DIH-III-131/2026

Urząd Ochrony Konkurencji i Konsumentów pl. Powstańców Warszawy 1 00 - 950 Warszawa tel. 22 556 01 76 dih@uokik.gov.pl www.uokik.gov.pl 1 P REZES URZĘDU OCHRONY KONKURENCJI I KONSUM ENTÓW Warszawa, 15 września 2026 r. D IH - 3.707.74.2026.AWS DECYZJA DIH - 3. 131. 2026 „informacje prawnie chronione oznaczono [xxx]” Na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2025 r. poz. 1691), art. 1 ust. 3, art. 5 ust. 2 ustawy z 15 grudnia 2000 r. o Inspekcji Handlowej (Dz. U. z 2026 r. poz. 656), po przeprowadzeniu postępowania administracyjnego z odwołania od decyzji (Nr DS.D.12.2026.ASz) Pomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Inspekcji Handlowej z 14 kwietnia 2026 r. (nr akt kontroli: DS.8361.15.2026.ASz.SK), na mocy której Panu Maciejowi Klasickiemu prowadzącemu dzi ałalność gospodarczą pod nazwą: FIRMA HANDLOWA AG MA MACIEJ KLASICKI ( zwanemu dalej jako: „strona”, „stron ą postępowania” lub „przedsiębiorca”) wymierzono karę pieniężną w łącznej wysokości 10 000 zł , na podstawie art. 91 pkt 25 i pkt 26 lit. c) w związku z art. 92 pkt 5 i 6 oraz art. 93 ust. 2 i ust. 5 ustawy z dnia 11 września 2015 r. o zużytym sprzęcie elektrycznym i elektronicznym (Dz. U. z 2024 r. poz. 573), z tytułu niewykonania obowiązków, o których mowa w art. 37 ust. 4 oraz art. 39 pkt 2 ww. ustawy o zużytym sprzęcie elektrycznym i elektronicznym - Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów utrzymuje w mocy zaskarżoną decyzję . UZASADNIENIE W dniach 29.01 - 04.02.2026 r. inspektorzy reprezentujący Pomor skiego Wojewódzkiego Inspektora Inspekcji Handlowej (zwanego dalej „ Pomor skim WIIH” lub „organem pierwszej instancji”), działając na postawie i w zakresie U poważnienia do przeprowadzenia kontroli (nr DS.8361.15.2026.JZ ) z 29 stycznia 2026 r., przeprowadzili kontrolę w sklepie zoologicznym w Słupsk u, w którym strona prowadziła działalność gospodarczą. Niniejsze Upoważnienie przekazano (za pokwitowaniem) osobie upoważnionej do reprezentowania kontrolowanego przedsiębiorcy. Zgodnie z art. 48 ust. 11 pkt 1 ustawy z dnia 6 marca 2018 r. – Prawo przedsię biorców (Dz. U. z 2025 r., poz. 1480, z późn. zm.), (zwanej dalej: „Prawem przedsiębiorców ” ) nie zawiadomiono przedsiębiorcy o zamiarze wszczęcia kontroli, ponieważ kontrolę przeprowadzono na podstawie stosowanych bezpośrednio stosowanych przepisów prawa U nii Europejskiej , tj. art. 11 ust. 3 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) Nr 2019/1020 z dnia 20 czerwca 2019 r. w sprawie nadzoru rynku i zgodności produktów oraz zmieniające dyrektywę 2004/42/WE oraz rozporządzenia (WE) nr 765/2008 i (UE) nr 305/2011 (Dz. U. UE L 169 z 25.06.2019 r., str. 1) (zwanego dalej: „rozporządzeniem 2019/1020”) oraz art. 3 ust. 1 pkt 2a ustawy z dnia 15 grudnia 2000 r. o Inspekcji Handlowej (Dz. U. z 2026 r. poz. 656) , (zwanej dalej: „ustawą o Inspekcji Handlowej”) oraz art. 87 Urząd Ochrony Konkurencji i Konsumentów pl. Powstańców Warszawy 1 00 - 950 Warszawa tel. 22 556 01 76 dih@uokik.gov.pl www.uokik.gov.pl 2 ustawy z dnia 11 września 2015 r. o zużytym sprzęcie elektrycznym i elektronicznym (Dz. U. z 2024 r. poz. 573) , ( zwanej dalej „ustawą o zużytym sprzęcie”) . Kontrolę przeprowadzono w obecności pracownika kontrolowanego przedsiębiorcy – osoby u poważnionej do reprezentowania ww. przedsiębiorcy, na podstawie stosownego O świadczenia /Upoważnienia z 29 stycznia 2026 r. (włączonego do akt kontroli). W toku kontroli zweryfikowano m. in. czy strona realizuje obowiązki wynikające z art. 37 oraz 39 ustaw y o zużytym sprzęcie . W wyniku przeprowadzonej kontroli stwierdzono m. in., że kontrolowany przedsiębiorca, jako podmiot będący dystrybutorem i udostępniający na rynku sprzęt elektryczny i elektroniczny, wbrew ciążącemu na nim obowiązkowi wynikającemu z a rt. 37 ust. 4 ustawy o zużytym sprzęcie , nie umieścił w widocznym miejscu w punkcie sprzedaży , informacji w zakresie, o którym mowa w art. 37 ust. 1 - 3 , tzn. o tym, że: ➢ dystrybutor obowiązany jest do nieodpłatnego odbioru zużytego sprzętu pochodzącego z gos podarstw domowych w punkcie sprzedaży, o ile zużyty sprzęt jest tego samego rodzaju i pełnił te same funkcje co sprzęt sprzedawany; ➢ dystrybutor, dostarczając nabywcy sprzęt przeznaczony dla gospodarstw domowych, obowiązany jest do nieodpłatnego odbioru zuż ytego sprzętu pochodzącego z gospodarstw domowych w miejscu dostawy tego sprzętu, o ile zużyty sprzęt jest tego samego rodzaju i pełnił te same funkcje co sprzęt dostarczony; ➢ dystrybutor prowadzący jednostkę handlu detalicznego o powierzchni sprzedaży - w r ozumieniu art. 2 pkt 19 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym - wynoszącej co najmniej 400 m 2 poświęconej sprzedaży sprzętu przeznaczonego dla gospodarstw domowych, jest obowiązany do nieodpłatnego przyjęcia w tej jednostce lub w jej bezpośredniej bliskości zużytego sprzętu pochodzącego z gospodarstw domowych, którego żaden z zewnętrznych wymiarów nie przekracza 25 cm, bez konieczności zakupu nowego sprzętu przeznaczonego dla gospodarstw domowych. Na podstawie wyników kontroli stwierdzono również, że kontrolowany przedsiębiorca nie umieścił w widocznym miejscu w punkcie sprzedaży tj. sklepie zoolog icznym w Słupsku, informacji o punktach zbierania zużytego sprzętu elektrycznego i elektronicznego w sposób umożliwiający zapoznanie się z nimi, co stanowiło naruszenie obowiązków wynikających z art. 39 pkt 2 ustawy o zużytym sprzęcie. Powyższe ustalenia u dokumentowano w aktach sprawy, w tym w szczególności w P rotokole kontroli (nr akt kontroli: DS.8361.15.2026.ASz.SK ) , który podpisała i odebrała 04.02.2026 r. osoba upoważniona do reprezentowania ww. przedsiębiorcy . Do niniejszego P rotokołu kontroli przedsi ębiorca nie zgłosił uwag w przewidzianym ustawowo terminie. Jak wskazują akta sprawy, 29 stycznia 2026 r. (tj. w pierwszym dniu kontroli) osoba upoważniona do reprezentowania strony poinformowana o stwierdzonych nieprawidłowościach podjęła działania napra wcze i umieściła w kontrolowanej placówce brakujące informacje. 4 lutego 2026 r., Pomorski WIIH działając na podstawie art. 16 ust. 1 pkt 7 ustawy o Inspekcji Handlowej oraz art. 67 § 2 pkt 2 Kpa, przesłuchał upoważnionego pracownika w charakterze strony n a okoliczność stwierdzonych uchybień. Pracownik ten wyjaśnił m. in., że nie wiedział o obowiązku zapoznania klienta i wywieszenia informacji, w sklepie , w formie pisemnej , tj. o których mowa w art. 37 ust. 4 oraz 39 pkt 2 ustawy o zużytym sprzęcie . Z ww. c zynności sporządzono Protokół przesłuchania strony, który włączono do akt sprawy. Urząd Ochrony Konkurencji i Konsumentów pl. Powstańców Warszawy 1 00 - 950 Warszawa tel. 22 556 01 76 dih@uokik.gov.pl www.uokik.gov.pl 3 3 marca 2026 r. Pomorski WIIH skierował do strony pismo (wystąpienie pokontrolne) , w którym wniósł o podanie przyczyn powstania stwierdzonych nieprawidłowości. Niniejsze pismo doręczono stronie 06.03.2026 r. W odpowiedzi na powyższe wystąpienie pokontrolne, strona postępowania w piśmie z 9 marca 2026 r. (data wpływu do organu pierwszej instancji: 12.03.2026 r.), wyjaśniła, że stwierdzone w toku kontroli nieprawidłowości „ miały charakter wyłącznie formalny i wynikały z przeoczenia organizacyjnego przy bieżącej obsłudze punktu sprzedaży ” . Jednocześnie zaznaczyła, że: ▪ niezwłocznie po zakończeniu kontroli podjęto działania mające na celu wyeliminowanie wskazanych uchybień; ▪ wpr owadzono wewnętrzne procedury mające na celu bieżącą weryfikację spełniania obowiązków informacyjnych w punktach sprzedaży; ▪ dołożono należytej staranności, aby podobne nieprawidłowości nie wystąpiły w przyszłości. W związku ze stwierdzonymi nieprawidłowoś ciami, pismem z 20 marca 2026 r., działając na podstawie art. 61 § 1 i 4 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego ( Dz. U. z 202 5 r. poz. 1691 ), (zwanej dalej jako: „Kpa”) , Pomor ski WIIH zawiadomił ww. przedsiębiorcę o wszczęci u z urzędu postępowania administracyjnego w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej, na podstawie art. 91 pkt 25 i pkt 26 lit. c) , art. 92 pkt 5 i 6 oraz art. 93 ust. 2 i ust. 5 ustawy o zużytym sprzęcie, z tytułu niewykonania obowiązków dystrybutora , o kt órych mowa w art. 37 ust. 4 oraz art. 39 pkt 2 tej ustawy . Jednocześnie, w piśmie tym, organ pierwszej instancji równocześnie pouczył stronę o przysługujących jej uprawnieniach wynikających z art. 9 Kpa , art. 10 § 1 Kpa , art. 73 § 1 Kpa oraz art. 78 § 1 Kpa , tj. prawie do m. in. czynnego udział u w każdym stadium postępowania, do zapoznania się z aktami sprawy, wypowiada nia się co do zebranych dowodó w, materiałów oraz zgłoszonych żądań . Ww. pismo to doręczono stronie 20.03. 2026 r. Następnie , Pomorski WIIH pismem z 30 marca 2026 r. zawiadomił stronę o zakończeniu postępowania w przedmiotowej sprawie . Dodatkowo , organ pierwszej instancji ponownie poinformował stronę o możliwości wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań w s prawie , w terminie 7 dni od dnia doręczenia niniejszego pisma . Ww. zawiadomienie strona odebrała 30.03.2026 r . Po przeprowadzeniu postępowania administracyjnego, Pomor ski WIIH w drodze decyzji (Nr DS.D.12.2026.ASz) z 14 kwietnia 2026 r. ( znak : DS. 8361.1 5 .202 6.ASz.SK ), wymierzył stronie karę pieniężną w łącznej wysokości 10 000 zł , na podstawie art. 91 pkt 25 i pkt 26 lit. c) , art. 92 pkt 5 i 6 oraz art. 93 ust. 2 i 5 ustawy o zużytym sprzęcie, z tytułu niedopełnienia obowiązków, o których mowa w art. 37 u st. 4 oraz art. 39 pkt 2 tej ustawy . D ecyzja ta została doręczona stronie 21 .04. 202 6 r. 24 kwietnia 2026 r. Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów, (zwany dalej również „Prezesem UOKiK” lub „organem drugiej instancji”), otrzymał za pośrednictwem P omor skiego WIIH, odwołanie przedsiębiorcy od ww. decyzji (zatytułowane: „Odwołanie od decyzji nr DS.D.12.2026.ASz z dnia 14 kwietnia 2026.” ) . W odwołaniu tym ( bez załączników, przekazanym drogą elektroniczną ) do Wojewódzkiego Inspektoratu Inspekcji Handlowej w Gdańsku , strona postępowania wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i umorzenie postępowania albo (ewentualnie) zmianę decyzji poprzez znaczące obniżenie kary. Według strony ww. decyzja został a wydana z naruszeniem art. 7, art. 8 oraz 77 § 1 Kpa, a organ niezasadnie odmówił zastosowania art. 189f Kpa pomimo spełnienia przesłanki znikomej wagi naruszenia prawa oraz natychmiastowego usunięcia uchybienia. Ponadto, strona Urząd Ochrony Konkurencji i Konsumentów pl. Powstańców Warszawy 1 00 - 950 Warszawa tel. 22 556 01 76 dih@uokik.gov.pl www.uokik.gov.pl 4 podniosła m. in., że wymie rzona jej kara jest „ rażąco wygórowana, nieproporcjonalna i nieodpowiadająca rzeczywistym okolicznościom sprawy .”. Dokonując analizy zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, Prezes UOKiK stwierdził, że wniesione przez stronę odwołanie zostało dotknięt e brakiem formalnym w postaci braku właściwego podpisu strony. Ponadto, do odwołania nie zostały dołączone Załączniki, na co również zwrócił uwagę Prezes UOKiK . W związku z powyższym, w piśmie z 29 kwietnia 2026 r. wezwał stronę do uzupełnienia ( w przeciąg u 7 dni ) braku w tym zakresie, jednocześnie pouczając ją, iż jego nieusunięcie będzie skutkowało pozostawieniem pisma bez rozpoznania – stosownie do art. 64 § 2 Kpa. Jak wynika z akt sprawy, przedmiotowe pismo zostało skutecznie doręczone stronie 30.04. 202 6 r. W odpowiedzi na powyższe wezwanie w dniu 13 maja 2026 r. Prezes UOKiK otrzy mał pismo zatytułowane „ Odpowiedź na wezwanie ”, wniesione przez pełnomocnika strony wraz z dołączonym pełnomocnictwem. Następnie, 18 maja 2026 r. Prezes UOKiK otrzymał, za pośrednictwem Pomorskiego WIIH, właściwie podpisane odwołanie strony (z 5 maja 2026 r.) , wniesione przez profesjonalnego pełnomocnika , w raz z uwierzytelnioną kopią pełnomocnictwa. W złożonym do Prezesa UOKiK odwołaniu z 5 maja 2026 r. pełnomocnik strony z askarżonej decyzji zarzucił mające istotny i bezpośredni wpływ na rozstrzygnięcie (wynik postępowania) : 1) r ażące naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 48 ust. 11 pkt 1 ustawy - Prawo przedsiębiorców w związku z art. 11 ust. 3 rozporządzenia 2019/1020 oraz art. 37 ust. 4 i art. 39 pkt 2 ustawy o zużytym sprzęcie ; 2) naruszenie prawa materialnego, tj. art. 93 ust. 5 ustawy o zużytym sprzęcie w związku z art. 189d pkt 1 Kpa oraz zakazem podwójnego karania za ten sam czyn ( ne bis in idem ) wywodzący m się z art. 2 Konstytucji RP; 3) naruszenie prawa materialnego oraz przepisów postępowania, tj. art. 11 ust. 1 Prawa przedsiębiorców w związku z art. 7a § 1 Kpa ; 4) naruszenie prawa materialnego oraz przepisów postępowania, tj. art. 93 ust. 5 ustawy o zużytym sprzęcie w związku z art. 107 § 3 Kpa ; 5) błąd w ustaleniach faktycznych oraz naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 7, art. 77 § 1 Kpa oraz art. 80 Kpa ; 6) naruszenie dyrektyw wymiaru kary administracyjnej, tj. art. 189d pkt 1 i pkt 5 Kpa, w związku z art. 93 ust. 3 ustawy o zużytym sprzęcie ; 7) naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 189f § 1 pkt 1 Kpa . Jednocześnie, pełnomocnik strony wniósł o : 1) uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i umorzenie postępowania, 2) ewentualnie – uchylenie zaskarżonej d ecyzji w całości i orzeczenie co do istoty sprawy poprzez prawidłowe zastosowanie art. 93 ust. 5 ustawy o zużytym sprzęcie i wymierzenie kary pieniężnej pochłaniającej oba zarzucane uchybienia, w najniższym dopuszczalnym wymiarze ustawowym (tj. 5 000 zł), względnie zaś kary mniejszej niż wymierzona skarżącemu. Prezes UOKiK w dalszej części decyzji przedstawił stanowisko w sprawie argumentów, zarzutów strony, odnosząc się do nich w sposób szczegółowy. Pismem z 18 maja 2026 r. Prezes UOKiK poinformował stronę o przysługującym jej prawie do czynnego udziału w postępowaniu, w tym do zapoznania się z aktami sprawy, a także wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Urząd Ochrony Konkurencji i Konsumentów pl. Powstańców Warszawy 1 00 - 950 Warszawa tel. 22 556 01 76 dih@uokik.gov.pl www.uokik.gov.pl 5 Zawiadomienie doręczono stronie (drogą elektroniczną) 18. 05. 202 6 r. Strona nie skorzystała jednak z przysługujących jej uprawnień. Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów ustalił i stwierdził. Istotą postępowania odwoławczego jest ponowne rozpoznanie i rozstrzygnięcie tożsamej przedmiotowo i podmiotowo s prawy administracyjnej w granicach wyznaczonych rozstrzygnięciem decyzji organu pierwszej instancji. W toku postępowania organ odwoławczy dokonuje oceny czy odwołanie strony postępowania jest uzasadnione oraz sprawdza, czy wydana decyzja była prawidłowa. Zgodnie z art. 5 ust. 2 ustaw y o Inspekcji Handlowej , w postępowaniu administracyjnym w sprawach związanych z wykonywaniem zadań i kompetencji Inspekcji Handlowej organem właściwym jest wojewódzki inspektor Inspekcji Handlowej, (zwany dalej „ wojewódzkim in spektorem IH”) . Organem wyższego stopnia jest Prezes UOKiK. Wobec powyższego , w myśl art. 127 § 2 K pa w związku z art. 1 ust. 3 ustawy o Inspekcji Handlowej , Prezes UOKiK jest organem właściwym do rozpatrzenia wniesionego odwołania. Do zadań Inspekcji Hand lowej, na mocy art. 87 ustawy o zużytym sprzęcie, należy kontrola przestrzegania przez dystrybutorów m.in. przepisów art. 37 i art. 39 tej ustawy. Pojęcie „ dystrybutora” zostało wyjaśnione w art. 4 pkt 2 ustawy o zużytym sprzęcie i oznacza ono osobę fizycz ną, jednostkę organizacyjną niemającą osobowości prawnej lub osobę prawną w łańcuchu dostaw, która udostępnia na rynku sprzęt; dystrybutor może być jednocześnie wprowadzającym sprzęt. Stosownie do treści art. 4 pkt 13 i 14 ustawy o zużytym sprzęcie termin „sprzęt” należy rozumieć jako urządzenie, którego prawidłowe działanie jest uzależnione od dopływu prądu elektrycznego lub od obecności pól elektromagnetycznych, oraz urządzenie mogące służyć do wytwarzania, przesyłu lub pomiaru prądu elektrycznego lub pól elektro magnetycznych, które są zaprojektowane do użytku przy napięciu elektrycznym nieprzekraczającym 1000 V dla prądu przemiennego oraz 1500 V dla prądu stałego, zaś przez sprzęt przeznaczony dla gospodarstw domowych - taki sprzęt, który może być używany w gospo darstwach domowych, jak i przez użytkowników innych niż gospodarstwa domowe . Z kolei, pojęcie „zużytego sprzętu” oraz „zużytego sprzętu pochodzącego z gospodarstw domowych” wyjaśnione zostało odpowiednio w art. 4 pkt 24 i 25 tej ustawy. Jak stanowi art. 4 pkt 17 ustawy o zużytym sprzęcie, „ udostępnienie na rynku” oznacza dostarczanie sprzętu w celu jego dystrybucji, konsumpcji lub używania na terytorium kraju w ramach działalności gospodarczej, odpłatnie lub nieodpłatnie. Zgodnie z art. 37 ust. 4 ustawy o z użytym sprzęcie , dystrybutor jest obowiązany do umieszczenia w widocznym miejscu w punkcie sprzedaży informacji w zakresie, o którym mowa w art. 37 ust. 1 - 3, tj. o tym, że : ➢ dystrybutor obowiązany jest do nieodpłatnego odbioru zużytego sprzętu pochodzącego z gospodarstw domowych w punkcie sprzedaży, o ile zużyty sprzęt jest tego samego rodzaju i pełnił te same funkcje co sprzęt sprzedawany; ➢ dystrybutor, dostarczając nabywcy sprzęt przeznaczony dla gospodarstw domowych, obowiązany jest do nieodpłatnego odbior u zużytego sprzętu pochodzącego z gospodarstw domowych w miejscu dostawy tego sprzętu, o ile zużyty sprzęt jest tego samego rodzaju i pełnił te same funkcje co sprzęt dostarczony; ➢ dystrybutor prowadzący jednostkę handlu detalicznego o powierzchni sprzedaży w rozumieniu art. 2 pkt 19 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym wynoszącej co najmniej 400 m 2 poświęconej Urząd Ochrony Konkurencji i Konsumentów pl. Powstańców Warszawy 1 00 - 950 Warszawa tel. 22 556 01 76 dih@uokik.gov.pl www.uokik.gov.pl 6 sprzedaży sprzętu przeznaczonego dla gospodarstw domowych, jest obowiązany do nieodpłatnego przyjęcia w tej j ednostce lub w jej bezpośredniej bliskości zużytego sprzętu pochodzącego z gospodarstw domowych, którego żaden z zewnętrznych wymiarów nie przekracza 25 cm, bez konieczności zakupu nowego sprzętu przeznaczonego dla gospodarstw domowych. Jednocześnie, w myś l art. 37 ust. 4 ustawy o zużytym sprzęcie, dystrybutor udostępniający na rynku sprzęt za pomocą środków porozumiewania się na odległość jest obowiązany do przekazania tych informacji w sposób umożliwiający zapoznanie się z nimi, w szczególności na stronie internetowej lub w formie komunikatu. Natomiast, w świetle art. 39 pkt 2 ustawy o zużytym sprzęcie, d ystrybutor jest obowiązany do umieszczenia w widocznym miejscu w punkcie sprzedaży informacji o punktach zbierania zużytego sprzętu, a w przypadku udostę pniania na rynku sprzętu za pomocą środków porozumiewania się na odległość - do przekazania tych informacji w sposób umożliwiający zapoznanie się z nimi, w szczególności na stronie internetowej lub w formie komunikatu. Zgodnie z art. 91 ustawy o zużytym sp rzęcie, administracyjnej karze pieniężnej podlega ten, kto: ▪ wbrew przepisowi art. 37 ust. 4 nie umieszcza w widocznym miejscu w punkcie sprzedaży informacji w zakresie, o którym mowa w art. 37 ust. 1 - 3, lub kto udostępniając na rynku sprzęt za pomocą środk ów porozumiewania się na odległość nie przekazuje tych informacji w sposób umożliwiający zapoznanie się z nimi, w szczególności na stronie internetowej lub w formie komunikatu (pkt 25); ▪ wbrew przepisom art. 39 nie umieszcza w widocznym miejscu w punkcie sp rzedaży informacji o punktach zbierania zużytego sprzętu, a w przypadku udostępniania na rynku sprzętu za pomocą środków porozumiewania się na odległość - nie przekazuje tych informacji w sposób umożliwiający zapoznanie się z nimi, w szczególności na stron ie internetowej lub w formie komunikatu (pkt 26 lit. c). W świetle art. 92 pkt 5 i 6 ustawy o zużytym sprzęcie, administracyjne kary pieniężne wynoszą: w przypadku, o którym mowa w art. 91 pkt 22 - 24 i 26 - od 5 000 zł do 500 000 zł, natomiast w przypadku, o którym mowa w art. 91 pkt 25 - od 5 000 zł do 300 000 zł. Natomiast, zgodnie z art. 93 ust. 2 ustawy o zużytym sprzęcie, a dministracyjne kary pieniężne za naruszenia przepisów, o których mowa w art. 91 pkt 22 - 26, wymierza, w drodze decyzji, właściwy woje wódzki inspektor IH. W świetle art. 93 ust. 3 tej ustawy, przy ustalaniu wysokości administracyjnej kary pieniężnej uwzględnia się: stopień szkodliwości naruszenia, rodzaj, zakres i okres trwania naruszenia oraz dotychczasową działalność podmiotu. Z kolei, jak stanowi art. 93 ust. 4 ustawy o zużytym sprzęcie, jeżeli podmiot podlegający ukaraniu przedstawi organowi dowody i okoliczności wskazujące, że podmiot ten dochował należytej staranności i uczynił wszystko, czego można od niego rozsądnie oczekiwać, aby do naruszenia nie doszło lub że nie miał żadnego wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie to nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć, organ nie wszczyna postępowania w sprawie nałożenia administracyjnej kary pien iężnej wobec tego podmiotu, a postępowanie wszczęte w tej sprawie umarza. W przypadku stwierdzenia w czasie jednego postępowania kilku naruszeń wyczerpujących znamiona naruszeń określonych w art. 91 orzeka się jedną karę za wszystkie naruszenia, której wys okość nie może przekraczać najwyższej kary przewidzianej za dane naruszenia (art. 93 ust. 5 tej ustawy). Urząd Ochrony Konkurencji i Konsumentów pl. Powstańców Warszawy 1 00 - 950 Warszawa tel. 22 556 01 76 dih@uokik.gov.pl www.uokik.gov.pl 7 U stawa o zużytym sprzęcie nie reguluje kwestii odstąpienia od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej lub udzielenia pouczenia, w związku z czym stosownie do treści art. 189a § 2 Kpa, zastosowanie mają w tym zakresie przepisy art. 189f Kpa. Zgodnie z art. 189f § 1 pkt 1 i 2 Kpa, organ administracji publicznej, w drodze decyzji, odstępuje od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej i poprzestaje na pouczeniu, jeżeli: waga naruszenia prawa jest znikoma, a strona zaprzestała naruszania prawa lub na stronę za to samo zachowanie prawomocną decyzją została uprzednio nałożona administracyjna kara pieniężna przez inny uprawniony organ administracji publi cznej lub została ona prawomocnie ukarana za wykroczenie lub wykroczenie skarbowe, lub prawomocnie skazana za przestępstwo lub przestępstwo skarbowe i uprzednia kara spełnia cele, dla których miałaby być nałożona administracyjna kara pieniężna. W niniejsze j sprawie, na podstawie ustaleń kontroli przeprowadzonej u ww. przedsiębiorcy Pomor ski WIIH stwierdził, że kontrolowany przedsiębiorca, będąc dystrybutorem sprzętu w rozumieniu art. 4 pkt 2 ustawy o zużytym sprzęcie, w prowadzonym sklepie zoologicznym w Sł upsku, nie dopełnił obowiązków wynikających z przepisów ww. ustawy, tj.: • art. 37 ust. 4 - poprzez nieumieszczenie w widocznym miejscu w punkcie sprzedaży informacji w zakresie, o którym mowa w ust. 1 - 3, tj. o wszelkich sposobach odbioru zużytego sprzętu; • a rt. 39 pkt 2 - poprzez nieumieszczenie w widocznym miejscu w punkcie sprzedaży ( w sklepie zoologicznym w Słupsku ) informacji o punktach zbierania zużytego sprzętu. W związku ze stwierdzonymi nieprawidłowościami, Pomor ski WIIH w drodze decyzji (Nr DS.D.12.2 026.ASz) z 14 kwietnia 2026 r. (nr akt kontroli: DS.8361.15.2026.ASz.SK) , nałożył k arę pieniężną w wysokości 10 000 zł , na przedsiębiorcę, tj. na podmiot, który dopuścił się powyższych naruszeń. Zważywszy, że w toku jednego postępowania stwierdzono dwa rod zaje naruszenia , wyczerpujące znamiona czynów opisanych w art. 91 pkt 25 i pkt 26 lit. c) ustawy o zużytym sprzęcie, organ pierwszej instancji mógł orzec o jednej karze za wszystkie naruszenia, której wysokość nie mogła przekraczać najwyższej kary przewid zianej za dane naruszenia, co też organ uczynił . Jednocześnie, po wnikliwej analizie zebranego materiału dowodowego, Prezes UOKiK uznał, że ustalenia kontroli przeprowadzonej przez Pomor ski WIIH dały solidną podstawę do stwierdzenia, że ww. przedsiębiorca, nie wykonał ciążących na nim obowiązków wskazanych w ustawie o zużytym sprzęcie. Powyższe stanowiło podstawę do wymierzenia kary pieniężnej w oparciu o art. 91 pkt 25 i pkt 26 lit. c), art. 92 pkt 5 i 6 w związku z art. 93 ust. 2 i ust. 5 ustawy o zużytym sprzęcie. Zdaniem Prezesa UOKiK Pomor ski WIIH przeprowadził postępowanie administracyjne w sposób rzetelny i prawidłowy, w tym organ ten zapewnił stron ie wszystkie uprawnienia wynikające z przepisów prawa administracyjnego zastosował i wyjaśnił przepisy prawa materialnego oraz administracyjnego mające zastosowanie w niniejszej sprawie, przeanalizował i uwzględnił wszystkie przesłanki wymiaru kary. Prezes UOKiK zaznacza, że postępowanie dowodowe w przedmiotowej sprawie, zarówno na etapie kontroli, jak równ ież postępowania administracyjnego zostało przeprowadzone w pełnym zakresie z poszanowaniem wszelkich reguł wynikających z przepisów prawa. Ponadto, wszelkie ustalenia faktyczne dokonane przez Pomor skiego WIIH na podstawie przeprowadzonego postępowania dow odowego zostały dokonane prawidłowo i znajdują oparcie w zgromadzonym materiale dowodowym. Tym samym, działania organu pierwszej instancji były zgodne z prawem, a decyzja została wydana w sposób prawidłowy. We wniesionym odwołaniu z 5 maja 2026 r. pełnomoc nik strony zaskarżonej decyzji zarzucił mające istotny i bezpośredni wpływ na rozstrzygnięcie (wynik postępowania): Urząd Ochrony Konkurencji i Konsumentów pl. Powstańców Warszawy 1 00 - 950 Warszawa tel. 22 556 01 76 dih@uokik.gov.pl www.uokik.gov.pl 8 1) rażące naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 48 ust. 11 pkt 1 ustawy - Prawo przedsiębiorców w związku z art. 11 ust. 3 rozporządzenia 2019/1020 oraz art. 37 ust. 4 i art. 39 pkt 2 ustawy o zużytym sprzęcie – polegające na bezprawnym pozbawieniu Skarżącego prawa do zawiadomienia o zamiarze wszczęcia kontroli poprzez instrumentalne i błędne powoływanie się na bezpośrednio stosowane unijn e rozporządzenie o nadzorze rynku wyłącznie w celu zastosowania trybu nagłego, a co za tym idzie pozbawienia kontroli przedmiotu legalności, podczas gdy faktyczną podstawą nałożenia kary były wyłącznie przepisy krajowe (ustawa o zużytym sprzęcie), co stano wi niedopuszczalne mieszanie reżimów prawnych (stosowanie unijnych uprawnień kontroli dla zakresu kontroli którego prawo unijne nie przewiduje tj. zakresu ograniczonego wyłącznie prawem krajowym) i tym samym bezprawne ominięcie krajowych gwarancji procedur alnych przysługujących przedsiębiorcy, co jednocześnie delegalizuje sporządzony w sprawie protokół kontroli i podważa całą decyzję; 2) naruszenie prawa materialnego, tj. art. 93 ust. 5 ustawy o zużytym sprzęcie w związku z art. 189d pkt 1 Kpa oraz zakazem pod wójnego karania za ten sam czyn ( ne bis in idem ) wywodzącym się z art. 2 Konstytucji RP, poprzez ich niewłaściwe zastosowanie, poprzez asymetrycznym dodanie dwóch odrębnych sankcji ustawowych za niedopełnienie obowiązków z art. 37 i 39 ustawy o zużytym sprzęcie, podczas gdy oba te obowiązki sprowadzają się w ustalonych warunkach faktycznych do braku jednej czynności fizycznej polegającej na ekspozycji pojedynczego nośnika informacyjnego, co za tym idzie, sankcjonowanie jednego braku organizacyjnego za po mocą sumowania wymiarów kar zbiegających się przepisów i wymierzenie kary łącznej w oderwaniu od zasady jednokrotnego ukarania za jedno zachowanie, co skutkowało nałożeniem niedopuszczalnej sankcji nieznajdującej oparcia w dopuszczalnych prawem granicach m iarkowania; 3) naruszenie prawa materialnego oraz przepisów postępowania, tj. art. 11 ust. 1 Prawa przedsiębiorców w związku z art. 7a § 1 Kpa, polegające na złamaniu zasady rozstrzygania wątpliwości na korzyść strony i przyjęcie skrajnie represyjnej, fiskaln ej wykładni pozwalającej na asymetryczne sumowanie kar, podczas gdy w obliczu milczenia przepisów ustawy o zużytym sprzęcie co do metodologii kalkulacji sankcji minimalnej przy zbiegu z art. 93 ust. 5 ww. ustawy organ miał obowiązek rozstrzygnąć te obiekty wne wątpliwości prawne na korzyść przedsiębiorcy poprzez wymierzenie kary w wysokości 5 000 zł; 4) naruszenie prawa materialnego oraz przepisów postępowania, tj. art. 93 ust. 5 ustawy o zużytym sprzęcie w związku z art. 107 § 3 Kpa, poprzez ich błędną wykładn ię i niewłaściwe zastosowanie polegające na arytmetycznym zsumowaniu dwóch ustawowych sankcji (5 000 zł + 5 000 zł) i wymierzeniu kary w kwocie 10 000 zł, podczas gdy powołany przepis materialny nakazuje orzeczenie jednej kary, której wysokość nie może prz ekraczać najwyższej kary przewidzianej za dane naruszenie, co w połączeniu z brakiem jakiegokolwiek wywodu prawnego organu tłumaczącego taką matematyczną kumulację, tworzy rażącą wewnętrzną sprzeczność między sentencją a uzasadnieniem decyzji; 5) błąd w ustal eniach faktycznych oraz naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 7, art. 77 § 1 Kpa oraz art. 80 Kpa, polegające na zaniechaniu wyczerpującego zebrania materiału dowodowego i oparciu decyzji na arbitralnych domniemaniach na niekorzyść strony, w szczegó lności przyjęciu, że Skarżący posiadał status dystrybutora sprzętu już od 2016 r., a samo naruszenie miało charakter krótkotrwały, podczas gdy w rzeczywistości asortyment elektroniczny stanowił jedynie poboczny, niezauważalny margines działalności w małym sklepie zoologicznym Skarżącego, a w aktach sprawy Urząd Ochrony Konkurencji i Konsumentów pl. Powstańców Warszawy 1 00 - 950 Warszawa tel. 22 556 01 76 dih@uokik.gov.pl www.uokik.gov.pl 9 brak jest jakiegokolwiek dowodu wykazującego, by spornych nośników informacyjnych brakowało w okresie wcześniejszym niż pierwszy dzień kontroli; 6) naruszenie dyrektyw wymiaru kary administracyjnej, tj. art. 189d pkt 1 i pkt 5 Kpa, w związku z art. 93 ust. 3 ustawy o zużytym sprzęcie – poprzez ich niewłaściwe zastosowanie, polegające na całkowicie abstrakcyjnym przyjęciu wysokiego stopnia szkodliwości czynu przy braku jakiejkolwiek wymiernej szkody w obszarze praw konsumenta, a nadto na całkowitym pominięciu przesłanki łagodzącej jaką były dobrowolne działania naprawcze Skarżącego polegające na niezwłocznym wywieszeniu brakujących informacji w pierwszym dniu czynności kontrolnych, co czyni wymierzoną sankcję s krajnie nieproporcjonalną; 7) naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 189f § 1 pkt 1 Kpa, polegające na błędnej wykładni i bezpodstawnej odmowie odstąpienia od wymierzenia kary i poprzestania na pouczeniu, w oparciu o błędne z góry założenie, iż sam fakt zaniechania obowiązku z obszaru praw konsumenta wyklucza znikomą wagę czynu, podczas gdy uchybienie Skarżącego miało charakter czysto formalny i bezszkodowy, a Skarżący natychmiast zaprzestał naruszania prawa, co przy prawidłowym zastosowaniu testu p roporcjonalności w pełni wyczerpywało przesłanki umorzenia kary. W ocenie Prezesa UOKiK przedstawiona powyżej argumentacja nie zasługuje na uwzględnienie. W pierwszej kolejności wskazać należy, że zasadnicze znaczenie dla sprawy mają ustalenia poczynione w toku kontroli oraz fakt, że w pierwszym dniu kontroli (tj. 2 9 stycznia 2026 r.) informacje wymagane art. 37 ust. 4 (w związku z art. 37 ust. 1 - 3) oraz art. 39 pkt 2 ustawy o zużytym sprzęcie, nie były dostępne dla konsumentów - w sklepie stacjonarnym na leżącym do przedsiębiorcy, w którym strona udostępniała sprzęt elektryczny i elektroniczny, co znajduje jednoznaczne potwierdzenie w zebranym materiale dowodowym. Poza tym, osoba upoważniona do reprezentowania strony, w złożonym O świadczeniu , sama potwierd za fakt naruszenia prawa. Prezes UOKiK wskazuje równocześnie, że obowiązkiem przedsiębiorcy (dystrybutora), który udostępnia na rynku sprzęt elektryczny i elektroniczny, jako profesjonalnego uczestnika obrotu, jest znajomość przepisów dotyczących jego dzia łalności oraz ich respektowanie. Przepisy te stwierdzają jednoznacznie, iż to przedsiębiorca ponosi odpowiedzialność za niezrealizowanie obowiązków, jakie nakłada na niego ustawa o zużytym sprzęcie. Zaznaczyć należy również, że w sytuacji, gdy przedsiębior ca decyduje się na prowadzenie działalności gospodarczej, to rozsądnym jest oczekiwanie od niego, iż będzie się stosował do obowiązujących przepisów prawa w zakresie zużytego sprzętu i za każdym razem będzie nadzorował, by wymagane informacje zostały uwido cznione w sklepie, który prowadzi. Przepisy te są prawem powszechnie obowiązującym i dotyczą każdego przedsiębiorcy, bez wyjątku, który jest dystrybutorem wprowadzającym sprzęt elektryczny i elektroniczny w rozumieniu ustawy o zużytym sprzęcie. Organ drugi ej instancji stoi na stanowisku, że czynność umieszczania wymaganych informacji, o których mowa w art. 37 ust. 4 oraz art. 39 pkt 2 ustawy o zużytym sprzęcie, jest okolicznością całkowicie zależną od przedsiębiorcy (podkreślenia Prezesa UOKiK). Wobec powyż szego bez większego znaczenia dla sprawy mają okoliczności takie jak „przeoczenie organizacyjne”, „czysto formalny charakter” uchybienia , które przywołuje strona, gdyż to od niej zależało czy wymagane informacje zostaną udostępnione dla klientów w sposób c zyniący zadość wymaganym przepisom prawa. Wyjaśnić w tym miejscu należy, że przepisy art. 37 ust. 4 oraz art. 39 pkt 2 ustawy o zużytym sprzęcie dotyczą obowiązków informacyjnych i ich wprowadzenie, zgodnie z intencją ustawodawcy, miało na celu ułatwienie użytkownikom sprzętu elektrycznego i Urząd Ochrony Konkurencji i Konsumentów pl. Powstańców Warszawy 1 00 - 950 Warszawa tel. 22 556 01 76 dih@uokik.gov.pl www.uokik.gov.pl 10 elektronicznego pozbycia się, w prawidłowy sposó b, odpadów w postaci zużytego sprzętu, a więc umożliwienia im dostępu do informacji o tym, gdzie i na jakich zasadach mogą te odpady pozostawić. Należy przyjąć, że każdy dystrybutor sprzętu elektrycznego i elektronicznego przeznaczonego dla gospodarstw dom owych w sytuacji, gdy podjął się wykonywania tego rodzaju działalności, winien w widocznym miejscu w punkcie sprzedaży umieszczać wszystkie wymagane informacje, o których mowa w art. 37 ust. 4 i w art. 39 pkt 2 ustawy o zużytym sprzęcie . Uzyskanie przez u żytkowników takiej wiedzy niewątpliwie przyczynia się do zwiększenia dbałości o stan środowiska naturalnego, poprzez ograniczanie pozostawiania zużytego już sprzętu („elektrośmieci”), w miejscach do tego nieprzeznaczonych. Należy zaznaczyć, że odpowiedzia lność wynikająca z art. 91 pkt 25 i pkt 26 lit. c) ustawy o zużytym sprzęcie ma charakter obiektywny i powstaje z chwilą naruszenia prawa (w tym przypadku art. 37 ust. 4 w związku z ust. 1 - 3 oraz art. 39 pkt 2 tej ustawy). Obiektywny charakter odpowiedzial ności administracyjnej opiera się na zasadzie ryzyka (por. wyrok NSA z dnia 8 października 2010 r. o sygn. akt II OSK 1079/12). Oznacza to, że wystarczającą przesłanką do przypisania tej odpowiedzialności jest samo stwierdzenie niewykonania przez określony podmiot nałożonych prawem obowiązków. Nie ma przy tym znaczenia czy naruszenie obowiązków nastąpiło z winy danego podmiotu, czy też nie. Dodać należy, że ustawa ta nie przewiduje możliwości badania przez organ Inspekcji Handlowej istnienia winy, bądź jej braku po stronie podmiotu, u którego stwierdzono nieprawidłowości. Zatem samo stwierdzenie w wyniku kontroli, że określony podmiot nie zrealizował ciążących na nim obowiązków, co w tym przypadku miało miejsce, powoduje konieczność nałożenia kary pieniężnej , która jest karą administracyjną. Taki tryb postępowania prowadzony jest (bez wyjątków) w stosunku wszystkich podmiotów, u których zostanie stwierdzone naruszenie przepisów ustawy o zużytym sprzęcie. Prezes UOKiK oceniając zebrany w sprawie materiał dowodowy stwierdził również, że organ pierwszej instancji uwzględnił i przeanalizował w sposób prawidłowy wszystkie przesłanki określone w art. 93 ust. 3 ustawy o zużytym sprzęcie, którymi się kierował przy wymierzeniu administracyjnej kary pieniężnej, tzn .: stopień szkodliwości naruszenia, rodzaj, zakres i okres trwania naruszenia, jak również dotychczasową działalność podmiotu (zob. stron y 6 - 8 zaskarżonej decyzji) . Organ wziął pod uwagę , że strona nie była wcześniej karana za naruszenie przepisów ustawy o zużytym sprzęcie, jak również okoliczność, że jeszcze przed zakończeniem kontroli zrealizowała działania naprawcze, tj. uzupełniła wymagane informacje zgodnie z ustawą o zużytym sprzęcie. Jednakże z drugiej strony podkreślić należy, że strona przede wszys tkim nie wywiązała się z istotnych obowiązków ustawowych (informacyjnych) określonych w art. 37 ust. 4 oraz w art. 39 pkt 2 ustawy o zużytym sprzęcie. Prezes UOKiK, podobnie jak Pomor ski WIIH uważa, że naruszenie dwóch różnych przepisów przez stronę jest niewątpliwie znacznym naruszeniem obowiązków skutkującym ograniczeniem prawa użytkowników sprzętu do informacji o tym, gdzie i na jakich zasadach mogą oni prawidłowo pozbyć się zużytego sprzętu. Prezes UOKiK po analizie zebranego materi ału stwierdził również, że rodzaj naruszeni a prawa, które było udziałem strony, było istotne , ponieważ brak było wymaganych informacji . Nałożone przepisami ustawy o zużytym sprzęcie wymogi informacyjne ukierunkowane są, jak to wynika z sejmowego uzasadnie nia projektu ustawy – na ochronę szeroko pojętego środowiska naturalnego, a w konsekwencji również zdrowia ludzi. W uzasadnieniu tym wskazano: „ustawa o zużytym sprzęcie elektrycznym i elektronicznym określa środki służące ochronie środowiska i zdrowia lud zi przez zapobieganie lub ograniczanie niekorzystnych skutków wytwarzania zużytego sprzętu elektrycznego i elektronicznego i gospodarowania tymi odpadami oraz przez ograniczanie ogólnych skutków wykorzystania zasobów i poprawę Urząd Ochrony Konkurencji i Konsumentów pl. Powstańców Warszawy 1 00 - 950 Warszawa tel. 22 556 01 76 dih@uokik.gov.pl www.uokik.gov.pl 11 efektywności takiego wykorzys tania, a w konsekwencji zapobiec podrzucaniu niebezpiecznych odpadów w miejscach do tego nieprzystosowanych i zminimalizowaniu nielegalnego demontażu zużytego sprzętu powodowanego chęcią zysku ze sprzedaży odpadów do tzw. „punktów skupu złomu”. Niezrealizo wanie ustawowych obowiązków wpływa niekorzystnie na zachowania konsumentów, w szczególności z uwagi na brak informacji o konieczności selektywnego zbierania „elektrośmieci ”. Prezes UOKiK wskazuje dalej, że przepisy ustawy o zużytym sprzęcie, jedyną prawną możliwość odstąpienia od zastosowania sankcji przewidują w art. 93 ust. 4 tej ustawy, poprzez nie wszczynanie postępowania w sprawie nałożenia administracyjnej kary pieniężnej wobec podmiotu, bądź umorzenie wszczętego postępowania, w sytuacji jeżeli podmio t podlegający ukaraniu przedstawi organowi dowody i okoliczności wskazujące, że podmiot ten dochował należytej staranności i uczynił wszystko, czego można od niego rozsądnie oczekiwać, aby do naruszenia nie doszło lub że nie miał żadnego wpływu na powstani e naruszenia, a naruszenie to nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć. Z akt sprawy i zgromadzonych w nim dowodów wynika jednoznacznie, że strona w żaden sposób nie dowiodła, że dochowała wszelkiej staranności, jakiej wymagają wskazane wyżej przepisy, aby mogły znaleźć zastosowanie . Prezes UOKiK stwierdza z całą stanowczością, że to strona odpowiada za naruszenie obowiązków, jakie nakłada na nią ustawa o zużytym sprzęcie. Zgodnego z prawem działania strony wymagała prz ede wszystkim troska o prawo konsumentów do informacji oraz o ochronę środowiska naturalnego w zakresie postępowania ze zużytym sprzętem. Zużyty sprzęt elektryczny i elektroniczny zaliczany jest do szczególnej grupy odpadów niebezpiecznych, m.in. z uwagi n a zawarte w nich substancje i pierwiastki chemiczne niebezpieczne dla życia, zdrowia i środowiska naturalnego. Istotne jest więc to, aby na każdym etapie dystrybucji i sprzedaży takiego sprzętu informować potencjalnego nabywcę o możliwościach właściwego po stępowania, gospodarowania „elektrośmieciami”. Należy w tym miejscu po raz kolejny przypomnieć, że skarżący nie zamieścił w punkcie sprzedaży ( sklepie , który prowadzi ) informacji, o której mowa w art. 37 ust. 4 (w związku z art. 37 ust. 1 - 3 ) oraz wskazanych w art. 39 pkt 2 omawianej ustawy, co jest sankcjonowane karą pieniężną. Wobec powyższego, Pomor ski WIIH prawidłowo, zgodnie z art. 91 pkt 25 i pkt 26 lit. c (w związku z art. 92 pkt 5 i 6 oraz w związku z art. 93 ust. 2 i 5) ustawy o zużyt ym sprzęcie wymierzył przedsiębiorcy administracyjną karę pieniężną. Przepisy powyższe w sposób niewymagający dodatkowych założeń i wykładni, nakazują właściwym organom wymierzyć jedną karę podmiotowi, który nie wykonywał obowiązków określonych ww. przepis ami, choćby nastąpiła próba usunięcia nieprawidłowości (w trybie natychmiastowym) . Wykazanie, że podmiot nie wykonał powyższego obowiązku powoduje konieczność wymierzenia administracyjnej kary pieniężnej. Artykuł 91 tej ustawy stanowi bowiem, że "administr acyjnej karze pieniężnej podlega ten kto (…)". Nie wskazuje tu więc na możliwość ukarania podmiotu, który nie dopełnił określonych obowiązków, ale stanowi obligatoryjny nakaz jej nałożenia . W opinii Prezesa UOKiK, podobnie jak organu pierwszej instancji, w niniejszym przypadku, nie zaszły jakiekolwiek przesłanki, o których mowa w art. 93 ust. 4 ustawy o zużytym sprzęcie, pozwalające Pomor skiemu WIIH na umorzenie postępowania . Podmiot gospodarczy jest zobowiązany do stosowania prawa w zakresie ustawy o zuży tym sprzęcie i powinien tak zorganizować swoją działalność, aby nie dochodziło do naruszenia obowiązujących przepisów prawa. Przedsiębiorca nie skorzystał także z prawa do wniesienia uwag do P rotokołu kontroli, za zatem treść P rotokołu została przez niego przyjęta jako odzwierciedlająca stan faktyczny. Mając na uwadze powyższe należy przyjąć, że kontrolowany przedsiębiorca nie dochował należytej staranności i nie uczynił wszystkiego, czego można było od niego rozsądnie oczekiwać, aby do naruszenia nie doszł o. Nie może też stanowić podstawy do odstąpienia od Urząd Ochrony Konkurencji i Konsumentów pl. Powstańców Warszawy 1 00 - 950 Warszawa tel. 22 556 01 76 dih@uokik.gov.pl www.uokik.gov.pl 12 ukarania przedsiębiorcy, umorzenia postępowania w oparciu o art. 93 ust. 4 ustawy o zużytym sprzęcie, okoliczność uzupełnienia brakujących informacji (podjęcie czynności naprawczych) jeszcze podczas prowa dzonej kontroli. Przechodząc wprost do argumentacji strony, Prezes UOKiK stwierdza, jak poniżej. Odpowiedź na zarzuty strony zawarte w pkt 1 odwołania Strona postępowania, stawiając zarzut rażącego naruszenia przepisów, tj. art. 48 ust. 11 pkt 1 Prawa prz edsiębiorców w związku z art. 11 ust. 3 rozporządzenia 2019/1020 oraz art. 37 ust. 4 i art. 39 pkt 2 ustawy o zużytym sprzęcie, stwierdziła, że pozbawiono ją prawa do zawiadomienia o zamiarze wszczęcia kontroli – poprzez instrumentalne a zarazem błędne pow ołanie się na bezpośrednio stosowane unijne rozporządzenie o nadzorze rynku wyłącznie w celu zastosowania trybu nagłego kontroli, a co za tym idzie pozbawienia kontroli przymiotu legalności. Prezes UOKiK, po zbadaniu sprawy, w oparciu o przywołane powyżej przepisy doszedł do wniosku, że zarzuty strony ujęte w pkt 1 odwołania są całkowicie nietrafione. W kwestii prawidłowości kontroli Prezes UOKiK zauważa, że zawarta w art. 48 ust. 1 Prawa przedsiębiorców , reguła uprzedniego powiadomienia przedsiębiorcy o kontroli wskazuje, że organy kontroli zawiadamiają przedsiębiorcę o zamiarze wszczęcia kontroli. Celem omawianego przepisu jest umożliwienie przedsiębiorcy przygotowania się do kontroli. Czynność informowa nia przedsiębiorcy o zamiarze wszczęcia kontroli jest dokonywana poprzez doręczenie zawiadomienia o zamiarze wszczęcia kontroli. Od tej reguły istnieją jednak wyjątki. Należy zauważyć również , że w art. 48 ust. 11 Prawa przedsiębiorców, ustawodawca wymien ił warunki, sytuacje, w których nie jest konieczne dokonywanie zawiadomienia przedsiębiorcy o zamiarze wszczęcia kontroli. I tak, w myśl art. 48 ust. 11 pkt 1 Prawa przedsiębiorców, zawiadomienia o zamiarze wszczęcia kontroli nie dokonuje się m. in. w przy padku, gdy kontrola ma zostać przeprowadzona na podstawie ratyfikowanej umowy międzynarodowej albo bezpośrednio stosowanych przepisów prawa Unii Europejskiej. Wydane w przedmiotowej sprawie Upoważnienie do przeprowadzenia kontroli (DS.8361.15.2026.JZ) z 29 stycznia 2026 r. jako podstawę prawną wskazuje m. in. art. 11 ust. 3 rozporządzenia 2019/1020, zgodnie z którym w ramach zadań wymienionych w ust. 1 niniejszego artykułu organy nadzoru rynku przeprowadzają odpowiednie kontrole właściwości produktów w wyma ganym zakresie poprzez kontrole dokumentacji oraz, w stosownych przypadkach, kontrole fizyczne i laboratoryjne oparte na odpowiednich próbkach, szeregując pod względem ważności swoje zasoby i działania w celu zapewnienia skutecznego nadzoru rynku oraz z uw zględnieniem krajowej strategii nadzoru rynku, o której mowa w art. 13. Zgodnie z art. 2 ust. 1, ww. rozporządzenie ma zastosowanie do produktów podlegających unijnemu prawodawstwu harmonizacyjnemu wymienionemu w Załączniku I w takim zakresie, w jakim uni jne prawodawstwo harmonizacyjne nie zawiera przepisów szczególnych mających taki sam cel, które w sposób bardziej szczególny regulują określone aspekty nadzoru rynku i egzekwowania przepisów. Załącznik I, w punkcie 42, wymienia Dyrektywę Parlamentu Europej skiego i Rady 2012/19/UE z dnia 4 lipca 2012 r. w sprawie zużytego sprzętu elektrycznego i elektronicznego (WEEE) (Dz. Urz. UE L 197 z 24.7.2012, s. 38), a więc akt prawny wdrożony przez ustawę o zużytym sprzęcie. Należy wskazać, że w przypisie do ustawy o zużytym sprzęcie ustawodawca wskazuje, że: „ Niniejsza ustawa dokonuje w zakresie swojej regulacji wdrożenia dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2012/19/ UE z dnia 4 lipca 2012 r. w sprawie zużytego sprzętu elektrycznego i elektronicznego (WEEE) (Dz . Urz. UE L 197 z 24.07.2012, str. 38, z późn. zm.).” . Urząd Ochrony Konkurencji i Konsumentów pl. Powstańców Warszawy 1 00 - 950 Warszawa tel. 22 556 01 76 dih@uokik.gov.pl www.uokik.gov.pl 13 Podstawą prowadzenia kontroli wobec produktów objętych przepisami wymienionymi w Załączniku I do rozporządzenia 2019/1020 (w tym m. in. zużytego sprzętu elektrycznego i elektronicznego) jest art. 11 us t. 3 cyt. rozporządzenia, a więc bezpośrednio stosowany przepis prawa Unii Europejskiej. Zauważyć należy, iż c ytowany przepis art. 11 ust. 3 rozporządzenia 2019/1020 wskazany był jako podstawa prawna przeprowadzenia kontroli w przywołanym Upoważnieniu do p rzeprowadzenia kontroli z 29 stycznia 2026 r. (DS.8361.15.2026.JZ), odebranym przez upoważnionego pracownika strony wraz z „Pouczeniem o prawach i obowiązkach kontrolowanego przedsiębiorcy”. Zdaniem Prezesa UOKiK, Pomorski WIIH nie uchybił przepisom art. 48 ust. 11 pkt 1 Prawa przedsiębiorców w związku z art. 11 ust. 3 rozporządzenia 2019/1020 oraz art. 37 ust. 4 i art. 39 pkt 2 ustawy o zużytym sprzęcie. Organ pierwszej instancji skorzystał z prawa, możliwości do przeprowadzenia kontroli bez zawiadomienia . W Protokole kontroli (DS.8361.15.2026.ASz.SK) wskazał (właściwą) podstawę prawną przeprowadzenia kontroli. Organ pierwszej instancji postępował w zgodzie z art. 48 ust. 10 Prawa przedsiębiorców - uzasadnił przyczyny braku zawiadomienia o zamiarze wszczęc ia kontroli w P rotokole kontroli. Powyższe stanowisko znajduje potwierdzenie w uzasadnieniu wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 21 grudnia 2023 r. (sygnatura: II GSK 323/23), w którym tenże Sąd stwierdza m. in.: „ Niezależnie jednak od powyższego nie można pominąć również tego, że brak jest podstaw do uznania zasadności twierdzeń skarżącego, że w ramach kontroli doszło do naruszenia art. 48 ust. 10 Prawa przedsiębiorców. Wymogom tej regulacji uczyniono bowiem zadość poprzez wskazanie podstawy prawn ej odstąpienia od zawiadomienia o zamiarze przeprowadzenia kontroli, tj. art. 11 ust. 3 rozporządzenia 2019/1020. W tym aspekcie zauważyć także należy, iż art. 48 ust. 10 Prawa przedsiębiorców nie precyzuje szczegółowych wymogów odnośnie uzasadnienia odstą pienia od powiadomienia o zamiarze przeprowadzenia kontroli. W związku z tym brak jest podstaw do przyjęcia, że podanie samej podstawy prawnej do tego rodzaju odstąpienia, może stanowić o niedopełnieniu obowiązku w tym zakresie. Tak samo skarżący kasacyjni e niezasadnie podnosi, że w sprawie dopuszczono się naruszenia art. 6 K.p.a. oraz art. 48 ust. 11 Prawa przedsiębiorców poprzez rozszerzającą wykładnię instytucji "bezpośrednio/stosowanych przepisów prawa Unii Europejskiej. Na gruncie niniejszej sprawy pod stawę do odstąpienia od zawiadomienia o zamiarze przeprowadzenia kontroli stanowił bowiem nie tylko przywołany przez skarżącego kasacyjnie art. 48 ust. 11 Prawa przedsiębiorców, ale także regulacje rozporządzenia 2019/1020 oraz przepisów wymienionych w zał ączniku do tego aktu, które w tym wypadku miały najistotniejsze znaczenie. Zatem zarzut przywołujący jedynie art. 48 ust. 11 Prawa przedsiębiorców jako niepełny, nie może odnieść zamierzonego skutku. Nie obejmuje on bowiem pełnej podstawy odstąpienia od z awiadomienia.” . Nie można zatem mówić o naruszeniu ww. przepisów czy „mieszaniu reżimów prawnych”. Ponadto, nie sposób uznać poglądu strony o delegalizacji sporządzonego w sprawie Protokołu kontroli. Wyjaśnić w tym miejscu należy, iż rzetelne ustalenia ko ntroli przeprowadzonej u przedsiębiorcy zostały udokumentowane w Protokole kontroli z 29 stycznia 2026 r. (nr akt kontroli: (DS.8361.15.2026.ASz.SK), który został podpisany i odebrany (za pokwitowaniem) przez osobę upoważnioną (pracownika kontrolowanego po dmiotu) w dniu 4 lutego 2026 r. bez wnoszenia uwag. Protokół stanowi dokument urzędowy i korzysta z wiarygodności treści w nim zawartych . W przedmiotowej sprawie Pomorski WIIH wydając zaskarżoną decyzję opierał się na ustaleniach zawartych w Protokole kont roli, który został podpisany przez osobę upoważnioną, natomiast strona nie przedstawiła żadnych dowodów pozwalających na podważenie wiarygodności tego protokołu. Jak wskazał Wojewódzki Sąd Administracyjny w Urząd Ochrony Konkurencji i Konsumentów pl. Powstańców Warszawy 1 00 - 950 Warszawa tel. 22 556 01 76 dih@uokik.gov.pl www.uokik.gov.pl 14 Łodzi w wyroku z dnia 20 sierpnia 2019 r., sygn. II SA/Łd 485/19: „Domniemanie zgodności z prawdą dokumentu urzędowego może być obalone wszelkimi środkami dowodowymi, jednakże strona, która zaprzecza prawdziwości dokumentu urzędowego, powinna tę okoliczność udowodnić.” Odpowiedź na zarzuty strony zawarte w pkt 2 odwołania Odnośnie zarzutów dot. naruszenia art. 93 ust. 5 ustawy o zużytym sprzęcie w związku z art. 189d pkt 1 Kpa oraz zasady podwójnego karania za ten sam czyn ( ne bis in idem ) Prezes UOKiK wskazuje , że udowodnione stronie naruszenia dotyczy ły dwóch obowiązków ustawowych (informacyjnych) wskazanych odpowiednio w art. 37 ust. 4 oraz art. 39 pkt 2 ustawy o zużytym sprzęcie. Wobec tego istniały uzasadnione podstawy prawne do wymierzenia stronie administracyjnej kary pieniężnej za każde ze stwier dzonych naruszeń. W ocenie organu drugiej instancji – co należy jasno wskazać i rozgraniczyć - obowiązki strony nie sprowadzały się zatem do „ braku jednej czynności fizycznej polegającej na ekspozycji pojedynczego nośnika informacyjnego” , lecz dotyczyły dwóch odrębnych obowiązków – określonych dw oma odrębnymi przepisami o czym zdecydował ustawodawca. Faktycznie strona mogła wypełnić te dwa obowiązku poprzez wykonanie jak to określiła strona „ jednej czynności fizycznej polegającej na ekspozycji pojedynczeg o nośnika informacyjnego ” w którym zawarte byłyby wszystkie informacje wymagane na podstawie art. 37 ust. 4 i art. 39 pkt 2 ustawy o zużytym sprzęcie . Natomiast, do naruszenia art. 189d Kpa Prezes UOKiK odniósł się w dalszej części odwołania w odpowiedzi n a zarzuty strony zawarte w pkt 6 odwołania . Odpowiedź na zarzuty strony zawarte w pkt 3 - 4 odwołania Organ drugiej instancji nie dopatrzył się znamion naruszenia art. 7a § 1 Kpa oraz art. 11 ust. 1 Prawa przedsiębiorców, na co wskazuje w swym odwołaniu strona skarżąca. Zdaniem Prezesa UOKiK w niniejszej sprawie nie wystąpiły niedające się usunąć wątpliwości co do normy prawnej, jak również wątpliwości dot. stanu faktycznego, które w uzasadniał yby zastosowanie zasady rozstrzygania wątpliwości na korzyść strony. W wyroku z 5 lipca 2023 r., I GSK 1973 / 19 „ Naczelny Sąd Administracyjny wskazuje, że przepis art. 11 ust. 1 Prawa przedsiębiorców sformułowano, według uzasadnienia projektu ustawy, zasad ę in dubio pro libertate, która w rzeczywistości jest zasadą przyjaznej interpretacji przepisów, bowiem zgodnie z 11 ust. 1 ustawy, w przypadku, gdy przedmiotem postępowania przed organem jest nałożenie na przedsiębiorcę obowiązku bądź ograniczenie lub ode branie uprawnienia, a w sprawie pozostają wątpliwości co do treści normy prawnej, wątpliwości te są rozstrzygane na korzyść przedsiębiorcy. Zasada ta nie oznacza, że ilekroć pojawiają się różne rozumienia normy prawnej, niezależnie od poprawności argumenta cji, to zawsze należy stosować taką wykładnię prawa jaka okazuje się być na korzyść przedsiębiorcy. Zasada ta będzie mieć zastosowanie, dopiero wówczas, jeśli mimo dokonania poprawnej metodologicznie i logicznie wykładni przepisu pozostaje kilka wyników wy kładni, które mogą być uznane za prawidłowe. Zasada wyrażona w art. 11 ust. 1 Prawa przedsiębiorców powinna być stosowana dopiero na ostatnim etapie wykładni, pełniąc funkcję dyrektywy kierunku interpretacji, a nie funkcję metody wykładni prawa, wyprzedzaj ącej inne metody. W rozpoznawanej sprawie potrzeba posłużenia się dyrektywą wyrażoną w art. 11 ust. 1 Prawa przedsiębiorców nie wystąpiła. Naczelny Sąd Administracyjny w pełni zgadza się ze stanowiskiem Sądu I instancji, że zarówno stan faktyczny sprawy, j ak i obowiązujące w sprawie przepisy były jasne i jednoznaczne, a ich zastosowanie nie wywoływało trudności i wątpliwości. Dlatego też nie sposób przyznać racji kasatorowi, w ocenie którego należało zastosować wskazany przepis Prawa przedsiębiorców, Urząd Ochrony Konkurencji i Konsumentów pl. Powstańców Warszawy 1 00 - 950 Warszawa tel. 22 556 01 76 dih@uokik.gov.pl www.uokik.gov.pl 15 bowiem wydana przez organ zaskarżona decyzja odpowiada prawu i jest wynikiem błędnych działań skarżącej, a nie wątpliwości co do treści obowiązujących przepisów. ” . Ponadto , Prezes UOKiK przeanalizował wysokość wymierzonej kary, mając na uwadze argumentację stron y w zakresie rzekomego przyjęcia przez organ pierwszej instancji „skrajnie represyjnej, fiskalnej wykładni pozwalającej na arytmetyczne sumowanie kar” i uznał tym samym, że Pomorski WIIH za każdy rodzaj naruszenia wymierzył stronie karę w najniższej dolnej granicy ustawowej, tj. 5 000 zł – za naruszenie wszystkich obowiązków informacyjnych , o których mowa w art. 37 ust. 4 ustawy o zużytym sprzęcie, oraz 5 000 zł – za brak inf ormacji wskazanych w art. 39 pkt 2 tej ustawy. Wymierzona kara z pewnością nie jest sankcją wygórowaną. O skrajnie represyjnej karze można by mówić, gdyby organ wymierzył stronie karę pieniężną w maksymalnej przewidzianej wysokości, tj. w kwocie 500 000 zł - za brak informacji o punktach zbierania zużytego sprzętu czy w kwocie 300 000 zł - za brak informacji, o których mowa w art. 37 ust. 4 ustawy (art. 92 pkt 5 i 6 ustawy). Jak wskazuje ustawodawca w art. 93 ust. 5 ustawy o zużytym sprzęcie „w przypadku s twierdzenia w czasie jednego postępowania kilku naruszeń wyczerpujących znamiona naruszeń określonych w art. 91 orzeka się jedną karę za wszystkie naruszenia, której wysokość nie może przekraczać najwyższej kary przewidzianej za dane naruszenia”. Zate m, ko nstrukcja przepisu wyrażonego w art. 93 ust. 5 ustawy o zużytym sprzęcie pozwala na wymierzenie jednej łącznej kary wobec przedsiębiorcy będącego dystrybutorem sprzętu elektrycznego i elektronicznego. Organ drugiej instancji zauważył, że Pomorski WIIH właś ciwie zastosował zasadę określoną w art. 93 ust. 5 ww. ustawy, orzekając jedną karę za wszystkie stwierdzone nieprawidłowości, gdyż do tego był zobligowany ww. przepisem. Kara pieniężna w wysokości 10 000 zł, nałożona na przedsiębiorcę przez Pomorskiego WI IH została ustalona na poziomie możliwie najniższym, biorąc pod uwagę, że przedsiębiorca nie wypełnił obowiązków wynikających z dwóch przepisów ustawy o zużytym sprzęcie. W ocenie organu drugiej instancji wymierzona stronie kara jest proporcjonalna i adekw atna do zakresu oraz rodzaju stwierdzonych nieprawidłowości. Prezes UOKiK nie podziela tym samym stanowiska pełnomocnika strony jakoby wymierzona kara pieniężna została ustalona z naruszeniem art. 95 ust. 5 ustawy o zużytym sprzęcie w związku z art. 107 § 3 Kpa. Wydana przez Pomorskiego WIIH decyzja zawiera wskazanie podstawy prawnej rozstrzygnięcia oraz szczegółowe uzasadnienie odnoszące się zarówno do stwierdzonych naruszeń, jak też przesłanek branych pod uwagę przy ustalaniu wysokości kary pieniężnej. O dpowiedź na zarzuty strony zawarte w pkt 5 odwołania Strona postępowania, stawiając zarzut naruszenia art 7 i art. 77 § 1 Kpa i art. 80 Kpa wskazując przy tym na błąd w ustaleniach faktycznych, polegający na zaniechaniu wyczerpującego zbadania materiału d owodowego stwierdza, że wydane decyzja opiera się na arbitralnych domniemaniach na niekorzyść strony, które rzekomo polegały na przyjęciu, iż Skarżący posiadał status dystrybutora sprzętu elektronicznego już od 2016 roku a samo naruszenie miało charakter d ługotrwały. Odnosząc się do powyższego, Prezes UOKiK stwierdza, że zarzut powyższy jest całkowicie bezpodstawny. Wbrew twierdzeniu strony, Pomorski WIIH rozpatrzył w całości i rzetelnie przeanalizował zgromadzony w sprawie materiał dowodowy. Materiał ten jest wyczerpujący i spójny, a ustalenia stanu faktycznego poczynione przez organ znajdują pełne potwierdzenie w dokumentacji kontroli zgromadzonej w aktach przedmiotowej sprawy. Z akt tych jednoznacznie wynika, że w toku postępowania stwierdzono naruszeni e określonych przepisów prawa, oraz że ustalono podmiot odpowiedzialny za popełnienie tego czynu. Prezes UOKiK stwierdza, iż organ pierwszej instancji działał na podstawie prawa i w jego Urząd Ochrony Konkurencji i Konsumentów pl. Powstańców Warszawy 1 00 - 950 Warszawa tel. 22 556 01 76 dih@uokik.gov.pl www.uokik.gov.pl 16 granicach, podejmując wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy. Prezes UOKiK stwierdza, iż Pomorski WIIH merytorycznie i poprawnie uzasadnił zaskarżoną decyzję, podpierając ją logicznymi wnioskami. Rozumowanie, w wyniku którego organ ustala istnienie okoliczności f aktycznych powinno być zgodne z zasadami logiki i doświadczenia życiowego. (patrz: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 28 czerwca 2019 r., sygn. akt GSK 198/18). W ocenie Prezesa UOKiK, tak właśnie postępował Pomorski WIIH. Organ pierwszej instancji swoje ustalenia, ocenę, wnioski oparł bowiem na solidnym i wyczerpującym materiale dowodowym zebranym w toku kontroli, wykazując w sposób ewidentny, że doszło do naruszenia prawa po stronie przedsiębiorcy. W ocenie Prezesa Urzędu, przedsiębiorca formułując ww. zarzuty, zdaje się nie zauważać, że to właśnie on uchybił podstawowym obowiązkom, o których mowa w art. 37 ust. 4 oraz 39 pkt 2 ustawy o zużytym sprzęcie. Jak wskazuje Naczelny Sąd Administracyjny w swoim wyroku z 17 października 2023 r . (sygnatura: I OSK 1339/20): „ Zasada prawdy obiektywnej, wyrażona w art. 7 kpa, skonkretyzowana w art. 77 § 1 kpa wskazuje, iż organy administracji publicznej mają obowiązek podjąć wszelkie działania niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwieni a sprawy, zobowiązane są także w sposób wyczerpujący nie tylko zebrać, ale i rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Działania podejmowane w ramach wskazanych wyżej obowiązków mają na celu dokonanie ustaleń, pozwalających na prawidłowe zastosowanie prawa materi alnego. Oznacza to, że to normy prawa materialnego wskazują, jakie fakty mają znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, wyznaczają tym samym zakres postępowania dowodowego i zakres ustaleń faktycznych koniecznych dla załatwienia sprawy.” W ocenie Prezesa UOKiK , Pomorski WIIH postępował właściwie, opierając się na bezsprzecznych ustaleniach postępowania kontrolnego. Organ pierwszej instancji podjął wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego. Ustalenia kontroli zostały rzetelnie udok umentowane w Protokole kontroli, który zgodnie art. 76 § 1 Kpa jest dokumentem urzędowym. Jak wynika z wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 27 lutego 2020 r. w sprawie sygn. VI SA/Wa 2107/19 (lex nr 3034073), „ protokół kontroli jako dokument urzędowy korzysta z wiarygodności zawartych w nim ustaleń. Dokument urzędowy stanowi podstawowy element materiału dowodowego w postępowaniu administracyjnym. Dokumenty urzędowe korzystają ze szczególnej mocy dowodowej, ponieważ stanowią dowód tego , co zostało w nich urzędowo stwierdzone. Z dokumentem urzędowym związane jest domniemanie prawdziwości jego treści. Organ prowadzący postępowanie nie może, wobec tego swobodnie oceniać ani kwestionować treści dokumentu urzędowego. Istota protokołu z kontr oli wyraża się w tym, że dokument ten odzwierciedla i potwierdza istniejący w momencie kontroli stan faktyczny. ” Ponadto, wskazać trzeba, iż uzasadnienie decyzji wskazało stronie dokładną i wszechstronną informację o motywach, którymi kierował się Pomorski WIIH podejmując rozstrzygnięcie. Za całkowicie błędny należy uznać tok rozumowania skarżącego w zakresie przypisanemu przedsiębiorcy rzekomo długotrwałego okresu naruszenia prawa, z uwagi na przyjęcie , iż posiadał on status dystrybutora sprzętu elektronic znego od 2016 roku. Zauważyć należy, że w aktach organu pierwszej instancj i próżno szukać jakiegokolwiek wskazania, treści, które zdawałyby się potwierdzać ten fakt. Organ w wydanej decyzji z 14 kwietnia 2026 r. rzeczywiście wskazuje na datę 1 stycznia 201 6 r. jako datę wejścia w życie ustawy. Jednakże, z godnie z treścią wydanej decyzji (na stronie 7) organ pierwszej instancji jednoznacznie wskazuje, że: „od momentu wejścia w życie ww. ustawy o użytym sprzęcie elektrycznym i elektronicznym, tj. 1 stycznia 2 016 r. Pomorski Wojewódzki Inspektor Urząd Ochrony Konkurencji i Konsumentów pl. Powstańców Warszawy 1 00 - 950 Warszawa tel. 22 556 01 76 dih@uokik.gov.pl www.uokik.gov.pl 17 Inspekcji Handlowej nie wymierzył stronie kary pieniężnej z tytułu nieprzestrzegania powyższego aktu prawnego oraz nie było skarg konsumentów na działalność ww. placówki w zakresie ustawy o zużytym sprzęcie elektrycznym i elektronicznym. Był to zatem pierwszy przypadek naruszenia w dotychczasowej działalności kontrolowanego podmiotu.”. Na tej samej stronie decyzji, przy ocenie przesłanki – okresu trwania naruszenia – organ tym samym jasno stwierdza, że nieprawidłowości ujawniono w dniu 29 stycznia 2026 r., a więc w pierwszym dniu kontroli („ Strona nie wypełniła ciążącego na niej obowiązku umieszczenia w widocznym miejscu w punkcie sprzedaży informacji w zakresach, o których mowa w art. 37 ust. 1 - 3 oraz art. 39 pkt 2 ww. ustawy o zużytym sprzęcie elektrycznym i elektronicznym, w okresie ujawnienia nieprawidłowości, tj. w chwili rozpoczęcia kontroli w dniu 29.01.2026 r.” . Z kolei, w Protokole kontroli (karta nr 5), do którego treści strona nie zgłaszała uwag, Pomorski WIIH potwierdził fakt usunięcia przez stronę nieprawidłowości stwierdzonych w toku kontroli, a mianowicie wskazał: „W dniu kontroli 29.01.2026 r. wywieszono w miejscu widocznym dla konsumentów wymagane prawem ww. informacje. ” . Tak więc, materiał dowodowy zebra ny w sprawie w sposób oczywisty wskazuje, że naruszenie miało miejsce w dniu 29 stycznia 2026 r., a równocześnie w tym samym dniu strona usunęła uchybienia. Nie sposób zatem zgodzić się ze stroną postępowania i uznać , że organ przyjął długotrwały okres nar uszenia (sięgający aż do 1 stycznia 2016 r.) , który rzekomo stanowi okoliczność obciążającą stronę. Rzekomo długotrwałemu okresowi naruszenia zdaje się przeczyć również treść złożonego przez pracownika strony Oświadczenia oraz Protokołu przesłuchania strony, włączonych do akt sprawy, z których wynika, że sklep prowadzi sprzedaż sprzętu do gospodarstw domowych od pięciu lat . Powyższe prowadzi do wniosku, że strona jest dystrybutorem sprzętu elektrycznego i elektronicznego , udostępnia tenże sprzęt od 5 l at . S trona stwierdza również , w aktach sprawy brak jest jakiegokolwiek dowodu wykazującego, by brakujących informacji, o których mowa w art. 34 ust. 4 (w związku z art. 37 ust. 1 - 3) oraz art. 39 pkt 2 ustawy o zużytym sprzęcie, brakowało w okresie wcześnie jszym niż pierwszy dzień kontroli. Odpowiadając na powyższe wskazać należy, że bez znaczenia dla sprawy pozostaje podniesiona przez Skarżącego okoliczność braku dowodów na brak powyższych informacji w okresie poprzedzającym kontrolę. Zauważyć trzeba, że ko ntrolę u przedsiębiorcy organ rozpoczął 29 stycznia 2026 r. W tymże dniu kontrola wykazała nieprawidłowości i z tego tytułu strona została ukarana sankcją o charakterze pieniężnym. Pomorski WIIH nie był zobligowany badać niejako wstecz czy ww. informacje b yły wywieszone w sklepie przedsiębiorcy, chociaż niewykluczone, że strona od dłuższego czasu mogła zaniedbywać obowiązek ich uwidaczniania (przykład: pracownica strony w „Protokole przesłuchania strony” oświadczyła m. in., że nie wiedziała o obowiązku zapo znania klienta o ww. informacjach). Istotne natomiast jest to, że gdyby kontrola się nie odbyła strona w dalszym ciągu mogłaby naruszać ww. przepisy. Ponadto, argumentacja strony, zgodnie z którą niejako usiłuje zniwelować skalę popełnionej nieprawidłowo ści, wskazując, że w zasadzie przedmiotem jej działalności jest sprzedaż zwierząt domowych i karmy, a urządzenia elektryczne w postaci filtrów, grzałek akwarystycznych stanowią asortyment wyłącznie poboczny, niezauważalny margines działalności w małym skle pie zoologicznym Skarżącego. Prezes UOKiK stoi na stanowisku, że działania przedsiębiorcy zgodne z przepisami prawa są jego obowiązkiem i bez znaczenia pozostaje fakt, że któraś z rodzaju działalności jest przeważająca. Skoro przedsiębiorca prowadził zróżn icowaną działalność gospodarczą, to równocześnie powinien był znać i Urząd Ochrony Konkurencji i Konsumentów pl. Powstańców Warszawy 1 00 - 950 Warszawa tel. 22 556 01 76 dih@uokik.gov.pl www.uokik.gov.pl 18 przestrzegać przepisów, obowiązków dystrybutora jakie wynikają z ustawy o zużytym sprzęcie. Odpowiedź na zarzuty strony zawarte w pkt 6 odwołania W przekonaniu strony organ wydając decyz ję naruszył także art. 189d pkt 1 i 5 Kpa w związku z art. 93 ust. 3 ustawy o zużytym sprzęcie, które według strony miałoby polegać na całkowicie abstrakcyjnym przyjęciu wysokiego stopnia szkodliwości czynu przy braku jakiejkolwiek wymiernej szkody w obsza rze praw konsumenta, a nadto na całkowitym pominięciu przesłanki łagodzącej jaką były dobrowolne działania naprawcze Skarżącego polegające na niezwłocznym wywieszeniu brakujących informacji w pierwszym dniu czynności kontrolnych i co czyni wymierzoną sankc ję skrajnie nieproporcjonalną. Odpowiadając na powyższe, Prezes UOKiK wskazuje, iż wbrew zaprezentowanej przez stronę argumentacji, art. 189d Kpa nie znajduje zastosowania w niniejszej sprawie. Zgodnie z art. 189a § 2 Kpa (zawartym w Dziale IVA Administra cyjne kary pieniężne), wskazującym na reguły kolizyjne w zakresie nakładania administracyjnych kar pieniężnych , „w przypadku uregulowania w przepisach odrębnych – przesłanek wymiaru administracyjnej kary pieniężnej – przepisów niniejszego działu w tym zakr esie nie stosuje się” . Z uwagi na fakt, iż kryteria wymiaru administracyjnej kary pieniężnej z tytułu niewykonania obowiązków określonych w art. 37 ust. 4 oraz art. 39 pkt 2 ustawy o zużytym sprzęcie, zawarte są w art. 93 ust. 3 tej ustawy, nie jest możli we wzięcie pod uwagę przesłanek zawartych w art. 189d K pa. Należy zauważyć, że w art. 93 ust. 3 ustawy o zużytym sprzęcie uregulowano i określono zamknięty katalog przesłanek, które organ jest zobowiązany uwzględnić przy wymierzaniu administracyjnej kary. Jak zauważył Prezes UOKiK Pomorski WIIH przeanalizował i uwzględnił wszystkie przesłanki z art. 93 ust. 3 ustawy przy miarkowaniu wysokości kary w przedmiotowej sprawie, czemu dał wyraz w treści wydanej decyzji (zob. strony 6 - 9). Dodatkowo, przesłanki te b yły przedmiotem ponownej analizy Prezesa UOKiK w ramach postępowania drugiej instancji. Tak więc, zarzut strony ujęty w pkt 6 odwołania należy uznać za nietrafiony. Odpowiedź na zarzuty strony zawarte w pkt 7 odwołania Odnośnie rzekomego naruszenia art. 189f § 1 pkt 1 Kpa, Prezes UOKiK stwierdza, że jest on chybiony. Należy zauważyć, że brzmienie art. 189f § 1 pkt 1 Kpa, który wskazuje, że przesłanki znikoma waga naruszenia prawa oraz zaprzestanie naruszania prawa powinny być spełnione łącznie. Nie ulega wątpliwości, że przesłanka zaprzestania naruszania prawa została spełniona, gdyż strona postępowania w wyniku kontroli , ale jeszcze w toku kontroli podjęła działania naprawcze, mające na celu usunięcie stwierdzonych naruszeń . Nie została natomiast spełnion a przesłanka znikomej wagi naruszenia prawa. O znikomości można mówić w sytuacji, gdy naruszenie wywołało jednostkowe i nieznaczne negatywne skutki w obszarze dóbr chronionych ( A. Cebera, J.G. Firlus, Komentarz do art. 189f Kodeksu postępowania administrac yjnego, [w:] red. H. Knysia - Sudyka, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz., Warszawa 2019). Stanowisko Prezesa UOKiK jest w tym względzie zbieżne ze stanowiskiem Pomorskiego WIIH. Przypomnieć należy, że strona skarżąca jako przedsiębiorca, a zar azem dystrybutor, nie dopełnił ciążących na nim obowiązków w zakresie informowania konsumentów o możliwości, sposobach i miejscach pozbycia się zużytego sprzętu, tj. naruszył zarówno obowiązki, o których mowa w art. 37 ust. 4 jak też art. 39 pkt 2 ww. ust awy. O istocie, wadze tych obowiązków świadczy art. 1 ustawy i zużytym sprzęcie, zgodnie z którym ustawa ta określa środki służące ochronie środowiska i zdrowia ludzi poprzez zapobieganie niekorzystnym skutkom wytwarzania zużytego sprzętu elektrycznego i e lektronicznego i gospodarowania nim lub przez ograniczanie tych skutków oraz ogólnych skutków wykorzystania zasobów i poprawę efektywności ich wykorzystania. Urząd Ochrony Konkurencji i Konsumentów pl. Powstańców Warszawy 1 00 - 950 Warszawa tel. 22 556 01 76 dih@uokik.gov.pl www.uokik.gov.pl 19 Celem ustawodawcy przy tworzeniu niniejszych przepisów było ułatwienie użytkownikom sprzętu pozbyc ia się w prawidłowy sposób odpadów w postaci zużytego sprzętu elektronicznego i elektrycznego, a więc umożliwienie im dostępu do informacji, gdzie te odpady pozostawić. Jak wskazuje Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 29 kwietnia 2021 r. (sygnatura: I II OSK 6997/21): „(…) W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, ocena wagi naruszenia prawa wymaga ustalenia, czy konkretne naruszenie prawa wywołało (lub mogło wywołać) skutki faktyczne lub prawne w obszarze konkretnych dóbr prawnie chronionych, tj. dób r chronionych przez naruszoną normę sankcjonowaną. Jeżeli zatem konkretne naruszenie prawa wywołało (lub mogło wywołać) poważne negatywne skutki w obszarze dóbr prawnie chronionych, to przyjąć należy, że waga naruszenia prawa jest znaczna. Istotne jest prz y tym, że im wyższa wartość naruszonego lub zagrożonego dobra, tym większe prawdopodobieństwo zakwalifikowania naruszenia prawa jako znacznego. Jeżeli natomiast naruszenie prawa wywołało jednostkowe i nieznacznie negatywne skutki w obszarze dóbr prawnie ch ronionych lub skutków tych w ogóle nie wywołało i wywołać nie mogło, to przyjąć należy, że waga naruszenia prawa jest znikoma (por. A. Cebera, J. G. Firlus (w:) Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, wyd. II, red. H. Knysiak - Sudyka, Warszawa 201 9, art. 189f).” Jak stwierdza dalej sąd (w tym samym wyroku): „Przesłanka "znikomości" uchybienia nie może być jednak rozstrzygnięta przez Sąd I instancji, bowiem ocena ta należy do organu. To organ powinien ocenić, czy w sprawie zaszły przesłanki do odst ąpienia od wymierzenia administracyjnej kary pieniężnej. Natomiast rolą Sądu jest dokonanie oceny czy organ w sposób należyty ustalił wszystkie istotne fakty niezbędne do przyjęcia, iż stwierdzone uchybienie nosi cechy "znikomości" w rozumieniu art. 189f § 1 pkt 1 k.p.a. Unormowanie w art. 189f § 1 pkt 1 k.p.a. umożliwia odstąpienie od nałożenia kary, jeżeli kumulatywnie zostaną spełnione dwie wymienione w nim przesłanki - waga naruszenia prawa jest znikoma oraz strona zaprzestała naruszania prawa. W rozstr zyganej sprawie niewątpliwie druga ze wskazanych przesłanek została spełniona. W odniesieniu zaś do przesłanki znikomej wagi naruszenia prawa podkreślić należy, że ustawodawca w treści art. 189f § 1 pkt 1 k.p.a nie wyjaśnił jakie przypadki naruszenia prawa można uznać za znikome. W piśmiennictwie wyróżnia się stopnie naruszenia prawa: naruszenia kwalifikowane, naruszenia, które nie mają charakteru kwalifikowanego, ale dla zachowana porządku prawnego są istotne, i naruszenie prawa nieistotne. Za naruszenie n ieistotne uznaje się w szczególności naruszenie przepisów prawa, które nie wywołało negatywnych następstw dla wartości podlegających ochronie. Nieistotne naruszenie prawa wypełnia warunek odstąpienia od nałożenia kary, w takim przypadku należy bowiem uznać , że waga naruszenia prawa jest znikoma (por. B. Adamiak, J. Borkowski Kodeks postępowania administracyjnego, Komentarz, Warszawa 2017, s. 969) (…). W orzecznictwie wskazano, że w świetle art. 189f § 1 pkt 1 k.p.a., stwierdzenie przesłanki znikomej wagi na ruszenia prawa, uzasadniającej odstąpienie od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej, wymaga przeprowadzenia swego rodzaju testu proporcjonalności, tj. wyważenia hierarchii dóbr (wartości) chronionych przez prawo na tle konkretnego stanu faktycznego (p or. wyrok WSA w Warszawie z dnia 27 lipca 2021 r. sygn. akt V SA/Wa 566/21 LEX nr 3347424). Istotne znaczenie dla oceny wagi naruszenia prawa, o której mowa w art. 189f § 1 pkt 1 k.p.a., mają chronione prawem wartości i dobra, w odniesieniu do których rozw ażana jest skala ich naruszenia. Przy ocenie wystąpienia przesłanki znikomej wagi naruszenia (art. 189f § 1 pkt 1 k.p.a.) należy brać pod uwagę całokształt okoliczności danego przypadku, zarówno o charakterze przedmiotowym (np. skala naruszeń, skutki tych naruszeń) jak i podmiotowym (np. profesjonalny charakter Urząd Ochrony Konkurencji i Konsumentów pl. Powstańców Warszawy 1 00 - 950 Warszawa tel. 22 556 01 76 dih@uokik.gov.pl www.uokik.gov.pl 20 działalności, czy mamy do czynienia z czynem zawinionym, a jeżeli tak, to z jaką formą winy).” Przechodząc na grunt analizowanej sprawy stwierdzić należy, że nie można przedmiotowego naruszenia w tym wagi naruszenia obowiązków poczytywać jako znikome, nawet jeśli strona wykazała się aktywną postawą w zakresie usunięcia nieprawidłowości. Użytkownicy sprzętu zostali pozbawieni istotnych, podstawowych informacji o możliwościach, sposobach gospodarowania ze zużytym sprzętem, które im przysługiwały. Należy zauważyć ponadto, że wagę naruszenia prawa odnosi się do poziomu naruszenia norm chroniących interes publiczny lub interes społeczny, rozumiany jako interes konkretnej grupy społecznej. W tym przypadku ch odzi o naruszenie interesu społecznego, czyli interesu konsumentów, a więc dobra podlegającemu ochronie. Prezes UOKiK w dalszej kolejności wskazuje , że zauważył i uwzględnił okoliczność sprawnego działania strony i usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości , które podjęła, jak sama przyznała, w toku trwającej kontroli. Niemniej jednak organ drugiej instancji dokonując ostatecznego rozstrzygnięcia w sprawie ostatecznie uznał, że okoliczność podjęcia działań korygujących, nawet jeśli stanowią przejaw dobrej wo li, nie może zniwelować negatywnej oceny naruszenia prawa, które bezsprzecznie zaistniało w czasie i zostało dowiedzione stronie. Waga powstałego naruszenia nie jest z pewnością znikoma, co miało wpływ na ocenę organu (zagadnienie to omówiono szerzej przy ocenie przesłanek art. 189f Kpa). Poza tym, zdaniem Prezesa UOKiK samo usunięcie naruszenia prawa (nawet jeśli jest przeprowadzone w trybie niezwłocznym) nie jest wystarczające i nie pozwoli na spełnienie celów administracyjnej kary pieniężnej nakładanej n a gruncie ustawy o zużytym sprzęcie, która pełni nie tylko funkcję dyscyplinująco - represyjną, ale także i prewencyjną, mającą zapewnić wysoki poziom ochrony konsumentów (użytkowników sprzętu) oraz nie dopuścić do powstania podobnych naruszeń w przyszłości. Strona postępowania w swoim odwołaniu, w punkcie 7 stwierdza również, że uchybienie miało „charakter czysto formalny i bezszkodowy”. Odnosząc się powyższego stwierdzenia strony, organ drugiej instancji wskazuje, że błędnym jest stanowisko strony w tym względzie. Jak niejednokrotnie wskazywano w treści niniejszej decyzji, strona naruszyła istotne obowiązki informacyjne, co skutkowało tym , że konsumenci nie mogli zapoznać się z istotnymi dla nich informacjami w zakresie sposobu gospodarowania ze zużytym sprzętem oraz miejscami ich odbioru. Brak tychże informacji mógł spowodować niewłaściwe postępowani e ze zużytym sprzętem. Strona jest prze dsiębiorcą prowadzącym profesjonalną działalność gospodarczą i tym samym nie można jej przypisać braku zawinienia (w oparciu o zebrany materiał dowodowy). Z kolei, przepis zawarty w art. 1 ustawy o zużytym sprzęcie jednoznacznie określa cele ustawy i tym s amym statuuje przedmiot ochrony ustawowej. Nie ulega wątpliwości, że przedmiotem ochrony ustawowej jest ochrona środowiska i zdrowia ludzi (podkreślenia Prezesa UOKiK). Przepis ten brzmi następująco: „Ustawa określa środki służące ochronie środowiska i zdr owia ludzi przez zapobieganie niekorzystnym skutkom wytwarzania zużytego sprzętu elektrycznego i elektronicznego (…) i gospodarowania nim lub przez ograniczanie tych skutków oraz ogólnych skutków wykorzystania zasobów i poprawę efektywności wykorzystania.” Prezes UOKiK po gruntownym przeanalizowaniu sprawy doszedł do wniosku , że w niniejszej sprawie brak jest podstaw do zastosowania art. 189f § 1 pkt 1 Kpa , tj. odstąpienia od wymierzenia administracyjnych kar pieniężnych i poprzestania na pouczeniu, a tym samym podziela stanowisko organu pierwszej instancji w tym względzie. Przepis powyższy przewiduje dwa warunki, które muszą zostać spełnione łącznie, aby organ administracji publicznej mógł odstąpić od nałożenia kary pieniężnej. Po pierwsze waga naruszenia musi Urząd Ochrony Konkurencji i Konsumentów pl. Powstańców Warszawy 1 00 - 950 Warszawa tel. 22 556 01 76 dih@uokik.gov.pl www.uokik.gov.pl 21 być znikoma, przez co należy rozumieć, że istotność, znaczenie oraz rozmiar naruszonego obowiązku są niewielkie. Drugim warunkiem uzasadniającym odstąpienie od nałożenia kary pieniężnej jest zaprzestanie naruszania prawa przez stronę. Faktem jest, że w niniejszej sprawie strona usunęła stwierdzone nieprawidłowości jeszcze przed zakończeniem kontroli, co oznacza, że zaprzestała naruszenia prawa. Jednakże co istotne, w trakcie kontroli ustalono, iż strona nie wywiązała się z obowiązków informacyjnych, n ałożonych na nią przepisami art. 37 ust. 4 oraz art. 39 pkt 2 ustawy o zużytym sprzęcie , przez co konsumenci zostali pozbawieni informacji o zasadach zbiórki zużytego sprzętu, sposobach odbioru oraz o punktach zbierania zużytego sprzętu, a więc informacji istotnych z punktu widzenia ochrony środowiska naturalnego oraz ochrony praw konsumentów. Nie sposób zatem uznać, że waga naruszenia prawa jest w tym przypadku znikoma , zwłaszcza że wymagane informacje mają zapewnić konsumentom wiedzę o właściwym postępowa niu z odpadami elektrycznymi i elektronicznymi oraz umożliwić oddanie zużytego sprzętu, co jest bardzo istotne z punktu widzenia ochrony środowiska i zdrowia ludzi. Zaznaczyć należy przy tym, że o nieznacznej lub znikomej wadze naruszenia w przypadku przep isów ustawy o zużytym sprzęcie można byłoby mówić w przypadku, gdyby wymagane prawem informacje przedstawiono w sposób niepełny, niekompletny. Natomiast, z całą pewnością należy stwierdzić, że nie dotyczy to sytuacji, w której brak było jakichkolwiek infor macji wymaganych przepisami prawa, tj. zarówno brak wywieszki informacyjnej wynikającej z art. 37 ust. 4 jak też z art. 39 pkt 2 ustawy o zużytym sprzęcie, jak to miało miejsce w przypadku skarżącego podmiotu. Należy zgodzić się ze stanowiskiem organu pier wszej instancji, że strona naruszyła obowiązujące w tym zakresie przepisy prawa - w stopniu wysokim . Zaznaczyć należy, że ustawowe obowiązki naruszone przez stronę, miały na celu ułatwienie użytkownikom sprzętu pozbycia się, w prawidłowy sposób, odpadów w postaci zużytego sprzętu, a więc umożliwienia im dostępu do informacji, gdzie i na jakich zasadach mogą te odpady pozostawić. Daje to możliwość jak największego odzysku i recyklin gu zużytego sprzętu, a co za tym idzie ochrony środowiska naturalnego i zdrowia ludzi, z uwagi na obecność substancji niebezpiecznych w sprzęcie elektronicznym i elektrycznym , poprzez ograniczanie składowania zużytego, niepotrzebnego już sprzętu w miejscac h do tego nieprzeznaczonych. W ocenie Prezesa UOKiK, niespełnienie powyższych obowiązków utrudniało konsumentom dostęp do informacji przysługujących im z mocy prawa w zakresie odbioru zużytego sprzętu, w związku z czym mogło naruszać zasady właściwego post ępowania ze zużytym sprzętem i mieć negatywny wpływ na środowisko. W takim przypadku nie można mówić o znikomej wadze naruszenia prawa , co oznacza, że przesłanka pierwsza nie została spełniona. Za spełnioną natomiast można uznać przesłankę dotyczącą zapr zestania naruszenia prawa . Zgodnie jednak z treścią art. 189f § 1 pkt 1 Kpa, przesłanka zaprzestania naruszenia prawa musi wystąpić łącznie z przesłanką znikomej wagi naruszenia prawa , aby można było odstąpić od wymierzenia kary pieniężnej . Natomiast w oma wianym przypadku nie spełniono warunku kumulatywności obu przesłanek. Tak więc wystąpienie tylko jednej przesłanki – zaprzestania naruszenia prawa nie wiąże się automatycznie z odstąpieniem przez organ od wymierzenia kary w trybie art. 189f § 1 pkt 1 Kpa. Warto wskazać przy tym, że prezentowane powyżej stanowisko znajduje potwierdzenie chociażby w wyroku Wojewódzkiego Sąd Administracyjny w Gdańsku w wyroku z dnia 2 grudnia 2021 r., sygn. III SA/Gd 160/21, w którym Sąd stwierdził: „by można było odstąpić w t rybie art. 189f k.p.a. od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej i poprzestać na pouczeniu, waga naruszenia musi być znikoma, a strona musiałaby zaprzestać naruszenia prawa, zaś obie te przesłanki muszą zostać spełnione łącznie”. Urząd Ochrony Konkurencji i Konsumentów pl. Powstańców Warszawy 1 00 - 950 Warszawa tel. 22 556 01 76 dih@uokik.gov.pl www.uokik.gov.pl 22 W rozpatrywanej spraw ie nie ziściła się również przesłanka obligatoryjnego odstąpienia od wymierzenia administracyjnej kary pieniężnej i poprzestania na pouczeniu, o której mowa w art. 189f § 1 pkt 2 Kpa, gdyż na stronę za to samo zachowanie prawomocną decyzją nie została uprz ednio nałożona administracyjna kara pieniężna przez inny uprawniony organ administracji publicznej, ani też strona nie została prawomocnie ukarana za wykroczenie lub wykroczenie skarbowe, lub prawomocnie skazana za przestępstwo lub przestępstwo skarbowe . O rgan drugiej instancji zwraca uwagę, że naruszenie przepisów ustawy o zużytym sprzęcie kwalifikowane jest jako delikt administracyjny i zagrożone jest karą pieniężną określoną w art. 91 pkt 22 - 26 tej ustawy , zaś do nałożenia kary pieniężnej uprawniony jest wyłącznie wojewódzki inspektor I nspekcji H andlowej . Uwzględniając właściwość terytorialną, w stosunku do strony postępowania administracyjne w sprawie wymierzenia takiej kary pieniężnej mogły być prowadzone wyłącznie przez Pomor skiego WIIH. Inny organ nie mógł na terenie podlegającym kognicji Pomor skiego WIIH nałożyć kary pieniężnej za to samo naruszenie, co oznacza, że przepisy art. 189f § 1 pkt 2 Kpa nie mają zastosowania w omawianym przypadku. Jednocześnie należy zgodzić się z e stanowiskiem organu pierwszej instancji, że w niniejszej sprawie nie zachodzą podstawy do zastosowania instytucji odstąpienia od wymierzenia administracyjnej kary pieniężnej na podstawie art. 189f § 2 Kpa, który stanowi, że w przypadkach innych niż wymie nione w § 1, jeżeli pozwoli to na spełnienie celów, dla których miałaby być nałożona administracyjna kara pieniężna, organ administracji publicznej, w drodze postanowienia, może wyznaczyć stronie termin do przedstawienia dowodów potwierdzających: usunięcie naruszenia prawa lub powiadomienie właściwych podmiotów o stwierdzonym naruszeniu prawa, określając termin i sposób powiadomienia. Organ drugiej instancji wskazuje, że wydanie postanowienia na podstawie art. 189f § 2 pkt 1 Kpa wobec działań naprawczych st rony stwierdzonych w toku kontroli stało się bezprzedmiotowe. Nadto, samo usunięcie naruszenia prawa nie jest równoznaczne ze spełnieniem celów, dla których miałaby być nałożona administracyjna kara pieniężna. Jednocześnie wydanie postanowienia w trybie ar t. 189f § 2 pkt 2 Kpa jest bezcelowe, ponieważ niemożliwe jest powiadomienie właściwych podmiotów o stwierdzonym naruszeniu prawa, gdyż będą nimi niezidentyfikowani konsumenci. Zgodnie z art. 189f § 3 Kpa, organ administracji publicznej w przypadkach, o kt órych mowa w § 2, odstępuje od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej i poprzestaje na pouczeniu, jeżeli strona przedstawiła dowody, potwierdzające wykonanie postanowienia. W ocenie Prezesa UOKiK, w niniejszej sprawie nie zaistniały okoliczności, o któ rych mowa w art. 189f § 2 Kpa, tj. zastosowanie tych przepisów nie spełnieni celów, dla których miałaby być nałożona administracyjna kara pieniężna określona w art. 91 pkt 25 i pkt 26 lit. c) w związku z art. 92 pkt 5 i 6 oraz art. 93 ust. 2 i 5 ustawy o z użytym sprzęcie . Okoliczności i waga naruszenia prawa, której nie sposób uznać za znikomą, nie budzą wątpliwości, co do istnienia przesłanek faktycznych uzasadniających nałożenie kary pieniężnej. W tym miejscu należy po raz kolejny wyartykułować, że s trona nie spełniła wszystkich podstawowych obowiązków informacyjnych nałożonych na nią w art. 37 ust. 4 (w związku z ust. 1 - 3) oraz art. 39 pkt 2 ww. ustawy . Literalna wykładnia ww. przepisów jednoznacznie wskazuje, że warunkiem zastosowania odstąpienia od ukar ania jest usunięcie naruszenia prawa, przy czym termin ten należy interpretować ściśle, a więc bez rozszerzenia jego znaczenia na przypadki „zaprzestania naruszania prawa”, tych bowiem dotyczy regulacja art. 189f § 1 Kpa (por. Kodeks postępowania administr acyjnego. Komentarz. Red. prof. dr hab. Marek Wierzbowski, red. prof. dr hab. Aleksandra Wiktorowska. Rok 2021: „Z uwagi na odmienne brzmienie tych sformułowań na gruncie komentowanego artykułu, należy uznać, że "usunięcie naruszenia prawa" nie jest tożsam e z "zaprzestaniem naruszenia". Tym samym, aby usunąć naruszenie Urząd Ochrony Konkurencji i Konsumentów pl. Powstańców Warszawy 1 00 - 950 Warszawa tel. 22 556 01 76 dih@uokik.gov.pl www.uokik.gov.pl 23 prawa nie wystarczy przerwać naruszanie przepisów prawa, lecz należy usunąć skutki naruszenia (z oczywistych przyczyn nie jest możliwe wyeliminowanie samego naruszenia, a więc zdarzenia z prz eszłości, które już zaistniało” ). Charakter naruszeń, jakich dopuściła się strona w niniejszej sprawie, wyklucza możliwość usunięcia skutków naruszenia prawa (por. uzasadnienie wyroku WSA w Warszawie z 25 lipca 2019 r. o sygn. akt VI SA/Wa 991/19: „Warunki em odstąpienia od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej jest także przywrócenie stanu zgodnego z prawem, naruszonego przez zachowanie stanowiące podstawę odpowiedzialności administracyjnej” ). Mając na względzie realia przedmiotowej sprawy stwierdzić n ależy, że strona wprawdzie zaprzestała naruszania prawa (dopiero po kontroli organu), jednak nie jest możliwym usunięcie skutków naruszenia prawa, a więc wsteczne poinformowanie konsumentów, zgodnie z treścią art. 37 ust. 4 oraz art. 39 pkt 2 ustawy o zuży tym sprzęcie. Prezes UOKiK nie widzi więc możliwości usunięcia skutków naruszenia, gdyż nieuwidocznienie przez przedsiębiorcę wymaganych informacji uniemożliwiło użytkownikom kupowanego sprzętu zapoznanie się z nimi. Nie jest możliwym usunięcie braku stos ownej wiedzy u użytkowników, którzy zakupili sprzęt elektryczny czy elektroniczny w przeszłości. Wskazać należy, że okoliczności naruszenia prawa nie budzą wątpliwości co do istnienia przesłanek faktycznych uzasadniających wymierzenie stronie kary pieniężn ej z art. 91 pkt 25 i pkt 26 lit. c) w związku z art. 92 pkt 5 i 6 oraz art. 93 ust. 2 i 5 ustawy o zużytym sprzęcie , którą to karę nałożono w wysokości 10 000 zł (łącznej wysokości za 2 rodzaje naruszenia) po uwzględnieniu w sposób prawidłowy wszystkich przesłanek wymiaru kary, o których mowa w art. 93 ust. 3 tej ustawy, tj.: stopnia szkodliwości naruszenia, rodzaju, zakresu i okresu trwania naruszenia oraz dotych czasowej działalności podmiotu. Prezes UOKiK wskazuje, że postawa strony, która w trakcie kontroli uwidoczniła w miejscu sprzedaży brakujące informacje oraz przebieg dotychczasowej działalności strony, wobec której nie stwierdzono wcześniejszych naruszeń p rzepisów ustawy o zużytym sprzęcie, nie stanowiły okoliczności zaostrzającej wymiar kary. Istotne w sprawie jest to, że strona nie wywiązała się w sposób należyty z obowiązków informacyjnych dystrybutora wynikających z ustawy o zużytym sprzęcie (określonyc h w art. 37 ust. 4 oraz art. 39 pkt 2 ww. ustawy), co zostało jej niezbicie udowodnione i stanowiło wystarczającą przesłankę do przypisania jej odpowiedzialności z tego tytułu oraz wymierzenia jej stosownej kary pieniężnej. Należy dodać, że ustawa o zużyty m sprzęcie dokonuje w zakresie swojej regulacji wdrożenia dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2012/19/UE z dnia 4 lipca 2012 r. w sprawie zużytego sprzętu elektrycznego i elektronicznego (Dz. Urz. UE L z 2012 r. Nr 197, s. 38, ze zm.). Dyrektywa ta w art. 22 stanowi, że państwa członkowskie ustanawiają zasady dotyczące sankcji mających zastosowanie w przypadku naruszeń przepisów krajowych przyjętych na mocy niniejszej dyrektywy i podejmują wszystkie środki niezbędne do zapewnienia ich zastosowania. Pr zewidziane sankcje muszą być skuteczne, proporcjonalne i odstraszające. W ocenie Prezesa UOKiK funkcje te spełni kara w wysokości 10 000 zł nałożona na przedsiębiorcę będąc adekwatnym, a zarazem sprawiedliwym środkiem reakcji administracyjno - prawnej na uja wnione naruszenie prawa. Trudno mówić o odstąpieniu organu od wymierzenia kary, zastosowaniu łagodniejszych środków w postaci wymierzenia kary w niższej wysokości , w sytuacji, gdy strona uchybiła jednocześnie dwóm ustawowym obowiązkom informacyjnym wskazan ym w art. 37 ust 4 oraz art. 39 pkt 2 ustawy o zużytym sprzęcie. Odnosząc się natomiast wprost do wniosku strony w zakresie obniżenia nałożonej kary do wysokości 5 000 zł organ drugiej instancji wyjaśnia, że kwestia ewentualnego obniżenia kary, na którą w skazuje strona, może zostać uwzględniona dopiero po uprawomocnieniu się niniejszej decyzji, po ewentualnym zastosowaniu ulg w opłacaniu należności Urząd Ochrony Konkurencji i Konsumentów pl. Powstańców Warszawy 1 00 - 950 Warszawa tel. 22 556 01 76 dih@uokik.gov.pl www.uokik.gov.pl 24 publicznoprawnej, jaką jest kara pieniężna. Organ drugiej instancji nie ma podstaw do obniżenia czy odstąpien ia od wymierzenia kary pieniężnej przedsiębiorcy, jeżeli stan faktyczny wprost uzasadnia nałożenie kary w określonym przez Pomorski WIIH wymiarze. Prezes UOKiK informuje również, że w myśl art. 67a § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 202 6 r. poz. 622 ) który zgodnie z odesłaniem wskazanym w art. 94 ustawy o zużytym sprzęcie, znajdzie zastosowanie w niniejszym przypadku, wojewódzki inspektor Inspekcji Handlowej, na wniosek strony, w przypadkach uzasadnionych ważnym interesem strony lub interesem publicznym, może: 1) odroczyć termin płatności kary lub rozłożyć jej zapłatę na raty, 2) odroczyć lub rozłożyć na raty zapłatę zaległości wraz z odsetkami za zwłokę lub odsetki określone w decyzji, 3) umorzyć w całości lub w części zaległości, odsetki za zwłokę lub opłatę prolongacyjną. Niniejsze uprawnienie przysługuje stronie dopiero po tym, gdy niniejsza decyzja stanie się ostateczną. Prezes UOKiK, zgodnie z art. 5 ust. 2 ustawy o Inspekcji Handlowej, jest organem wyższego stopnia w stosunku do wojewódzkich inspektorów IH. Zatem, w myśl art. 127 § 2 Kpa w związku z art. 1 ust. 3 ustawy o Inspekcji Handlowej, Prezes UOKiK jest organem właściwym do rozpatrzenia wniesionego odwołania. Zgodnie z art. 93 ust. 6 i 7 ustawy o zużyt ym sprzęcie, karę pieniężną, o której mowa w sentencji decyzji, stanowiącą dochód budżetu państwa, należy wpłacić na rachunek bankowy Wojewódzkiego Inspektoratu Inspekcji Handlowej w Gdańsku w terminie 14 dni od dnia, w którym przedmiotowa decyzja stanie s ię ostateczna, tj. od dnia jej otrzymania. Zgodnie z art. 138 § 1 pkt 1 Kpa, organ odwoławczy wydaje decyzję, w której utrzymuje w mocy zaskarżoną decyzję. Biorąc powyższe pod uwagę, Prezes UOKiK orzekł, jak w sentencji. Niniejsza decyzja jest ostateczna w trybie postępowania administracyjnego. Pouczenie 1. Decyzja jest ostateczna w toku instancji. W terminie 30 dni od jej doręczenia stronie przysługuje skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Skargę należy wnieść za pośrednictwem Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów, Pl. Powstańców Warszawy 1, 00 - 950 Warszawa. 2. Od skarg wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym wysokości należności pieniężnej objętej zaskarżonym aktem i wynosi: 1) do 10.000 zł - 4 % wartości przedm iotu zaskarżenia, nie mniej jednak niż 100 zł; 2) ponad 10.000 zł do 50.000 zł - 3 % wartości przedmiotu zaskarżenia, nie mniej jednak niż 400 zł; 3) ponad 50.000 zł do 100.000 zł - 2 % wartości przedmiotu zaskarżenia, nie mniej jednak niż 1.500 zł; 4) ponad 100.00 0 zł - 1 % wartości przedmiotu zaskarżenia, nie mniej jednak niż 2.000 zł i nie więcej niż 100.000 zł. 3. W przypadku wniesienia od niniejszej decyzji skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, strona ma możliwość ubiegania się o zwolnienie o d kosztów albo przyznanie prawa pomocy. Prawo pomocy może być przyznane stronie na wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w toku postępowania sądowo - administracyjnego. Wniosek ten jest wolny od opłat sądowych. Wniosek o przyznanie prawa pomocy n ależy złożyć do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Urząd Ochrony Konkurencji i Konsumentów pl. Powstańców Warszawy 1 00 - 950 Warszawa tel. 22 556 01 76 dih@uokik.gov.pl www.uokik.gov.pl 25 4. Do należności pieniężnych w postaci kar pieniężnych nie uiszczonych w terminie stosuje się przepisy działu III ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2026 r. poz. 622 ). Podstawa prawna pouczenia: Art. 52 § 1, art. 53 § 1, art. 54 § 1, art. 230, art. 243 § 1, art. 244 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r. poz. 143); § 1 rozporządzenia Rady Ministr ów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2021 r. poz. 535 ze zm.), art. 8 ust. 1 z dnia 9 maja 2014 r. o informowaniu o cenach towarów i usług (Dz. U. poz. 2023 r. poz. 168) . Z upoważnienia Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów Anna Janiszewska Zastępca Dyrektora Departamentu Inspekcji Handlowej /podpisano kwalifikowanym podpisem elektronicznym/ Otrzymują: 1. [ xxx xxxxxxx xxxxx xxxxxxxxxx xxxxx xxxxxxxx xxxxxxx xxxxxx xxx xxxxxxx xxxxx xxxxxx xxxxxxx xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx x xxxxxxxxxxxxx xxxxxxxx xxxxx xxxxxxxx xx xx xxxxxx xxxxxxxxx xxxxxxxx xxx xxxxxxxx xxxxxx ] 2. Pomorski Wojewódzki Inspektor Inspekcji Handlowej w Gdańsku