DIH-III-12/2025

1 P REZES URZĘDU OCHRONY KONKURENCJI I KONSUM ENTÓW Warszawa, 28 stycznia 2025 r. DIH - 3.707.163.2024 .MB „informacje prawnie chronione oznaczono [xxx]” DECYZJA DIH - 3.1 2 .202 5 Na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 poz. 572), art. 1 ust. 3, art. 5 ust. 2 ustawy z dnia 15 grudnia 2000 r. o Inspekcji Handlowej (Dz. U. z 2024 r. poz. 312, z e zm.) oraz art. 6 ust. 1 ustawy z dnia 9 maja 2014 r. o informowaniu o cenach towarów i usług (Dz. U. z 2023 r. poz. 168) , po przeprowad zeniu postępowania administracyjnego w przedmiocie odwołania od decyzji Dolnośląskiego Wojewódzkiego Inspektora Inspekcji Handlowej z 10 października 2024 r. nakładającej na przedsiębiorcę ROSSMANN SUPERMARKETY DROGERYJNE POLSKA Sp. z o.o. z siedzibą w Łod zi, karę pieniężną w wysokości 5 000 zł (słownie: pięć tysięcy złotych), w związku z niewykonaniem obowiązków określonych w art. 4 ust. 1 w związku z art. 4 ust. 2 ustawy z dnia 9 maja 2014 r. o informowaniu o cenach towarów i usług (Dz. U. z 2023 r., poz. 168) oraz w § 3 rozporządzenia Ministra Rozwoju i Technologii z dnia 19 grudnia 2022 r. w sprawie uwidaczniania cen towarów i usług (Dz. U. z 2022 r. poz. 2776) — w odniesieniu do 11 partii produktów oferowanych do sprzedaży po obniżonych cenach , Prezes U rzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów utrzymuje w mocy zaskarżoną decyzję . Uzasadnienie O d 17 do 28 lipca 2023 r. inspektorzy reprezentujący Dolnośląskiego Wojewódzkiego Inspektora Inspekcji Handlowej, zwanego dalej: „Dolnośląskim WIIH” lub „organem pier wszej instancji”, przeprowadzili kontrolę w sklepie należącym do przedsiębiorcy xxxx xxxxxx xxxxxx x xxxxxxxxxxxxxxxxxx xxxxxxx xxxxxxx xxxxxxxxxx xxxxx , zwanego dalej: „przedsiębiorcą” lub „stroną” . Uprzednio, zgodnie z art. 48 ust. 1 ustawy z dnia 6 marca 2 018 r. Prawo przedsiębiorców (Dz. U. z 202 4 r. poz. 2 36 z e zm.), zwanej dalej: „Prawem przedsiębiorców”, skierowano do przedsiębiorcy zawiadomienie o zamiarze wszczęcia kontroli z 19 czerwca 2023 r., ze wskazaniem zakresu przedmiotowego kontroli obejmującego m.in. kontrolę przestrzegania przepisów ustawy z dnia 9 maja 2014 r. o informowaniu o cenach towarów i usług (Dz. U. z 2023 r. poz. 168), zwanej dalej: „ustawą o cenach”. Powyższe zawiadomienie doręczono 22 czerwca 2023 r. Inspektorzy reprezen tujący Dolnośląskiego WIIH wytypowali do kontroli 11 produktów oferowanych w obniżonych cenach. Przy p rodukt ach t ych uwidocznione były 4 rodzaje wywieszek cenowych (4 wywieszki w kolorze żółtym, na których czarną, pogrubioną czcionką umieszczono napis „ WYP RZEDAŻ ” , 3 wywieszki w kolorze czerwonym, na których w białym kółeczku umieszczono czerwoną czcionką napis „ MEGA! ” , 3 wywieszki w kolorze białym, 2 z czerwonym paskiem na górze wywieszki oraz 1 wywieszka w kolorze białym, z niebieskim paskiem na górze wywieszki i napisem „Czujesz klimat ” ). Ustalono, że w przypadku wszystkich skontrolowanych partii produktów oferowanych do sprzedaży po obniżonych cenach, podane na wywieszkach ceny obniżone były równe ( 7 partii produktów) lub wyższe (4 partie) od najniższ ej ceny obowiązującej w okresie 30 dni przez obniżką. Ponadto czcionka zastosowana do zaprezentowania informacji o najniższej cenie z ostatnich 30 dni przed wprowadzeniem obniżki była nieproporcjonalnie mniejsza w stosunku do pogrubionej czcionki zastosowa nej do uwidocznienia ceny przekreślonej i ceny obniżonej, co powodowało, że zestawienie informacji o cenach na wywieszce nie było przejrzyste. Powyższe ustalenia udokumentowano w protokole kontroli DL.KHU.8361.97.2023 z 28 lipca 2023 r. , do którego strona nie zgłosiła uwag. 27 lipca 2023 r. , na podstawie art. 18 ust. 1 pkt 1 oraz ust. 3 i 4 ustawy z dnia 15 grudnia 2000 r. o Inspekcji Handlowej (Dz. U. z 2020 r., poz. 1706, z e zm.), zwanej dalej: „ustawą o Inspekcji Handlowej” i art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2023 r. poz. 775 , ze zm.), zwanej dalej: „ k pa” oraz w związku z naruszeniem art. 4 ust. 1 i 2 ustawy o cenach i naruszeniem § 3 rozporządzenia M inistra Rozwoju i Technologii z dnia 19 grudnia 2022 r. w sprawie uwidaczniania cen towarów i usług (Dz. U. z 2022 r. poz. 2776), zwanego dalej: „rozporządzeniem Ministra Rozwoju”, Dolnośląski WIIH wydał decyzję zarządzającą niezwłoczne usunięcie przez przedsiębiorcę nieprawidłowości polegających na pod aniu na wywieszkach cenowych, cen obniżonych w sposób niejednoznaczny oraz budzący wątpliwości w przypadku 11 partii towarów oferowanych do sprzedaży , poprzez ich uwidocznienie w sposób zgodny z obowiązującymi przepisami. 31 lipca 2023 r. Dolnośląski WIIH skierował do strony na podstawie art. 33 ust. 1 ustawy o Inspekcji Handlowej wystąpienie pokontrolne informując o ustaleniach kontroli oraz wyznaczając przedsiębiorcy 14 - dniowy termin na udzielenie odpowiedzi. W odpowiedzi na ww. wystąpienie pokontrolne st rona poinformowała pismem z 14 sierpnia 2023 r., że 11 produktów, których etykiety cenowe zostały zakwestionowane w toku kontroli zostały usunięte z sali sprzedaży i ponownie wróciły do sprzedaży od 1 sierpnia 2023 r. ze zmienionymi cenami – część powrócił a do cen regularnych, a przy pozostałych obniżka została pogłębiona. W załączeniu strona przekazała wykaz cen dla kontrolowanych produktów przed 1 sierpnia 2023 r. oraz od 1 sierpnia 2023 r. 30 sierpnia 2023 r. Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsument ów (dalej jako „ Prezes UOKiK ”, „organ drugiej instancji” ), otrzymał za pośrednictwem Dolnośląskiego WIIH, odwołanie od decyzji z 27 lipca 2023 r. W odwołaniu strona wniosła o uchylenie ww. decyzji w całości i umorzenie postępowania. 2 8 września 2023 r. Pre z es UOKiK wydał decyzję uchylającą zaskarżoną decyzję i umorzył postępowanie pierwszej instancji z uwagi na bezprzedmiotowość postępowania, tj. usunięcie przez stronę stwierdzonych przez organ pierwszej instancji nieprawidłowości . Na podstawie art. 61 § 4 k pa, Dolnośląski WIIH zawiadomieniem z 1 8 września 2024 r., poinformował przedsiębiorcę o wszczęciu z urzędu postępowania administracyjnego w sprawie nałożenia kary pieniężnej w związku z niewy konaniem obowiąz ku, o którym mowa w art. 4 ust. 1 w związku z art. 4 ust. 2 ustawy o cenach oraz w § 3 rozporządzenia M inistra 3 Rozwoju , w odniesieniu do 11 partii towarów oferowanych do sprzedaży detalicznej po obniżonych cenach . Jednocześnie poinformowano na podstawie art. 9 i 10 § 1 k pa, że stronie prz ysługuje prawo wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz strona ma możliwość zapoznania się ze zgromadzonymi aktami , a także składać wnioski dowodowe do czasu zakończenia postępowania. Dodatkowo Dolnośląski WIIH zwrócił się do strony o p o danie informacji o w ysokości obrotów i przychodu, uzyskanych w 2023 r. , a także informacji do jakiej grupy przedsiębiorców należy zgodnie z Prawem przedsiębiorców. Pismem z 1 października 2024 r. strona przekazała informacji o wysokości obrotów i przychodu, uzyskanych w 2023 r. oraz wskazała , że posiada status dużego przedsiębiorcy w rozumieniu art. 4 pkt 6 ustawy z dnia 8 marca 2013 r. o przeciwdziałaniu nadmiernym opóźnieniom w transakcjach handlowych (Dz.U. z 2023 r. poz. 1790) . 10 października 202 4 r. Dolnośląski WIIH na podstawie art. 6 ust. 1 ustawy o cenach w związku z art. 3 ust. 1 pkt 6 ustawy o Inspekcji Handlowej oraz art. 104 kpa wydał decyzję (nr akt: DL.KHU .8361. 97 .202 3 ), na mocy której nałożył na przedsiębiorcę karę pieniężną w wysoko ści 5 000 zł (słownie: pięć tysi ęcy złotych) w związku z niewykonaniem obowiązków określonych w art. 4 ust. 1 w związku z art. 4 ust. 2 ustawy o cenach oraz w § 3 rozporządzenia Ministra Rozwoju - w odniesieniu do 11 partii produktów oferowanych do sprzeda ży po obniżonych cenach . 25 listopada 2024 r. Prezes UOKiK otrzymał za pośrednictwem Dolnośląskiego WIIH odwołanie od ww. decyzji, w którym strona zarzuciła naruszenie art. 4 ust. 1 i 2 ustawy o cenach, § 3 rozporządzenia Ministra Rozwoju, art. 7 kpa w związku z art. 77 § 1 kpa i art. 80 kpa oraz art. 107 § 3 kpa i art. 189 f pkt 1 kpa i wniosła o uchylenia decyzji w całości i umorzenie postępowania . Pismem z 4 grudnia 2024 r. Prezes UOKiK poinformował przedsiębiorcę o toczącym się postępowaniu a dministracyjnym w sprawie odwołania od decyzji Dolnośląskiego WIIH z 10 października 2024 r. oraz o przysługującym mu prawie do zapoznania się z aktami sprawy i wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów. Strona nie skorzystała z przysługującego jej prawa. Prezes UOKiK ustalił i stwierdził. Istotą postępowania odwoławczego jest ponowne rozpoznanie i rozstrzygnięcie tożsamej przedmiotowo i podmiotowo sprawy administracyjnej w granicach wyznaczonych rozstrzygnięciem decyzji organu pi erwszej instancji. W toku postępowania organ odwoławczy dokonuje oceny, czy odwołanie strony postępowania jest uzasadnione oraz sprawdza, czy wydana decyzja była prawidłowa. Stosownie do art. 5 ust. 2 ustawy o Inspekcji Handlowej w sprawach związanych z w ykonywaniem zadań i kompetencji Inspekcji organem właściwym jest wojewódzki inspektor Inspekcji Handlowej. Prezes UOKiK jest organem wyższego stopnia i w związku z tym, w ramach nadzoru, jest uprawniony do przeprowadzenia niniejszego postępowania. Zgodnie z art. 4 ust. 1 ustawy o cenach, w miejscu sprzedaży detalicznej i świadczenia usług uwidacznia się cenę oraz cenę jednostkową towaru (usługi) w sposób jednoznaczny, niebudzący wątpliwości oraz umożliwiający porównanie cen. Natomiast art. 4 ust. 2 ww. ust awy wskazuje, że w każdym przypadku informowania o obniżeniu ceny towaru lub usługi obok informacji o obniżonej cenie uwidacznia się również 4 informację o najniższej cenie tego towaru lub tej usługi, która obowiązywała w okresie 30 dni przed wprowadzeniem o bniżki. Z kolei w myśl § 3 ust. 1 rozporządzenia Ministra Rozwoju, cenę uwidacznia się w miejscu ogólnodostępnym i dobrze widocznym dla konsumentów, na danym towarze, bezpośrednio przy towarze lub w bliskości towaru, którego dotyczy. Cenę oraz cenę jednost kową uwidacznia się w szczególności: 1) na wywieszce; 2) w cenniku; 3) w katalogu; 4) na obwolucie; 5) w postaci nadruku lub napisu na towarze lub opakowaniu, o czym stanowi § 3 ust. 2 ww. rozporządzenia. Niezrealizowanie obowiązków, o których mowa w art. 4 ustawy o cenach powoduje – zgodnie art. 6 ust. 1 tej ustawy – nałożenie kary pieniężnej w wysokości do 20 000 zł. Przepis ten w sposób niewymagający dodatkowych założeń i wykładni, nakazuje wojewódzkiemu inspektorowi Inspekcji Handlowej wymierzyć karę pieniężną podmiotowi, który nie wykonuje obowiązku określonego w ww. przepisach, choćby naruszenie prawa miało charakter jednostkowy i stwierdzone w toku kontroli nieprawidłowości zostały skorygowane. Dowied zenie, że podmiot nie wykonał powyższego obowiązku powoduje konieczność nałożenia kary pieniężnej, która jest karą administracyjną. Jednocześnie w myśl art. 6 ust. 3 tej ustawy, przy ustalaniu wysokości kary pieniężnej uwzględnia się: 1) stopień naruszenia ob owiązków, o których mowa w art. 4 ust. 1 - 5, w tym charakter, wagę, skalę i czas trwania naruszenia tych obowiązków; 2) dotychczasową działalność przedsiębiorcy, w tym podjęte przez niego działania w celu złagodzenia lub naprawienia szkody poniesionej przez ko nsumentów, wcześniejsze naruszenia obowiązków, o których mowa w art. 4 ust. 1 - 5, przez tego przedsiębiorcę oraz uzyskane przez przedsiębiorcę korzyści majątkowe lub straty w związku z naruszeniem tych obowiązków; 3) wielkość obrotów i przychodu przedsiębiorcy ; 4) sankcje nałożone na przedsiębiorcę za to samo naruszenie w innych państwach członkowskich Unii Europejskiej w sprawach transgranicznych, jeżeli informacje o takich sankcjach są dostępne w ramach mechanizmu ustanowionego rozporządzeniem Parlamentu Europej skiego i Rady (UE) 2017/2394 z dnia 12 grudnia 2017 r. w sprawie współpracy między organami krajowymi odpowiedzialnymi za egzekwowanie przepisów prawa w zakresie ochrony konsumentów i uchylającym rozporządzenie (WE) nr 2006/2004 (Dz. Urz. UE L z 2017 r. Nr 345, str. 1, ze zm.). W odwołaniu strona zarzuca Dolnośląskiemu WIIH naruszenie prawa materialnego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: - art. 4 ust. 1 ustawy o cenach poprzez jego błędną wykładnię i uznanie, że sposób prezentowania cen oraz cen jednostkowych towarów przez stronę był niejednoznaczny i budzący wątpliwości, w sytuacji gdy na etykiecie cenowej uwidoczni ono obowiązującą cenę tow aru pogrubioną i dużą czcionką jak i zaprezentowa no cenę jednostkową poprzez wskazanie „1 szt. = cena” , - art. 4 ust. 2 ustawy o cenach poprzez jego błędną wykładnię i uznanie, że sposób informowania konsumentów przez s tronę o obniżce kontrolowanych produktó w był niezgodny z obowiązującymi regulacjami, w sytuacji gdy strona na każdej etykiecie 5 ponad informacją o obniżonej (przekreślonej) cenie uwidoczniła informację o najniższej cenie towaru, która obowiązywała w okresie 30 dni przed wprowadzeniem obniżki , - § 3 ust. 1 rozporządzenia Ministra Rozwoju poprzez jego błędną wykładnię i uznanie, że sposób informowania konsumentów przez s tronę o obniżce kontrolowanych produktów był niezgodny z obowiązującymi regulacjami, w sytuacji gdy s trona zgodnie z ww. rozporządze niem uwidoczniła cenę, cenę jednostkową towaru lub informację o obniżonej cenie bezpośrednio przy towarze lub w bliskości towaru, którego cena lub informacja dotyczy, poprzez umieszczenie etykiet cenowych na listwach znajdujących się bezpośrednio pod produ ktem umieszczonym na półce. Odnosząc się do powyższych zarzutów strony, Prezes UOKiK zauważa , że Dolnośląski WIIH w toku kontroli nie kwestionował braku cen, cen jednostkowych oraz informacji o obniżonej cenie, a jedynie to, że podane na wywieszkach ceny obniżone były równe lub wyższe od najniższej cen y obowiązującej w okresie 30 dni przed obniżką i wskazywał, że stosowany przez stronę wygląd wywieszek sugerował, że obniżka ceny została obliczona w stosunku do innej ceny niż najniższa cena z 30 dni przed ogłoszeniem obniżki. Prezes UOKiK s twierdza, że w sytuacji, gdy komunikowane jest, że produkt oferowany jest w cenie obniżonej, a w rzeczywistości nowa cena jest tożsama bądź wyższa, od najniższej obowiązującej dla danego towaru w ciągu ostatnich 30 dni przed obniżką, to nie mamy do czynienia z obniżoną ceną produktu lub uwidoczniona najniższa cena z 30 dni przed wprowadzeniem obniżki nie została wskazana prawidłowo. Prezentowanie obniżek cen może być wskazane konkretną wartością np. procentową lub też bez wskazywania wartości obniżki, jednakże zawsze wskazanie korzyści konsumenta musi się odnosić do najniższej ceny, która obowiązywała w okresie 30 dni przed wprowadzeniem obniżki. Wprowadzenie przep isów dotyczących obniżek cenowych produktów miało na celu eliminacje fałszywych obniżek i zagwarantowanie konsumentom łatwej oceny rzeczywistej wielkości rabatu i szybszych wyborów rynkowych na podstawie przejrzystych informacji dotyczących cen. Regulacje te mają zapobiec sztucznym zawyżaniom cen tuż przed ich „obniżką”, tak aby zwiększyć „atrakcyjność” oferty. Rozwiązaniem tego problemu jest właśnie wskazywanie korzyści konsumenta względem najniższej ceny z 30 dni przed wprowadzeniem obniżki. Zgodnie z zał ożeniami dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2019/2161 z dnia 27 listopada 2019 r. zmieniająca dyrektywę Rady 93/13/EWG i dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 98/6/WE, 2005/29/WE oraz 2011/83/UE w odniesieniu do lepszego egzekwowania i unow ocześnienia unijnych przepisów dotyczących ochrony konsumenta (Dz. Urz. UE. L Nr 328, str. 7), dalej jako: „dyrektywa Omnibus”, aby można było mówić o obniżce ceny to powinna być ona liczona w stosunku do najniższej ceny z 30 dni przed wprowadzeniem obniżk i a nie ceny rzeczywistej (regularnej). Jedynie odniesienie do najniższej ceny z 30 przed obniżką faktycznie świadczy, że mamy do czynienia z obniżoną ceną produktu. Prezes UOKiK stoi więc na stanowisku, że jeżeli przedsiębiorca informuje konsumentów o obn iżce ceny zobowiązany jest wskazywać korzyści wynikające z obniżki względem najniższej ceny z 30 dni przed obniżką. Natomiast w przypadku, gdy przedsiębiorca wskazuje wyłącznie korzyści wynikające z obniżki ceny względem ceny regularnej nie może informować konsumentów o obniżeniu ceny danego produktu. 6 Tożsame stanowisko zaprezentował Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej dalej jako: „TSUE” w wyroku z 26 września 2024 r w sprawie C - 330/23 orzekając, że art. 6a ust. 1 i 2 dyrektywy 98/6/WE Parlamentu Eur opejskiego i Rady z dnia 16 lutego 1998 r. w sprawie ochrony konsumenta przez podawanie cen produktów oferowanych konsumentom, zmienionej dyrektywą Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2019/2161 z dnia 27 listopada 2019 r. należy interpretować w ten sposób , że wymaga on, aby obniżka ceny produktu ogłaszana przez podmiot gospodarczy w formie albo wartości procentowej, albo zwrotu reklamowego mającego na celu podkreślenie korzystnego charakteru ogłoszonej ceny, została ustalona na podstawie „wcześniejszej cen y” w rozumieniu ust. 2 tego artykułu, tj. najniższej ceny stosowanej przez podmiot gospodarczy w okresie, który nie może być krótszy niż 30 dni przed zastosowaniem obniżki. TSUE wyraźnie wskazał, że cena sprzedaży produktu przedstawiana w ogłoszeniu jako c ena obniżona w rzeczywistości nie może być taka sama jak ta „wcześniejsza cena” czy wręcz wyższa od niej. Odnosząc się do zarzutów strony, Prezes UOKiK stwierdza, że w sytuacji, gdy komunikowane jest, że produkt oferowany jest w cenie obniżonej, a w rzeczy wistości nowa cena jest tożsama bądź wyższa, od najniższej obowiązującej dla danego towaru w ciągu ostatnich 30 dni przed obniżką, to nie mamy do czynienia z obniżoną ceną produktu lub uwidoczniona najniższa cena z 30 dni przed wprowadzeniem obniżki nie zo stała wskazana prawidłowo. W przedmiotowej sprawie na podstawie analizy ruchów cenowych ustalono, że dla wszystkich kontrolowanych produktów oferowanych w obniżonych cenach uwidoczniona na wywieszkach najniższa cena z 30 dni przed obniżką była nią faktycznie. Tym samym w przypadku 1 1 partii produktów , dla których nowa cena była tożsama lub wyższa od najniższej obowiązującej dla danego towaru w ciągu ostatnich 30 dni przed wprowadzeniem obniżki, należało uznać, że uwidocznienie informacji ce nowej sugerowało, że oferowane są one w cenie obniżonej, a w rzeczywistości konsument dokonywał zakupu produktu w cenie tożsamej lub wyższej z obowiązującą najniższą ceną z 30 dni przed wprowadzeniem obniżki. Zarówno w ocenie Dolnośląskiego WIIH, jak i org anu drugiej instancji należy uznać, że ceny zostały uwidocznione w sposób niejednoznaczny i budzący wątpliwości. Takie same stanowisko zaprezentował Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 10 grudnia 2024 r. s ygn. akt V SA/Wa 1896/24 , st wierdzając , że „ zastosowanie zwrotu reklamowego „PROMOCJA” oraz umieszczenie na etykiecie obok ceny, którą należało zapłacić za towar, innej, wyższej ceny określonej jako „cena regularna”, która mogła stanowić dla potencjalnego nabywcy punkt odniesienia, s powodowało, że cena towaru została uwidoczniona w sposób niejednoznaczny i budzący wątpliwości. Okoliczność, że poniżej mniejszym drukiem wskazano najniższą cenę z 30 dni przed obniżką, która nominalnie była równa cenie należnej za dany towar, nie eliminuj e niejednoznaczności i wątpliwości wynikających z przedstawionego sposobu uwidaczniania cen. Uwidoczniony na etykiecie zwrot reklamowy „PROMOCJA” sugeruje, że cena towaru została obniżona w stosunku do wcześniej obowiązującej ceny. Sąd stwierdza, że użycie takiego zwrotu lub innego o podobnym charakterze (np. „obniżka”, „okazja”) powinno odnosić się do najniższej ceny danego towaru, obowiązującej w okresie 30 dni przed wprowadzeniem obniżki, zgodnie z art. 4 ust. 2 o cenach. W związku z tym należy uznać, że zastosowanie zwrotu reklamowego „PROMOCJA” w sytuacji, gdy cena, którą potencjalny nabywca miał zapłacić, była równa najniższej cenie towaru obowiązującej w okresie 30 dni przed wprowadzeniem obniżki, prowadziło do dwuznaczności i mogło wprowadzać konsume nta w błąd. ”. 7 W tym miejscu należy podkreślić, że prawidłowe podawanie cen, w tym cen towarów, dla których w jakikolwiek sposób sugerowana jest obniżka ich cen, jest jednym z ważniejszych czynników mających wpływ na podjęcie decyzji o zakupie towaru przez konsumenta i umożliwia dokonania świadomego i korzystniejszego pod względem ekonomicznym wyboru. Przepisy dotyczące uwidaczniania cen nakładają na przedsiębiorców obowiązek informowania o cenach – a co za tym idzie również o obniżkach – w sposób jednoznacz ny, niebudzący wątpliwości oraz umożliwiający porównanie cen. Wymogi te należy stosować nie tylko do treści informacji o najniższej cenie z 30 dni przed wprowadzeniem obniżki, lecz także do jej formy, która ma zapewnić jasność i zrozumiałość, a także umożl iwiać łatwe porównanie cen i ocenę korzyści płynących z obniżki. W przedmiotowej sprawie strona informuje konsumenta o promocji, której w rzeczywistości nie ma, gdyż „cena promocyjna” jest tożsama lub wyższa od ceny jak obowiązywała przez ostanie 30 dni p rzed ogłoszeniem promocji. Oczywiście przedsiębiorca może swobodnie kształtować ceny, ale nie może informować o obniżce ceny produktu, i uznawać jako obniżkę odwoływanie się do innej ceny, niż najniższ a z 30 dni przed ogłoszeniem obniżki. Obowiązujące prze pisy nie zakazują również przedsiębiorcom zmian cen, w tym ich obniżenia (i informowania o tym konsumentów) częściej niż raz na 30 dni. Przedsiębiorca może obniżać cenę produktu w dowolny sposób, nawet kilkukrotnie w ciągu 30 dni, jednakże aby można było m ówić o rzeczywistej obniżce za każdym razem kiedy informuje o tym konsumentów , zobowiązany jest obok ceny obniżonej uwidocznić rzetelną i zgodną z prawdą informację o najniższej cenie, która obowiązywała w okresie 30 dni przed wprowadzeniem obniżki i korzyści wynikające z obniżki wskazać właśnie względem tej ceny. Strona zakomunikowała obniżkę cen poprzez oznaczenie produktów nią objętych 4 rodzaj ami wywieszek cenowych (w kolorze żółtym z napis „WYPRZEDAŻ”, w kolorze czerwonym z napisem „MEGA!” w biały m kółku, w kolorze białym, z czerwonym paskiem na górze wywieszki oraz w kolorze białym, z niebieskim paskiem na górze i napisem „Czujesz klimat”) , w związku z czym zaistniał przypadek „informowania o obniżeniu ceny towaru", o którym mowa w art. 4 ust. 2 u stawy o cenach. Strona wskazuje w odwołaniu, że „każdy z kontrolowanych produktów przez 29 dni znajdował się w sprzedaży w cenie, która następnie na etykiecie została przekreślona” oraz że „zaprezentowała najniższą cenę z 30 dni przed wprowadzeniem obniżki zgodną z ceną, która faktycznie obowiązywała w poprzedniej promocji zakończonej równo 30 dni przed rozpoczęciem kolejnej”, tj. obniżyła ceny produktów objętych akcją promocyjną względem ich ceny dotychczasowej (przekreślonej na etykiecie ) , co jak wskazano wyżej jest nieprawidłowe. Jeżeli mamy do czynienia z rzeczywistą obniżką cen prezentowanie korzyści względem ceny dotychczasowej, regularnej jest dopuszczalne jedynie dodatkowo i w sposób równorzędny jak korzyści naliczanych od najniższej ceny z 30 dni pr zed obniżką. W przypadku prezentowanie rabatów obliczanych wyłącznie w odniesieniu do innych cen poza najniższą ceną z 30 dni przed obniżką nie można mówić o rzeczywistej obniżce cen i jeżeli przedsiębiorca informuje konsumentów o obniżce cen narusza przep isy w zakresie sposobu uwidaczniania cen, ponieważ stosowany przez niego sposób prezentowania informacji cenowych jest niejednoznaczny, budzący wątpliwości oraz uniemożliwiający porównanie cen. Przedsiębiorca może uwidocznić inne ceny odniesienia przy ogł aszaniu obniżki ceny, pod warunkiem że takie dodatkowe ceny są wyraźnie wyjaśnione, nie wprowadzają w błąd i nie odwracają uwagi konsumenta od najniższej ceny towaru z 30 dni przed wprowadzeniem obniżki. Należy przy tym podkreślić, że obniżka ceny musi być przedstawiona 8 z wykorzystaniem najniższej ceny z 30 dni przed wprowadzeniem obniżki jako ceny odniesienia. Zatem jeżeli przedsiębiorca chce podać inną cenę odniesienia np. cenę regularną, nie jest to zabronione, ale nie zwalnia go z obowiązku odniesienia korzyści cenowej do najniższej ceny towaru z 30 dni przed wprowadzeniem obniżki. Zatem przedsiębiorca ma możliwość wskazania ceny regularnej, jednakże musi on przede wszystkim w przypadku ogłoszenia obniżki ceny towaru uwidocznić wszystkie informacje cenow e wynikające z ustawy o cenach, tj. jednoznaczną, niebudzącą wątpliwości i umożliwiającą porównanie cen obniżoną cenę, cenę jednostkową oraz informację o najniższej cenie tego towaru lub tej usługi, która obowiązywała w okresie 30 dni przed wprowadzeniem o bniżki. Uzasadniając swoje zarzuty s trona wskazała dodatkowo , że d ecyzją z 28 września 2023 r. Prezes UOKiK uchylił zaskarżoną decyzję Dolnośląskiego WIIH z 27 lipca 2023 r. w całości i umorzył postępowanie pierwszej instancji. Prezes UOKiK podkreśla, że decyzj a Dolnośląskiego WIIH z 27 lipca 2023 r. została wydana w toku kontroli na podstawie art. 18 ust. 1 pkt 1 ustawy o Inspekcji Handlowej i dotyczyła niezwłocznego usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości. Organ drugiej instancji uchylił ww. decyzję Dol nośląskiego WIIH z uwagi na bezprzedmiotowość sprawy, tj. ze względu na usunięcie przez s tronę z sali sprzedaży zakwestionowanych produktów, które następnie zostały przywróc one do sprzedaży (od 1 sierpnia 2023 r.) ze zmienionymi cenami, tj. przy części tow arów ceny przywrócono do cen regularnych, a przy pozostałych obniżka została pogłębiona. Podkreślić jednak należy, że Prezes UOKIK wskazał przy tym, że w świetle zgromadzonego materiału dowodowego naruszenie przez przedsiębiorcę przepisów art. 4 ustawy o c enach jest w jego ocenie, bezsporne , a zarówno postępowanie prowadzone przez Dolnośląskiego WIIH, jak i wydana przez niego decyzja z 27 lipca 2023 r. były prawidłowe. W odwołaniu strona zarzuciła ponadto Dolnośląskiemu WIIH n aruszenie prawa procesowego, tj .: - a rt. 107 § 3 k pa poprzez sfomułowanie uzasadnienia decyzji w sposób niejasny i ogólnikowy, uniemożliwiający stronie zapoznanie się z motywami rozstrzygnięcia oraz tokiem rozumowania organu, które doprowadziło do uznania przez organ, że s trona wskazała ceny obniżone w sposób niejednoznaczny, budzący wątpliwości, a nawet wprowadzający w błąd, w szczególności poprzez brak wskazania przez organ faktów, które uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom o dmówił wiarygodności i mocy dowodowej ; - art. 7 kpa w związku z art. 77 § 1 kpa i art. 80 kpa poprzez pominięcie dowodu z raportu przedstawiającego ruch cenowy kontrolowanych produktów w okresie od 15 czerwca 20 23 r. do 14 lipca 2023 r., a tym samym uznanie, że strona w sposób niezgodny z obowiązującymi przepisami poinformowała konsumentów o obniżce kontrolowanych produktów, oraz przedstawiła ceny towarów w sposób niejednoznaczny i budzący wątpliwości, w sytuacji gdy s trona wykazała, iż kontrolowane artykuły przez 29 dni znajdowały się w sprzedaży w cenie regularnej, a następnie ich cena została ponownie obniżona do obowiązującej we wcześniejszym okresie promocyjnym . Odnosząc się do powyższego Prezes UOKiK zauważa, że artykuły 7, 77 k pa oraz 80 i 107 k pa, określają zasady postępowania administracyjnego. Stanowią, one m.in., iż w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności, podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do 9 zała twienia sprawy. Z zasady ogólnej prawdy obiektywnej (art. 7 k pa) wynika nakaz podjęcia przez organ administracji publicznej wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, co znajduje swoją konkretyzację w treści art. 77 k p a, zgodnie z którym organ administracji jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Przepis ten nakłada na organ administracji publicznej prowadzący postępowanie obowiązek zgromadzenia w sposób wyczerpujący materiału d owodowego, a następnie pełnej analizy całokształtu tego materiału celem prawidłowego ustalenia podstawy faktycznej decyzji administracyjnej (zob. wyrok WSA w Warszawie z 24 kwietnia 2014 r. VIII SA/Wa 1056/13, LEX nr 1486656). Na podstawie całokształtu mat eriału dowodowego organ ocenia, czy dana okoliczność została udowodniona, a podjęte przez organ rozstrzygnięcie oraz okoliczności stanowiące podstawę rozstrzygnięcia powinny znaleźć odzwierciedlenie w decyzji spełniającej wymogi określone w art. 107 k pa. W ocenie Prezesa UOKiK, w przedmiotowej sprawie Dolnośląski WIIH postępował w zgodzie ze wskazanymi wyżej regułami postępowania administracyjnego . Analiza akt sprawy wykazała, że organ pierwszej instancji wydając zaskarżoną decyzję oparł się na spójnym i jednoznacznym materiale dowodowym, a przede wszystkim na ustaleniach kontroli opisanych w protokole kontroli DL.KHU.8361.97.2023 wraz z załącznikami. Zgodnie art. 76 § 1 kpa protokół kontroli jest dokumentem urzędowym. Jak wynika z wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 27 lutego 2020 r. w sprawie sygn. VI SA/Wa 2107/19 (lex nr 3034073), protokół kontroli jako dokument urzędowy korzysta z wiarygodności zawartych w nim ustaleń. Dokument urzędowy stanowi podstawowy element materiału dowo dowego w postępowaniu administracyjnym. Dokumenty urzędowe korzystają ze szczególnej mocy dowodowej, ponieważ stanowią dowód tego, co zostało w nich urzędowo stwierdzone. Z dokumentem urzędowym związane jest domniemanie prawdziwości jego treści. Organ prow adzący postępowanie nie może wobec tego swobodnie oceniać ani kwestionować treści dokumentu urzędowego. Istota protokołu z kontroli wyraża się w tym, że dokument ten odzwierciedla i potwierdza istniejący w momencie kontroli stan faktyczny. Z protokołu kont roli sporządzonego przez Dolnośląskiego WIIH wynika, że w dniu kontroli tj. 17 lipca 2023 r. przedsiębiorca dla wszystkich skontrolowanych partii produktów oferowanych do sprzedaży po obniżonych cenach uwidocznił na wywieszkach ceny obniżone równe (7 parti i produktów) lub wyższe (4 partie) od najniższej ceny obowiązującej w okresie 30 dni przez obniżką. Należy więc uznać, jak obszernie omówiono to wcześniej, że cena obniżona nie została naliczona względem najniższej ceny tego towaru, która obowiązywała w ok resie 30 dni przed wprowadzeniem obniżki. Prezes UOKiK jeszcze raz podkreśla, że w przypadku gdy strona informuje o obniżce cen produktów, niezależnie czy wskazuje procentowe , czy kwotowe obniżki, zobowiązana jest do wykazania obniżki w odniesieniu do najn iższej ceny z 30 dni przed wprowadzeniem obniżki. A w przypadku, gdy nowa cena jest tożsama bądź wyższa, od rzeczywistej najniższej ceny obowiązującej dla danego towaru w ciągu ostatnich 30 dni przed obniżką, to nie mamy do czynienia z obniżką więc cena po obniżce została podana w sposób niejednoznaczny i budzący wątpliwości. Prezentowanie obniżek (wartościowo lub nie) liczonych wyłącznie w odniesieniu do innych cen, co miało miejsce w przedmiotowej sprawie, a tym samym uwidacznianie ceny obniżonej równej l ub wyższej od najniższej ceny z 30 dni przed obniżką, budzi wątpliwości co do istnienia faktycznej obniżki ceny i korzyści płynących z obniżki i w ocenie organu drugiej instancji narusza art. 4 ust. 1 w związku z art. 4 ust. 2 ustawy o cenach. Organ drugie j instancji 10 podkreśla, że p rzepisy ustawy o cenach są prawem powszechnie obowiązującym i dotyczą każdego przedsiębiorcy świadczącego usługi lub dokonującego sprzedaży detalicznej towarów. Nieznajomość przepisów lub ich niewłaściwa interpretacja nie zwalnia z obowiązku prawidłowego uwidaczniania cen oraz informacji o obniżonej cenie. Strona, w przypadku informowania o obniżeniu ceny towaru, była zobowiązana do przekazania konsumentom informacji o cenie, która obowiązywała w okresie 30 dni przed wprowadzeniem obniżki i informacji o obniżonej cenie przedstawionej w sposób jednoznaczny i niebudzący wątpliwości i w przypadku 1 1 partii produkt ów obowiązkom tym uchybiła. Prezes UOKiK analizując całokształt zebranego w sprawie materiału dowodowego stwierdza, że Doln ośląski WIIH wydając decyzję z 1 0 października 2024 r. uwzględnił wszystkie okoliczności sprawy i prawidłowo ocenił zebrany materiał dowodowy w sprawie. Strona nie przedstawiła żadnego dowodu podważającego ustalony przez organ pierwszej instancji i udokumentowany w protokole kontroli z 28 lipca 2023 r. DL.KHU.8361.97.2023 stan faktyczny. Akta sprawy, w szczególności protokół kontroli z 28 lipca 2023 r. DL.KHU.8361.97.2023 oraz dołączona do niego dokumentacja, wskazują wyraźnie, że cały materiał dowod owy został zebrany, a następnie rozpatrzony w toku postępowania administracyjnego. Zdaniem organu drugiej instancji, w niniejszej sprawie zostały podjęte wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, a wydana decyzja została opa rta na całokształcie zebranego materiału dowodowego. Należy wskazać, że z punktu widzenia zastosowania przepisów ustawy o cenach istotne znaczenie ma fakt, że strona nie wypełniła w sposób należyty obowiązków wynikających z art. 4 ust. 1 w związku z ust. 2 ww. ustawy, dla 11 partii towarów (100 % skontrolowanych), co znajduje jednoznaczne potwierdzenie w materiale dowodowym - protokole kontroli, przyjętym przez stronę bez uwag. Zgodnie z art. 107 § 1 k pa decyzja Dolnośląskiego WIIH wydana 10 października 20 24 r. zawiera uzasadnienie faktyczne i prawne. Uzasadnienie faktyczne decyzji zawiera wskazanie: faktów, które organ pierwszej instancji uznał za udowodnione (w szczególności niewykonanie ciążących na stronie obowiązków), dowodów, na których się oparł (w s zczególności protokołu kontroli z 28 lipca 2023 r. DL.KHU.8361.97.2023), natomiast uzasadnienie prawne tej decyzji zawierało wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji wraz z przytoczeniem przepisów prawa. Uzasadnienie zaskarżonej decyzji, nawet jeżeli nie przek onuje strony o słuszności podjętego rozstrzygnięcia i zasadności przesłanek, którymi kierowano się przy rozstrzygnięciu sprawy, to w przekonaniu Prezesa UOKiK było wystarczające, by uznać, iż uczyniono zadość wymaganiom dotyczącym zasad praworządności, pog łębiania zaufania do organów administracji oraz zasady przekonywania. Zarzucając Dolnośląskiemu WIIH niepełne uzasadnienie decyzji strona przywołała również zasadę przekonywania zawartą w art. 11 k pa . Z asada ta nakazuje wyjaśnianie stronie zasadność przes łanek w oparciu o które został a wydan a decyzj a w toku postępowania administracyjnego tak, aby w miarę możliwości przekonać stronę do wykonania decyzji bez stosowania środków przymusu. U zasadnienie decyzji powinno więc być skonstruowane w sposób umożliwiają cy realizację zasady ogólnej przekonywania , a także objaśniać tok myślenia prowadzący do zastosowania konkretnego przepisu prawnego w sprawie. Motywy decyzji muszą być tak ujęte, aby strona zainteresowana mogła zrozumieć i w miarę możliwości zaakceptować z asadność przesłanek faktycznych i prawnych, którymi kierował się organ przy wydaniu decyzji" (WSA w Bydgoszczy w wyr. z 9.4.2015 r., II SA/Bd 82/15, Legalis). Należy jednak podkreślić, że sam fakt, iż strona nie zgadza się z interpretacją 11 przepisów dotyczą cych cen prezentowaną przez organ pierwszej instancji nie stanowi, że został y naruszone przepisy kpa. W ocenie Prezesa UOKiK zasadność oraz podstawy wydania decyzji zostały stronie dokładnie wyjaśnione , a w ydana przez Dolnośląskiego WIIH decyzja odpowiada prawu i jest wynikiem błędnych działań stron y. Z kolei odnosząc się do zarzutu strony, że Dolnośląski WIIH pomin ął dow ód z raportu przedstawiającego ruch cenowy kontrolowanych produktów w okresie od 15 czerwca 2023 r. do 14 lipca 20 23 r. należy podkreślić, że zakres kontroli obejmował m. in. S prawdzenie , czy cena podana na wywieszkach jako najniższa cen , która obowiązywała w okresie 30 dni przed w prowadzeniem obniżki, rzeczywiście była ceną najniższą w tym okresie. Nie można się zgod zić ze stwierdzeniem strony, że organ całkowicie pominął przekazany w trakcie kontroli ww. raport przedstawiający ruch cenowy kontrolowanych produktów , gdyż z treści protokołu kontroli jednoznacznie wynika, ż e inspektorzy właśnie na podstawie ruchów cenowy ch udokumentowanych w ww. raportach ustalili , że w przypadku wszystkich skontrolowanych produktów, najniższa cena z ostatnich 30 dni przed wprowadzeniem obniżki (uwidoczniona na wywieszkach cenowych) faktycznie nią była. Stwierdzenie oferowania do sprzedaży produktów w promocji w cenie wyższej lub równej cenie najniższej oparte było właśnie o raport przedstawiający ruch cenowy kontrolowanych produktów w okresie od 15 czerwca 2023 r. do 14 lipca 2023 r . Podsumowując, b iorąc powyższe pod uwagę zarzut y strony dotyczący naruszenia naruszenie prawa procesowego , tj. art. 7 , 77 § 1 , 80 oraz 107 § 3 należy uznać za bezzasadne. Dodatkowo strona zarzuciła Dolnośląski emu WIIH naruszenie art. 189 f § 1 pkt 1 kpa poprzez jego błędną wykładnię i uznanie, że przesłanka zaistnienia znikomej wagi naruszenia prawa nie występuje, a przez to nie zachodzi przesłanka do odstąpienia od wymierzenia kary. Prezes UOKiK, po przeanalizowaniu sprawy nie widzi podstaw do odstąpienia od wymierzenia kary w ramach instytucji przewidzianej w art. 189f kpa. Prezes UOKiK nie znalazł podstaw do zastosowania art. 189f § 1 p kt 1 kpa, tj. odstąpienia od wymierzenia kary pieniężnej i poprzestania na pouczeniu. Przepis ten przewiduje dwa warunki, które muszą zostać spełnione łącznie, aby organ administracji publicznej mógł odstąpić od nałożenia kary pieniężnej. Po pierwsze waga naruszenia musi być znikoma, przez co należy rozumieć, że istotność, znaczenie oraz rozmiar naruszonego obowiązku są niewielkie. Natomiast w trakcie kontroli ustalono, że strona uwidoczniła informacje cenowe dla wszystkich 1 1 skontrolowanych produktów ofer owanych w obniżonej cenie (100% wszystkich skontrolowanych) w sposób niejednoznaczny i budzący wątpliwości , tj. podane na wywieszkach ceny obniżone były równe (7 partii produktów) lub wyższe (4 partie) od najniższej ceny obowiązującej w okresie 30 dni prze z obniżką , a tym samym jak ustalono obniżka cen nie została wyliczona w odniesieniu do najniższej ceny z 30 dni przed obniżką, U widocznione przy produktach ceny sugerowały, że towar sprzedawany jest w cenie obniżonej, a w rzeczywistości nowa cena była równ a lub wyższa od najniższej obowiązującej dla danego towaru w ciągu ostatnich 30 dni. Tym samym wagi naruszenia prawa nie można uznać za znikomą, gdy przy wszystkich skontrolowanych produktach oferowany ch do sprzedaży po obniżonej cenie, nie było rzetelnych informacji cenowych, a tym samym konsumenci zostali pozbawieni możliwości oceny rzeczywistej wielkości rabatu. Organ drugiej instancji, stwierdza, że naruszenie nałożonych przez przedsiębiorcę obowiązków w sposób bezpośredni godziło w interesy konsumentów i ograniczało dostęp do ważnej dla nich 12 informacji o cenie wyrobów, zagwarantowanej obowiązującymi przepisami. Podkreślić należy, że cena jest podstawowym kryterium obiektywnej informacji o wartości towaru wyrażonej w jednostkach pieniężnych, szczególnie w kontekście porównania jej z takimi wartościami innych towarów – podobnych, o odmiennych cechach co do marki, producenta, ilości, wzornictwa, poziomu technicznego, itp. Stąd też wagi naruszenia prawa nie można uznać za znikomą. N iewłaściwe wskazanie obniż ki względem innej ceny niż najniższa cena sprzed 30 dni przed wprowadzeniem obniżki pozbawi a konsumentów możliwości ustalenia czy rzeczywiście mają do czynienia z obniżką ceny oraz oceny rzeczywistej wielkości rabatu . Dodatkowo Prezes UOKiK wyjaśnia, że podmioty działające na rynku są zobowiązane do znajomości obowiązujących przepisów prawa i jego respektowania. To na przedsiębiorcy spoczywa m. in. obowiązek dopilnowania, by przy oferowaniu do sprzedaży produktów lub usług konsument za każdym razem otrzym ywał wyczerpującą, konkretną, rzetelną informację cenową. Podkreślić należy, iż okoliczność ta całkowicie zależy od przedsiębiorcy. Nadrzędnym celem ustawy o cenach jest bowiem ochrona interesów konsumentów oraz prawidłowa konkurencja między przedsiębiorst wami. Jak już wskazano wcześniej wprowadzenie przepisów dotyczących obniżek cenowych produktów miały na celu eliminacje fałszywych obniżek i zagwarantowanie konsumentom łatwej oceny rzeczywistej wielkości rabatu i szybszych wyborów rynkowych na podstawie p rzejrzystych informacji dotyczących cen, a także stworzenie identyczne warunki dla podmiotów prowadzących działalności gospodarczą. W toku niniejszej kontroli organ wytypował do oceny w zakresie uwidaczniania informacji o cenach 1 1 partii wyrobów oferowany ch do sprzedaży po obniżonej cenie i do tej właśnie liczby skontrolowanych należy odnieść liczbę wyrobów zakwestionowanych, co pozwala na ustalenie skali nieprawidłowości. W toku kontroli przeprowadzonej u przedsiębiorcy na 1 1 wytypowanych do kontroli prod uktów we wszystkich przypadkach stwierdzono nieprawidłowości związane z uwidacznianiem cen, więc nie może być mowy o uznaniu wagi naruszenia za znikomą. Drugim warunkiem uzasadniającym odstąpienie od nałożenia kary pieniężnej jest zaprzestanie naruszania p rawa przez stronę. W przedmiotowej sprawie strona podjęła działania, które wyeliminowały nieprawidłowości stwierdzone w toku kontroli. W ocenie organu drugiej instancji przesłanka pierwsza nie została spełniona, natomiast druga przesłanka zaprzestanie naru szenia – została podjęta przez stronę w wyniku kontroli, w związku z powyższym organ stwierdza, iż nie ma podstaw do zastosowania tego przepisu i do odstąpienia od wymierzenia kary na podstawie art. 189f § 1 pkt 1 kpa. Nie została spełniona również przesła nka z pkt 2 art. 189f § 1 kpa, ponieważ nie była wydana przez inny uprawniony organ administracji publicznej prawomocna decyzja nakładająca na stronę za to samo zachowanie administracyjną karę pieniężną, jak również strona nie została prawomocnie ukarana z a wykroczenie lub wykroczenie skarbowe, czy też prawomocnie skazana za przestępstwo lub przestępstwo skarbowe, a kara ta spełniałaby cele, dla których miałaby być nałożona administracyjna kara pieniężna. Nadto należy podkreślić, że naruszenia z ustawy o in formowaniu o cenach kwalifikowane są jako czyny o charakterze deliktu administracyjnego, który zagrożone są karą pieniężną określoną w art. 6 ustawy o cenach. Postępowania w tym zakresie mogą być prowadzone wyłącznie przez organy Inspekcji Handlowej, zaś z uwagi na właściwość terytorialną, w stosunku do strony mogły być one prowadzone przez Dolnośląski WIIH. Inny organ nie mógł na terenie podlegającym 13 kognicji Dolnośląski ego WIIH nałożyć kary pieniężnej za to samo naruszenie, co oznacza, że przepisy art. 18 9f § 1 pkt 2 kpa nie mają zastosowania w niniejszej sprawie. Po przeanalizowaniu akt sprawy Prezes UOKiK stwierdził, że w rozpatrywanej sprawie nie zaistniały również okoliczności, o których mowa w art. 189f § 2 kpa, tj. zastosowanie art. 189f § 2 kpa nie spełnieni celów, dla których miałaby być nałożona administracyjna kara pieniężna określona w art. 6 ust. 1 ustawy o cenach. Okoliczności i waga naruszenia prawa nie budzą wątpliwości, co do istnienia przesłanek faktycznych uzasadniających nałożenie kary pi eniężnej. Strona nie dopełniła obowiązków nałożonych na nią w art. 4 ustawy o cenach, bowiem dla 1 1 produktów o obniżonej cenie uwidoczniła ceny w sposób niejednoznaczny i budzący wątpliwości. Literalna wykładnia ww. przepisu jednoznacznie wskazuje, iż wa runkiem zastosowania odstąpienia od wymierzenia kary jest usunięcie naruszenia prawa, przy czym termin ten należy interpretować ściśle, a więc bez rozszerzenia jego znaczenia na przypadki „zaprzestania naruszania prawa”, tych bowiem dotyczy regulacja art. 189f § 1 kpa (por. Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz. Red. prof. dr hab. Marek Wierzbowski, red. prof. dr hab. Aleksandra Wiktorowska. Rok 2021: „Z uwagi na odmienne brzmienie tych sformułowań na gruncie komentowanego artykułu, należy uznać, że "usunięcie naruszenia prawa" nie jest tożsame z "zaprzestaniem naruszenia". Tym samym, aby usunąć naruszenie prawa nie wystarczy przerwać naruszania przepisów prawa, lecz należy usunąć skutki naruszenia (z oczywistych przyczyn nie jest możliwe wyelimin owanie samego naruszenia, a więc zdarzenia z przeszłości, które już zaistniało”). Charakter naruszeń, jakich dopuściła się strona, wyklucza możliwość usunięcia skutków naruszenia prawa (por. uzasadnienie wyroku WSA w Warszawie z dnia 25.07.2019 r. Sygn. akt VI SA/Wa 991/19: „Warunkiem odstąpienia od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej jest także przywrócenie stanu zgodnego z prawem, naruszonego przez zachowanie stanowiące podstawę odpowiedzialności administracyjnej. Jak słusznie podkreślił organ us unięcie naruszenia prawa nie jest tożsame z zaprzestaniem naruszania. Aby usunąć naruszenie prawa nie wystarczy przerwać naruszania przepisów prawa, lecz należy usunąć skutki naruszenia.”). Ponieważ cena musi być uwidocznione przez przedsiębiorcę w sposób jednoznaczny, niebudzący wątpliwości i umożliwiający porównanie cen w momencie oferowania danego produktu lub usługi, tak aby konsument na tej podstawie mógł podjąć decyzję o zakupie (tj. uwidocznienie cen ma charakter obowiązku przedumownego) zatem w prze dmiotowej sprawie brak jest możliwości zastosowania art. 189f § 2 i 3 kpa. Podsumowując Prezes UOKiK podkreśla, że niezrealizowanie obowiązków wskazanych w ustawie o cenach zgodnie z jej art. 6 ust. 1, powoduje nałożenie kary pieniężnej w wysokości do 20 0 00 zł. Przepis ten nakazuje wojewódzkiemu inspektorowi Inspekcji Handlowej wymierzyć karę pieniężną podmiotowi, który nie wykonuje obowiązku określonego w ww. przepisach, choćby naruszenie prawa miało charakter jednostkowy. Dowiedzenie, że podmiot nie wyko nał powyższego obowiązku powoduje konieczność nałożenia kary pieniężnej, która jest karą administracyjną. Cechą charakterystyczną sankcji administracyjnej, a taką jest właśnie kara pieniężna nakładana na podstawie ustawy o cenach, jest jej automatyczne st osowanie wobec podmiotu ponoszącego odpowiedzialność za naruszenie ciążących na nim obowiązków. Samo zatem stwierdzenie – udowodnienie braku informacji w zakresie cen, jak też sprzecznego z ustawą sposobu ich uwidocznienia – jest wystarczającą przesłanką d o nałożenia kary pieniężnej. Powyższa ustawa nie przewiduje przy tym możliwości badania przez organy Inspekcji 14 istnienia winy, bądź jej braku po stronie podmiotu, u którego ujawniono nieprawidłowości. Zatem samo stwierdzenie w wyniku kontroli, że podmiot n ie zrealizował ciążącego na nim obowiązku ustawowego powoduje konieczność nałożenia kary pieniężnej, która jest karą administracyjną. Kara pieniężna powinna także odpowiadać wymogom wskazanym przez prawodawcę unijnego, który w art. 8 dyrektywy Parlamentu E uropejskiego i Rady 98/6/WE z dnia 16 lutego 1998 r. w sprawie ochrony konsumenta przez podawanie cen produktów oferowanych konsumentom (Dz. U. L z 1998 r. Nr 80) nakazuje, że musi być ona skuteczna, proporcjonalna i odstraszająca (porównaj w tym zakresie wyrok NSA z 23 maja 2012 r., II GSK 684/11, czy wyrok NSA z 19 grudnia 2012 r., II GSK 1823/11). Skuteczność kary przejawia się w możliwości jej nałożenia i wyegzekwowania. Żeby kara była odstraszająca, jej wysokość powinna być dotkliwa dla przedsiębiorcy. Kara nałożona na podmiot musi także spełniać funkcję prewencyjną oraz dyscyplinująco - represyjną, tj. być ostrzeżeniem dla przedsiębiorcy, mającym na celu niedopuszczenie do powstania nieprawidłowości w przyszłości. Wymierzona kara powinna być przy tym pro porcjonalna, to jest właściwa do osiągnięcia zakładanego celu, jakim jest zapewnienie, aby w obrocie dostępne były tylko towary opatrzone odpowiednimi informacjami cenowymi, jak również kara powinna być możliwie najmniej uciążliwa. Art. 6 ustawy o cenach statuuje odpowiedzialność administracyjną podmiotów, wobec których stwierdzono naruszenie wymagań określonych w art. 4 ww. ustawy. Regulacja ta ma na celu wyeliminowanie nieprawidłowości w informowaniu konsumentów o cenach towarów i usług. Odpowiedzialność wynikająca z ww. przepisu ma charakter obiektywny i powstaje z chwilą popełnienia naruszenia. Obiektywny charakter odpowiedzialności administracyjnej opiera się na zasadzie ryzyka (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 8 października 2010 r., syg n. II OSK 1079/12). Oznacza to, że przesłanką tej odpowiedzialności jest stwierdzenie nieprzestrzegania przez określony podmiot nałożonych prawem obowiązków. Wobec powyższego, organ po stwierdzeniu faktu naruszenia obowiązku, o którym mowa w art. 4 ustawy o cenach, może jedynie wydać decyzję administracyjną, na podstawie której nakłada karę pieniężną w przewidzianej w tej ustawie wysokości. Mając więc na uwadze charakter odpowiedzialności administracyjnej, bez znaczenia pozostają przyczyny powstania niepraw idłowości oraz okoliczności podniesione przez przedsiębiorcę, gdyż karę wymierza się za samo naruszenie prawa. Po przeprowadzonym postępowaniu administracyjnym, Prezes UOKiK uznaje, iż Dolnośląski WIIH wydał decyzję zgodną z obowiązującym stanem prawnym pr zy uwzględnieniu ustawowych wytycznych wymiaru sankcji wskazanych w art. 6 ust. 3 ustawy o cenach oraz wspomnianych wymogów ujętych w celach regulacji. Dokonując oceny stopnia naruszenia obowiązków przez przedsiębiorcę, organ pierwszej instancji, uwzględni ając charakter, wagę, skalę i czas trwania naruszenia obowiązków ustalił prawidłowo, że stopień naruszenia obowiązków w zakresie uwidaczniania cen jest wyższy niż znikomy, gdyż sposób prezentacji informacji cenowej zastosowany przez przedsiębiorcę nie zape wnił konsumentom rzetelnej i precyzyjnej informacji o cenach oferowanych towarów, w sposób niebudzący wątpliwości i umożliwiający dokonanie racjonalnego wyboru towarów. Przedsiębiorca naruszył art. 4 ust. 1 w związku z 2 ustawy o cenach w przypadku 1 1 part ii oferowanych do sprzedaży towarów, tj. 100 % skontrolowanych. Z kolei oceniając czas trwania naruszenia obowiązków, Dolnośląski WIIH na podstawie zgromadzonego w aktach kontroli materiału przyjął, że rozpoczął się on w dniu stwierdzenia nieprawidłowości, który jednocześnie był pierwszym dniem kontroli , tj. 17 lipca 2023 r. i trwał do usunięcia z s ali sprzedaży zakwestionowanych 15 produktów, a następnie przywrócenie ich do sprzedaży od dnia 1 sierpnia 2023 r. Przy ocenie dotychczasowej działalności przedsięb iorcy, Dolnośląski WIIH prawidłowo wziął pod uwagę podjęte przez stronę działania naprawcze oraz fakt, że przedsiębiorc a nie był dotychczas podmiotem kontroli Dolnośląskiego WIIH, a tym samym nie stwierdzono wcześniej naruszenia obowiązków w zakresie przes trzegania przepisów ustawy o cenach. Jednocześnie organ pierwszej instancji z uwagi na charakter stwierdzonej nieprawidłowości nie rozpatrywał przesłanki uzyskanych przez stronę korzyści majątkowych lub strat w związku z naruszeniami ustawy o cenach. Oceni ając z kolei wielkość obrotów i przychodu przedsiębiorcy Dolnośląski WIIH uwzględnił przekazaną przez stronę informację w tym zakresie i uznał, że należy ona do grupy dużych przedsiębiorców . Natomiast przesłanka zawarta w art. 6 ust. 3 pkt 4 ustawy o cenach nie znajduje zastosowania, ponieważ kontrola przeprowadzona przez Inspekcję Handlową w przedmiotowej sprawie nie jest kontrolą przeprowadzoną w sprawach transgranicznych. Nałożona kara pieniężna w wysokości 5 000 zł, nie została wymierzona w maksyma lnej wysokości, lecz w kwocie stanowiącej 25 % maksymalnej kwoty, tj. 20 000 zł przewidzianej ustawowo. Wymierzona kara spełni jednak w sposób właściwy funkcje dyscyplinujące i represyjne, a także prewencyjne tak aby nie dochodziło do naruszania prawa w pr zyszłości i jest adekwatnym środkiem reakcji administracyjno - prawnej na ujawnione naruszenie prawa. Biorąc powyższe pod uwagę wniosek strony o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i umorzenie postępowania jest niezasadny. Zgodnie z art. 7 ust. 1 i 3 ustawy o informowaniu o cenach, karę pieniężną, o której mowa w sentencji decyzji, stanowiącą dochód budżetu państwa, należy wpłacić na rachunek bankowy Wojewódzkiego Inspektoratu Inspekcji Handlowej w e Wrocławiu w terminie 7 dni od dnia, w którym decyzja o wymierzeniu kary stanie się ostateczna. Biorąc powyższe pod uwagę, Prezes UOKiK orzekł jak w sentencji. Niniejsza decyzja jest ostateczna w trybie postępowania administracyjnego. Pouczenie: 1. Decyzja jest ostateczna w toku instancji. W terminie 30 dni od j ej doręczenia stronie przysługuje skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Skargę należy wnieść za pośrednictwem Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów, Pl. Powstańców Warszawy 1, 00 - 950 Warszawa. 2. Od skarg wszczynających postę powanie przed sądem administracyjnym od strony skarżącej pobierana jest opłata, tzw. wpis stosunkowy, zależny od wysokości należności pieniężnej objętej zaskarżonym aktem i wynosi: 1) do 10.000 zł - 4 % wartości przedmiotu zaskarżenia, nie mniej jednak niż 10 0 zł; 2) ponad 10.000 zł do 50.000 zł - 3 % wartości przedmiotu zaskarżenia, nie mniej jednak niż 400 zł; 3) ponad 50.000 zł do 100.000 zł - 2 % wartości przedmiotu zaskarżenia, nie mniej jednak niż 1.500 zł; 4) ponad 100.000 zł - 1 % wartości przedmiotu zaskarżenia, nie mniej jednak niż 2.000 zł i nie więcej niż 100.000 zł 3. W przypadku wniesienia od niniejszej decyzji skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, strona ma możliwość ubiegania się o przyznanie 16 prawa pomocy. Prawo pomocy może b yć przyznane stronie na wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w toku postępowania sądowoadministracyjnego. Wniosek ten jest wolny od opłat sądowych. Wniosek o przyznanie prawa pomocy należy złożyć do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warsz awie. Podstawa prawna pouczenia: Art. 52 § 1, art. 53 § 1, art. 54 § 1, art. 230, art. 243 § 1, art. 244 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r. poz. 935, ze zm.); § 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2021 r. poz. 535), art. 8 ust. 1 ustawy z dnia 9 maja 2014 r. o informowaniu o cenach towarów i usług (Dz. U. z 2023 r. poz. 168) . z up . Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów Joanna Jankowska - Kuć Dyrektor Departamentu Inspekcji Handlowej /podpisano kwalifikowanym podpisem elektronicznym/