DIH-III-132/2025

Urząd Ochrony Konkurencji i Konsumentów pl. Powstańców Warszawy 1 00 - 950 Warszawa tel. 22 556 01 76 dih@uokik.gov.pl www.uokik.gov.pl 1 P REZES URZĘDU OCHRONY KONKURENCJI I KONSUM ENTÓW Warszawa, 10 p aździernika 20 25 r. DIH - 3.7 07.77.2025.AWS DECYZJA DIH - 3 .132. 2 025 „informacje prawnie chronione oznaczono [xxx]” Na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 202 4 r. poz. 572 , ze zm. ), art. 1 ust. 3 oraz art. 5 ust. 2 ustawy z dnia 15 grudnia 2000 r. o Inspekcji Handlowej (Dz. U. z 202 5 r. poz. 229 ), po przeprowadzeniu postępowania administracyjnego w przedmioci e odwołania wniesionego przez przedsiębiorcę – Panią Małgorzatę Panek prowadzącą działalność gospodarcz ą pod nazwą : XENA MAŁGORZATA PANEK z siedzibą w Namysłowie od decyzji (Nr 34/2025) Opolski ego Wojewódzkiego Inspektora Inspekcji Handlowej z dnia 6 maja 202 5 r. ( nr akt sprawy: NRU.8361.42.2025 ), na mocy której na ww. przedsiębiorcę nałożono karę pieniężną, na podstawie art. 56 ust. 1 pkt 11 i pkt 12, art. 57 pkt 4 oraz art. 58 ust. 2 ustawy z dnia 13 czerwca 2013 r. o gospodarce opakowaniami i odpadami op akowaniowymi (Dz.U. z 202 5 r. poz. 870 ), w łącznej wysokości 2 000 zł (słownie: dwa tysiące złotych), na którą składają się: ▪ kara w wysokości 1 000 zł (słownie: jeden tysiąc złotych), nałożona na podstawie art. 56 ust. 1 pkt 11 ww. ustawy, w związku z nied opełnieniem obowiązku wynikającego z art. 41 ww. ustawy; ▪ kara pieniężna w wysokości 1 000 zł (słownie: jeden tysiąc złotych), nałożona na podstawie art. 56 ust. 1 pkt 12 ww. ustawy, w związku z niedopełnieniem obowiązku wynikającego z art. 42 ust. 1 ww. ustawy Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów utrzymuje w mocy zaskarżoną decyzję . UZASADNIENIE W dniach 5 i 12 lutego 2025 r. inspektorzy reprezentujący Opolskiego Wojewódzkiego Inspektora Inspekcji Handlowej, ( zwanego dalej „ Opolskim WIIH” lub „ organem pierwszej instancji” ) , działając na podstawie upoważnienia do przeprowadzenia kontroli z dnia 5 lutego 2025 r. (nr NRU.42.2025) , przeprowadzili kontrolę u przedsiębiorcy w Namysłowie , ( zwanego dalej „stroną” , „stroną postępowania” lub „przedsiębior cą” ) . Uprzednio, zgodnie z art. 48 ust. 1 ustawy z dnia 6 marca 2018 r. Prawo przedsiębiorców (Dz. U. z 2024 r. poz. 236, ze zm.), (zwanej dalej: „Prawem przedsiębiorców”), w dniu 23 stycznia 2025 r. skierowano do przedsiębiorcy zawiadomienie o zamiarze w szczęcia kontroli (sygnatura: NRU.8361.42.2025) ze wskazaniem zakresu przedmiotowego kontroli. Powyższe zawiadomienie doręczono przedsiębiorcy w dniu 28 stycznia 2025 r. Urząd Ochrony Konkurencji i Konsumentów pl. Powstańców Warszawy 1 00 - 950 Warszawa tel. 22 556 01 76 dih@uokik.gov.pl www.uokik.gov.pl 2 Kontrolę przeprowadzono w obecności przedsiębiorcy, któremu okazano legitymacje służbo we oraz przedstawiono do podpisu U poważnienie do przeprowadzenia kontroli, wraz z P ouczeniem o prawach i obowiązkach kontrolowanego przedsiębiorcy . W ramach postępowania kontrolnego inspektorzy reprezentujący Opolskiego WIIH sprawdzili m.in. przestrzeganie przepisów ustawy z dnia 13 czerwca 2013 r. o gospodarce opakowaniami i odpadami opakowaniowymi (Dz. U. z 2025 r. poz. 870) , (zwanej dalej „ustawą o gospodarce opakowaniami ”). Kontrolą w tym zakresie objęto 5 produktów w opakowaniach pochodzących z zakupu kontrolnego (szczegółowy wykaz tych produktów zawarto w Zał. 1 do Protokołu kontroli z dnia 12 lutego 2025 r. (nr akt kontroli: NRU.8361.42.2025 ). Ponadto stwierdzono, że s trona wprowadziła do obrotu 1 partię produktu w opakowaniach, którego wprowadzający ( [ xxxxx xxxxxxxxxxxxxxxxx ] z siedzibą w [ xxxxx ] ) nie jest wpisany do rejestru BDO. S trona prowadziła więc dystrybucję produktu w opakowani ach tj. Płyn u do usuwania kamienia w łazience Antical Classic 500 ml DE , wprowadzonego do obrotu przez wprowadzającego pro dukty w opakowaniach, tj. [ xxxxx xxxxxxxxxxxxxxxxx ] z siedzibą w [ xxxxx ] , który nie jest wpisany do rejestru BDO. Powyższe zweryfikowano na podstawie faktury zakupu nr 70/2025 z 22.01.2025 r . Brak wpisu do rejestru BDO narusza art. 41 ustawy o gospodarce opak owaniami. W toku kontroli ustalono również , że przedsiębiorca wbrew obowiązkowi wynikającemu z art. 42 ust. 1 ustawy o gospodarce opakowaniami, prowadząc jednostkę handlową, w której sprzedawane są produkty w opakowaniach, nie przekazywał użytkownikom tych produktów informacji o opakowaniach i odpadach opakowaniowych w zakresie: 1) dostępnych systemów zwrotu i zbierania opakowań i odpadów opakowaniowych oraz recyklingu odpadów opakowaniowych, 2) właściwego postępowania z opakowaniami i odpadami opakowaniowym i, 3) znaczenia oznaczeń stosowanych na opakowaniach, – co najmniej przez wywieszenie tych informacji w miejscu sprzedaży . Powyższe ustalenia udokumentowano w Protokole kontroli z dnia 12 lutego 2025 r. (nr akt kontroli: NRU.8361.42.2025 ) oraz w dołączonej do niego dokumentacji. Tenże Protokół został odebrany przez stronę w dniu 12 lutego 2025 r. Strona pokwitowała odbiór Protokołu kontroli oraz odmówiła odczytania i podpisania Protokołu . W dniu 6 lutego 2025 r. do wojewódzkiego inspektor atu Inspekcji Handlowej w Opolu wpłynęła wiadomość e - mail od strony, w której poinformowała, że informacja „ została wywieszona na razie (jak w załączniku), ponieważ nie mają właściwej w BHP; jak tylko ją otrzyma zamieni ją na właściwą. Zwróciła się z prośbą o niekaranie ze względu na złą sytuację. ”. W drugiej wiadomości e - mail (przesłanej również 6 lutego 2025 r.), przekazała fotografie dowody zakupu dot. skontrolowanych towarów - faktur y VAT , które włączono do akt sprawy. Następnie w piśmie z dnia 19 lutego 2025 r. , przesłanym drogą elektroniczną oraz doręczon ym do organu tradycyjną drogą pocztową w dniu 24 lutego 2025 r., strona przedstawiła „ Odpowie dź na protokół kontroli NU R .8361.42.2025”. Niniejsze pismo zostało potraktowane przez Opolskiego WIIH jako uwagi do P rotokołu kontroli, ponieważ zostało wniesione przez stronę w terminie 7 dni od dnia przedstawienia stronie protokołu do podpisu, zgodnie z art. 20 ust. 2 ustawy z dnia 15 grudnia 2000 r. o Inspekcji Handlowej (Dz. U. z 2025 r. poz. 229) , (zw anej dalej „ustawą o Inspekcji Handlowej”) . W ww. piśmie strona Urząd Ochrony Konkurencji i Konsumentów pl. Powstańców Warszawy 1 00 - 950 Warszawa tel. 22 556 01 76 dih@uokik.gov.pl www.uokik.gov.pl 3 przedstawiła wyjaśnienia , stanowisko co do ustaleń poczynionych w toku przeprowadzonej kontroli oraz wskazała na podjęte działania naprawcze . Jednocześnie strona zadeklarowała, że przyszłe dostawy będą podlegały szczegółowej kontroli zgodności etykiet z wymaganiami, co ma zapobiec dalszym nieprawidłowościom. Pismem z dnia 5 marca 2025 r. Opolski WIIH ustosunkował się do pisma strony wskazując, iż stronie przysługuje prawo do zapoznania się aktami sprawy oraz wypowiedzenia się co do zebranych w sprawie dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań na każdym etapie postępowania administracyjnego, na podstawie art. 10 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 196 0 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r. poz. 572 , ze zm. ), (zwanej dalej: „Kpa”). Opolski WIIH nadmienił również, że strona w 2022 r. była objęta kontrolą tego organu w tym samym zakresie przedmiotowym (tj. obejmującym m. in. kontrol ę prawidłowości oznakowania detergentów, kontrolę przestrzegania ustawy o gospodarce opakowaniami). Ww. pismo zostało doręczone stronie w dniu 11 marca 2025 r. W związku ze stwierdzonymi nieprawidłowościami, pismem z dnia 8 kwiet nia 202 5 r. (znak: NRU.836 1.42.2025) , na podstawie art. 61 § 1 i 4 Kpa, Opolski WIIH zawiadomił stronę o wszczęciu z urzędu postępowania administracyjnego w przedmiocie wymierzenia kar pieniężnych określonych w: • art. 56 ust. 1 pkt 11 ustawy o gospodarce opakowaniami i odpadami opak owaniowymi, z tytułu niespełnienia obowiązku wynikającego z art. 41 tej ustawy , • art. 56 ust. 1 pkt 12 ustawy o gospodarce opakowaniami i odpadami opakowaniowymi, z tytułu niespełnienia obowiązku wynikającego z art. 42 ust. 1 tej ustawy informując jednocześ nie o przysługującym jej prawie do czynnego udziału w każdym stadium postępowania. Równocześnie, w tym samym piśmie, organ pierwszej instancji wezwał stronę do przedłożenia oświadczenia lub dokumentów (np. kopii deklaracji podatkowej) za rok 2023, niezbędn ych do ustalenia sytuacji osobistej, rodzinnej i majątkowej, w celu zbadania przesłanki z art. 189d pkt 7 Kpa, tzn. warunków osobistych strony, na którą nakładana jest administracyjna kara pieniężna. W odpowiedzi na powyższe, strona w dniu 22 kwietnia 202 5 r. drogą elektroniczną przesłała PIT - 36 , PIT / B za rok 2023 wraz z oświadczeniem o sytuacji rodzinnej i majątkowej , które to dokumenty Opolski WIIH wziął pod uwagę przy wymierzaniu sankcji . Jednocześnie, strona w dniu 22 kwietnia 2025 r. , drogą elektronicz n ą przesłała: wydruk z Bazy Danych o Produktach i Opakowaniach oraz Gospodarce Odpadami, z którego wynika, że strona została zarejestrowana w systemie BDO oraz zdjęcie informacji (wywieszki), o której mowa w art. 42 ust. 1 ustawy o gospod arce opakowaniami . Po przeprowadzeniu postępowania administracyjnego, Opolski WIIH w drodze decyzji (Nr 34/2025) z dnia 6 maja 2025 r. (znak pisma : NRU.8361.42.2025 ), na podstawie art. 56 ust. 1 pkt 11 i 12, art. 57 pkt 4 oraz art. 58 ust. 2 ustawy o gospo darce opakowaniami, wymierzył stronie dwie kary pieniężne w łącznej wysokości 2 000 zł (słownie: dwa tysiące złotych) . Powyższa d ecyzja została doręczona stronie w dniu 12 maja 2025 r. W dniu 11 czerwca 2025 r. Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsument ów, ( zwany dalej również : „Prezesem UOKiK” bądź „organem drugiej instancji” ) , otrzymał za pośrednictwem Opolskiego WIIH, złożone pismo strony z dnia 23 maja 2025 r. (nadane w polskiej placówce pocztowej operatora publicznego w tymże dniu), będące odwołaniem od ww. decyzji. W tymże odwołaniu strona zaskarżyła ww. decyzję w całości . Przedmiotowej decyzji strona zarzuciła naruszenie następujących przepis ów postępowania mających istotny wpływ na Urząd Ochrony Konkurencji i Konsumentów pl. Powstańców Warszawy 1 00 - 950 Warszawa tel. 22 556 01 76 dih@uokik.gov.pl www.uokik.gov.pl 4 rozstrzygnięcie, tj.: art. 7 Kpa w związku z art. 77 § 1 i 80 Kpa; art. 8 Kpa; art. 189f Kpa oraz art. 9 Kpa. Jednocześnie, strona wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i orzeczenie odstąpienia od nałożenia admin istracyjnej kary pieniężnej z uwagi na znikomą wagę naruszenia prawa oraz zaprzestanie realizacji naruszeń prawa przez stronę jeszcze przed wydaniem zaskarżonej decyzji, ewentualnie o przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej insta ncji. W piśmie z dnia 23 czerwca 2025 r. Prezes UOKiK poinformował przedsiębiorcę o toczącym się postępowaniu administracyjnym oraz o przysługującym mu prawie do zapoznania się z aktami sprawy oraz prawie do wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i mate riałów. Strona ww. pismo odebrała w dniu 26 czerwca 2025 r., lecz nie skorzystała z przysługującego jej uprawnienia i nie wypowiadała się w sprawie. Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów ustalił i stwierdził. Istotą postępowania odwoławczego jest ponowne rozpoznanie i rozstrzygnięcie tożsamej przedmiotowo i podmiotowo sprawy administracyjnej w granicach wyznaczonych rozstrzygnięciem decyzji organu pierwszej instancji. W toku postępowania organ odwoławczy dokonuje oceny czy odwołanie strony postępo wania jest uzasadnione oraz sprawdza, czy wydana decyzja była prawidłowa. Zgodnie z art. 5 ust. 2 ustawy o Inspekcji Handlowej, w postępowaniu administracyjnym w sprawach związanych z wykonywaniem zadań i kompetencji Inspekcji Handlowej organem właściwym j est wojewódzki inspektor Inspekcji Handlowej, ( zwany dalej „ wojewódzkim inspektorem IH” ) . Organem wyższego stopnia jest Prezes UOKiK. Wobec powyższego , w myśl art. 127 § 2 Kpa w związku z art. 1 ust. 3 ustawy o Inspekcji Handlowej , Prezes UOKiK jest organem właściwym do rozpatrzenia wniesionego odwołania. Na podstawie art. 54 ustawy o gospodarce opakowaniami , nadzór nad przestrzeganiem przepisów m. in. art. 41 i art. 42 ust. 1 sprawuje Inspekcja Handlowa, działając na podstawie ustawy o Inspekcji Handlowej. Artykuł 41 ustawy o gospodarce opakowaniami stanowi, że z akazuje się dystrybucji produktów w opakowaniach wprowadzanych do obrotu przez wprowadzającego produkty w opakowaniach, który nie jest wpisany do rejestru. W m yśl art. 8 pkt 23 ustawy o go spodarce opakowaniami p rzez „ wprowadzającego produkty w opakowaniach ”, należy rozumieć przedsiębiorcę wykonującego działalność gospodarczą w zakresie wprowadzania do obrotu produktów w opakowaniach, w szczególności: a) wprowadzającego do obrotu produkty w opa kowaniach pod własnym oznaczeniem rozumianym jako znak towarowy, o którym mowa w art. 120 ustawy z dnia 30 czerwca 2000 r. - Prawo własności przemysłowej (Dz.U. z 2023 r. poz. 1170), lub pod własnym imieniem i nazwiskiem lub nazwą, których wytworzenie zlec ił innemu przedsiębiorcy, b) pakującego produkty wytworzone przez innego przedsiębiorcę i wprowadzającego je do obrotu, c) prowadzącego: − jednostkę lub jednostki handlu detalicznego o powierzchni sprzedaży powyżej 500 m 2 , sprzedającego produkty pakowane w tych jednostkach, − więcej niż jedną jednostkę handlu detalicznego o łącznej powierzchni sprzedaży powyżej 5 000 m 2 , sprzedającego produkty pakowane w tych jednostkach. Z kolei p ojęcie „wprowadzania do obrotu” zostało wyjaśnione w art. 8 pkt 24 ustawy o gospodarc e opakowaniami, jako odpłatne albo nieodpłatne udostępnienie opakowań lub Urząd Ochrony Konkurencji i Konsumentów pl. Powstańców Warszawy 1 00 - 950 Warszawa tel. 22 556 01 76 dih@uokik.gov.pl www.uokik.gov.pl 5 produktów w opakowaniach po raz pierwszy na terytorium kraju (przez co należy rozumieć terytorium Rzeczypospolitej Polskiej) w celu używania lub dystrybucji; za wprowadzenie do obrot u uważa się także: import opakowań lub import produktów w opakowaniach, wewnątrzwspólnotowe nabycie opakowań lub wewnątrzwspólnotowe nabycie produktów w opakowaniach - dokonywane na potrzeby wykonywanej działalności gospodarczej. W myśl art. 10 ust. 1 pkt 5 ustawy o gospodarce opakowaniami , przedsiębiorca wprowadzający produkty w opakowaniach podlega w zakresie tej działalności wpisowi do rejestru, o którym mowa w art. 49 ustawy o odpadach . Jest to rejestr podmiotów prowadzony przez Marszałka województwa w łaściwego ze względu na siedzibę lub miejsce zamieszkania odpowiedniego przedsiębiorcy. Rejestr ten obejmuje podmioty m.in. wprowadzające produkty w opakowaniach . Przedmiotowy rejestr stanowi integralną część Bazy Danych o produktach i Opakowaniach oraz o gospodarce odpadami (BDO), tj. systemu informatycznego, utworzonego na podstawie przepisów ustawy o odpadach. Przepisy art. 234 ustawy o odpadach stanowią w ust. 1, że rejestr, o którym mowa w art. 49 ust. 1, tworzy się łącznie z BDO, zaś w ust. 2, że podm ioty objęte obowiązkiem złożenia wniosku o wpis do tego rejestru są obowiązane do złożenia tego wniosku w terminie 6 miesięcy od dnia utworzenia rejestru. Zgodnie z art. 42 ust. 1 ustawy o gospodarce opakowaniami przedsiębiorca prowadzący jednostkę handlu detalicznego lub hurtowego, który sprzedaje produkty w opakowaniach, jest obowiązany przekazywać użytkownikom tych produktów informacje o opakowaniach i odpadach opakowaniowych w zakresie: 1) dostępnych systemów zwrotu i zbierania opakowań i odpadów opakowani owych oraz recyklingu odpadów opakowaniowych, 2) właściwego postępowania z opakowaniami i odpadami opakowaniowymi, 3) znaczenia oznaczeń stosowanych na opakowaniach – co najmniej przez wywieszenie tych informacji w miejscu sprzedaży. Stosownie do art. 56 ust. 1 ustawy o gospodarce opakowaniami, administracyjnej karze pieniężnej podlega ten, kto: ➢ wbrew przepisowi art. 41 ww. ustawy prowadzi dystrybucję produktów w opakowaniach wprowadzanych do obrotu przez wprowadzającego produkty w opakowaniach, który nie jest wpisany do rejestru, z wyjątkiem produktów w opakowaniach, które zostały wprowadzone do obrotu przez tego wprowadzającego przed dniem wykreślenia go z rejestru (pkt 11) ; ➢ wbrew przepisowi art. 42 ust. 1 ww. ustawy prowadząc jednostkę handlu detalicznego lub hurtowego, sprzedaje produkty w opakowaniach, nie przekazując użytkownikom tych produktów informacji o opakowaniach i odpadach opakowaniowych w zakresie: a) dostępnych systemów zwrotu, zbierania i odzysku, w tym recyklingu, odpadów opakowaniowych, b) właściwego postępowania z odpadami opakowaniowymi, c) znaczenia oznaczeń stosowanych na opakowaniach – co najmniej przez wywieszenie informacji w miejscu sprzedaży (pkt 12) . Zgodnie z art. 57 pkt 4 ustawy o gospodarce opakowaniami, kary pieniężne wynoszą: w przypadkach , o których mowa m.in. w art. 56 ust. 1 pkt 11 i 12 - od 500 zł do 20 000 zł. Urząd Ochrony Konkurencji i Konsumentów pl. Powstańców Warszawy 1 00 - 950 Warszawa tel. 22 556 01 76 dih@uokik.gov.pl www.uokik.gov.pl 6 Zgodnie z art. 58 ust. 2 tej ustawy , kary pieniężne za czyny, o których mowa w ww. przepisach, wymierza, w drodze decyzji, właściwy wojewódzki inspektor IH. Ustawa o gospodarce o pakowaniami nie reguluje przesłanek wymiaru kary ani też kryteriów odstąpienia od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej lub udzielenia pouczenia, a więc stosownie do treści art. 189a § 2 Kpa, zastosowanie mają w tym zakresie przepisy odpowiednio: art. 189d i art. 189f Kpa. Zgodnie z art. 189d Kpa, wymierzając administracyjną karę pieniężną, organ administracji publicznej bierze pod uwagę: 1) wagę i okoliczności naruszenia prawa, w szczególności potrzebę ochrony życia lub zdrowia, ochrony mienia w znacznych rozmiarach lub ochrony ważnego interesu publicznego lub wyjątkowo ważnego interesu strony oraz czas trwania tego naruszenia; 2) częstotliwość niedopełniania w przeszłości obowiązku albo naruszania zakazu tego samego rodzaju co niedopełnienie obowiąz ku albo naruszenie zakazu, w następstwie którego ma być nałożona kara; 3) uprzednie ukaranie za to samo zachowanie za przestępstwo, przestępstwo skarbowe, wykroczenie lub wykroczenie skarbowe; 4) stopień przyczynienia się strony, na którą jest nakładana administ racyjna kara pieniężna, do powstania naruszenia prawa; 5) działania podjęte przez stronę dobrowolnie w celu uniknięcia skutków naruszenia prawa; 6) wysokość korzyści, którą strona osiągnęła, lub straty, której uniknęła; 7) w przypadku osoby fizycznej - warunki osob iste strony, na którą administracyjna kara pieniężna jest nakładana. Natomiast, zgodnie z art. 189f § 1 Kpa, organ administracji publicznej, w drodze decyzji, odstępuje od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej i poprzestaje na pouczeniu, jeżeli: 1) waga naruszenia prawa jest znikoma, a strona zaprzestała naruszania prawa lub 2) za to samo zachowanie prawomocną decyzją na stronę została uprzednio nałożona administracyjna kara pieniężna przez inny uprawniony organ administracji publicznej lub strona została pr awomocnie ukarana za wykroczenie lub wykroczenie skarbowe, lub prawomocnie skazana za przestępstwo lub przestępstwo skarbowe i uprzednia kara spełnia cele, dla których miałaby być nałożona administracyjna kara pieniężna. Powyższe przepisy ustanawiają reguł ę obligatoryjnego odstąpienia od wymierzenia kary pieniężnej, jeżeli ziszczą się przesłanki w nim powołane. Ponadto, w art. 189f § 2 Kpa ustawodawca przewiduje fakultatywne odstąpienie od wymierzenia kary pieniężnej, tj. wskazuje, że w przypadkach innych n iż wymienione w § 1, jeżeli pozwoli to na spełnienie celów, dla których miałaby być nałożona administracyjna kara pieniężna, organ administracji publicznej, w drodze postanowienia, może wyznaczyć stronie termin do przedstawienia dowodów potwierdzających: 1) u sunięcie naruszenia prawa lub 2) powiadomienie właściwych podmiotów o stwierdzonym naruszeniu prawa, określając termin i sposób powiadomienia. Organ administracji publicznej w przypadkach, o których mowa w § 2, odstępuje od nałożenia administracyjnej kary pie niężnej i poprzestaje na pouczeniu, jeżeli strona przedstawiła dowody, potwierdzające wykonanie postanowienia - art. 189f § 3 Kpa. Urząd Ochrony Konkurencji i Konsumentów pl. Powstańców Warszawy 1 00 - 950 Warszawa tel. 22 556 01 76 dih@uokik.gov.pl www.uokik.gov.pl 7 W niniejszej sprawie, na podstawie ustaleń kontroli przeprowadzonej w placówce handlowej należącej do kontrolowanego przedsi ębiorcy , Opolski WIIH stwierdził, że kontrolowany przedsiębiorca nie zrealizował obowiązków wynikających z art. 41 i art. 42 ust. 1 ustawy o gospodarce opakowaniami . W związku ze stwierdzonymi nieprawidłowościami, Opolski WIIH, w drodze decyzji (Nr 34/2025) z dnia 6 maja 2025 r. (znak: NRU.8361.42.2025), wymierzył powyższe kary pieniężna stronie (łącznie 2 000 zł) , to jest podmiotowi, który dopuścił się powyższych naruszeń. W toku postępowania odwoławczego Prezes UOKiK przeprowadził dokładną analizę akt kontroli oraz treści skarżonej decyzji, jak również uwzględnił zarzuty strony zawarte w odwołaniu. Organ drugiej instancji wskazuje, iż nie ma wątpliwości, że przedsiębiorca naruszył przepisy ustawy o gospodarce opakowaniami, co skutkowało nałożeniem p rzez Opolskiego WIIH administracyjnej kary pieniężnej w łącznej wysokości 2 000 zł (słownie: dwa tysiące złotych), tj. za dwa rodzaje naruszeń. Jednocześnie Prezes UOKiK stwierdza, że postępowanie administracyjne Opolski WIIH przeprowadził w sposób właściw y, w tym organ ten zapewnił stronom wszystkie uprawnienia wynikające z przepisów prawa administracyjnego, zastosował i wyjaśnił przepisy prawa materialnego oraz administracyjnego mające zastosowanie w niniejszej sprawie, przeanalizował i uwzględnił wszystk ie kryteria wymiaru kary wskazane w art. 189d Kpa, jak również zbadał czy w niniejszej sprawie znajdzie zastosowanie instytucja odstąpienia od wymierzenia kary w trybie art. 189f Kpa. Tym samym Prezes UOKiK uznał, że działania organu pierwszej instancji by ły zgodne z prawem, a decyzja została wydana w sposób prawidłowy. Analizując prawidłowość uwzględniania przez organ pierwszej instancji przesłanek wymiaru kary, o których mowa w art. 189d Kpa, na podstawie zebranego w aktach sprawy materiału dowodowego, Prezes UOKiK zważył i stwierdził, że: 1) przy ocenie wagi i okoliczności naruszenia prawa , w szczególności potrzeby ochrony życia lub zdrowia, ochrony mienia w znacznych rozmiarach lub ochrony ważnego interesu strony oraz czasu tego naruszenia – organ pierwsz ej instancji zasadnie przyjął, że strona naruszyła zakaz wynikający z art. 41 ustawy o gospodarce opakowaniami, gdyż prowadziła dys trybucję produktu w opakowaniach ( 1 partię produktu w opakowaniach ) w przypadku , którego wprowadzający nie został wpisany do rejestru BDO. Powyższe naruszenie dowodzi, że wagi naruszenia prawa nie sposób uznać za znikomą. Prezes UOKiK wskazuje, że wprowadzenie powyższego zakazu miało na celu ograniczenie liczby przedsiębiorców, którzy pomimo ciążącego na nich obowiązku, nie zape wniają odzysku i recyklingu odpadów opakowaniowych. Każde opakowanie, po spełnieniu roli, jaką posiada w procesie dystrybucji , staje się odpadem , w stosunku, do którego należy zastosować odpowiednie działania i procedury. Są one istotne ze względu na potrz ebę zapewnienia właściwego postępowania z takimi odpadami, a w dalszej perspektywie na potrzebę ochrony środowiska naturalnego przed niekontrolowanym procesem powstawania takich odpadów, co przekłada się także na ochronę zdrowia i ważnego interesu publiczn ego. Powyższy obowiązek ma na celu uszczelnić system zagospodarowania odpadów opakowaniowych. Strona zaś temu obowiązkowi w sposób ewidentn y uchybiła. Ponadto, Prezes doszedł do wniosku , że organ pierwszej instancji zasadnie przyjął, że strona prowadz ąc w kontrolowanej placówce handlowej sprzedaż produktów w opakowaniach, nie przekazywała użytkownikom tych produktów informacji o opakowaniach i odpadach Urząd Ochrony Konkurencji i Konsumentów pl. Powstańców Warszawy 1 00 - 950 Warszawa tel. 22 556 01 76 dih@uokik.gov.pl www.uokik.gov.pl 8 opakowaniowych w zakresie: dostępnych systemów zwrotu, zbierania i recyklingu odpadów opakowaniowych; w łaściwego postępowania z odpadami opakowaniowymi; znaczenia oznaczeń stosowanych na opakowaniach – co najmniej przez wywieszenie tych informacji w miejscu sprzedaży, wbrew postanowieniom art. 42 ust. 1 ustawy o gospodarce opakowaniami. Jak słusznie stwierd ził Opolski WIIH, brak przekazania przedmiotowych informacji ma bezpośredni związek z ochroną środowiska. Tym samym, Prezes UOKiK podziela pogląd organu pierwszej instancji, że niedopełnienie przez stronę obowiązków wynikających z art. 42 ust. 1 ustawy o g ospodarce opakowaniami mogło przyczynić się do nieprawidłowego postępowania z opakowaniami i odpadami opakowaniowymi, a brak wiedzy o oznaczeniach na opakowaniach mógł negatywnie wpłynąć na prawidłową segregację odpadów, a przez to na środowisko, jak równi eż zdrowie i interes publiczny. W związku z tym należy uznać, że waga naruszenia tego obowiązku była istotna i z pewnością nie nosiła cech znikomości (podkreślenia Prezesa UOKiK). Przy ocenie niniejszej przesłanki, Prezes UOKiK zauważa również, że strona m iała wiedzę o nadchodzącej kontroli , a pomimo tego nie przygotowała się do niej w sposób odpowiedni, należyty ; 2) przy ocenie częstotliwości niedopełnienie w przeszłości obowiązku albo naruszania zakazu tego samego rodzaju co niedopełnienie obowiązku albo nar uszenie zakazu, w następstwie którego ma być nałożona kara – organ pierwszej instancji przyjął, że wobec strony nie stwierdzono wcześniej naruszenia przepisów ustawy o gospodarce opakowaniami, co stanowiło okoliczność łagodzącą przy miarkowaniu wysokości n ałożonej na stronę kary; 3) przy ocenie przesłanki jaką jest uprzednie ukaranie za to samo przestępstwo , przestępstwo skarbowe, wykroczenie lub wykroczenie skarbowe – Prezes UOKiK zauważył, że Opolski WIIH nie nakładał uprzednio na stronę kar za nieprzekazywanie użytkownikom produktów informacji o opakowaniach i odpadach opakowaniowych w zakresie dostępnych systemów zwrotu, zbierania i recyklingu odpadów opakowaniowych , właściwego postępowania z odpadami opakowaniowymi oraz znaczenia oznaczeń stos owanych na opakowaniach, jak również za dystrybucję produktów w opakowaniach, których wprowadzający do obrotu nie są wpisani do rejestru BDO . Jednocześnie, p rzesłanka dotycząca uprzedniego ukarania za to samo zachowanie za przestępstwo, przestępstwo skarbo we, wykroczenie lub wykroczenie skarbowe, nie będzie miała w niniejszej sprawie zastosowania, ponieważ naruszenie, którego dopuściła się strona jest zagrożone administracyjną karą pieniężną ; 4) przy ocenie stopnia przyczynienia się strony do powstania narusze nia prawa – organ pierwszej instancji zasadnie przyjął, że to strona przyczyniła się do naruszenia prawa (podkreślenia Prezesa UOKiK) w powyższym zakresie swoim działaniem (zaniechaniem , zaniedbaniem ) poprzez niedopełnienie dostatecznego rozeznania bądź sp rawdzenia obowiązków rejestrowanych podmiotów, których produkty zamierzała dystrybuować. Naruszenie prawa powstało w wyniku stwierdzonego w toku kontroli niewykonania obowiązku informacyjnego przez stronę określonego w art. 42 ust. 1 oraz naruszenia zakazu wskazanego w art. 41 ustawy o gospodarce opakowaniami, a więc strona bezpośrednio przyczyniła się do ich powstania. Dodatkowo, rozpatrując niniejszą przesłankę nie sposób pominąć, że strona pomimo wiedzy o zbliżającej się kontroli nie prz ygotowała się do niej w sposób należyty. Nie bez znaczenia dla przedmiotowej sprawy pozostaje fakt, że strona odbierając w dniu 28 stycznia 2025 r. pismo zawiadamiające ją o planowanej kontroli organu , a więc z nieco ponad tygodniowym wyprzedzeniem Urząd Ochrony Konkurencji i Konsumentów pl. Powstańców Warszawy 1 00 - 950 Warszawa tel. 22 556 01 76 dih@uokik.gov.pl www.uokik.gov.pl 9 dyspono wała wiedzą, że zostanie wobec niej przeprowadzona kontrola obejmująca swym zakresem m. in. przepisy ustawy o gospodarce opakowaniami . Mogła zatem umieścić w swojej placówce odpowiednią informację (tabliczkę, wywieszkę) przekazującą użytkownikom produktów informacji o opakowaniach i odpadach opakowaniowych w zakresie dostępnych systemów zwrotu, zbierania i recyklingu odpadów opakowaniowych właściwego postępowania z nimi oraz znaczenia oznaczeń stosowanych na opakowaniach (art. 42 ust. 1 ustawy o gospodarce opakowaniami) . W trakcie przyjęcia towaru do sklep u (wprowadzając na stan sklepu) mogła również zweryfikować określoną partię produktu w opakowani u (opakowani ach ) poprzez sprawdzenie czy wprowadzający określony produkt został wpisany do rejestru BDO. Jak d owodzą ustalenia kontroli , s trona powyższych czynności (w tym sprawdzających ) nie podjęła, czego dowodem są powstałe uchybienia. Od strony, która prowadzi działalność gospodarczą od dłuższego czasu oczekuje się, że strona posiada pewne doświadczenie wiedzę z zakresu prowadzonej działalności, w tym z zakresu ustawy o gospodarowaniu odpadami. Jak ustalił Prezes UOKiK, strona – zgodnie z wpisem zawartym w CEIDG – swoją działalność gospodarczą prowadzi od 02.08.2021 r., a więc prawie 4 lata, zatem (przynajmniej ) zakłada się, że obowiązujące, podstawowe przepisy z zakresu prowadzonej działalność powinna znać i respektować ; 5) w zakresie przesłanki odnoszącej się do działań podjętych przez stronę dobrowolnie w celu uniknięcia skutków naruszenia prawa – należy wskazać, że organ pierwszej instancji w swojej ocenie uwzględnił fakt, że strona poinformowała o naprawieniu stwierdzonych nieprawidłowości, tj. poprzez wywieszenie informacji o opakowaniach i odpadach opakowaniowych w miejscu sprzedaży oraz doko na nie wpisu do rejestru BDO, przy czym podkreślić należy, iż czynności te nastąpiły po przeprowadzonej kontroli; 6) odnośnie przesłanki jaką jest wysokość korzyści, którą strona osiągnęła, lub straty, której uniknęła – stwierdzić należy, że Opolski WIIH oceni ając niniejszą przesłankę słusznie stwierdził, że strona nie osiągnęła korzyści ani też nie poniosła straty w związku z naruszeniem obowiązku wynikającego z art. 41 oraz art. 42 ust. 1 ustawy o gospodarce opakowaniami; 7) przy ocenie warunków osobistych stron y , na którą administracyjna kara pieniężna jest nakładana – wskazać należy, iż organ ocenił przesłankę na podstawie dostępnych (przesłanych przez stronę ) danych, tj. dokumentów podatkowych oraz w oparciu o Oświadczeni e strony z dnia 22 kwietnia 2025 r. dot yczące jej sytuacji rodzinnej i majątkowej. Natomiast na etapie postępowania odwoławczego strona zaznaczyła, że jest mikroprzedsiębiorcą ( uwzględniając art. 7 ust. 1 pkt 1 ustawy – Prawo przedsiębiorców), co oznacza, że udział przedsiębiorcy w rynku jest j ednym z najmniejszych. Prezes UOKiK , po zapoznaniu się z dokumentami finansowymi jak też Oświadczeniem strony, ponownie badając sprawę przeanalizował przypadek strony także pod kątem warunków osobistych strony, w tym kondycji finansowej strony w ramach oce ny przesłanki, o której mowa w art. 189d pkt 7 Kpa , zwracając uwagę na okoliczność statusu przedsiębiorcy jako małego przedsiębiorcy, świadczącym o jego niewielkim potencjale ekonomicznym. Jednocześnie zauważył, że w 2023 r. strona osiągnęła dodatni wynik finansowy z tytułu prowadzonej działalności; do d atkowo działalność tę prowadziła nieprzerwanie od 02.08.2021 r. zgodnie z wpisem w CEIDG (nie zawieszała ani nie likwidowała działalności), co pozwala na przyjęcie, że sytuacja strony nie jest na tyle trudna , by mogła ona uniknąć konsekwencji wynikających z udowodnionego jej naruszenia. Uwzględniając powyższe, organ drugiej instancji doszedł do wniosku, że wymierzona stronie kara w wysokości 2 000 zł nie będzie stanowić zagrożenia dla bytu przedsiębiorcy, a je dnocześnie jest na tyle dolegliwa, że Urząd Ochrony Konkurencji i Konsumentów pl. Powstańców Warszawy 1 00 - 950 Warszawa tel. 22 556 01 76 dih@uokik.gov.pl www.uokik.gov.pl 10 spełnia funkcję represyjną a zarazem dyscyplinującą stronę. Ponadto, kara w wysokości nałożonej niniejszą decyzją stanowi skuteczne narzędzie egzekwowania realizacji obowiązków nałożonych ustawą o gospodarce opakowania mi. Organ miał na uwadze, by kara była proporcjonalna do celu jak ma zostać osiągnięty przez jej nałożenie. Zdaniem Prezesa UOKiK, z powyższego wynika, że dokonana przez organ pierwszej instancji ocena przesłanek, o których mowa w art. 189d Kpa była prawid łowa i znajduje uzasadnienie w zebranym materiale dowodowym. Strona postępowania zaskarżając przedmiotową decyzję w całości zarzuciła organowi pierwszej instancji naruszenie prawa procesowego i materialnego, tzn. : 1) art. 7 Kpa w związku z art. 77 § 1 Kpa i art. 80 Kpa – w zakresie w jakim organ nie dokonał pełnego wyjaśnienia stanu faktycznego, poprzestając na stwierdzeniu naruszenia i wymierzeniu administracyjnej kary pieniężnej bez uwzględnienia w szczególności: ➢ skali prowadzonej przez stronę działalności gospodarczej jako mikroprzedsiębiorcy, ➢ incydentalności naruszenia, ➢ rozmiaru sprzedaży oraz osiągniętych korzyści; 2) art. 8 Kpa poprzez nieprzyczynienie się przez organ do starannego i zgodnego z przepisami prawa prowadzenia postępowania mającego zagwarantow ać równość wobec prawa oraz podważenie zasady pogłębiania zaufania obywatela do organów państwa poprzez nieustosunkowanie się organu do twierdzeń strony co do zakresu prowadzonej działalności w kontekście możliwości wystąpienia ewentualnych zagrożeń wywoła nych naruszeniem prawa; 3) art. 189f Kpa w zakresie w jakim organ, z uwagi na znikomą wagę naruszenia i w związku z zakresem prowadzonej działalności jako mikroprzedsiębiorcy oraz niezwłocznym usunięciem naruszenia, nie zastosował możliwości odstąpienia od na łożenia kary pieniężnej i nie poprzestał na pouczeniu strony; 4) art. 9 Kpa w zakresie w jakim organ podjął decyzję o ukaraniu strony karą administracyjną bez udzielenia stronie należytej informacji o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wp ływ na ustalenie jej praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania administracyjnego, w tym niezbędnych wyjaśnień i wskazówek. Strona wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i odstąpienie od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej z uwagi na zniko mą wagę naruszenia prawa oraz zaprzestanie realizacji naruszeń prawa jeszcze przed wydaniem zaskarżonej decyzji, ewentualnie o przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji. W uzasadnieniu odwołania strona podkreśliła, że ni ezwłocznie, w trakcie trwania kontroli wywiesiła stosowną informację z art. 42 ust. 1 ustawy o gospodarce opakowaniami, czym zaprzestała naruszania prawa, a waga naruszenia prawa jest znikoma z uwagi na : zakres prowadzonej działalności gospodarczej ; brak możliwości negatywnego wpływu na środowisko braku takiej informacji w miejscu sprzedaży. Strona wskazała przy tym na stosunkowo znikomą skuteczność oddziaływania umieszczonej w miejscu sprzedaży tabliczki na świadomość kupujących w zakresie postępowa nia z opakowaniami, co wynika z doświadczenia życiowego. Strona zaznaczyła również, że nałożona na nią kara jest Urząd Ochrony Konkurencji i Konsumentów pl. Powstańców Warszawy 1 00 - 950 Warszawa tel. 22 556 01 76 dih@uokik.gov.pl www.uokik.gov.pl 11 niewspółmierna do zaistniałego naruszenia, w kontekście spowodowanego nim zagrożenia dla prawnie chronionego interesu ochrony środowiska natura lnego. W ocenie Prezesa UOKiK przedstawione przez stronę w odwołaniu argumenty są nietrafione i nie zasługują na uwzględnienie. W pierwszej kolejności wskazać należy, że podstawą wszczęcia i przeprowadzenia postępowania w przedmiotowej sprawie, a także podstawą nałożenia na stronę administracyjnej kary pieniężnej były ustalenia faktyczne, poczynione w toku kontroli u przedsiębiorcy oraz udokumentowane w Protokole kontroli (NRU.8361.42.2025). Ustalenia kontroli organu pierwszej instancji, w przedmiotowej sprawie wskazują jednoznacznie, że strona nie wypełniła ciążących na niej obowiązków wynikających z art. 41 oraz art. 42 ust. 1 ustawy o gospodarce opakowaniami. Jedocześni e Prezes UOKiK pragnie zauważ yć , że wydając zaskarżoną decyzję organ pierwszej instancji oparł się na rzetelnym i spójnym materiale dowodowym zebranym w toku kontroli, w szczególności na Protokole kontroli (na akt kontroli: NRU.8361.42.2025 ). Strona w pi śm ie z dnia 19 lutego 2025 r . zawarła swoje wyjaśnienia i stanowisko w zakresie wskazanych uchybień. Co istotne, w piśmie tym strona nie kwestionowała ustaleń organu, informując przede wszystkim o poczynionych działaniach pokontrolnych, w tym podjętych czynn ościach naprawczych, co pozostaje bez wpływu na wiarygodność poczynionych przez organ ustaleń. Z P rotokołu kontroli oraz z Załączników (nr 1 - 2) do tego Protokołu wynika bezsprzecznie, że w pierwszym dniu kontroli tj. 5 lutego 2025 r. informacje w zakresie, o którym mowa w art. 42 ust. 1 u stawy o gospodarce opakowaniami, nie były w wywieszone, ani w żaden inny sposób podane w miejscu sprzedaży produktów w opakowaniach. Ponadto , strona prowadząc dystrybucję produktów w opakowaniach naruszyła równie ż art. 41 ustawy o gospodarce opakowaniami, ponieważ – jak ustalił Opolski WIIH - wprowadziła do obrotu 1 partię produktu w opakowaniach w przypadku , którego wprowadzającym był podmiot również nie wpisany do rejestru BDO. Prezes UOKiK wskazuje, że powyż sz y Protokół dokumentuje w sposób jednoznaczny i rzetelny stan faktyczny stwierdzony w toku kontroli u przedsiębiorcy i jako dokument urzędowy w rozumieniu art. 76 § 1 K pa, korzysta z wiarygodności treści w nim zawartych. Jednocześnie warto zauważyć , że przepisy art. 56 ust. 1 pkt 11 i 12 ustawy o gospodarce opakowaniami, stanowiące podstawę materialnoprawną do wydania zaskarżonej decyzji w sprawie wymierzenia stronie dwóch ww. kar pieniężnych, statuują odpowiedzialność administracyjną podmiotów , wobec kt órych stwierdzono naruszenie obowiązków wynikających z art. 41 oraz art. 42 ust. 1 tej ustawy. Odpowiedzialność ta ma charakter obiektywny i opiera się na zasadzie ryzyka (por. wyrok NSA z dnia 8 października 2010 r. o sygn. akt II OSK 1079/12). Oznacza to , że wystarczającą przesłanką do przypisania tej odpowiedzialności jest samo stwierdzenie niewykonania przez określony podmiot nałożonych prawem obowiązków, bez względu na winę oraz przyczyny powstania naruszenia. Dowiedzenie zatem, że określony podmiot ni e wykonał powyższych obowiązków powoduje konieczność nałożenia kary pieniężnej, która jest karą administracyjną, a wskazane przepisy mają charakter obligatoryjny. W świetle powyższego, okoliczności, na które strona powołuje się w odwołaniu, w wyniku któryc h doszło do naruszenia prawa ( incydentalne , jednorazowe naruszenie obowiązku ) czy też działania naprawcze podjęte w trakcie kontroli i będące jej Urząd Ochrony Konkurencji i Konsumentów pl. Powstańców Warszawy 1 00 - 950 Warszawa tel. 22 556 01 76 dih@uokik.gov.pl www.uokik.gov.pl 12 efektem, nie mają znaczenia dla stwierdzenia faktu zaistniałych nieprawidłowości i oceny zasadności wymierzeni a powyższych kar pieniężnych . Strona postępowania w swoim odwołaniu zarzuca zaskarżonej decyzji naruszenie art. 7 Kpa w związku z art. 77 § 1 i 80 Kpa , a więc niedokonanie pełnego wyjaśnienia stanu faktycznego, w tym nie uwzględnienia: skali prowadzonej d ziałalności przez stronę jako mikroprzedsiębiorcy, incydentalności naruszenia, rozmiaru prowadzonej sprzedaży i uzyskiwanych dochodów z działalności gospodarczej – w związku z jednorazowym i incydentalnym naruszeniem obowiązku, które w zestawieniu z ogólną świadomością społeczną nie wpłynęło w żadnym stopniu nawet na potencjalne naruszenie interesu publicznego i zdrowia czy błędnej segregacji odpadów przez gospodarstwa domowe, a tym bardziej na naruszenie ważnego interesu publicznego. Odpowiadając na powyżs zy zarzut strony Prezes UOKiK wskazuje, że dalece nieuprawniony jest zarzut strony o naruszeniu art. 7 i 77 § 1 Kpa, poprzez insynuowanie, że doszło do niepełnego wyjaśnienia stanu faktycznego, a tym samym naruszenia art. 80 Kpa. Stanowisko organu drugiej instancji jest zgoła odmienne do twierdzenia strony, ponieważ ustalenia stanu faktycznego jakie poczynił organ zdecydowanie temu przeczą. Prezes UOKiK, po zapoznaniu się ze sprawą i wszechstronnym rozważeniu wszystkich okoliczności sprawy uznał, że materia ł dowodowy został zebrany i rozpatrzony przez organ pierwszej instancji w sposób wyczerpujący, a fakty mające znaczenie dla załatwienia sprawy i zastosowania określonej normy prawa zostały w sposób prawidłowo ustalone. Akta sprawy dokumentują ustalony stan faktyczny, jego analizę oraz wnioski organu pierwszej instancji. Z akt tych jednoznacznie wynika, że w toku postępowania stwierdzono naruszenie określonych przepisów prawa, oraz że ustalono podmiot odpowiedzialny za popełnienie tego czynu. Prezes UOKiK st wierdza, iż Opolski WIIH merytorycznie i poprawnie uzasadnił zaskarżoną decyzję, podpierając ją logicznymi wnioskami. Rozumowanie, w wyniku którego organ ustala istnienie okoliczności faktycznych powinno być zgodne z zasadami logiki i doświadczenia życiowe go. (patrz: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 czerwca 2019 r., sygn. akt GSK 198/18). Bez większego znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy mają podniesione przez stronę okoliczności, takie jak jednorazowe czy incydentalne naruszenie obowiązk u. Należy w tym miejscu wyartykułować, że nawet jednorazowe czy incydentalne naruszenie jest jednak naruszeniem prawa, który podlega ściśle określonym sankcjom, w tym przypadku na podstawie art. 56 ust. 1 pkt 11 i pkt 12 (w związku z art. 57 pkt 4 oraz ar t. 58 ust. 2) ustawy o gospodarce opakowaniami. Dowodzi tego udokumentowany stan faktyczny. Ustawa powyższa nie przewiduje żadnych wyjątków, odstępstw ze względu na przywołane przez stronę okoliczności. Trudno również zgodzić się ze stroną jakoby w przedm iotowej sprawie doszło do naruszenia art. 8 Kpa . Zgodnie z art. 8 Kpa, o rgany administracji publicznej prowadzą postępowanie w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej, kierując się zasadami proporcjonalności, bezstronności i równego traktowania (…). Według strony powyższa zasada została naruszona, gdyż je j zdaniem organ nie przyczynił się do prowadzenia starannego i zgodnego z przepisami prawa postępowania poprzez nieustosunkowanie się do twierdzeń strony co do zakresu prowadzonej działalności, w zakresie złożonych dokumentów dot. sytuacji finansowej stron y, pominięcie przez organ faktu, że strona jest mikroprzedsiębiorcą, który dysponuje ograniczonymi możliwościami administracyjnymi, Urząd Ochrony Konkurencji i Konsumentów pl. Powstańców Warszawy 1 00 - 950 Warszawa tel. 22 556 01 76 dih@uokik.gov.pl www.uokik.gov.pl 13 prawnymi i finansowymi, a ponadto w związku z zakresem działalności w ogóle nie oddziałuje na otoczenie. Zdaniem Prezesa UOK iK powyższy zarzut nie jest zasadny. Zasada proporcjonalności nakazuje podejmowanie przez administrację działań proporcjonalnych do zamierzonego celu. Nie powinny być zatem nakładane na stronę obowiązki niewspółmierne do celu, który miałby być osiągnięty d zięki ich nałożeniu (zob. art. 5 zalecenia Komitetu Ministrów Rady Europy z 20 czerwca 2007 r. w sprawie dobrej administracji oraz art. 6 Europejskiego Kodeksu Dobrych Praktyk Administracji) (Przybysz Piotr Marek, Kodeks postępowania administracyjnego. Kom entarz aktualizowany, Opublikowano: LEX/el. 2023). Analizując powyższy wątek należy mieć na uwadze, że przesłanką do wszczęcia i wymierzenia stronie kary są rzetelne ustalenia poczynione przez inspektorów w chwili wszczęcia kontroli. W przedmiotowej sprawi e bezspornym jest, iż w pierwszym dniu kontroli inspektorzy stwierdzili i udokumentowali w placówce handlowej strony brak wymaganych informacji (wywieszki), o których mowa w art. 42 ust. 1 ustawy o gospodarce opakowaniami, a ponadto stwierdzili nieprawidło wości związane z brakiem wpisu do rejestru BDO, które naruszały art. 41 tej ustawy. Już ten fakt stanowił podstawę do wszczęcia przez Opolskiego WIIH postępowania w sprawie ukarania przedsiębiorcy karą pieniężną przewidzianą w art. 56 ust. 1 pkt 11 i 12 us tawy o gospodarce opakowaniami. Nie ulega wątpliwości, że przedsiębiorca w wyniku kontroli usunął nieprawidłowości . W przedmiotowej sprawie niezaprzeczalne jest również, że przedsiębiorca został poinformowany o zamiarze wszczęcia kontroli i jej tematyce, w ięc z wyprzedzeniem, mógł się do niej przygotować. Prezes UOKiK zwraca uwagę, że Andrzej Wróbel w komentarzu do Kodeksu postępowania administracyjnego wskazuje, że (Komentarz aktualizowany do ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administra cyjnego LEX/el., 2015) zawarta w art. 8 zasada pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa określa wyraźnie to, co implicite jest zawarte w zasadzie praworządności. Z zasady wyrażonej w art. 8 Kpa wynika bowiem przede wszystkim wymóg praworządnego i sprawiedliwego prowadzenia postępowania i rozstrzygnięcia sprawy przez organ administracji publicznej, co jest zasadniczą treścią zasady praworządności. Tylko postępowanie odpowiadające takim wymogom i decyzje wydane w wyniku postępowania tak ukształtowane go mogą wzbudzać zaufanie obywateli do organów administracji publicznej nawet wtedy, gdy decyzje administracyjne nie uwzględniają ich żądań. Dalej można przytoczyć, iż Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku podkreśla, że w celu realizacji pogłębiania zaufan ia obywateli do organów państwa konieczne jest „ przede wszystkim ścisłe przestrzeganie prawa , zwłaszcza w zakresie dokładnego wyjaśnienia okoliczności sprawy, konkretnego ustosunkowania się do żądań i twierdzeń stron oraz uwzględniania w decyzji zarówno in teresu społecznego, jak i słusznego interesu obywateli, przy założeniu, że wszyscy obywatele są równi wobec prawa ” (wyrok z dnia 7 grudnia 1984 r., III SA 729/84, ONSA 1984, nr 2, poz. 117). Organ drugiej instancji wskazuje przy tym, że kwestie związane s ytuacją finansową strony zostały wzięte pod uwagę przez Opolskiego WIIH, przy ocenie przesłanek z art. 189d Kpa (tj. warunków osobistych strony). Jednakże zauważyć należy, że fakt przynależności strony do kategorii mikroprzedsiębiorców jest jednym z co naj mniej kilku kryteriów branych pod uwagę przy wymierzaniu kary pieniężnej. Równocześnie nie sposób pominąć przy tym, że potencjalne szkody jakie może wywołać również mikroprzedsiębiorca na rynku lokalnym nie będą znikome, w szczególności, jeśli konsument po zbawiony podstawowych informacji Urząd Ochrony Konkurencji i Konsumentów pl. Powstańców Warszawy 1 00 - 950 Warszawa tel. 22 556 01 76 dih@uokik.gov.pl www.uokik.gov.pl 14 będzie niewłaściwie gospodarował odpadami opakowaniowymi, co nie pozostanie bez wpływu na ochronę środowiska. Poza tym, należy zauważyć, że wszyscy przedsiębiorcy, niezależnie od tego do jakiej kategorii przedsiębiorców nal eżą i jakimi możliwościami dysponują , w równym stopniu odpowiadają przez organami kontroli w związku z prowadzoną działalnością gospodarczą. Prezes UOKiK wskazuje dalej, że jednym z podstawowych obowiązków przedsiębiorcy jest dbałość o respektowanie przepi sów prawa, natomiast w przypadku stwierdzonych nieprawidłowości należało je usunąć i przywrócić do stanu zgodnego z prawem, gdyż to przedsiębiorca ponosi odpowiedzialność za powstałe uchybienia. D ziałania naprawcze poczynione przez stronę polegające na uzu pełnieniu informacji, wywieszki w zakresie informacji, o których mowa w art. 42 ust. 1 ww. ustawy czy dokonany wpis, zgłoszenie do rejestru BDO były działaniami następczymi , podjętymi przez stronę w wyniku kontroli organu. Organ drugiej instancji pragnie z aznaczyć, że poczynione przez stronę dobrowolne działania naprawcze, zostały dostrzeżone przez organ (jako okoliczność łagodząca) i wzięte pod uwagę przy ocenie kryterium miarkowania wysokości kary – tj. w tym przypadku w ramach oceny przesłanki zawartej w art. 189d Kpa (tj. „działań podjętych przez stronę dobrowolnie w celu uniknięcia skutków naruszenia prawa”) oraz art. 189f Kpa, co znajduje swoje odzwierciedlenie w wysokości wymierzonej sankcji pieniężnej. Jednakowoż podejmowane przez przedsiębiorcę inic jatywy naprawcze czy zaprzestanie naruszenia przepisów nie zwalniają przedsiębiorcy z odpowiedzialności za niedopełnienie obowiązków stwierdzonych w chwili kontroli. Naruszenie prawa zostało ewidentnie udowodniona stronie. Wskazać przy tym trzeba, że sam f akt usunięcia naruszenia nie jest równoznaczny z koniecznością odstąpienia od wymierzenia kary przez organ postępowania administracyjnego. Prezes UOKiK wskazuje dalej, że wbrew twierdzeniu strony, nie doszło do naruszenia art. 189f Kpa , a tym samym w przedmiotowej sprawie nie zaistniał przypadek znikomej wagi naruszenia prawa. Należy przypomnieć, iż przedmiotowej sprawie strona nie wywiesiła w miejscu sprzedaży informacji, o których mowa w art. 42 ust.1 ustawy o gospodarce opakowaniami. Ponadto, strona wbrew zakazowi wnikającemu z art. 41 tej ustawy prowadziła dystrybucję produktów w opakowaniach (1 partia) , w przypadku , którego wprowadzający nie został wpisany do rejestru BDO . W świetle poczynionych przez organ ustaleń stanu faktycznego bezspornym pozostaje, że strona nie zrealizowała ww. obowiązków. Trudno mówić w tym przypadku o znikomej wadze naruszania prawa. Stanowisko Prezesa UOKiK jest w tym względzie zbieżne ze stanowiskiem Opolskiego WIIH. O znikomości można mówić w sytuacji, gd y naruszenie wywołało jednostkowe i nieznaczne negatywne skutki w obszarze dóbr chronionych ( A. Cebera, J.G. Firlus, Komentarz do art. 189f Kodeksu postępowania administracyjnego, [w:] red. H. Knysia - Sudyka, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz ., Warszawa 2019). Jak wskazuje Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 29 kwietnia 2021 r. (sygnatura: III OSK 6997/21): „(…) W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, ocena wagi naruszenia prawa wymaga ustalenia, czy konkretne naruszenie prawa wywołał o (lub mogło wywołać) skutki faktyczne lub prawne w obszarze konkretnych dóbr prawnie chronionych, tj. dóbr chronionych przez naruszoną normę sankcjonowaną. Jeżeli zatem konkretne naruszenie prawa wywołało (lub mogło wywołać) poważne negatywne skutki w obs zarze dóbr prawnie chronionych, to przyjąć należy, że waga naruszenia prawa jest znaczna. Istotne jest przy Urząd Ochrony Konkurencji i Konsumentów pl. Powstańców Warszawy 1 00 - 950 Warszawa tel. 22 556 01 76 dih@uokik.gov.pl www.uokik.gov.pl 15 tym, że im wyższa wartość naruszonego lub zagrożonego dobra, tym większe prawdopodobieństwo zakwalifikowania naruszenia prawa jako znacznego. Jeżeli natomiast naruszenie prawa wywołało jednostkowe i nieznacznie negatywne skutki w obszarze dóbr prawnie chronionych lub skutków tych w ogóle nie wywołało i wywołać nie mogło, to przyjąć należy, że waga naruszenia prawa jest znikoma (por. A. Cebera, J. G. F irlus (w:) Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, wyd. II, red. H. Knysiak - Sudyka, Warszawa 2019, art. 189f).” Jak stwierdza dalej sąd (w tym samym wyroku): „Przesłanka "znikomości" uchybienia nie może być jednak rozstrzygnięta przez Sąd I inst ancji, bowiem ocena ta należy do organu. To organ powinien ocenić, czy w sprawie zaszły przesłanki do odstąpienia od wymierzenia administracyjnej kary pieniężnej. Natomiast rolą Sądu jest dokonanie oceny czy organ w sposób należyty ustalił wszystkie istotn e fakty niezbędne do przyjęcia, iż stwierdzone uchybienie nosi cechy "znikomości" w rozumieniu art. 189f § 1 pkt 1 k.p.a. Unormowanie w art. 189f § 1 pkt 1 k.p.a. umożliwia odstąpienie od nałożenia kary, jeżeli kumulatywnie zostaną spełnione dwie wymienion e w nim przesłanki - waga naruszenia prawa jest znikoma oraz strona zaprzestała naruszania prawa. W rozstrzyganej sprawie niewątpliwie druga ze wskazanych przesłanek została spełniona. W odniesieniu zaś do przesłanki znikomej wagi naruszenia prawa podkreśl ić należy, że ustawodawca w treści art. 189f § 1 pkt 1 k.p.a nie wyjaśnił jakie przypadki naruszenia prawa można uznać za znikome. W piśmiennictwie wyróżnia się stopnie naruszenia prawa: naruszenia kwalifikowane, naruszenia, które nie mają charakteru kwali fikowanego, ale dla zachowana porządku prawnego są istotne, i naruszenie prawa nieistotne. Za naruszenie nieistotne uznaje się w szczególności naruszenie przepisów prawa, które nie wywołało negatywnych następstw dla wartości podlegających ochronie. Nieisto tne naruszenie prawa wypełnia warunek odstąpienia od nałożenia kary, w takim przypadku należy bowiem uznać, że waga naruszenia prawa jest znikoma (por. B. Adamiak, J. Borkowski Kodeks postępowania administracyjnego, Komentarz, Warszawa 2017, s. 969). Przy określeniu, jakie okoliczności należy brać pod uwagę przy ocenie wagi naruszenia prawa, pomocna jest także treść art. 189d pkt 1 k.p.a. W art. 189d pkt 1 k.p.a. ustawodawca wskazał, że wymierzając administracyjną karę pieniężną, organ administracji publicz nej bierze pod uwagę: wagę i okoliczności naruszenia prawa, w szczególności potrzebę ochrony życia lub zdrowia, ochrony mienia w znacznych rozmiarach lub ochrony ważnego interesu publicznego lub wyjątkowo ważnego interesu strony oraz czas trwania tego naru szenia. W piśmiennictwie przyjmuje się na tle tego unormowania, że uwzględniając dyrektywę wagi naruszenia prawa, organ administracji publicznej powinien ocenić wagę (znaczenie, ciężar gatunkowy) naruszonego zakazu oraz wagę naruszenia zakazu (tak A. Wróbe l, Komentarz aktualizowany do Kodeksu postępowania administracyjnego, LEX/el.2020). W orzecznictwie wskazano, że w świetle art. 189f § 1 pkt 1 k.p.a., stwierdzenie przesłanki znikomej wagi naruszenia prawa, uzasadniającej odstąpienie od nałożenia administr acyjnej kary pieniężnej, wymaga przeprowadzenia swego rodzaju testu proporcjonalności, tj. wyważenia hierarchii dóbr (wartości) chronionych przez prawo na tle konkretnego stanu faktycznego (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 27 lipca 2021 r. sygn. akt V SA/ Wa 566/21 LEX nr 3347424). Istotne znaczenie dla oceny wagi naruszenia prawa, o której mowa w art. 189f § 1 pkt 1 k.p.a., mają chronione prawem wartości i dobra, w odniesieniu do których rozważana jest skala ich naruszenia. Przy ocenie wystąpienia przesłan ki znikomej wagi naruszenia (art. 189f § 1 pkt 1 k.p.a.) należy brać pod uwagę całokształt okoliczności danego przypadku, zarówno o charakterze przedmiotowym (np. skala naruszeń, skutki tych naruszeń) jak i podmiotowym (np. profesjonalny charakter Urząd Ochrony Konkurencji i Konsumentów pl. Powstańców Warszawy 1 00 - 950 Warszawa tel. 22 556 01 76 dih@uokik.gov.pl www.uokik.gov.pl 16 działaln ości, czy mamy do czynienia z czynem zawinionym, a jeżeli tak, to z jaką formą winy).” Przechodząc na grunt analizowanej sprawy stwierdzić należy, że nie można przedmiotowego naruszenia w tym wagi naruszenia obowiązków poczytywać jako znikome , nawet jeśli strona wykazała się aktywną postawą w zakresie usunięcia nieprawidłowości. Konsumenci zostali pozbawieni istotnych, podstawowych informacji w zakresie: dostępnych systemów zwrotu, zbierania i recyklingu odpadów opakowaniowych, właściwego postępowania z odp adami opakowaniowymi oraz znaczenia oznaczeń stosowanych na opakowaniach. Odnosząc się natomiast do zarzutu strony w zakresie rzekomego naruszenia art. 9 Kpa , poprzez ukaranie strony karą pieniężną bez udzielenia jej należytej informacji o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie jej praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania, w tym niezbędnych wyjaśnień i wskazówek, Prezes UOKiK stwierdza, że jest on mało precyzyjny. Trudno odnieść się do niego, skoro strona poza ogólnym przywołaniem samej treści art. 9 Kpa w zasadzie nie podaje w jakim zakresie nie została ona należycie, wyczerpująco poinformowana odnośnie okoliczności faktycznych i prawnych. Trudno również na podstawie sformułowanego przez stronę zarzutu domniem ywać, jakie okoliczności faktyczne i prawne ma na uwadze strona. Niewykazanie w jakim dokładnie zakresie stronie nie udzielono należytej i wyczerpującej informacji czyni stawiany zarzut nieskutecznym. Prezes UOKiK w dalszej kolejności wyjaśnia, że zastoso wanie samego pouczenia , które mocno akcentuje strona, nie spełni celów, dla których nakładana jest kara i nie będzie wystarczającym środkiem mobilizującym stronę do unikania podobnych naruszeń w przyszłości. Zdaniem organu zastosowanie w przypadku strony z byt łagodnego środka w postaci pouczenia może wręcz wywoływać u niej przeświadczenie, że skoro uniknęła odpowiedzialności to może w przyszłości bagatelizować obowiązujące w tym zakresie przepisy. W tym miejscu należy zaznaczyć, że pomimo iż strona została zawiadomiona o zamiarze wszczęcia kontroli z określonym zakresem przedmiotowym kontroli nie podjęła żadnych działań w celu sprawdzenia przed kontrolą czy nie narusza przepisów prawa. Należy w tym miejscu zauważyć, iż o obowiązku informacyjnym (w tym jego znaczeniu, wadze, istocie) polegającym na wywieszeniu informacji dla klientów w powyższym zakresie, który dotyczy przedsiębiorców wprowadzających (sprzedających) produkty w opakowaniach, zdecydował ustawodawca wprowadzając konkretny przepis w tym zakresie. Przepis te n stanowi jednoznacznie, że to przedsiębiorca, a nie klient (konsument) jest obowiązany przekazywać tego rodzaju informacje w miejscu sprzedaży („co najmniej przez ich wywieszenie”) . Niewykonanie ww. obowiązku jest sankcjonowane administracyjną karą pieniężną. Marginalizowanie przez stronę powyższego obowiązku czy też wskazywanie na pozyskiwanie, korzystanie z innych źródeł informacji przez konsumentów nie stanowi usprawiedliwienia względem udowodnionego jej naruszenia. Niezależnie od podniesione j argumentacji, strona powinna była uczynić zadość wymaganym przepisom i zapewnić konsumentom wymagane informacje (wywieszając je w sklepie). Niezależnie od tego konsumenci dodatkowo mogą/mogli pozyskiwać tego rodzaju informacje z innych źródeł, co w żaden sposób nie przekłada się na obowiązki strony. Nie ulega także wątpliwości, że umieszczenie (wywieszenie) w placówce odpowiedniej informacji dot. gospodarowania opakowaniami i odpadami opakowaniowymi, wskazanej w art. 42 ust. 1 ustawy o gospodarce opakowan iami, ma zgodnie z założeniami, służyć konsumentom i poprzez to wpływać na Urząd Ochrony Konkurencji i Konsumentów pl. Powstańców Warszawy 1 00 - 950 Warszawa tel. 22 556 01 76 dih@uokik.gov.pl www.uokik.gov.pl 17 ograniczenie ilości negatywnie oddziaływujących na środowisko substancji stosowanych do wytwarzania opakowań oraz wytwarzanych odpadów opakowaniowych. Prezes UOKiK stwierdza dalej , że pomimo zaprzestania naruszenia prawa przez stronę, w niniejszej sprawie brak jest podstaw do zastosowania art. 189f § 1 pkt 1 Kpa, tj. odstąpienia od wymierzenia administracyjnych kar pieniężnych i poprzestania na pouczeniu. Należy zauważyć, że p rzepis ten przewiduje dwa warunki, które muszą zostać spełnione łącznie , aby organ administracji publicznej mógł odstąpić od nałożenia kary pieniężnej. Po pierwsze waga naruszenia musi być znikoma, przez co należy rozumieć, że istotność, znaczenie oraz rozmiar n aruszonego obowiązku są niewielkie. Drugim warunkiem uzasadniającym odstąpienie od nałożenia kary pieniężnej jest zaprzestanie naruszania prawa przez stronę. Z akt sprawy wynika jednoznacznie, że strona nie wywiązała się z obowiązków, o których mowa w art. 41 oraz art. 42 ust. 1 ustawy o gospodarce opakowaniami , istotnych z punktu widzenia ochrony interesów użytkowników produktów w opakowaniach oraz systemu gospodarowania opakowaniami i odpadami opakowaniowymi konsumentów . Należy z całą stanowczością stwier dzić, iż s trona dopuściła się dwojakiego rodzaju naruszeń. Biorąc po uwagę brzmienie art. 189f § 1 pkt 1 Kpa, odstąpienie od wymierzenia kary może mieć miejsce, jeżeli obie przesłanki wynikające z tego przepisu zachodzą łącznie, a więc zarówno waga narusze nia prawa jest znikoma, jak również zachodzi okoliczność zaprzestania naruszania prawa. Przesądzenie o braku znikomości naruszenia prawa w okolicznościach niniejszej sprawy czyni niecelowym rozważanie w przedmiocie przesłanki zaprzestania naruszenia prawa. Niemniej jednak należy wskazać, że strona podjęła działania naprawcze i w wyniku kontroli umieściła w miejscu sprzedaży niezbędne informacje oraz dopełniła obowiązku wpisu do rejestru BDO. Jednakże, w omawianym przypadku nie spełniono warunku kumulatywnoś ci tychże przesłanek, gdyż nie można uznać, że waga naruszenia prawa przez stronę postępowania była znikoma. Warto wskazać w tym miejscu, że prezentowane powyżej stanowisko znajduje potwierdzenie także w wyroku Wojewódzkiego Sąd Administracyjny w Gdańsku w wyroku z dnia 2 grudnia 2021 r., sygn. III SA/Gd 160/21, w którym Sąd stwierdził: „by można było odstąpić w trybie art. 189f k.p.a. od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej i poprzestać na pouczeniu, waga naruszenia musi być znikoma, a strona musiała by zaprzestać naruszenia prawa, zaś obie te przesłanki muszą zostać spełnione łącznie”. Mając na uwadze charakter powyższych naruszeń, należy uznać, że waga naruszenia prawa była istotna z uwagi na dobro podlegające ochronie, co znalazło swój wyraz w oceni e pierwszej przesłanki wymiaru kary. Naruszenie prawa przez stronę pośrednio godziło również w szeroko pojęty interes publiczny. Tym samym, w niniejszej sprawie nie można mówić o znikomej wadze naruszenia prawa, co oznacza, że przesłanka pierwsza nie zosta ła spełniona. Nawet gdyby uznać za spełnioną przesłankę dotyczącą zaprzestania naruszania prawa, to należy wskazać, że obie przesłanki muszą jednak być spełnione łącznie, co nie miało miejsca w niniejszej sprawie. Sam fakt usunięcia przez stronę naruszenia prawa przemawia na jej korzyść i stanowi okoliczność łagodzącą, jednakże nie może skutkować odstąpieniem od wymierzenia administracyjnych kary pieniężnej z art. 189f § 1 pkt 1 Kpa . Ponadto w niniejszej sprawie brak jest podstaw do zastosowania przesłanki z art. 189f § 1 pkt 2 Kpa, gdyż organ pierwszej instancji nie posiadał informacji czy na stronę za to samo zachowanie prawomocną decyzją nie została uprzednio nałożona kara pieniężna przez inny uprawniony organ administracji publicznej, jak również czy str ona nie została prawomocnie ukarana za wykroczenie lub wykroczenie skarbowe, lub prawomocnie skazana za Urząd Ochrony Konkurencji i Konsumentów pl. Powstańców Warszawy 1 00 - 950 Warszawa tel. 22 556 01 76 dih@uokik.gov.pl www.uokik.gov.pl 18 przestępstwo lub przestępstwo skarbowe. Podkreślić należy, że naruszenie przez stronę przepisów art. 41 oraz art. 42 ust. 1 ustawy o gospodarce opakowan iami , stanowi czyn y ( delikty administracyjne ) , które zagrożone są karami pieniężnymi określonymi w art. 56 ust. 1 pkt 11 i 12 tej ustawy . Postępowania o nałożenie takich kar pieniężnych mogą być prowadzone wyłącznie przez organy IH, zaś z uwagi na właściw ość terytorialną, wobec strony mogły być one prowadzone przez Opolskiego WIIH. Inny organ na terenie podlegającym kognicji Opolskiego WIIH nie mógł nałożyć kar pieniężnych za naruszenie powyższych obowiązków, w związku z czym należy uznać, że przepisy art. 189f § 1 pkt 2 Kpa nie mają zastosowania w niniejszej sprawie. W ocenie organu drugiej instancji, w niniejszym przypadku brak jest również podstaw do zastosowania art. 189f § 2 i 3 Kpa, tzn. fakultatywnego odstąpienia od wymierzenia kary pieniężnej i popr zestania na pouczeniu. Okoliczności i waga naruszenia prawa nie budzą wątpliwości, co do istnienia przesłanek faktycznych uzasadniających nałożenie kary pieniężnej. Jak już niejednokrotnie wskazywano, s trona nie dopełniła obowiązków nałożonych na nią w art . 41 oraz 42 ust. 1 ustawy o gospodarce opakowaniami, tj. obligujących ją do: obowiązkowego wpisu do rejestru BDO i wprowadzania do obrotu wyłącznie produktów w opakowaniach których wprowadzający został umieszczony w tym rejestrze oraz przekazywania użytko wnikom produktów w opakowaniach informacji o opakowaniach i odpadach opakowaniowych w zakresie: dostępnych systemów zwrotu, zbierania i recyklingu odpadów opakowaniowych; właściwego postępowania z odpadami opakowaniowymi; oraz znaczenia oznaczeń stosowanyc h na opakowaniach – co najmniej przez wywieszenie odpowiedniej informacji w miejscu sprzedaży. Literalna wykładnia ww. przepisu jednoznacznie wskazuje, iż warunkiem zastosowania odstąpienia od wymierzenia kary jest usunięcie naruszenia prawa, przy czym ter min ten należy interpretować ściśle, a więc bez rozszerzenia jego znaczenia na przypadki „zaprzestania naruszania prawa”, tych bowiem dotyczy regulacja art. 189f § 1 Kpa (por. Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz. Red. prof. dr hab. Marek Wierz bowski, red. prof. dr hab. Aleksandra Wiktorowska. Rok 2021: „Z uwagi na odmienne brzmienie tych sformułowań na gruncie komentowanego artykułu, należy uznać, że "usunięcie naruszenia prawa" nie jest tożsame z "zaprzestaniem naruszenia". Tym samym, aby usunąć naruszenie prawa nie wystarczy przerwać naruszanie przepisów prawa, lecz należy usunąć skutki naruszenia (z oczywistych przyczyn nie jest możliwe wyeliminowanie samego naruszenia, a więc zdarzenia z przeszłości, które już zaistniało”). Charakter nar uszeń, jakich dopuściła się Strona, wyklucza możliwość usunięcia skutków naruszenia prawa (por. uzasadnienie wyroku WSA w Warszawie z dnia 25.07.2019 r. Sygn. akt VI SA/Wa 991/19: „Warunkiem odstąpienia od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej jest ta kże przywrócenie stanu zgodnego z prawem, naruszonego przez zachowanie stanowiące podstawę odpowiedzialności administracyjnej. Jak słusznie podkreślił organ usunięcie naruszenia prawa nie jest tożsame z zaprzestaniem naruszania. Aby usunąć naruszenie prawa nie wystarczy przerwać naruszania przepisów prawa, lecz należy usunąć skutki naruszenia .”). W przedmiotowej sprawie przedsiębiorca wprawdzie zaprzestał naruszenia, ponieważ umieścił w sklepie właściwe informacje i dokonał wpisu do rejestru BDO, o czym po informował organ, jednakże nie usunął tym samym skutków naruszenia prawa, albowiem stwierdzone w toku kontroli nieprawidłowości nieodwracalnie pozbawiły pewną grupę konsumentów prawa do przysługujących im informacji z zakresu właściwego gospodarowania opak owaniami i odpadami opakowaniowymi, co znajduje przełożenie na szeroko pojęty aspekt ochrony środowiska . Urząd Ochrony Konkurencji i Konsumentów pl. Powstańców Warszawy 1 00 - 950 Warszawa tel. 22 556 01 76 dih@uokik.gov.pl www.uokik.gov.pl 19 Mając powyższe na względzie, Prezes UOKiK uznaje, tak samo jak Opolski WIIH, że brak jest w niniejszej sprawie podstaw do odstąpienia od nałożenia admi nistracyjnej kary pieniężnej na podstawie art. 189f Kpa i poprzestania jedynie na pouczeniu . Biorąc powyższe pod uwagę, w ocenie Prezesa UOKiK, organ zasadnie uznał, że strona dopuściła się naruszenia obowiązków wynikających z art. 41 oraz 42 ust. 1 ustawy o gospodarce opakowaniami w stopniu uzasadniającym wymierzenie jej kar pieniężnych, na podst awie art. 56 ust. 1 pkt 11 i 12 tej ustawy, zaś opisane powyżej, jak również w treści zaskarżonej decyzji ustalenia kontroli i przesłanki, jakimi kierował się Opolski WIIH przy ustalaniu wysokości kar pieniężnych, nie dawały podstaw do ich obniżenia lub an ulowania. W opinii Prezesa UOKiK, wysokości kary pieniężnych ustalone na poziomie odpowiednio: 1 000 zł (art. 56 ust. 1 pkt 11 ustawy o gospodarce opakowaniami) i 1 000 zł (art. 56 ust. 1 pkt 12 ustawy o gospodarce opakowaniami), przy minimalnej wysokości 500 zł i maksymalnej 20 000 zł , jakie przewidują wskazane przepisy, są kwotami optymalnymi i adekwatnymi do wagi naruszenia prawa. Nie należy przy tym, tracić z pola widzenia faktu, że u strony stwierdzono dwojakiego rodzaju naruszenia wynikające z ustawy o gospodarce opakowaniami. Reasumując zauważyć trzeba również, że nałożona na przedsiębiorcę kara pieniężna w wysokości 2 000 zł łącznie (słownie: dwa tysiące złotych) jest adekwatna do naruszenia, gdyż stanowi zaledwie 10% maksymalnego przewidzianego wymi aru kary. Jest ona w ocenie Prezesa UOKiK adekwatna do uchybienia jakiego dopuściła się strona, jak również jest daleka od górnej granicy wymiaru kary. W kontekście powyższego należy wskazać, że stosownie do treści art. 58 ust. 5 ustawy o gospodarce opako waniami , do kar pieniężnych, w zakresie nieuregulowanym w ustawie, stosuje się odpowiednio przepisy działu III ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa ( Dz.U. z 2025 r. poz. 111 ). W myśl art. 67a § 1 tej ustawy, organ administracji publiczne j, który nałożył kary pieniężne – to jest O polski WIIH – na wniosek strony, w przypadkach uzasadnionych ważnym interesem strony lub interesem publicznym, może: 1) odroczyć termin płatności kar pieniężnych lub rozłożyć ich zapłatę na raty, 2) odroczyć lub rozłoży ć na raty zapłatę zaległości wraz z odsetkami za zwłokę lub odsetki określone w decyzji, 3) umorzyć w całości lub w części zaległości, odsetki za zwłokę lub opłatę prolongacyjną. Reasumując, Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów uznał, że podjęta przez Opols kiego WIIH decyzja była prawidłowa. W konsekwencji, organ pierwszej instancji miał podstawy do wydania decyzji administracyjnej, na mocy , której wymierzył ww. przedsię biorcy karę pieniężną w łącznej wysokości 2 0 00 zł (słownie: dwa tysiące złotych) za niewykonanie obowiązków określonych w art. 41 oraz 42 ust. 1 ustawy o gospodarce opakowaniami. Tym samym decyzja (Nr 34/2025) Opolskiego Wojewódzkiego Inspektora Inspekcji Handlowej z dnia 6 maja 2025 r. (znak: NRU.8361.42.2025) powinna pozostać w obrocie prawnym. Zgodnie z art. 58 ust. 4 i 5 ustawy o gospodarce opakowaniami, karę pieniężną, o której mowa w sentencji decyzji, stanowiącą dochód budżetu państwa, należy wpłaci ć na rachunek Opols kiego Wojewódzkiego Inspektoratu Inspekcji Handlowej w Opolu w terminie 14 dni od dnia doręczenia niniejszej decyzji. Biorąc powyższe pod uwagę, Prezes UOKiK orzekł jak w sentencji. Urząd Ochrony Konkurencji i Konsumentów pl. Powstańców Warszawy 1 00 - 950 Warszawa tel. 22 556 01 76 dih@uokik.gov.pl www.uokik.gov.pl 20 Niniejsza decyzja jest ostateczna w trybie postępowania administracyjnego. Pouczenie: 1. Decyzja jest ostateczna w toku instancji. W terminie 30 dni od jej doręczenia stronie przysługuje skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Skargę należy wnieść za pośrednictwem Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów, Pl. Powstańców Warszawy 1, 00 - 950 Warszawa. 2. Od skarg wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym od strony skarżącej pobierana jest opłata, tzw. wpis stosunkowy, zależny od wysokości należności pieniężnej objętej zas karżonym aktem i wynosi: 1) do 10.000 zł - 4 % wartości przedmiotu zaskarżenia, nie mniej jednak niż 100 zł; 2) ponad 10.000 zł do 50.000 zł - 3 % wartości przedmiotu zaskarżenia, nie mniej jednak niż 400 zł; 3) ponad 50.000 zł do 100.000 zł - 2 % wartości przedmio tu zaskarżenia, nie mniej jednak niż 1.500 zł; 4) ponad 100.000 zł - 1 % wartości przedmiotu zaskarżenia, nie mniej jednak niż 2.000 zł i nie więcej niż 100.000 zł 3. W przypadku wniesienia od niniejszej decyzji skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W arszawie, strona ma możliwość ubiegania się o przyznanie prawa pomocy. Prawo pomocy może być przyznane stronie na wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w toku postępowania sądowo - administracyjnego. Wniosek ten jest wolny od opłat sądowych. Wnio sek o przyznanie prawa pomocy należy złożyć do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. 4. Do należności pieniężnych w postaci kar pieniężnych nie uiszczonych w terminie stosuje się przepisy działu III ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja po datkowa ( Dz.U. z 2025 r. poz. 111 ) . Podstawa prawna pouczenia: Art. 52 § 1, art. 53 § 1, art. 54 § 1, art. 230, art. 243 § 1, art. 244 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935, ze zm.); § 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2021 r. poz. 535), art. 8 ust. 1 z dnia 9 maja 2014 r. o informowaniu o cenach towarów i usług (Dz. U. poz. 2023 r. poz. 168). Z upoważnienia Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów Anna Janiszewska Zastępca Dyrektora Departamentu Inspekcji Handlowej /podpisano kwalifikowanym podpisem elektronicznym/ Otrzymują: 1. [ xxxx xxxxxxxxxx xxxxx xxxx xxxxxxxxxx xxxxxx xxx xxxxxxxx xxxxxx xxxxxxxx ] 2. Opolski Wojewódzki Inspektor Inspekcji Han dlowej