DIH-III-141/2025

Urząd Ochrony Konkurencji i Konsumentów pl. Powstańców Warszawy 1 00 - 950 Warszawa tel. 22 556 01 76 dih@uokik.gov.pl www.uokik.gov.pl 1 P REZES URZĘDU OCHRONY KONKURENCJI I KONSUM ENTÓW Warszawa, 28 października 2025 r. DIH - 3.707.123.2025.MU DECYZJA DIH - 3. 141 .2025 „informacje prawnie chronione oznaczono [xxx]” Na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2024 r. poz. 572 ze zm. ), art. 1 ust. 3 oraz art. 5 ust. 2 ustawy z dnia 15 grudnia 2000 r. o Inspekcji Handlowej (Dz. U. z 2025 r. poz. 229), po przeprowadzeniu postępowania administracyjnego w przedmiocie odwołania wniesionego przez przedsiębiorcę ″ ANEX PLUS ″ spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w Ustce , dalej: „przedsiębiorca”, „strona” lub „spółka”, od decyzji Nr DS.KHU.D.30.202 5. DB P omorskiego Wojewódzkiego Inspektora Inspekcji Handlowej z 2 2 lipca 202 5 r. wymierzającej, karę pieniężną w wysokości 700 zł (słownie: sied e mset złotych) , na podstawie art. 56 ust. 1 pkt 12 ustawy z dnia 13 czerwca 2013 r. o gospodarce opakowaniami i odpadami opakowaniowymi (Dz.U. z 202 5 r. poz. 870 ), z tytułu niewykonania obowiązku, o którym mowa w art. 42 ust. 1 ww. ustawy , Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów utrzymuje w mocy zaskarżoną decyzję . UZASADNIENIE W dniach 26 - 29 maja 2025 r. inspektorzy reprezentujący Po morskiego Wojewódzkiego Inspektora Inspekcji Handlowej, dalej: „ Pomorski WIIH” lub „organ pierwszej instancji”, działając na podstawie upoważnienia do przeprowadzenia kontroli z 26 maja 2025 r. nr DS.KHU . 057 . 87 .2025 .MS , przeprowadzili kontrolę w placówce handlowej należącej do przedsiębiorcy [ xxxxxxxxxxxxx ] dalej: „strona”, „spółka” lub „przedsiębiorca”. Kontrolę wszczęto zgodnie z art. 48 ust. 11 pkt 1 ustawy z dni a 6 marca 2018 r. Prawo przedsiębiorców (Dz.U. z 2024 r. poz. 236 ze zm.) dalej: „prawo przedsiębiorców” bez zawiadomienia o zamiarze jej wszczęcia ponieważ jest ona przeprowadzona za podstawie bezpośrednio stosowanych przepisów prawa Unii Europejskiej art . 11 ust. 3 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2019/1020 z dnia 20 czerwca 2019 r. w sprawie nadzoru rynku o zgodności produktów oraz zmieniającego dyrektywę 2004/42/WE oraz rozporządzenia (WE) nr 765/2008 i (UE) nr 305/2011 (Dz. Urz. UE z 25 czerwca 2019 r. Nr L169/1 ze zm.) oraz art. 62 ust. 1 pkt 3 prawa przedsiębiorców bez zawiadomienia przedsiębiorcy o zamiarze jej wszczęcia, ponieważ przeprowadzona jest ona w zakresie obejmującym zakup produktów lub usług sprawdzającym rzetelności usł ug, na podstawie ustawy z dnia 15 grudnia 2000 r. o Inspekcji Handlowej (Dz. U. z 2025 poz. 229) dalej: „ustawa o Inspekcji Handlowej”. Kontrola dotyczyła m.in. przestrzegani a przepisów ustawy Urząd Ochrony Konkurencji i Konsumentów pl. Powstańców Warszawy 1 00 - 950 Warszawa tel. 22 556 01 76 dih@uokik.gov.pl www.uokik.gov.pl 2 z dnia 13 czerwca 2013 r. o gospodarce opakowaniami i odpadami opakowaniowymi (Dz.U. z 202 5 r. poz. 870 ) dalej: „ustawa o opakowaniach”. W dniu 26 maja 2025 r. w placówce handlowej nie było osób upoważnionych do reprezentowania kontrolowanego przedsiębior cy. Kontrolę wszczęto zgodnie z art. 49 ust. 10 ustawy prawo przedsiębiorców w obecności pracowników uznanych za osoby czynne, tj. za osobę, o której mowa w art. 97 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (tekst jednolity: Dz.U. z 2024 r. poz. 10 61 ze zm.). Kontrolę wykonano zgodnie z art. 50 ust. 5 ustawy prawo przedsiębiorców. W dniu kontroli osoba upoważniona do reprezentowania przedsiębiorcy poinformowała o uczestniczeniu w dalszych działaniach kontrolnych. W placówce handlowej należącej do przedsiębiorcy, w trakcie kontroli stwierdzono, że przedsiębiorca, wbrew obowiązkowi wynikającemu z art. 42 ust. 1 ustawy o opakowania ch , prowadząc jednostkę handlową, w której sprzedawane są produkty w opakowaniach, nie przekazywał użytkownikom tych pro duktów informacji o opakowaniach i odpadach opakowaniowych w zakresie: 1) dostępnych systemów zwrotu i zbierania opakowań i odpadów opakowaniowych oraz recyklingu odpadów opakowaniowych, 2) właściwego postępowania z opakowaniami i odpadami opakowaniowymi, 3) znacze nia oznaczeń stosowanych na opakowaniach, – co najmniej przez wywieszenie tych informacji w miejscu sprzedaży. Powyższe ustalenia udokumentowano w protokole kontroli z dnia 2 9 maja 2025 r. (sygn.: DS.KHU .8361. 87 .2025 ,DB.ASz ) wraz z załącznik iem . W związku ze stwierdzonymi nieprawidłowościami, pismem z 2 6 czerwca 2025 r., na podstawie art. 61 § 1 i 4 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego ( Dz.U. z 2024 r. poz. 572 ze zm. ) dalej: „kpa” , Po morski WIIH zawiadomił stronę o wszczęciu z urzędu postępowania administracyjnego w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej na podstawie art. 56 ust. 1 pkt 12 ustawy o opakowaniach , z tytułu niewykonania obowiązku, o którym mowa w art. 42 ust. 1 tej ustawy, informując również o przysługującym jej prawie do czynnego udziału w postępowaniu. Po przeprowadzeniu postępowania administracyjnego, Po morski WIIH, w drodze decyzji z 2 2 lipca 2025 r. (sygn.: DS.KHU .8361. 87 .2025. DB.ASz ), na podstawie art. 56 ust. 1 pkt 12 ustaw y o opakowaniach, wymierzył stronie karę pieniężną w wysokości 700 zł (słownie: siedemset złotych), na podstawie art. 56 ust. 1 pkt 12 ustawy o opakowaniach , z tytułu niewykonania obowiązku wynikającego z art. 42 ust. 1 tej ustawy . D ecyzja ta została doręczona stronie w dniu 22 lipca 2025 r. W dniu 7 sierpnia 2025 r. Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów dalej; „Prezes UOKiK”, „organ drugiej instancji” otrzymał prawidłowo wniesione odwołanie od ww. decyzji, w którym strona wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości . Przedsiębiorca wskazał, że stwierdzone naruszenie było wynikiem jednorazowego przeoczenia organizacyjnego, nie stanowił działania celowego, które spółka niezwłocznie i dobrowolnie usunęła. W związku z ty m zdaniem strony zachodzą przesłanki do zastosowania ar t . 189f § 1 pkt 1 kpa. Zdaniem strony uchybienie miało charakter incydentalny i pozbawiony skutków szkodliwych konsumenci nadal mieli dostępu do produktów, a brak tablicy nie wpłynął realnie na środowi sko ani ich prawa. Spółka poinformowała, nie była wcześniej karana za podobne uchybienia . Urząd Ochrony Konkurencji i Konsumentów pl. Powstańców Warszawy 1 00 - 950 Warszawa tel. 22 556 01 76 dih@uokik.gov.pl www.uokik.gov.pl 3 Pismem z 2 września 2025 r. Prezes UOKiK poinformował przedsiębiorcę o toczącym się postępowaniu administracyjnym w sprawie odwołania od decyzji Po morskiego WIIH z 2 2 lipca 2025 r. oraz o przysługującym mu prawie do zapoznania się z aktami sprawy i wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów. Strona nie skorzystała z przysługującego jej prawa. Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów ustalił i stwierdził. Istotą postępowania odwoławczego jest ponowne rozpoznanie i rozstrzygnięcie tożsamej przedmiotowo i podmiotowo sprawy administracyjnej w granicach wyznaczonych rozstrzygnięciem decyzji organu pierwszej instancji. W toku postępowania organ odwo ławczy dokonuje oceny, czy odwołanie strony postępowania jest uzasadnione oraz sprawdza, czy wydana decyzja była prawidłowa. Zgodnie z art. 5 ust. 2 ustawy o Inspekcji Handlowej, w postępowaniu administracyjnym w sprawach związanych z wykonywaniem zadań i kompetencji Inspekcji Handlowej organem właściwym jest wojewódzki inspektor Inspekcji Handlowej, zwany dalej „ wojewódzkim inspektorem IH” . Organem wyższego stopnia jest Prezes UOKiK. Wobec powyższego, w myśl art. 127 § 2 kpa w związku z art. 1 ust. 3 ustaw y o Inspekcji Handlowej, Prezes UOKiK jest organem właściwym do rozpatrzenia wniesionego odwołania. Na podstawie art. 54 ustawy o opakowaniach , nadzór nad przestrzeganiem przepisów m.in. art. 42 ust. 1 sprawuje Inspekcja Handlowa, działając na podstawie us tawy o Inspekcji Handlowej. Zgodnie z art. 42 ust. 1 ustawy o opakowaniach przedsiębiorca prowadzący jednostkę handlu detalicznego lub hurtowego, który sprzedaje produkty w opakowaniach, jest obowiązany przekazywać użytkownikom tych produktów informacje o opakowaniach i odpadach opakowaniowych w zakresie: 1) dostępnych systemów zwrotu i zbierania opakowań i odpadów opakowaniowych oraz recyklingu odpadów opakowaniowych, 2) właściwego postępowania z opakowaniami i odpadami opakowaniowymi, 3) znaczenia oznaczeń stosowa nych na opakowaniach – co najmniej przez wywieszenie tych informacji w miejscu sprzedaży. Stosownie do treści art. 56 ust. 1 pkt 12 ww. ustawy administracyjnej karze pieniężnej podlega ten, kto wbrew przepisowi art. 42 ust. 1 prowadząc jednostkę handlu det alicznego lub hurtowego, sprzedaje produkty w opakowaniach, nie przekazując użytkownikom tych produktów ww. informacji. W świetle art. 57 pkt 4 ustawy o opakowania ch , kary pieniężne wynoszą: w przypadkach, o których mowa m.in. w art. 56 ust. 1 pkt 12 – od 500 zł do 20 000 zł. W myśl art. 58 ust. 2 tej ustawy , kary pieniężne za czyny, o których mowa w ww. przepisach, wymierza, w drodze decyzji, właściwy wojewódzki inspektor IH. U stawa o opakowania ch nie reguluje przesłanek wymiaru kary, ani też kryteriów odstąpienia od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej lub udzielenia pouczenia, a więc stosownie do treści art. 189a § 2 kpa, zastosowanie mają w tym zakresie przepisy odpowiednio: art. 189d i ar t. 189f kpa. Zgodnie z art. 189d kpa , wymierzając administracyjną karę pieniężną, organ administracji publicznej bierze pod uwagę: Urząd Ochrony Konkurencji i Konsumentów pl. Powstańców Warszawy 1 00 - 950 Warszawa tel. 22 556 01 76 dih@uokik.gov.pl www.uokik.gov.pl 4 1) wagę i okoliczności naruszenia prawa, w szczególności potrzebę ochrony życia lub zdrowia, ochrony mienia w znacznych rozmiara ch lub ochrony ważnego interesu publicznego lub wyjątkowo ważnego interesu strony oraz czas trwania tego naruszenia; 2) częstotliwość niedopełniania w przeszłości obowiązku albo naruszania zakazu tego samego rodzaju co niedopełnienie obowiązku albo naruszenie zakazu, w następstwie którego ma być nałożona kara; 3) uprzednie ukaranie za to samo zachowanie za przestępstwo, przestępstwo skarbowe, wykroczenie lub wykroczenie skarbowe; 4) stopień przyczynienia się strony, na którą jest nakładana administracyjna kara pieni ężna, do powstania naruszenia prawa; 5) działania podjęte przez stronę dobrowolnie w celu uniknięcia skutków naruszenia prawa; 6) wysokość korzyści, którą strona osiągnęła, lub straty, której uniknęła; 7) w przypadku osoby fizycznej - warunki osobiste strony, na kt órą administracyjna kara pieniężna jest nakładana. Zgodnie z art. 189f § 1 kpa, organ administracji publicznej, w drodze decyzji, odstępuje od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej i poprzestaje na pouczeniu, jeżeli: 1) waga naruszenia prawa jest znikoma, a strona zaprzestała naruszania prawa lub 2) za to samo zachowanie prawomocną decyzją na stronę została uprzednio nałożona administracyjna kara pieniężna przez inny uprawniony organ administracji publicznej lub strona została prawomocnie ukarana za w ykroczenie lub wykroczenie skarbowe, lub prawomocnie skazana za przestępstwo lub przestępstwo skarbowe i uprzednia kara spełnia cele, dla których miałaby być nałożona administracyjna kara pieniężna. Powyższe przepisy ustanawiają regułę obligatoryjnego odst ąpienia od wymierzenia kary pieniężnej, jeżeli ziszczą się przesłanki w nim powołane. Ponadto, w art. 189f § 2 k pa ustawodawca przewiduje fakultatywne odstąpienie od wymierzenia kary pieniężnej, tj. wskazuje, że w przypadkach innych niż wymienione w § 1, jeżeli pozwoli to na spełnienie celów, dla których miałaby być nałożona administracyjna kara pieniężna, organ administracji publicznej, w drodze postanowienia, może wyznaczyć stronie termin do przedstawienia dowodów potwierdzających: 1) usunięcie naruszenia p rawa lub 2) powiadomienie właściwych podmiotów o stwierdzonym naruszeniu prawa, określając termin i sposób powiadomienia. Organ administracji publicznej w przypadkach, o których mowa w § 2, odstępuje od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej i poprzestaje na pouczeniu, jeżeli strona przedstawiła dowody, potwierdzające wykonanie postanowienia - art. 189f § 3 k pa. W niniejszej sprawie, na podstawie ustaleń kontroli przeprowadzonej w sklepie należącym do kontrolowanego przedsiębiorcy, przez inspektorów repre zentujących Po morski WIIH stwierdzono, że kontrolowany przedsiębiorca nie zrealizował obowiązku określonego w art. 4 2 ust. 1 ustawy o opakowaniach, przekazania użytkownikom tych produktów informacji o opakowaniach i odpadach opakowaniowych w zakresie dost ępnych systemów zwrotu zbierania i recyklingu opadów opakowaniowych; właściwego postępowania z odpadami opakowaniowymi; znaczenia oznaczeń stosowanych na opakowaniach, co najmniej przez wywieszenie tych informacji w miejscu sprzedaży , co wyczerpało znamion a czynu określonego w art. 56 ust. 1 pkt 1 2 tej ustawy . W związku ze stwierdzonymi nieprawidłowościami, Po morski WIIH w drodze decyzji Nr DS.KHU.D.30.2025.DB z 2 2 lipca 2025 r. (sygn.: DS.KHU .8361. 87 .2025. DB.ASz ) , wymierzył karę pieniężną w wysokości Urząd Ochrony Konkurencji i Konsumentów pl. Powstańców Warszawy 1 00 - 950 Warszawa tel. 22 556 01 76 dih@uokik.gov.pl www.uokik.gov.pl 5 7 00 z ł (słownie: siedemset złotych) stronie , to jest podmiotowi, który dopuścił się powyższego naruszenia . W złożonym odwołaniu strona podniosła, że stwierdzone naruszenie było wynikiem jednorazowego przeoczenia organizacyjnego , nie stanowił o działania celowego, a po jego ujawnieniu spółka niezwłocznie i dobrowolnie usunęła nieprawidłowości , a tym samym zachodzą przesłanki do zastosowania ar t . 189f§ 1 pkt 1 kpa . Zdaniem strony uchybienie miało charakter incydentalny i pozbawion e skutków szkod liwych , a konsumenci nadal mieli dostęp do produktów, a brak tablicy nie wpłynął realnie na środowisko ani ich prawa . Spółka poinformowała, że niezwłocznie i dobrowolnie usunęła skutki naruszenia i nie była wcześniej karana za podobne uchybienia . Mając n a uwadze strona wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości. W ocenie Prezesa UOKiK, przedstawione przez stronę argumenty są nietrafne i nie zasługują na uwzględnienie. Z analizy akt sprawy wynika, że wydając zaskarżoną decyzję organ pierwszej ins tancji oparł się szczególności na protokole kontroli z dnia 2 9 maja 2025 r. ( sygn.: DS . KHU. 8361. 87 .2025. DB.ASz. ). Z protokołu wynika wprost, że ustalono, że w dniu kontroli w kontrolowanej placówce brak było uwidocznienia dla konsumentów informacji stosownie do art. 42 ust. 1 ustawy o opakowaniach , a sama strona nie kwestionowała niewykonani a ww. obowiązk ów . Protokół kontroli, zgodnie z art. 76 § 1 kpa, jest dokumentem urzędowym. O znaczeniu protokołu kontroli jako dowodu w sprawie wypowiedział się niejednokrotnie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, stwierdzając, np. w wyroku z dnia 27 lutego 2020 r. o sygn. akt VI SA/Wa 2107/19, że: „Prot okół kontroli jako dokument urzędowy korzysta z wiarygodności zawartych w nim ustaleń. Dokument urzędowy stanowi podstawowy element materiału dowodowego w postępowaniu administracyjnym i korzysta ze szczególnej mocy dowodowej, ponieważ stanowi dowód tego, co zostało w nich urzędowo stwierdzone. Z dokumentem urzędowym związane jest domniemanie prawdziwości jego treści. Organ prowadzący postępowanie nie może wobec tego swobodnie oceniać ani kwestionować treści dokumentu urzędowego. Istota protokołu z kontroli wyraża się w tym, że dokument ten odzwierciedla i potwierdza istniejący w momencie kontroli stan faktyczny”. Tym samym, opisany w protokole kontroli stan faktyczny sprawy, w tym przebieg czynności kontrolnych, należy uznać za wiarygodny. Prezes UOKiK wska zuje, że odpowiedzialność określona w art. 56 ust. 1 pkt 12 ustawy o opakowaniach ma charakter obiektywny i powstaje z chwilą naruszenia prawa, w tym przypadku art. 4 2 ust. 1 ww. ustawy. Obiektywny charakter odpowiedzialności administracyjnej opiera się na zasadzie ryzyka (por. wyrok NSA z dnia 8 października 2010 r. o sygn. akt II OSK 1079/12). Oznacza to, że wystarczającą przesłanką do przypisania tej odpowiedzialności jest samo stwierdzenie niewykonania przez określony podmiot nałożonych prawem obowiązk ów, bez względu na winę (umyślną czy nieumyślną) oraz przyczyny powstania naruszenia. Dowiedzenie zatem w wyniku kontroli, że określony podmiot nie wykonał powyższych obowiązków powoduje konieczność nałożenia kary pieniężnej, która jest karą administracyjn ą, a wskazane przepisy mają charakter obligatoryjny. Tym samym, bez znaczenia dla oceny zasadności wymierzenia stronie powyższych kar pieniężnych pozostają okoliczności, na które strona powołuje się w odwołaniu, w wyniku których doszło do naruszenia prawa, że było to jednorazowe przeoczenie organizacyjne czy też działania naprawcze podjęte w efekcie kontroli, gdyż kary pieniężne wymierza się za samo naruszenie prawa. Ponadto przedsiębiorca, jako profesjonalny uczestnik obrotu, miał obowiązek znać i respekto wać przepisy prawa związane Urząd Ochrony Konkurencji i Konsumentów pl. Powstańców Warszawy 1 00 - 950 Warszawa tel. 22 556 01 76 dih@uokik.gov.pl www.uokik.gov.pl 6 z wykonywaną przez ni ego działalnością. Był on zobowiązany czynić zadość wymaganiom ustawowym, które określają m.in. obowiązek przedsiębiorcy prowadząc ego jednostkę handlu detalicznego, który sprzedaje produkty w opakowaniach, przekaz ać użytkownikom tych produktów informacji o opakowaniach i odpadach opakowaniowych w zakresie: a) dostępnych systemów zwrotu, zbierania i recyklingu odpadów opakowaniowych, b) właściwego postępowania z odpadami op akowaniowymi, c) znaczenia oznaczeń stosowanych na opakowaniach - co najmniej przez wywieszenie informacji w miejscu sprzedaży . W niniejszej sprawie strona nie spełniła powyższych obowiązków, co było wystarczającą przesłanką do przypisania jej odpowiedzial ności z tego tytułu oraz wymierzenia jej stosownej kary pieniężnej. Mając na uwadze powyższe, naruszenie przez przedsiębiorcę przepisów art. 4 2 ust. 1 ustawy o opakowaniach jest w ocenie Prezesa UOKiK bezsporne i wyczerpujące przesłanki do nałożenia admini stracyjnej kary pieniężnej na podstawie przepisów art. 56 ust. 1 pkt 1 2 ww. ustawy, z uwagi że w dniu kontroli w kontrolowanej placówce brak było uwidocznienia dla konsumentów informacji stosownie do art. 42 ust. 1 ustawy o opakowaniach. Prezes UOKiK wskazuje, że ustawa o opakowaniach nie określa dyrektyw wymiaru kary, zatem zastosowanie mają w tym przypadku przepisy działu IVa „Administracyjne kary pieniężne” kpa, a w szczególności art. 189d kpa, który prawidłowo zastosował Po morski WIIH szczegółowo odnosząc się, jakimi przesłankami kierował się przy ustaleniu wysokości kary pieniężnej. Natomiast Prezes UOKiK wskazuje, że kwestię minimalnej i maksymalnej wysokości kary reguluje art. 57 pkt 4 ustawy o opakowaniach , kary pieniężne wynoszą: w przypadkach, o których mowa m.in. w art. 56 ust. 1 pkt 12 – od 500 zł do 20 000 zł. Organ pierwszej instancji, prowadząc postępowanie w trybie kpa w związku z naruszeniem przepisów ustawy o opakowaniach, wziął prawidłowo pod uwagę przesłanki wskazane w a rt. 189d kpa, wymierzając karę w wysokości 7 00 zł (słownie: siedemset złotych) . Pomorski WIIH w ymierzył karę uwzględniając wagę i okoliczności naruszenia prawa, w szczególności potrzebę ochrony życia lub zdrowia, ochrony mienia w znacznych rozmiarach lub o chrony ważnego interesu publicznego lub wyjątkowo ważnego interesu strony oraz czas trwania tego naruszenia, wskazał, że celem ustawy jest ochrona środowiska naturalnego przed szkodliwym wpływem na nie opakowań i odpadów opakowaniowych. Podkreślił, że stro na nie wypełniła obowiązków wynikających z art. 4 2 ust. 1 ustawy o opakowaniach . Naruszenie to ma bezpośredni związek z ochroną środowiska, a co za tym idzie z ochroną zdrowia i interesu publicznego. Wymóg p rzekazywania informacji użytkownikom opakowań z t worzywa sztucznego wskazanych w art. 42 ust. 1 ustawy o opakowaniach, ma szczególne znaczenie z uwagi na nadużywanie przez konsumentów i sprzedawców takich opakowań, co w konsekwencji powoduje zanieczyszczenie środowiska . N aruszenie przepisów ustawy o opak owaniach nie można uznać jak wskazała strona w odwołaniu, za incydentalne i pozbawione skutków szkodliwych dla konsumentów . W ocenie Prezesa UOKiK wywie szenie ww. informacji było wyłącznie zależne od przedsiębiorcy i nie miało charakteru jednorazowego przeoczenia organizacyjnego . Jednocześnie organ pierwszej instancji uznał za niemożliwy do ustalenie czas trwania naruszenia, uwzględniając, że nieprawidłowość stwierdzono w pierwszym dniu kontroli tj. 26 maja 2025 r. Jednocześnie strona poinformowała Po morskiego WIIH o zaprzestaniu naruszeniu prawa, co również podniosła w uzasadnieniu swojego odwołania. Odnosząc się do przesłanki częstotliwości niedopełnienia w przeszłości obowiązku albo naruszenia zakazu tego samego rodzaju co niedopełnienie obowiązków albo naruszenie zakazu w następstwie, którego ma być nałożona kara, jak powyżej wykazano była to u strony pierwsza kontrola, która stwierdziła naruszenie przez Urząd Ochrony Konkurencji i Konsumentów pl. Powstańców Warszawy 1 00 - 950 Warszawa tel. 22 556 01 76 dih@uokik.gov.pl www.uokik.gov.pl 7 stronę obowiązku o któr ym mowa w art. 4 2 ust. 1 ww. ustawy. Z kolei oceniając uprzednie ukaranie za to samo zachowanie za przestępstwo, przestępstwo skarbowe, wykroczenie lub wykroczenie skarbowe uznał, że strona nie była karana za takie samo naruszenie przepisów. Natomiast mając na uwadze stopień przyczynienia si ę strony, na którą jest nakładana administracyjna kara pieniężna, do powstania naruszenia prawa Po morski WIIH prawidłowo uznał, że stronę jako sprzedawcę należy traktować jako profesjonalistę. Prowadzi on działalność gospodarczą od 20 03 r. (informacja ujaw niona w rejestrze przedsiębiorców KRS) i powinien znać przepisy dotyczące działalności, którą prowadzi i je stosować. To strona decyduje o organizacji swojego przedsiębiorstwa i zapewnieniu nadzoru nad prawidłowym stosowaniem przepisów prawa. Stopień przyc zynienia się strony do powstania nieprawidłowości należy ocenić jako znaczny. Z analizy akt sprawy wynika, że strona usunęła stwierdzone nieprawidłowości. Oceniając wysokość korzyści, którą strona osiągnęła lub straty, której uniknęła wskaza ć należy , że na ruszenia wynikające z przepisu art. 4 2 ust. 1 ustawy o opakowaniach nie miał y wpływu na wysokość korzyści, którą strona osiągnęła, ani na wysokość straty, której uniknęła. Natomiast ostatnia przesłanka wysokości wymiaru kary tj. w przypadku osoby fizycznej - warunki osobiste strony, na którą administracyjna kara pieniężna jest nakł adana nie mają zastosowania w tym przypadku, gdyż strona jest spółką prowadzącą działalność gospodarczą w oparciu o wpis do rejestru przedsiębiorców Krajowego Rejestru Sądowego. Podsumowując po wnikliwie analizie akt Prezes UOKiK stwierdził, że w niniejsze j sprawie, stronie wymierzono karę pieniężną, po uwzględnieniu w sposób prawidłowy wszystkich przesłanek wymiaru kary, wymienionych w art. 189d kpa, co znajduje swój wyraz w treści zaskarżonej decyzji i jest jednocześnie w pełni podzielane przez organ odwo ławczy. Prezes UOKiK zgodził się również ze stanowiskiem organu pierwszej instancji, że w niniejszej sprawie brak jest podstaw do zastosowania art. 189f § 1 pkt 1 kpa, tj. odstąpienia od wymierzenia administracyjnych kar pieniężnych i poprzestania na pouczeniu. Prezes UOKiK stwierdza, że Po morski WIIH prawidłowo rozważył możliwość zastosowania art. 189f § 1 pkt 1 kpa, czemu dał swój wyraz w treści zaskarżonej decyzji. Prezes UOKiK, podobnie jak organ pierwszej instancji, nie widzi podstaw do odstąpienia od wymierzenia kary pieniężnej i poprzestania na pouczeniu na podstawie art. 189f § 1 pkt 1 kpa . Przepis ten przewiduje dwa warunki, które muszą zostać spełnione łącznie, aby organ administracji publicznej mógł odstąpić od nałożenia kary pieniężnej. Po pierwsze waga naruszenia musi być znikoma, przez co należy roz umieć, że istotność, znaczenie oraz rozmiar naruszonego obowiązku są niewielkie. Drugim warunkiem uzasadniającym odstąpienie od nałożenia kary pieniężnej jest zaprzestanie naruszania prawa przez stronę. W niniejszej sprawie, bezsporny jest również fakt, ż e strona nie wywiązała się z obowiązku, o którym mowa w art. 4 2 ust. 1 ustawy o opakowaniach z którego wynika, że przedsiębiorca prowadzący jednostkę handlu detalicznego, który sprzedaje produkty w opakowaniach, jest obowiązany przekazywać użytkownikom tyc h produktów informacje o opakowaniach i odpadach opakowaniowych w zakresie: dostępnych systemów zwrotu, zbierania i odzysku, w tym recyklingu, odpadów opakowaniowych; właściwego postępowania z odpadami opakowaniowymi; znaczenia oznaczeń stosowanych na opak owaniach, co najmniej przez wywieszenie informacji w miejscu sprzedaży. Ustalono, że w dniu kontroli w kontrolowanej placówce brak było uwidocznienia dla konsumentów ww. informacji. Należy podkreślić, że istotą przekazywania informacji użytkownikom opakow ań z tworzywa sztucznego w zakresie dostępnych systemów zwrotu i zbierania opakowań i odpadów opakowaniowych oraz recyklingu odpadów opakowaniowych, właściwego postępowania z opakowaniami i odpadami Urząd Ochrony Konkurencji i Konsumentów pl. Powstańców Warszawy 1 00 - 950 Warszawa tel. 22 556 01 76 dih@uokik.gov.pl www.uokik.gov.pl 8 opakowaniowymi, znaczenia oznaczeń stosowanych na opakowaniach przez co najmniej wywieszenie tych informacji w miejscu sprzedaży jest m.in. takie oddziaływanie na decyzje konsumenta, aby miał on świadomość o dostępnych systemach zwrotu i zbierania opakowań i odpadów opakowaniowych w tym ich recyklingu or az właściwego postępowania z opakowaniami i odpadami opakowaniowymi. W tym miejscu Prezes UOKiK ponownie podkreśla, że na przedsiębiorcy spoczywa ciężar przekazania ww. informacji użytkownikom nabywających produkty w opakowaniac h . Przekazywanie tych inform acji w miejscu sprzedaży, a co za tym idzie uzyskiwanie przez konsumentów wiedzy o sposobie gospodarowania opakowaniami i odpadami opakowaniowymi bez wątpienia przyczynia się do zwiększenia dbałości o stan środowiska naturalnego . Tym samym, brak przekazani a przedmiotowych informacji ma bezpośredni związek z ochroną środowiska . W wyroku z dnia 14 listopada 2023 r. w sprawie III SA/Łd 520/23 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi stwierdził, że „W orzecznictwie wskazano, że w świetle art. 189f § 1 pkt 1 kpa, stwierdzenie przesłanki znikomej wagi naruszenia prawa, uzasadniającej odstąpienie od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej, wymaga przeprowadzenia swego rodzaju testu proporcjonalności, tj. wyważenia hierarchii dóbr (wartości) chronionych przez prawo na tle konkretnego stanu faktycznego. Istotne znaczenie dla oceny wagi naruszenia prawa, o której mowa w art. 189f § 1 pkt 1 kpa, mają chronione prawem wartości i dobra, w odniesieniu do których rozważana jest skala ich naruszenia. Przy ocenie wystąpienia przesłanki znikomej wagi naruszenia (art. 189f § 1 pkt 1 kpa) należy brać pod uwagę całokształt okoliczności danego przypadku, zarówno o charakterze przedmiotowym (np. skala naruszeń, skutki tych naruszeń) jak i podmiotowym (np. profesjonalny charakter dz iałalności, czy mamy do czynienia z czynem zawinionym, a jeżeli tak, to z jaką formą winy)”. W przedmiotowej sprawie dobrem chronionym przez prawo jest środowisko, a pośrednio zdrowie ludzkie i dobrostan innych organizmów. Odpady mają bardzo długi okres ro zpadu, a wyrzucane bezpośrednio do środowiska stanowią zagrożenie dla zwierząt. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w wyroku z dnia 4 lipca 2023 r. w sprawie sygn. II SA/Rz 32/23 stwierdził: „Przy ocenie wystąpienia przesłanki znikomej wagi narusze nia z art. 189f § 1 pkt 1 kpa należy brać pod uwagę całokształt okoliczności danego przypadku, zarówno o charakterze przedmiotowym (np. skala naruszeń, skutki tych naruszeń), jak i podmiotowym (np. czy mamy do czynienia z czynem zawinionym, czy nie), przy czym decydujące znaczenie należy przyznać skutkom naruszenia dla dóbr chronionych przez daną dziedzinę prawa administracyjnego.” Nie ulega wątpliwości, że strona nie przekazała użytkownikom tych produktów informacji o dostępnych systemach zwrotu i zbierania opakowań i odpadów opakowaniowych ich recyklingu, właściwego sposobu postępowania z opakowaniami i odpadami opakowaniowymi, znaczenia oznaczeń stosowanych na o pakowaniach , co było zawinionym działaniem kontrolowaneg o przedsiębiorcy, nie jak podnosi strona w odwołaniu jednorazowym przeoczeniem organizacyjnym . Przepisy ar t . 42 ust. 1 ustawy o opakowaniach określa s posób przekazywania informacji użytkownikom produktów w opakowaniach wskazuj ąc , że powinny być one co naj mniej wywieszone w miejscu sprzedaży. W praktyce oznacza to, że ich wywieszenie stanowi minimum, jakie należy spełnić , aby zrealizować obowiązki wskazane w art 42 ust. 1 ww. ustawy . Jak wskazał Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w wyroku z dnia 10 kwietnia 2024 r. w sprawie sygn. III SA/Gl 1095/23: „Art. 189f § 1 pkt 1 kpa musi być stosowany ze szczególną rozwagą. Jeśli bowiem ustawodawca nałożył określony obowiązek, to podmiot zobowiązany jest ów obowiązek wykonać. Kara administracyjna jest Urząd Ochrony Konkurencji i Konsumentów pl. Powstańców Warszawy 1 00 - 950 Warszawa tel. 22 556 01 76 dih@uokik.gov.pl www.uokik.gov.pl 9 natural ną reakcją na niewypełnienie go. Nie można doprowadzać do sytuacji, że zasadą stanie się odstępowanie od nakładania kar w tym zakresie, a wyjątkiem ich nakładanie.” Jednocześnie strona przedstawiła informacje , iż zaprzestała naruszenia prawa. Strona zaprze stała naruszenia prawa ale dokonała tego dopiero w wyniku kontroli, natomiast brzmienie art. 189f § 1 pkt 1 kpa wymaga łącznego spełnienia obu przesłanek, dlatego ze względu na uznanie, że waga naruszenia była znacząca, nie została spełnienia przesłanka o dstąpienia od wymierzenia kary z art. 189f § 1 pkt 1 kpa . W związku z powyższym organ drugiej instancji stwierdza, iż nie ma podstaw do zastosowania tego przepisu i do odstąpienia od wymierzenia kary na podstawie art. 189f § 1 pkt 1 kpa. W rozpatrywanej sp rawie nie ziściła się również przesłanka obligatoryjnego odstąpienia od wymierzenia administracyjnej kary pieniężnej i poprzestania na pouczeniu, o której mowa w art. 189f § 1 pkt 2 kpa, gdyż na stronę za to samo zachowanie prawomocną decyzją nie została u przednio nałożona administracyjna kara pieniężna przez inny uprawniony organ administracji publicznej, ani też strona nie została prawomocnie ukarana za wykroczenie lub wykroczenie skarbowe, lub prawomocnie skazana za przestępstwo lub przestępstwo skarbowe . Prezes UOKiK zwraca uwagę, że naruszenie obowiązków wynikających z art. 4 2 ust. 1 ustawy o opakowaniach , stanowi delikty administracyjne, które zagrożone są karami pieniężnymi, o których mowa w art. 56 ust. 1 pkt 1 2 tej ustawy , zaś do nałożenia kary upra wniony jest wyłącznie wojewódzki inspektor IH. Uwzględniając właściwość terytorialną, w stosunku do strony postępowania w sprawie wymierzenia takich kar pieniężnych działanie takie mogły być prowadzone wyłącznie przez Po morski WIIH. Inny organ nie mógł na terenie podlegającym kognicji Podkarpackiego WIIH nałożyć kar pieniężnych za to samo naruszenie, co oznacza, że przepisy art. 189f § 1 pkt 2 kpa nie mają zastosowania w omawianym przypadku. Po przeanalizowaniu akt sprawy, Prezes UOKiK stwierdził, że w rozp atrywanej sprawie nie zaistniały okoliczności, o których mowa w art. 189f § 2 kpa, tj. zastosowanie art. 189f § 2 kpa nie spełnieni celów, dla których miałaby być nałożone administracyjne kary pieniężne określone w art. 56 ust. 1 pkt 1 2 ustawy o opakowania ch . Okoliczności i waga naruszenia prawa nie budzą wątpliwości, co do istnienia przesłanek faktycznych uzasadniających nałożenie kar pieniężnych. Strona nie dopełniła obowiązków nałożonych na nią w art. 4 2 ust. 1 ww. ustawy. Literalna wykładnia ww. przepis ów jednoznacznie wskazuje, że warunkiem zastosowania odstąpienia od wymierzenia kary jest usunięcie naruszenia prawa, przy czym termin ten należy interpretować ściśle, a więc bez rozszerzenia jego znaczenia na przypadki „zaprzestania naruszania prawa”, tyc h bowiem dotyczy regulacja art. 189f § 1 kpa (por. Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz. Red. prof. dr hab. Marek Wierzbowski, red. prof. dr hab. Aleksandra Wiktorowska. Rok 2021: „Z uwagi na odmienne brzmienie tych sformułowań na gruncie komen towanego artykułu, należy uznać, że "usunięcie naruszenia prawa" nie jest tożsame z "zaprzestaniem naruszenia". Tym samym, aby usunąć naruszenie prawa nie wystarczy przerwać naruszanie przepisów prawa, lecz należy usunąć skutki naruszenia (z oczywistych pr zyczyn nie jest możliwe wyeliminowanie samego naruszenia, a więc zdarzenia z przeszłości, które już zaistniało”). Charakter naruszeń, jakich strona dopuściła się w niniejszej sprawie, wyklucza możliwość usunięcia skutków naruszenia prawa (por. uzasadnienie wyroku WSA w Warszawie z dnia 25 lipca 2019 r. o sygn. akt VI SA/Wa 991/19: „Warunkiem odstąpienia od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej jest także przywrócenie stanu zgodnego z prawem, naruszonego przez zachowanie stanowiące podstawę odpowiedzial ności administracyjnej”). Z powyższego wynika, że w przedmiotowej sprawie przesłanka w postaci konieczności usunięcia skutków naruszenia prawa nie Urząd Ochrony Konkurencji i Konsumentów pl. Powstańców Warszawy 1 00 - 950 Warszawa tel. 22 556 01 76 dih@uokik.gov.pl www.uokik.gov.pl 10 występuje i w związku z tym brak jest podstaw do zastosowania instytucji odstąpienia na podstawie art. 189f § 2 i 3 Kpa. Prezes UOKiK wskazuje również, że samo usunięcie naruszenia prawa nie pozwoli na spełnienie celów administracyjnych kar pieniężnych , nakładanych na gruncie ustawy o opakowaniach, które pełnią nie tylko funkcję dyscyplinująco - represyjną, ale także i prewencyjną, mającą zapewnić wysoki poziom ochrony środowiska oraz systemu gospodarowania opakowaniami i odpadami opakowaniowymi, jak i związanego z nim poszanowania inte resu publicznego w przyszłości . Ponadto Prezes UOKiK wskazuje, iż celem ustawodawcy, przy tworzeniu przepisów ustawy o opakowaniach, było ułatwienie użytkownikom produktów w opakowaniach pozbycia się ich w prawidłowy sposób , a więc umożliwienie im dostęp u do informacji, jak i gdzie te odpady mogą pozostawiać, co w przyczynia się do zwiększenia dbałości o stan środowiska naturalnego i zwiększ a świadomoś ć konsumentów, w zakresie postępowania ze zużytymi opakowaniami. Mając powyższe na uwadze, Prezes UOKiK n ie znalazł podstaw do odstąpienia od nałożenia na stronę kary pieniężnej i poprzestania na pouczeniu na podstawie art. 189f kpa. W ocenie Prezesa UOKiK przedsiębiorca w całości nie wypełnił obowiązku, o którym mowa w art. 42 ust. 1 ustawy o opakowania ch , a tym samym w pełni przyczynił się do powstania naruszenia. Umieszczenie w miejscu sprzedaży informacji wymaganych na mocy art. 42 ust. 1 tej ustawy, jest obligatoryjne dla wszystkich przedsiębiorców, których działalność gospodarcza detaliczna lub hurtowa o bejmuje sprzedaż produktów w opakowaniach, niezależnie od skali prowadzonej działalności. Tym samym b rak wywieszenia przez przedsiębiorcę wymaganych prawem informacji w sposób oczywisty naruszało prawo użytkownika, w szczególności konsumenta, do informacj i, w jaki sposób postępować z odpadami opakowaniowymi, jak również było sprzeczne z ww. przepisami. Podsumowując powyższe, należy stwierdzić, że okoliczności naruszenia prawa nie budzą wątpliwości co do istnienia przesłanek faktycznych uzasadniających wymi erzenie stronie kary pieniężnej na podstawie art. 56 ust. 1 pkt 12 ustawy o opakowania ch . Należy podkreślić, że wysokość kary pieniężnej, jaka może, zgodnie z art. 57 pkt 4 ww. ustawy , zostać nałożona na przedsiębiorcę z tytułu niedopełnienia obowiązku wyn ikającego z art. 42 ust. 1 ww. ustawy, może wynosić od 500 zł do 20 000 zł. W niniejszej sprawie, stronie wymierzono karę pieniężną w wysokości 7 00 zł (słownie: siedemset złotych) , po uwzględnieniu w sposób prawidłowy wszystkich przesłanek wymiaru kary, wy mienionych w art. 189d k pa, co znajduje swój wyraz w treści zaskarżonej decyzji i jest jednocześnie w pełni podzielane przez organ odwoławczy. Wobec powyższego, zawarty w odwołaniu wniosek strony o u chylenie zaskarżonej decyzji należy uznać za niezasadny, zarówno w świetle ustaleń opisanej kontroli, jak i obowiązujących przepisów prawa w zakresie nakładania kary pieniężnej na gruncie ustawy o opakowania ch . Stąd też, postępowanie Pomorskiego WIIH w tym zakresie należy uznać za prawidłowe, zaś zaskarżoną de cyzję utrzymać w mocy. Zgodnie z art. 58 ust. 2 i 4 ustawy o opakowaniach, karę pieniężną, o której mowa w sentencji decyzji, stanowiącą dochód budżetu państwa, należy wpłacić na rachunek bankowy Wojewódzkiego Inspektoratu Inspekcji Handlowej w Gdańsku w t erminie 14 dni od dnia, w którym decyzja ta stanie się ostateczna. Zgodnie z art. 138 § 1 pkt 1 k pa, organ odwoławczy wydaje decyzję, w której utrzymuje w mocy zaskarżoną decyzję. Biorąc powyższe pod uwagę, Prezes UOKiK orzekł, jak w sentencji. Urząd Ochrony Konkurencji i Konsumentów pl. Powstańców Warszawy 1 00 - 950 Warszawa tel. 22 556 01 76 dih@uokik.gov.pl www.uokik.gov.pl 11 Niniejsza d ecyzja jest ostateczna w trybie postępowania administracyjnego. Pouczenie: 1. Decyzja jest ostateczna w toku instancji. W terminie 30 dni od jej doręczenia stronie przysługuje skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Skargę należy wnieść za pośrednictwem Prezesa UOKiK, Pl. Powstańców Warszawy 1, 00 - 950 Warszawa. 2. Od skarg wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym od strony skarżącej pobierana jest opłata, tzw. wpis stosunkowy, zależny od wysokości należności pieniężnej objętej zaskarżonym aktem i wynosi: 1) do 10 000 zł – 4% wartości przedmiotu zaskarżenia, nie mniej jednak niż 100 zł; 2) ponad 10 000 zł do 50 000 zł – 3% wartości przedmiotu zaskarżenia, nie mniej jednak niż 400 zł; 3) ponad 50 000 zł do 100 000 zł – 2% wartości przedmio tu zaskarżenia, nie mniej jednak niż 1 500 zł; 4) ponad 100 000 zł – 1% wartości przedmiotu zaskarżenia, nie mniej jednak niż 2 000 zł i nie więcej niż 100 000 zł. 3. W przypadku wniesienia od niniejszej decyzji Prezesa UOKiK skargi do Wojewódzkiego Sądu Adminis tracyjnego w Warszawie , strona ma możliwość ubiegania się o przyznanie prawa pomocy. Prawo pomocy może być przyznane stronie na wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w toku postępowania sądowoadministracyjnego. Wniosek ten jest wolny od opłat s ądowych. Wniosek o przyznanie prawa pomocy należy złożyć do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie . 4. Do należności pieniężnych w postaci kar pieniężnych nie uiszczonych w terminie stosuje się przepisy działu III ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. O rdynacja podatkowa (Dz. U. z 202 5 r. poz. 111 ). Podstawa prawna pouczenia: Art. 52 § 1, art. 53 § 1, art. 54 § 1, art. 230, art. 243 § 1, art. 244 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r. po z. 935, ze zm.); § 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2021 r. poz. 535); art. 58 ust. 5 ustawy z dnia 13 czerwca 201 3 r. o gospodarce opakowaniami i odpadami opakowaniowymi (Dz.U. z 202 5 r. poz. 870 .) . Z up. Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów Anna Janiszewska Zastępca Dyrektora Departamentu Inspekcji Handlowej / podpisano elektronicznie/ Otrzymują : 1) [ xxxxxxxxxxxxx ] 2) Po morski Wojewódzki Inspektor Inspekcji Handlowe j