zakupy z tworzywa sztucznego. W tym celu inspektorzy wybrane przez siebie produkty z zakupu kontrolnego, które posiadały własne opakowania (patyczki kosmetyczne oraz mydło kremowe w kostce) umieścili w dwóch torbach na zakupy z tworzywa sztucznego tzw. „zrywkach”, któr e pobrali z działu warzywno - owocowego. Następnie, towary z zakupu kontrolnego zostały zeskanowanie na kasie przez pracownika placówki handlowej przy czym za „zrywki” nie pobrano żadnej opłaty. W tym miejscu należy zaznaczyć, że towary pochodzące z zakupów kontrolnych nie były żywnością, które ze względów higienicz nych wymagały by zapakowania ich w „zrywkę” ani też nie były również oferowaną luzem. Produkty te posiadały już własne opakowania, a tym samym torby, w które je zapakowano nie spełniały ustawowej definicji bardzo lekkiej torby na zakupy z tworzywa sztuczne go, tj. nie była wymagana ze względów higienicznych i nie stanowiła podstawowego opakowania sprzedawanej żywności. W konsekwencji 2 torby typu „zrywka” zostały użyte jako dodatkowe torby na zakupy z tworzywa sztucznego i podlegały opłacie recyklingowej, o której mowa w art. 40a ust. 1 ustawy o opakowaniach. Powyższe ustalenia kontroli dały podstawę do stwierdzenia, że kontrolowany przedsiębiorca nie pobierając opłaty recyklingowej za torbę typu „zrywka” naruszył art. 40a ust. 1 ustawy o opakowaniach. Ust alenia udokumentowano w protokole kontroli z 30 maja 2025 r. sygn.: NU.8361.88.2025 . W oparciu o zebrany materiał dowodowy, na podstawie art. 61 § 4 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r. poz. 572), (zwanej dalej jako „Kpa”), Podlaski WIIH, pismem z 13 sierpnia 2025 r. poinformował przedsiębiorcę o wszczęciu postępowania administracyjnego w przedmiocie wymierzenia administracyjnej kary pieniężnej na podstawie art. 56 ust. 1 pkt 10c ustawy o opakowaniach. Jednocześnie, w piśmie tym, stosownie do wymogów art. 10 § 1 Kpa, strona została pouczona m. in. o przysługującym jej prawie do czynnego udziału w każdym stadium postępowania, w tym o możliwości wypowiadania się co do zebranych dowodów, przedstawienia stan owiska, składania wniosków dowodowych – w terminie 14 dni od daty doręczenia zawiadomienia stronie. Niniejsze zawiadomienie wysłano na adres do doręczeń wskazany przez przedsiębiorcę w rejestrze CEIDG i doręczono 21 sierpnia 2025 r. Po przeprowadzeniu po stępowania administracyjnego, Podlaski WIIH, decyzją Nr NU.62.2025 z 9 września 2025 r. (sygn.: NU.8361.88.2025.JH), wymierzył przedsiębiorcy karę pieniężną w wysokości 1 000 zł (słownie: tysiąc złotych), na podstawie art. 56 ust. 1 pkt 10c w związku z art . 58 ust. 2 ustawy o opakowaniach, za to, że prowadząc jednostkę handlu detalicznego, w której oferowane były torby na zakupy z tworzywa sztucznego przeznaczone do pakowania produktów oferowanych w tej jednostce, nie dopełnił wynikającego z art. 40a ust. 1 ww. ustawy obowiązku pobrania opłaty recyklingowej od nabywającego torby na zakupy z tworzywa sztucznego. Ww. decyzję doręczono stronie w dniu 16 września 2025 r. W dniu 14 października 2025 r. Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów, zwany dalej: „Prezesem UOKiK” bądź „organem drugiej instancji”, otrzymał za pośrednictwem Podlaskiego WIIH odwołanie strony z wnioskiem o obniżenie nałożonej kart do ustawowego minimum tj. 500 zł. W uzasadnieniu wniosku strona wskazała, że: Urząd Ochrony Konkurencji i K onsumentów pl. Powstańców Warszawy 1 00 - 950 Warszawa tel. 22 556 01 76 dih@uokik.gov.pl www.uokik.gov.pl 3 − do naruszenia doszło w wyni ku działania osoby zatrudnionej na podstawie umowy zlecenia, która została należycie przeszkolona i poinformowana o obowiązkach, a mimo tego dopuściła się uchybienia; − jako przedsiębiorca dochowała należytej staranności w zakresie organizacji pracy i przesz kolenia personelu, nie miała realnego wpływu na zachowanie pracownika; − naruszenie miało charakter incydentalny i nie spowodowało szkody ani zagrożenia dla konsumentów czy środowiska; − nałożona kara w wysokości 1 000 zł jest w jej ocenie nieproporcjonalna do wagi i okoliczności zdarzenia, a obniżenie jej do ustawowego minimum 500 zł w pełni zrealizuje funkcję prewencyjno - wychowawczą przewidzianą w ustawie; − dotychczas nie była karana przez organy kontrolne - to pierwsza taka sytuacja; − niezwłoczne po stwierdzeniu uchybienia zostały podjęte działania naprawcze, w tym dodatkowe szkolenie pracowników i przypomnienie procedur; − naruszenie miało charakter formalny i nie wywołało realnych skutków środowiskowych ani konsumenckich; − obciążenie strony odpowiedzia lnością finansową w pełnej wysokości za błąd osoby trzeciej, mimo podjętych środków zapobiegawczych, narusza zasadę słuszności i proporcjonalności (art. 8 Kpa); − prowadząc małą działalność gospodarczą, strona ponosi wysokie koszty bieżące i kara w wysokości 1 000 zł jest nadmiernie dotkliwa, podczas gdy kara 500 zł będzie sankcją wystarczającą i odczuwalną; − celem kary administracyjnej jest zapobieganie podobnym naruszeniom w przyszłości – cel ten zostanie osiągnięty także przy karze minimalnej. Biorąc pod uw agę powyższe argumenty strona wniosła o zmianę decyzji w części dotyczącej wymiaru kary i jej obniżenie do 500 zł. Pismem z 17 października 2025 r. Prezes UOKiK zawiadomił ww. przedsiębiorcę o toczącym się postępowaniu administracyjnym oraz poin formował, że przed wydaniem rozstrzygnięcia kończącego postępowanie w sprawie stronie biorącej udział w postępowaniu administracyjnym przysługuje, na mocy art. 10 § 1 Kpa, prawo do zapoznania się z aktami sprawy a także wypowiedzenia się co do zebranych do wodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Strona ww. pismo odebrała w dniu 22 października 2025 r. i nie skorzystała z przysługującego jej uprawnienia. Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów ustalił i stwierdził. Istotą postępowania odwoławczeg o jest ponowne rozpoznanie i rozstrzygnięcie tożsamej przedmiotowo i podmiotowo sprawy administracyjnej w granicach wyznaczonych rozstrzygnięciem decyzji organu pierwszej instancji. W toku postępowania organ odwoławczy dokonuje oceny czy odwołanie strony p ostępowania jest uzasadnione oraz sprawdza, czy wydana decyzja była prawidłowa. Stosownie do art. 5 ust. 2 ustawy z dnia 15 grudnia 2000 r. o Inspekcji Handlowej (Dz. U. z 2025 r. poz. 229), zwanej dalej jako „ustawą o IH” , w sprawach związanych z wykonyw aniem zadań i kompetencji Inspekcji organem właściwym jest wojewódzki inspektor Inspekcji Handlowej. Prezes UOKiK jest organem wyższego stopnia i w związku Urząd Ochrony Konkurencji i K onsumentów pl. Powstańców Warszawy 1 00 - 950 Warszawa tel. 22 556 01 76 dih@uokik.gov.pl www.uokik.gov.pl 4 z powyższym, w ramach nadzoru, jest uprawniony do przeprowadzenia niniejszego postępowania. Do zadań Inspekcji Handlowej, na podstawie art. 54 ustawy o opakowaniach, należy m. in. nadzór nad przestrzeganiem przez przedsiębiorców przepisów art. 40a ww. ustawy. Art. 40a u stawy o gospodarce opakowaniami stanowi w ust. 1, że przedsiębiorca prowadzący jednost kę handlu detalicznego lub hurtowego, w której są oferowane torby na zakupy z tworzywa sztucznego przeznaczone do pakowania produktów oferowanych w tej jednostce, jest obowiązany pobrać opłatę recyklingową od nabywającego torbę na zakupy z tworzywa sztuczn ego, zaś w ust. 2, że opłaty recyklingowej nie pobiera się od nabywającego bardzo lekką torbę na zakupy z tworzywa sztucznego. Torby na zakupy z tworzywa sztucznego zostały zdefiniowane w art. 8 pkt 15a ustawy o gospodarce opakowaniami i odpadami opakowani owymi i oznaczają one torby na zakupy, z uchwytami lub bez uchwytów, wykonane z tworzywa sztucznego, które są oferowane w jednostkach handlu detalicznego lub hurtowego, do których zalicza się: a) lekkie torby na zakupy z tworzywa sztucznego o grubości materia łu poniżej 50 mikrometrów, b) bardzo lekkie torby na zakupy z tworzywa sztucznego o grubości materiału poniżej 15 mikrometrów, które są wymagane ze względów higienicznych lub oferowane jako podstawowe opakowanie żywności luzem (na wagę), gdy pomaga to w zapob ieganiu marnowaniu żywności, c) pozostałe torby na zakupy z tworzywa sztucznego o grubości materiału równej 50 mikrometrów i większej. W powyższego wynika, że zwolnione z opłaty recyklingowej są torby, o których mowa w art. 8 pkt 15a lit. b) ustawy o gospodarce opakowaniami, tj. bardzo lekkie torby na zakupy z tworzywa sztucznego o grubości poniżej 15 mikrometrów, które są wymagane ze względów higienicznych lub oferowane jako podstawowe opakowanie żywności luzem (na wagę), gdy pomaga to w zapobieganiu marnowaniu żywności. Jednakże, w sytuacji gdy takie torby nie są używane do celów określonych w tych przepisach, przez co nie spełniają one definicji ustawowej bardzo lekkiej torby na zakupy z tworzywa sztucznego, podlegają one obowiązkowi pobierania opłat y recyklingowej. Nie podlegają one zwolnieniu przewidzianemu w art. 40a ust. 2 tej u stawy . W myśl art. 56 ust. 1 pkt 10c ustawy o opakowaniach, kto narusza ww. obowiązek podlega administracyjnej karze pieniężnej, której wysokość - s tosownie do art. 57 pkt 4 ww. ustawy - wynosi od 500 zł do 20 000 zł. Ustawa o opakowaniach nie reguluje przesłanek wymiaru kary, ani też kryteriów odstąpienia od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej lub udzielenia pouczenia, a więc stosownie do treści art. 189a § 2 Kpa, za stosowanie mają w tym zakresie przepisy odpowiednio: art. 189d i art. 189f Kpa. Zgodnie z art. 189d Kpa, wymierzając administracyjną karę pieniężną, organ administracji publicznej bierze pod uwagę: 1) wagę i okoliczności naruszenia prawa, w szczególności potrzebę ochrony życia lub zdrowia, ochrony mienia w znacznych rozmiarach lub ochrony ważnego interesu publicznego lub wyjątkowo ważnego interesu strony oraz czas trwania tego naruszenia; Urząd Ochrony Konkurencji i K onsumentów pl. Powstańców Warszawy 1 00 - 950 Warszawa tel. 22 556 01 76 dih@uokik.gov.pl www.uokik.gov.pl 5 2) częstotliwość niedopełniania w przeszłości obowiązku albo naruszania zakazu tego samego rodzaju co niedopełnienie obowiązku albo naruszenie zakazu, w następstwie którego ma być nałożona kara; 3) uprzednie ukaranie za to samo zachowanie za przestępstwo, przestępstwo skarbowe, wykroczenie lub wykroczenie skarbowe; 4) stopień przyc zynienia się strony, na którą jest nakładana administracyjna kara pieniężna, do powstania naruszenia prawa; 5) działania podjęte przez stronę dobrowolnie w celu uniknięcia skutków naruszenia prawa; 6) wysokość korzyści, którą strona osiągnęła, lub straty, której uniknęła; 7) w przypadku osoby fizycznej - warunki osobiste strony, na którą administracyjna kara pieniężna jest nakładana. Zgodnie z art. 189f § 1 pkt 1 i 2 Kpa, organ administracji publicznej, w drodze decyzji, odstępuje od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej i poprzestaje na pouczeniu, jeżeli: waga naruszenia prawa jest znikoma, a strona zaprzestała naruszania prawa lub na stronę za to samo zachowanie prawomocną decyzją została uprzednio nałożona administracyjna kara pieniężna przez inny uprawniony organ administracji publicznej lub została ona prawomocnie ukarana za wykroczenie lub wykroczenie skarbowe, lub prawomocnie skazana za przestępstwo lub przestępstwo skarbowe i uprzednia kara spełnia cele, dla których miałaby być nałożona administracyjna ka ra pieniężna. W niniejszej sprawie, na podstawie ustaleń kontroli, Podlaski WIIH stwierdził, że przedsiębiorca nie zrealizował obowiązków wynikających z przepisów ustawy o gospodarce opakowaniami, tj. art. 40a ust. 1 – poprzez to, że prowadząc punkt sprzed aży detalicznej, w którym oferowane są torby na zakupy z tworzywa sztucznego przeznaczone do pakowania oferowanych produktów, nie pobrał opłaty recyklingowej od nabywającego torby na zakupy z tworzywa sztucznego – co nosiło znamiona czynu określonego w art . 56 ust. 1 pkt 10c tej ustawy oraz skutkowało wymierzeniem stronie kary pieniężnej w wysokości 1 000 zł. Prezes UOKiK wskazuje, że przedsiębiorca prowadzący jednostkę handlu detalicznego lub hurtowego, w której są oferowane torby na zakupy z tworzywa sztu cznego przeznaczone do pakowania produktów oferowanych w tej jednostce, zgodnie z art. 40a ustawy o opakowaniach, jest obowiązany pobrać opłatę recyklingową od nabywającego torbę na zakupy z tworzywa sztucznego, o której mowa w art. 8 pkt 15a lit. a i c ( ust. 1). Jednocześnie opłaty recyklingowej nie pobiera się od nabywającego bardzo lekką torbę na zakupy z tworzywa sztucznego, o której mowa w art. 8 pkt 15a lit. b (ust. 2). Jednocześnie organ drugiej instancji wyjaśnia, że aby bardzo lekka torba na zakup y z tworzywa sztucznego nie podlegała opłacie recyklingowej, poza spełnieniem warunku grubości materiału, z którego została wykonana (poniżej 15 mikrometrów, a więc do 14 mikrometrów włącznie), równocześnie muszą zostać spełnione także przesłanki określają ce cel jej zastosowania tj.: wymagalność ze względów higienicznych, zastosowanie, jako podstawowe opakowanie żywności luzem, gdy pomaga to w zapobieganiu marnowania żywności (art. 8 pkt. 15a lit b ustawy o gospodarce opakowaniami). Obydwa te kryteria należ y uwzględniać łącznie jako: opakowanie żywności sprzedawanej luzem stosowane, poza względem praktycznym, także ze względów higienicznych. Jest to więc podstawowe Urząd Ochrony Konkurencji i K onsumentów pl. Powstańców Warszawy 1 00 - 950 Warszawa tel. 22 556 01 76 dih@uokik.gov.pl www.uokik.gov.pl 6 opakowanie żywności, dokonane w sklepie. Opakowanie podstawowe należy rozumieć jako pozostając e w styczności z żywnością i niestanowiące kolejnego opakowania. Zapakowanie przez klienta dokonującego zakupu w jednostce handlu detalicznego lub hurtowego w bardzo lekką torbę na zakupy z tworzywa sztucznego, towarów posiadających już własne opakowania ( jak w przypadku dokonanych zakupów kontrolnych), powoduje konieczność pobrania od niego przez przedsiębiorcę opłaty recyklingowej. Mając na uwadze powyższe, Prezes UOKiK zaznacza, że dwie torby typu „zrywka” w których były zapakowane produkty posiadającyc h już własne opakowania, nie spełniały definicji bardzo lekkiej torby z zawartej w art. 8 pkt 15a lit. b) ustawy o opakowaniach, gdyż zostało spełnione tylko jedno z dwóch kryteriów, tj. dotyczące grubości, w związku z czym przedmiotowa torba nie podlegała zwolnieniu z pobierania opłaty recyklingowej od nabywającego torbę z tworzywa sztucznego. Tym samym ujawnione nieprawidłowości w sklepie należącym do strony, dały podstawę do stwierdzenia, że ww. przedsiębiorca nie wykonał ciążących na nim obowiązków wsk azanych w art. 40a ust. 1 ustawy o opakowaniach, nie pobrał opłaty recyklingowej od nabywającego za dwie torby na zakupy z tworzywa sztucznego, o których mowa w art. 8 pkt 15a lit. a i c. Strona we wniesionym odwołaniu nie kwestionowała ustaleń kontroli, lecz zwróciła się z prośbą o zmniejszenie kwoty nałożonej na nią kary pieniężnej do ustawowego minimum tj. 500 zł. Prośbę swoją uzasadniała, że prowadząc małą działalność gospodarczą, ponosi wysokie koszty bieżące i kara w wysokości 1 000 zł jest nadmierni e dotkliwa, podczas gdy kara 500 zł będzie sankcją wystarczającą i odczuwalną. Poinformowała również, że dopełniła wszelkich starań i obowiązków w celu ochrony środowiska, a pracownicy zostali przeszkoleni i poinformowani z zakresie właściwego zastosowania toreb foliowych. Strona stwierdziła dalej, że do naruszenia doszło w wyniku działania osoby zatrudnionej na podstawie umowy zlecenia, która mimo przeszkolenia dopuściła się uchybienia, a ona jako przedsiębiorca dochowała należytej staranności w zakresie o rganizacji pracy i przeszkolenia personelu i nie miała realnego wpływu na zachowanie pracownika. W ocenie Prezesa UOKiK, argumenty przedstawione przez skarżącego nie zasługują na uwzględnienie. W pierwszej kolejności wskazać należy, że podstawą wszczęcia i przeprowadzenia postępowania w przedmiotowej sprawie, a także podstawą nałożenia na stronę administracyjnej kary pieniężnej były ustalenia faktyczne, poczynione w toku kontroli u przedsiębiorcy udokumentowane w protokole kontroli (NU.8361.88.2025). Stano wią one rzetelny i spójny materiał dowodowy zebrany przez Podlaskiego WIIH. Jak wskazują ustalenia kontroli organu pierwszej instancji, w przedmiotowej sprawie strona nie naliczyła za dwie torby z tworzywa sztucznego typu „zrywka” opłaty recyklingowej, o k tórej mowa w art. 40a ust. 1 ustawy o opakowaniach, tym samym nie wypełniła ciążących na niej obowiązków. Zauważyć należy, że produkty zapakowane w dwie zrywki (o grubości materiału poniżej 15 mikrometrów) były towarami, które posiadały własne opakowania. Zatem, w przedmiotowej sprawie torby typu „zrywka”, w które zapakowano towary, nie podlegały zwolnieniu z opłaty recyklingowej, bowiem ani jako żywność na wagę (luzem), ani jako artykuły, które ze względów higienicznych, wymagałyby niezbędnego zapakowania w „zrywki”. Organ drugiej instancji przypomina, że stosowane przez stronę torby z tworzywa sztucznego, poprzez umieszczenie w nich towarów , które posiadały własne opakowania, nie spełniał y Urząd Ochrony Konkurencji i K onsumentów pl. Powstańców Warszawy 1 00 - 950 Warszawa tel. 22 556 01 76 dih@uokik.gov.pl www.uokik.gov.pl 7 definicji bardzo lekkiej torby (zawartej w art. 8 pkt 15a lit. b) ustawy o opakowaniach), gdyż został o spełnione tylko jedno z kryteriów, tj. dotyczące grubości materiału, w związku z czym rzeczone torby nie podlegały zwolnieniu z pobierania opłaty recyklingowej od nabywającego torby z tworzywa sztucznego. Nie zostały n atomiast spełnione wymagania odnośnie przeznaczenia (zastosowania) powyższych toreb. Organ pragnie zauważyć, że opłaty recyklingowej nie pobiera się wówczas, gdy klient torby typu „zrywka” używa zgodnie z przeznaczeniem tj. ze względów higienicznych lub d o pakowania towarów luzem. Natomiast, jeżeli są one użyte są w innym celu, np. do dodatkowego zapakowania już opakowanych wcześniej towarów jak to ma miejsce w niniejszej sprawie, to przestają być torbami, w stosunku do których istnieje zwolnienie z obowi ązku pobrania opłaty recyklingowej. Należy mieć na względzie również fakt, że głównym celem wprowadzenia przez ustawodawcę powyższych opłat za torby z tworzywa sztucznego jest dbałość o środowisko oraz przyjęcie takich instrumentów, aby lekkie torby na zak upy z tworzywa sztucznego nie były oferowane za darmo w punktach sprzedaży towarów lub produktów. Powyższe działanie powinno wpływać na ograniczenie wprowadzania do obrotu toreb z tworzywa sztucznego oraz zmianę nawyków konsumenckich. Trudno więc zgodzić s ię z przedsiębiorcą, który utrzymuje, że ze swej strony „ dopełnił wszelkich starań i obowiązków w celu ochrony środowiska”, gdyż takie zapewnienie strony nie znajduje potwierdzenia w zebranym materiale dowodowym wskazującym na uchybienia obowiązkowi pobran ia opłaty po stronie przedsiębiorcy. Prezes UOKiK w dalszej kolejności wyjaśnia, że opłata recyklingowa stanowi element ogólnoeuropejskiej formy dbania o środowisko i w rezultacie również o zdrowie i życie ludzkie, jak również stanowi istotny element eduka cyjny dla konsumentów w zakresie ochrony środowiska. Jak wynika z motywu preambuły wyrażonego w pkt (4) Dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 2015/720 z dnia 29 kwietnia 2015 r. zmieniającej dyrektywę 94/62/WE w odniesieniu do zmniejszenia zuży cia lekkich plastikowych toreb na zakupy (Dz. Urz. UE. L z 2015 r. Nr 115, str. 11) - plastikowe torby na zakupy o grubości materiału poniżej 50 mikronów („lekkie plastikowe torby na zakupy”), które stanowią zdecydowaną większość całkowitej liczby plastiko wych toreb na zakupy zużywanych w Unii, są rzadziej wykorzystywane ponownie niż grubsze plastikowe torby na zakupy. W konsekwencji, lekkie plastikowe torby na zakupy szybciej stają się odpadami i częściej powodują zaśmiecenie z powodu swojej lekkości i br aku trwałości. A zatem największym problemem stają się takie torby, których często nie da się wykorzystać kolejny raz, tylko od razu stają się odpadem, co w przypadku toreb poniżej 15 mikrometrów jest najczęściej z góry przesądzone. Ignorowanie obowiązku p obierania opłaty lub lekceważące podejście do jej pobrania narusza w efekcie również konstytucyjnie chronione dobra , tj. środowisko. Przedsiębiorcy nie mogą stosować wybiórczo przepisów prawa i pobierać opłaty recyklingowej tylko za część z nich. Skutki fi skalne tej opłaty są jedynie elementem motywującym do rezygnacji z pobrania „zrywki”. Organ drugiej instancji wskazuje, że opłata recyklingowa jest niewątpliwie dodatkowym kosztem klienta, ale jej naliczanie zapewnia istotny walor edukacyjny dla konsumentó w, służąc y ochronie środowiska. Jednocześnie Prezes UOKiK wskazuje, że cechą charakterystyczną sankcji administracyjnej jest założenie stosowania jej automatycznie względem podmiotu ponoszącego Urząd Ochrony Konkurencji i K onsumentów pl. Powstańców Warszawy 1 00 - 950 Warszawa tel. 22 556 01 76 dih@uokik.gov.pl www.uokik.gov.pl 8 odpowiedzialność obiektywną za naruszenie przepisów. Sankcja administracyjna ma przede wszystkim funkcję prewencyjną, ale też dyscyplinująco - represyjną, co skutkuje tym, iż adresat decyzji administracyjnej, którą nałożono na niego sankcję administracyjną z tytułu naruszenia przepisu ustawowego ponosi odpowiedzialnoś ć obiektywną. Stwierdzenie w wyniku kontroli, że jakiś podmiot nie zrealizował ciążącego na nim obowiązku ustawowego powoduje konieczność nałożenia kary pieniężnej, która jest karą administracyjną. Nie ma tutaj zastosowania zasada winy (por. wyrok WSA w Wa rszawie z 29 sierpnia 2019 r., VI SA/Wa 805/19: „ Organ nie jest władny do badania przesłanek, takich jak wina, szkoda czy działanie osób trzecich, ponieważ w świetle powołanego przepisu, nie mają one żadnego wpływu na powstanie tejże odpowiedzialności.”). Wobec powyższego bez większego znaczenia pozostają okoliczności, w wyniku których strona dopuściła się nieprawidłowości, takie jak np. błąd pracownicy mimo przeszkolenia. W tym miejscu należy zaznaczyć, że obowiązek pobierania opłaty recyklingowej jest nał ożony przedsiębiorcę prowadzącego jednostkę handlu detalicznego lub hurtowego, w której są oferowane torby na zakupy z tworzywa sztucznego przeznaczone do pakowania produktów oferowanych w tej jednostce . To przedsiębiorca powinien tak zorganizować prowadze nie działalności gospodarczej, aby do naruszeń przepisów prawa nie dochodziło. Prezes UOKiK analizując przypadek strony wziął pod uwagę normę prawną zawartą w art. 189f Kpa, tj. instytucję odstąpienia od wymierzenia kary. Jednakże, po przeanalizowaniu nin iejszej sprawy Prezes UOKiK, podobnie jak organ pierwszej instancji, nie znajduje podstaw do odstąpienia od wymierzenia kary w trybie art. 189f § 1 pkt 1 Kpa. Organ drugiej instancji, podobnie jak Podlaski WIIH uważa, że nie można uznać, aby waga naruszeni a była znikoma. Podkreślić należy przy tym, że chronionym dobrem jest w tym przypadku dobro wspólne, jakim jest środowisko naturalne – a celem zmniejszenie zużycia toreb z tworzyw sztucznych , co w rezultacie skutkuje pożądanym społecznie i konstytucyjnie u gruntowanym zjawiskiem dbania o środowisko poprzez zmniejszenie ilości powstających odpadów, ograniczenie wpływu na środowisko zbędnych wytworów działalności ludzkiej oraz przeciwdziałanie szkodliwemu ich oddziaływaniu na środowisko. Tak więc niepobranie o płat recyklingowych od nabywającego lekkie torby na zakupy z tworzywa sztucznego (o grubości poniżej 15 mikrometrów), która nie została zastosowana ze względów higienicznych lub oferowana jako podstawowe opakowanie żywności luzem, gdy pomaga to w zapobiega niu marnowania żywności, stanowi niedopełnienie obowiązków ustawy o opakowaniach, a tym samym wykazuje wyższy aniżeli znikomy stopień ich naruszenia. Przepisy te zostały ustanowione w celu ochrony środowiska, będącego dobrem ogółu społeczeństwa, dlatego ta k ważne jest przestrzeganie przepisów, które zostały nałożone przez ustawodawcę na przedsiębiorców. Prezes UOKiK wskazuje, że powinnością przedsiębiorcy – jako profesjonalnego uczestnika obrotu - jest przestrzeganie przepisów dotyczących jego działalności . Strona przyczyniła się do naruszenia prawa w sposób niezaprzeczalny, a naruszenie powstało ewidentnie z jej winy. Biorąc po uwagę brzmienie art. 189f § 1 pkt 1 Kpa, odstąpienie od wymierzenia kary może mieć miejsce wówczas, gdy obydwie przesłanki wynika jące z tego przepisu zachodzą łącznie, a więc zarówno waga naruszenia prawa jest znikoma, jak również zachodzi okoliczność zaprzestania naruszania prawa (tzn. ww. przesłanki muszą być spełnione łącznie, by organ mógł odstąpić od wymierzenia kary). Natomias t w omawianym przypadku nie spełniono Urząd Ochrony Konkurencji i K onsumentów pl. Powstańców Warszawy 1 00 - 950 Warszawa tel. 22 556 01 76 dih@uokik.gov.pl www.uokik.gov.pl 9 warunku kumulatywności tychże przesłanek, gdyż nie można uznać, że naruszenie prawa przez stronę postępowania było znikome. Warto wskazać w tym miejscu, że prezentowane powyżej stanowisko znajduje potwierdzenie także w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z 2 grudnia 2021 r., sygn. III SA/Gd 160/21, w którym Sąd stwierdził: „by można było odstąpić w trybie art. 189f Kpa od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej i poprzestać na pouczeniu, waga narusz enia musi być znikoma, a strona musiałaby zaprzestać naruszenia prawa, zaś obie te przesłanki muszą zostać spełnione łącznie”. Nie została spełniona również przesłanka z pkt 2 art. 189f § 1 Kpa, ponieważ nie mogła być wydana przez inny uprawniony organ administracji publicznej prawomocna decyzja nakładająca na stronę za to samo zachowanie administracyjną karę pieniężną, gdyż organ em właściwym do jej nałożenia jest wyłącznie wojewódzki inspektor Inspekcji Handlowej, w tym przypadku Podlaski WIIH. W ocenie organu drugiej instancji, w niniejszym przypadku brak jest również podstaw do zastosowania art. 189f § 2 i 3 Kpa, tzn. fakultaty wnego odstąpienia od wymierzenia kary pieniężnej i poprzestania na pouczeniu. Okoliczności i waga naruszenia prawa nie budzą wątpliwości, co do istnienia przesłanek faktycznych uzasadniających nałożenie kary pieniężnej. Strona nie dopełniła obowiązków nało żonych na nią w art. 40a ust. 1 ustawy o opakowaniach, tj. dot. pobierania opłat recyklingowych od nabywającego torby na zakupy z tworzywa sztucznego. Literalna wykładnia ww. przepisu jednoznacznie wskazuje, iż warunkiem zastosowania odstąpienia od wymier zenia kary jest usunięcie naruszenia prawa, przy czym termin ten należy interpretować ściśle, a więc bez rozszerzenia jego znaczenia na przypadki „zaprzestania naruszania prawa”, tych bowiem dotyczy regulacja art. 189f § 1 Kpa (por. Kodeks postępowania adm inistracyjnego. Komentarz. Red. prof. dr hab. Marek Wierzbowski, red. prof. dr hab. Aleksandra Wiktorowska. Rok 2021: „Z uwagi na odmienne brzmienie tych sformułowań na gruncie komentowanego artykułu, należy uznać, że "usunięcie naruszenia prawa" nie jest tożsame z "zaprzestaniem naruszenia". Tym samym, aby usunąć naruszenie prawa nie wystarczy przerwać naruszanie przepisów prawa, lecz należy usunąć skutki naruszenia (z oczywistych przyczyn nie jest możliwe wyeliminowanie samego naruszenia, a więc zdarzenia z przeszłości, które już zaistniało”). Charakter naruszeń, jakich dopuściła się strona, wyklucza możliwość usunięcia skutków naruszenia prawa (por. uzasadnienie wyroku WSA w Warszawie z dnia 25.07.2019 r. Sygn. akt VI SA/Wa 991/19: „Warunkiem odstąpienia od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej jest także przywrócenie stanu zgodnego z prawem, naruszonego przez zachowanie stanowiące podstawę odpowiedzialności administracyjnej. Jak słusznie podkreślił organ usunięcie naruszenia prawa nie jest tożsame z zaprzestaniem naruszania. Aby usunąć naruszenie prawa nie wystarczy przerwać naruszania przepisów prawa, lecz należy usunąć skutki naruszenia .”). W przedmiotowej sprawie przedsiębiorca wprawdzie zaprzestał naruszenia, jednakże nie usunął tym samym skutków naruszenia prawa, gdyż nie ma możliwości pobrania opłaty od tych klientów, którzy w dniu kontroli mogli pobrać torby typu „zrywka” bez wniesienia opłaty recyklingowej. Prezes UOKiK podziela tym samym stanowisko Podlaskiego WIIH, który stwierdził, że w prz edmiotowej sprawie nie jest możliwe usunięcie skutków naruszenia prawa, ponieważ nie jest możliwe wsteczne naliczenie niepobranych opłat za wydane konsumentom „zrywki” w sytuacji, gdy nie były one wymagane ze względów higienicznych Urząd Ochrony Konkurencji i K onsumentów pl. Powstańców Warszawy 1 00 - 950 Warszawa tel. 22 556 01 76 dih@uokik.gov.pl www.uokik.gov.pl 10 lub oferowane jako podst awowe opakowanie żywności luzem, gdy pomaga to w zapobieganiu marnowania żywności. Prezes UOKiK wskazuje, że odpowiedzialność określona w art. 56 ust. 1 pkt 10c ustawy o opakowaniach ma charakter obiektywny i powstaje z chwilą naruszenia prawa, w tym przyp adku art. 40a ust. 1 tej ustawy. Obiektywny charakter odpowiedzialności administracyjnej opiera się na zasadzie ryzyka (por. wyrok NSA z dnia 8 października 2010 r. o sygn. akt II OSK 1079/12). Oznacza to, że wystarczającą przesłanką do przypisania tej odp owiedzialności jest samo stwierdzenie niewykonania przez określony podmiot nałożonych prawem obowiązków, bez względu na winę (umyślną czy nieumyślną) oraz przyczyny powstania naruszenia. Dowiedzenie zatem w wyniku kontroli, że określony podmiot nie wykonał powyższych obowiązków powoduje konieczność nałożenia kary pieniężnej, która jest karą administracyjną, a wskazane przepisy mają charakter obligatoryjny. Tym samym, bez znaczenia dla oceny zasadności wymierzenia stronie powyższych kar pieniężnych pozostają o koliczności, na które strona powołuje się w odwołaniu, w wyniku których doszło do naruszenia prawa (np. błąd pracownika), gdyż kary pieniężne wymierza się za samo naruszenie prawa. Zatem, strona jako profesjonalny uczestnik obrotu, miała obowiązek znać i respektować przepisy prawa związane z wykonywaną przez nią działalnością. Była ona zobowiązana czynić zadość wymaganiom ustawowym, które określają m.in. obowiązek pobierania opłaty recyklingowej za oferowane w punkcie handlowym torby na zakupy z tworzywa sztucznego przeznaczone do pakowania oferowanych produktów . Znamienny jest fakt, że w niniejszej sprawie strona nie zrealizowała powyższego obowiązku , a więc zaistniały przesłanki do przypisania jej odpowiedzialności z tego tytułu oraz wymierzenia jej stos ownej kary pieniężnej. W niniejszej sprawie, stronie wymierzono karę pieniężną w wysokości 1 000 zł, po uwzględnieniu w sposób prawidłowy wszystkich przesłanek wymiaru kary, wymienionych w art. 189d Kpa, co znajduje swój wyraz w treści zaskarżonej decyzji i jest jednocześnie w pełni podzielane przez organ odwoławczy. Prezes UOKiK zgadza się z oceną organu pierwszej instancji, który wskazuje, że strona nie wypełniła obowiązków wynikających z art. 40a ust. 1 ustawy o opakowaniach. W toku kontroli stwierdzono , że kontrolowany przedsiębiorca, prowadzący jednostkę handlu detalicznego, nie pobrał opłaty recyklingowej za dwie torby typu „zrywka” w którą zostały zapakowane produkty posiadające własne opakowania. Organ drugiej instancji oceniając wagę i okoliczności naruszenia wskazuje, że przedsiębiorca jako podmiot profesjonalny zobowiązany był czynić zadość wymogom ustawowym, które m.in. określają obowiązek pobierania opłaty recyklingowej. Prezes UOKiK ponownie wskazuje, że głównym celem wprowadzenia przez ustawod awcę powyższych opłat za torby z tworzywa sztucznego jest dbałość o środowisko oraz przyjęcie takich instrumentów, aby bardzo lekkie torby na zakupy z tworzywa sztucznego, poza ich stosowaniem ze względów higienicznych lub jako podstawowe opakowanie żywnoś ci luzem, gdy pomaga to w zapobieganiu marnowaniu żywności, nie były oferowane za darmo w punktach sprzedaży detalicznej lub hurtowej. Powyższe działanie powinno wpływać na ograniczenie wprowadzania do obrotu toreb na zakupy z tworzywa sztucznego, zastosow anie mniej szkodliwych dla środowiska materiałów alternatywnych oraz w jeszcze większym stopniu zmianę nawyków konsumenckich. Wymóg pobierania opłaty od nabywającego torbę z tworzywa sztucznego nałożono z uwagi na nadużywanie przez konsumentów i sprzedawców Urząd Ochrony Konkurencji i K onsumentów pl. Powstańców Warszawy 1 00 - 950 Warszawa tel. 22 556 01 76 dih@uokik.gov.pl www.uokik.gov.pl 11 takich toreb, a to pociągało za sobą ich wyrzucanie i zanieczyszczanie środowiska. Należy zatem przychylić się do poglądu or ganu pierwszej instancji, że stwierdzone w toku kontroli naruszenie ma bezpośredni związek z ochroną środowiska, a co za tym idzie – zdrowia i interesu publicznego, jak również stwierdzić, że brak pobrania opłaty recyklingowej negatywnie wpływa na realizac ję celów ustawy dotyczących ochrony środowiska. Tym samym, w ocenie Prezesa UOKiK, waga naruszenia powyższego obowiązku była istotna, natomiast do naruszenia doszło wyłącznie z powodu niepodjęcia działań przez stronę. Należy w tym miejscu również wskazać, że brak pobrania opłaty stwierdzono w czasie kontroli, co zostało zweryfikowane poprzez zakup kontrolny. Analizując czas trwania naruszenia, Prezes UOKiK stwierdza, że brak jest możliwości dokładnego ustalenia czasu trwania naruszenia, zatem można przyjąć, że naruszenie to trwało od momentu stwierdzenia naruszenia (tj. w pierwszym dniu kontroli), a zakończyło się, gdy strona zaprzestała naruszania prawa w toku postępowania kontrolnego. Naruszenie mogło mieć charakter krótkotrwały lub powstać w dniu kontroli, co z pewnością było korzystne dla strony i miało wpływ na wysokość nałożonej kary pieniężnej. Ponadto, organ drugiej instancji oceniając częstotliwość niedopełniania w przeszłości obowiązku zauważył, że było to pierwsze ujawnione przez Podlaskiego WIIH naruszenie przez stronę obowiązku pobrania opłaty recyklingowej, o której mowa w art. 40a ust. 1 ustawy o opakowaniach. Przesłanka dotycząca uprzedniego ukarania za to samo zachowanie za przestępstwo, przestępstwo skarbowe, wykroczenie lub wykroczenie skarbowe, nie będzie miała w niniejszej sprawie zastosowania, gdyż naruszenie, którego dopuściła się strona j est zagrożone administracyjną karą pieniężną. Przy ocenie stopnia przyczynienia się strony, na którą jest nakładana administracyjna kara pieniężna, do powstania naruszenia prawa, Prezes UOKiK stwierdza, że naruszenie przepisów, bezsprzecznie udowodnione st ronie, było wynikiem nieusprawiedliwionego zaniechania przedsiębiorcy i to powstałego w sytuacji posiadanej wiedzy o zbliżającej się kontroli i jej zakresie. Podlaski WIIH prawidłowo stwierdził, że stronę jako sprzedawcę, należy traktować jako profesjonali stę, który powinien znać przepisy dotyczące zakresu prowadzonej działalności gospodarczej i je należycie przestrzegać. Organ drugiej instancji wskazuje przy tym, że to przedsiębiorca decyduje o organizacji swojego przedsiębiorstwa (i zatrudnionego persone lu) i zapewnieniu nadzoru nad prawidłowym stosowaniem przepisów. Z namienne jest to, że przedsiębiorca został poinformowany o zamiarze wszczęcia kontroli 14 dni przed jej rozpoczęciem, a zatem przedsiębiorca miał odpowiednio dużo czasu, aby przygotować się do kontroli. Można przypuszczać, że gdyby kontrola organu nie odbyła się, strona mogłaby w dalszym ciągu nie pobiera ć opłaty recyklingowej za torby typu „zrywka”. Organ drugiej instancji wziął również pod uwagę okoliczność podjęcia działań naprawczych prze z przedsiębiorcę. Oceniając przesłankę dotyczącą wysokości korzyści lub straty, którą strona osiągnęła lub uniknęła, w realiach rozpatrywanej sprawy nie można uznać, że naruszenie prawa było dokonywane w celu, w kategoriach osiągniecia korzyści bądź unikni ęcia straty, dlatego też uwzględnienie niniejszej przesłanki jest niezasadne . Natomiast pojęcie warunków osobistych strony określają zarówno warunki materialne strony (tj. dochody, majątek, możliwości zarobkowe), jak i warunki mieszkalne i socjalne strony, zatrudnienie, stan zdrowia Urząd Ochrony Konkurencji i K onsumentów pl. Powstańców Warszawy 1 00 - 950 Warszawa tel. 22 556 01 76 dih@uokik.gov.pl www.uokik.gov.pl 12 (schorzenia czy poziom niepełnosprawności), jak też i sytuacja rodzinna i związane z tym obowiązki (stan cywilny, rodzicielstwo, opieka itp.). Prezes UOKiK po dokładnym przeanalizowaniu akt przedmiotowej sprawy, stwierdził, że s zczegółowa ocena warunków osobistych strony będącej osobą fizyczną jest trudna do ustalenia - w związku z brakiem wystarczających danych. Strona nie przekazała żadnej dokumentacji wskazującej na złą sytuację zdrowotną czy materialną strony. Prezes UOKiK st oi na stanowisku, że niewystarczającym jest jedynie ogólne stwierdzenie o ponoszeniu wysokich kosztów bieżących. Stwierdzenie to powinno zostać należycie udokumentowane. Wobec powyższego, organ drugiej instancji rozpatrując niniejszą przesłankę oparł się na złożonym w toku kontroli przez stronę oświadczeniu (podpisanym przez nią i opatrzonym datą 28.05.2025 r.), z którego wynika, że strona należy do kategorii mikroprzedsiębiorców, co oznacza, że udział przedsiębiorcy w rynku jest najmniejszym. Uwzględniają c powyższe, organ drugiej instancji doszedł do wniosku, że wymierzona stronie kara w wysokości 1 000 zł nie będzie stanowić zagrożenia dla bytu przedsiębiorcy, a jednocześnie jest na tyle dolegliwa, że spełnia funkcję represyjną oraz dyscyplinującą stronę. Ponadto, kara w wysokości nałożonej niniejszą decyzją stanowi skuteczne narzędzie egzekwowania realizacji obowiązków nałożonych ustawą o opakowaniach. Organ miał na uwadze, by kara była proporcjonalna do celu jak ma zostać osiągnięty przez jej nałożenie. Prezes UOKiK dokonał wyważonej wszystkich ustawowych przesłanek, w tym również oceny przesłanki związanej z sytuacją osobistą strony (na ile to było możliwe w realiach rozpatrywanej sprawy), zwracając uwagę na okoliczność statusu przedsiębiorcy. Odnosząc się natomiast wprost do prośby strony w zakresie zmniejszenia kary organ drugiej instancji wyjaśnia, że nie ma podstaw do obniżenia czy odstąpienia od wymierzenia kary pieniężnej przedsiębiorcy, jeżeli stan faktyczny wprost uzasadnia nałożenie kary w okreś lonym przez Podlaskiego WIIH wymiarze. W kwestii rzekomego naruszenia art. 8 Kpa, Prezes UOKiK stwierdza, że jest on bezprzedmiotowy. Strona jako przedsiębiorca prowadzący działalność gospodarczą odpowiada za przestrzeganie obowiązujących przepisów przez osoby u niej zatrudnione i tym samym ponosi winę za błąd pracownika, bowiem to na niej spoczywa wykonanie obowiązku i odpowiedzialność za ujawnione uchybienia i niedopilnowanie nienaruszania norm prawnych. Reasumując zauważyć trzeba również, że nałożona na przedsiębiorcę kara pieniężna w wysokości 1 000 zł (słownie: tysiąc złotych) j est ona w ocenie Prezesa UOKiK adekwatna do uchybienia jakiego dopuściła się strona, jak również jest daleka od górnej granicy wymiaru kary. W kontekście powyższego należy w skazać, że stosownie do treści art. 58 ust. 5 ustawy o opakowaniach , do kar pieniężnych, w zakresie nieuregulowanym w ustawie, stosuje się odpowiednio przepisy działu III ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa ( Dz.U. z 2025 r. poz. 111 ). W myśl art. 67a § 1 tej ustawy, organ administracji publicznej, który nałożył kary pieniężne – to jest Podlaski WIIH – na wniosek strony, w przypadkach uzasadnionych ważnym interesem strony lub interesem publicznym, może: 1) odroczyć termin płatności kar pieni ężnych lub rozłożyć ich zapłatę na raty, 2) odroczyć lub rozłożyć na raty zapłatę zaległości wraz z odsetkami za zwłokę lub odsetki określone w decyzji, 3) umorzyć w całości lub w części zaległości, odsetki za zwłokę lub opłatę prolongacyjną. Urząd Ochrony Konkurencji i K onsumentów pl. Powstańców Warszawy 1 00 - 950 Warszawa tel. 22 556 01 76 dih@uokik.gov.pl www.uokik.gov.pl 13 Podsumowując, Prezes UOKiK uznał, że podjęta przez Podlaskiego WIIH decyzja była prawidłowa. W przedmiotowej sprawie organ pierwszej instancji wydając zaskarżoną decyzję oparł się na ustaleniach kontroli przeprowadzonej w placówce prowadzonej przez stronę i stwierdzonym w toku kontroli stanie faktycznym, który bezsprzecznie wskazywał na niepobranie przez przedsiębiorcę opłaty recyklingowej za dwie torby na zakupy z tworzywa sztucznego typu „zrywka”, co stanowi o naruszeniu art. 40a ust. 1 ustawy o opakowaniach. W konsekw encji, Podlaski WIIH miał podstawy do wydania decyzji administracyjnej na mocy, której wymierzył ww. przedsiębiorcy karę pieniężną w wysokości 1 000 zł (słownie: tysiąc złotych) za niewykonanie obowiązków określonych w art. 40a ust. 1 ustawy o opakowaniac h. Tym samym decyzja Nr NU.62.2025 Podlaskiego WIIH z 9 września 2025 r. (NU.8361.88.2025) powinna pozostać w obrocie prawnym. Prezes UOKiK, zgodnie z art. 5 ust. 2 ustawy o IH, jest organem wyższego stopnia w stosunku do wojewódzkich inspektorów Inspekcji Handlowej. Zatem, w myśl art. 127 § 2 Kpa w związku z art. 1 ust. 3 ustawy o IH, Prezes UOKiK jest organem właściwym do rozpa trzenia wniesionego odwołania. Zgodnie z art. 58 ust. 2 i 4 ustawy o opakowaniach , karę pieniężną, o której mowa w sentencji decyzji, stanowiącą dochód budżetu państwa, należy wpłacić na rachunek Wojewódzkiego Inspektoratu Inspekcji Handlowej w Białymstok u w terminie 14 dni od dnia doręczenia niniejszej decyzji. Zgodnie z art. 138 § 1 pkt 1 kpa, organ odwoławczy wydaje decyzję, w której utrzymuje w mocy zaskarżoną decyzję. Biorąc powyższe pod uwagę, Prezes UOKiK orzekł jak w sentencji. Niniejsza decyzja j est ostateczna w trybie postępowania administracyjnego. Pouczenie: 1. Decyzja jest ostateczna w toku instancji. W terminie 30 dni od jej doręczenia stronie przysługuje skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Skargę należy wnieść za pośred nictwem Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów, Pl. Powstańców Warszawy 1, 00 - 950 Warszawa. 2. Od skarg wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym wysokości należności pieniężnej objętej zaskarżonym aktem i wynosi: − do 10.000 zł - 4 % wartości przedmiotu zaskarżenia, nie mniej jednak niż 100 zł; − ponad 10.000 zł do 50.000 zł - 3 % wartości przedmiotu zaskarżenia, nie mniej jednak niż 400 zł; − ponad 50.000 zł do 100.000 zł - 2 % wartości przedmiotu zaskarżenia, nie mniej jednak niż 1.500 z ł; − ponad 100.000 zł - 1 % wartości przedmiotu zaskarżenia, nie mniej jednak niż 2.000 zł i nie więcej niż 100.000 zł. 3. W przypadku wniesienia od niniejszej decyzji skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, strona ma możliwość ubiegania się o zwolnienie od kosztów albo przyznanie prawa pomocy. Prawo pomocy może być przyznane stronie na wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w toku postępowania sądowo - Urząd Ochrony Konkurencji i K onsumentów pl. Powstańców Warszawy 1 00 - 950 Warszawa tel. 22 556 01 76 dih@uokik.gov.pl www.uokik.gov.pl 14 administracyjnego. Wniosek ten jest wolny od opłat sądowych. Wniosek o przyznanie prawa pomocy należy złożyć do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. 4. Do należności pieniężnych w postaci kar pieniężnych nie uiszczonych w terminie stosuje się przepisy działu III ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2025 r. poz. 111). Podstawa prawna pouczenia: Art. 52 § 1, art. 53 § 1, art. 54 § 1, art. 230, art. 243 § 1, art. 244 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935, ze zm.); § 1 rozpo rządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2021 r. poz. 535), art. 58 ust. 5 ustawy z dnia 13 czerwca 2013 r. o gospodarce opakowa niami i odpadami opakowaniowymi ( Dz.U. z 2025 r. poz. 870 ). Z upoważnienia Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów Anna Janiszewska Zastępca Dyrektora Departamentu Inspekcji Handlowej