DIH-III-117/2025

Urząd Ochrony Konkurencji i Konsumentów pl. Powstańców Warszawy 1 00 - 950 Warszawa tel. 22 556 01 76 dih@uokik.gov.pl www.uokik.gov.pl 1 P REZES URZĘDU OCHRONY KONKURENCJI I KONSUM ENTÓW Warszawa, 22 września 2025 r. DIH - 3.707.99.2025.MU DECYZJA DIH - 3. 117 .2025 „informacje prawnie chronione oznaczono [xxx]” Na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2024 r. poz. 572 ze zm. ), art. 1 ust. 3 oraz art. 5 ust. 2 ustawy z dnia 15 grudnia 2000 r. o Inspekcji Handlowej (Dz. U. z 2025 r. poz. 229), po przeprowadzeniu postępowania administracyjnego w przedmiocie odwołania wniesionego przez przedsiębiorcę Lidl s półka z ograniczoną odpowiedzialnością s półka komandytowa z siedzibą w Jankowicach, dalej jako: „przedsiębiorca”, „strona” lub „spółka”, od decyzji Podkarpackiego Wojewódzkiego Inspektora Inspekcji Handlowe j z 2 0 czerwca 202 5 r. wymierzającej Lidl s półka z ograniczoną odpowiedzialnością s półka komandytowa z siedzibą w Jankowicach, karę pieniężną w wysokości 1 3 000 zł (słownie: trzynaście tysięcy złotych) za to, że należącej do niego placówce handlowej , w któ rej oferowane były torby na zakupy z tworzywa sztucznego przeznaczone do pakowania produktów oferowanych w tej placówce handlowej , nie dopełnił wynikającego z art. 40a ust. 1 ustawy z dnia 13 czerwca 2013 r. o gospodarce opakowaniami i odpadami opakowanio wymi (Dz. U. z 2025 r. poz. 870) obowiązku pobrania opłaty recyklingowej od nabywającego torbę na zakupy z tworzywa sztucznego, Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów utrzymuje w mocy zaskarżoną decyzję . UZASADNIENIE W dniach 13 i 20 s tycznia 202 5 r. inspektorzy reprezentujący Podkarpackiego Wojewódzkiego Inspektora Inspekcji Handlowej, dalej : „ Podkarpacki WIIH” lub „organ pierwszej instancji”, działając na podstawie upoważnienia do przeprowadzenia kontroli z 13 s tycznia 202 5 r. nr KP.8361. 2 .202 5 , przeprowadzili kontrolę w placówce handlowej należącej do ww. przedsiębiorcy . Kontrolę wszczęto zgodnie z art . 48 ust. 11 pkt 1 ustawy z dnia 6 marca 2018 r. Prawo przedsiębiorców (Dz.U. z 2024 r. poz. 236 z e zm.) dalej: „ p rawo przedsiębiorców ” bez zawiadomienia o zamiarze jej wszczęcia ponieważ jest ona przeprowadzona za podstawie bezpośrednio stosowanych przepisów prawa Unii Europejsk iej art. 11 ust. 3 rozporz ądzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2019/1020 z dnia 20 czerwca 2019 r. w sp rawie nad zoru rynku o zgodności produktów oraz zmieniającego dyrektywę 2004 /42/WE oraz rozporządzenia (WE) nr 765/2008 i (UE) nr 305/2011 (Dz. Urz. UE z 25 czerwca 2019 r. Nr Urząd Ochrony Konkurencji i Konsumentów pl. Powstańców Warszawy 1 00 - 950 Warszawa tel. 22 556 01 76 dih@uokik.gov.pl www.uokik.gov.pl 2 L169/1 ze zm.) oraz art. 62 ust. 1 pkt 3 p rawa przedsiębiorców bez zawiadomienia przedsiębiorcy o zamiarze jej wszczęcia, ponieważ przeprowadzona jest ona w zakresie ob ejmującym zakup produktów lub usług sprawdzającym rzetelności usług, na podstawie ustawy z dnia 15 grudnia 2000 r. o Inspekcji Handlowej (Dz. U. z 202 5 poz. 229) dalej: „ustawa o Inspekcji Handlowej” . Kontrola dotyczyła m.in. przestrzeganie obowiązku pobrania opłaty recyklingowej wynikającej z art. 40a ustawy z dnia 13 czerwca 2013 r. o gospodarce opakowaniami i odpadami opakowaniowymi ( Dz.U. z 202 r. poz. 870 ) dalej: „ ustaw a o opakowaniach”. W placówce handlowej należą cej do przedsiębiorcy, oferowane były torby na zakupy z tworzywa sztucznego przeznaczone do pakowania produktów oferowanych w tej jednostce handlu detalicznego. Wśród nich były torby na zakupy z tworzywa sztucznego, tzw. „zrywki”, które udostępnione były dla klientów sklepu m. in. w dziale owoce i warzywa. W pierwszym dniu kontroli, to jest 13 stycznia 202 5 r. inspektorzy reprezentujący Podkarpackiego WIIH, działając na podstawie art. 16 ust. 1 pkt 11 ustawy o Inspekcji Handlowej, dokonali sprawdzenia rzeteln ości obsługi poprzez dokonanie dwó ch zakupów kontrolnych wyrobów które posiadały własne opakowania (mydła, krem, szampon, filtr do wody ). Wyroby zostały umieszczone w torbie na zakupy z tworzywa sztucznego tzw. „zrywce” , które zostały zeskanowanie na kasie przez pracownika placówki handlowej tj. wyroby były wyjmowane ze „zrywki” skanowane i pojedynczo wkładane do tej samej „zrywki” – nie pobierając za tą „zrywkę” żadnej opłaty. W tym miejscu należy zaznaczyć, że towary pochodzące z zakupów kontrolnych nie b yły żywnością, które ze względów higienicznych wymagały by zapakowania ich w „zrywkę” ani też nie były również oferowaną luzem , co stanowi naruszenie art. 40a ust. 1 ustawy o opakowaniach. W dniu 13 stycznia 2025 r. w placówce handlowej nie było osób upow ażnionych do reprezentowania kontrolowanego. Kontrolę wszczęto zgodnie z art. 49 ust. 10 ustawy prawo przedsiębiorców w obecności pracowników uznanych za osoby czynn e, tj. za osobę, o której mowa w art. 97 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny ( tekst jednolity: Dz.U. z 2024 r. poz. 1061 ze zm.) . Kontrolę wykonano zgodnie z art. 50 ust. 5 ustawy prawo przedsiębiorców przesyłając w dniu 14 stycznia 2025 r. upoważnienie do przeprowadzenia kontroli nr KP.8361.2.2025 z dnia 13 stycznia 2025 r. na adr es siedziby kontrolowanego podmiotu. Powyższe ustalenia udokumentowano w protokole kontroli z dania 20 stycznia 2025 r. ( sygn.: KP.8361. 2. 202 5 ) wraz z załącznika mi ( nr 1 - 5) . Pismem z 30 stycznia 2025 r. strona wniosła uwagi do protokołu kontroli oraz nie zgodziła się z ustaleniami kontroli i odmówiła podpisania protokołu. Strona nie zgodziła się z organem pierwszej instancji, że w przypadku użycia przez klientów torby za zakupy z tworzywa sztucznego o grubości materiału poniżej 15 mikrometrów w c elu innym niż pakowanie żywności sprzedawanej luzem, tego rodzaju torba nie spełnia kryteriów określonych przez ustawodawcę jako konstytutywne dla bardzo lekkiej torby na zakupy z tworzywa sztucznego i przez to nie korzysta ze zwolnienia takich toreb spod mechanizmu naliczania opłaty recyklingowej. W dalszej części pisma strona odniosła się do użycia spójnika alternatywy „lub” w ustawie o opakowaniach. W efekcie uznała, iż nietrafnym jest pogląd, że jej klienci incydentalnie używają „zrywek” niezgodnie z i ch pierwotnym przeznaczeniem i umieszczają Urząd Ochrony Konkurencji i Konsumentów pl. Powstańców Warszawy 1 00 - 950 Warszawa tel. 22 556 01 76 dih@uokik.gov.pl www.uokik.gov.pl 3 w nich jedynie produkty opakowane. Strona podniosła, że są one oferowane klientom jako forma pakowania żywności luzem i są one wyłożone do pobrania w każdej placówce handlowej obok stoiska z żywnością oferowaną l uzem. Tym samym przedsiębiorca uznał, że w niniejszej sprawie nie doszło do naruszenia prawa. Jednocześnie spółka przekazał a oświadczenie, że jest p rzedsiębiorcą pozostałym w rozumieniu art. 7 ust. 1 prawa przedsiębiorców. Pismem z 20 lutego 2025 r. Podkar packi WIIH udzielił odpowiedzi stronie , w której po dtrzymał swoje stanowisko zawarte w protokole kontroli KP.8361.2.2025 dotyczące naruszenia art. 40a ust. 1 ustawy o opakowaniach. W związku ze stwierdzonymi nieprawidłowościami, pismem z 20 maja 202 5 r. , na podstawie art. 61 § 1 i 4 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego ( Dz.U. z 2024 r. poz. 572 ze zm. ) dalej: „ k pa” , Podkarpacki WIIH zawiadomił stronę o wszczęciu z urzędu postępowania administracyjnego w trybie art. 56 ust. 1 pkt 10c ustawy o opakowaniach. Stronę postępowania pouczono o przysługującym jej prawie do czynnego udziału w postępowaniu, a w szczególności o prawie wypowiadania się co do zebranych dowodów i materiałów, przeglądania akt sprawy, jak również brani a udziału w przeprowadzeniu dowodu. Strona nie skorzystała z prawa do czynnego udziału w postępowaniu. Postanowieniem z 20 maja 2025 r. organ pierwszej instancji włączył na podstawie art. 77 oraz art. 123 kpa w poczet dowodów do sprawy KP.8361.2.2025.A dot yczącej niniejszego postępowania administracyjnego : protokół kontroli z 5 sierpnia 2024 r., Decyzję Podkarpackiego Wojewódzkiego Inspektora Inspekcji Handlowej z 2 grudnia 2024 r. (KP.8361.160.2024), Decyzję Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentó w z 11 kwietnia 2025 r. (DIH - 3.49.2025). Po przeprowadzeniu postępowania administracyjnego, Podkarpacki WIIH, w drodze decyzji z 2 0 czerwca 202 5 r. (sygn.: KP.8361. 2 .202 5.A ), na podstawie art. 56 ust. 1 pkt 10c i art. 58 ust. 2 ustawy o opakowaniach, wymi erzył stronie karę pieniężną w wysokości 1 3 000 zł (słownie: trzynaście tysięcy złotych) za to, że prowadząc jednostkę handlu detalicznego, w której oferowane były torby na zakupy z tworzywa sztucznego przeznaczone do pakowania produktów oferowanych w tej jednostce, nie dopełniła wynikającego z art. 40a ust. 1 ustawy o opakowaniach obowiązku pobrania opłaty recyklingowej od nabywającego torbę na zakupy z tworzywa sztucznego. Decyzję skutecznie doręczono spółce w dniu 20 czerwca 202 5 r. 22 lipca 2025 r. Pre zes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów dalej ; „Prezes UOKiK”, „organ drugiej instancji” otrzymał prawidłowo wniesione odwołanie od ww. decyzji, w którym strona zarzuciła naruszenie art. 40a ust. 1 w zw . z art. 8 pkt 15a lit. b) ustawy o opakowaniach, art. 7a § 1 k pa oraz art. 189d k pa i wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i umorzenie postępowania pierwszej instancji . Pismem z 29 lipca 2025 r. Prezes UOKiK poinformował przedsiębiorcę o toczącym się postępowaniu administracyjnym w sprawie odwołania od decyzji Podkarpackiego WIIH z 2 0 czerwca 202 5 r. oraz o przysługującym mu prawie do zapoznania się z aktami sprawy i wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów. Strona nie skorzystała z przysługującego jej prawa. Urząd Ochrony Konkurencji i Konsumentów pl. Powstańców Warszawy 1 00 - 950 Warszawa tel. 22 556 01 76 dih@uokik.gov.pl www.uokik.gov.pl 4 Prezes Urzędu Ochrony Kon kurencji i Konsumentów ustalił i stwierdził. Istotą postępowania odwoławczego jest ponowne rozpoznanie i rozstrzygnięcie tożsamej przedmiotowo i podmiotowo sprawy administracyjnej w granicach wyznaczonych rozstrzygnięciem decyzji organu pierwszej instancji. W toku postępowania organ odwoławczy dokonuje oceny, czy odwołanie strony postępowania jest uzasadnione oraz sprawdza, czy wydana decyzja była prawidłowa . Zgodnie z art. 5 ust. 2 ustawy o Inspekcji Handlowej, w postępowaniu administracyjnym w sp rawach związanych z wykonywaniem zadań i kompetencji Inspekcji Handlowej organem właściwym jest wojewódzki inspektor Inspekcji Handlowej, zwany dalej „ wojewódzkim inspektorem IH” . Organem wyższego stopnia jest Prezes UOKiK. Wobec powyższego, w myśl art. 12 7 § 2 kpa w związku z art. 1 ust. 3 ustawy o Inspekcji Handlowej, Prezes UOKiK jest organem właściwym do rozpatrzenia wniesionego odwołania. Na podstawie art. 54 ustawy o opakowaniach , nadzór nad przestrzeganiem przepisów art. 40a, art. 41 oraz art. 42 ust. 1 sprawuje Inspekcja Handlowa, działając na podstawie ustawy o Inspekcji Handlowej. Art. 40a u stawy o opakowaniach stanowi w ust. 1, że przedsiębiorca prowadzący jednostkę handlu detalicznego lub hurtowego, w której są o ferowane torby na zakupy z tworzywa sztucznego przeznaczone do pakowania produktów oferowanych w tej jednostce, jest obowiązany pobrać opłatę recyklingową od nabywającego torbę na zakupy z tworzywa sztucznego, zaś w ust. 2, że opłaty recyklingowej nie pobi era się od nabywającego bardzo lekką torbę na zakupy z tworzywa sztucznego. Torby na zakupy z tworzywa sztucznego zostały zdefiniowane w art. 8 pkt 15a ustawy o opakowaniach i oznaczają one torby na zakupy, z uchwytami lub bez uchwytów, wykonane z tworzyw a sztucznego, które są oferowane w jednostkach handlu detalicznego lub hurtowego, do których zalicza się: a) lekkie torby na zakupy z tworzywa sztucznego o grubości materiału poniżej 50 mikrometrów, b) bardzo lekkie torby na zakupy z tworzywa sztucznego o gruboś ci materiału poniżej 15 mikrometrów, które są wymagane ze względów higienicznych lub oferowane jako podstawowe opakowanie żywności luzem (na wagę), gdy pomaga to w zapobieganiu marnowaniu żywności, c) pozostałe torby na zakupy z tworzywa sztucznego o grubości materiału równej 50 mikrometrów i większej. W powyższego wynika, że zwolnione z opłaty recyklingowej są torby, o których mowa w art. 8 pkt 15a lit. b) ustawy o opakowaniach, tj. bardzo lekkie torby na zakupy z tworzywa sztucznego o grubości poniżej 15 mik rometrów, które są wymagane ze względów higienicznych lub oferowane jako podstawowe opakowanie żywności luzem (na wagę), gdy pomaga to w zapobieganiu marnowaniu żywności. Jednakże, w sytuacji gdy takie torby nie są używane do celów określonych w tych przep isach, przez co nie spełniają one definicji ustawowej bardzo lekkiej torby na zakupy z tworzywa sztucznego, podlegają one Urząd Ochrony Konkurencji i Konsumentów pl. Powstańców Warszawy 1 00 - 950 Warszawa tel. 22 556 01 76 dih@uokik.gov.pl www.uokik.gov.pl 5 obowiązkowi pobierania opłaty recyklingowej. Nie podlegają one zwolnieniu przewidzianemu w art. 40a ust. 2 ww. u stawy . Stosownie do tr eści art. 56 ust. 1 pkt 10c ustawy o opakowaniach, administracyjnej karze pieniężnej podlega ten, kto wbrew przepisowi art. 40a ust. 1 nie pobiera opłaty recyklingowej od nabywającego torbę na zakupy z tworzywa sztucznego. W świetle art. 57 pkt 4 ustawy o opakowaniach , kary pieniężne wynoszą: w przypadkach, o których mowa m.in. w art. 56 ust. 1 pkt 10c - od 500 zł do 20 000 zł. Zgodnie z art. 58 ust. 2 tej ustawy , kary pieniężne za czyny, o których mowa w ww. przepisach, wymierza, w drodze decyzji, właściw y wojewódzki inspektor IH. U stawa o opakowaniach nie reguluje przesłanek wymiaru kary, ani też kryteriów odstąpienia od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej lub udzielenia pouczenia, a więc stosownie do treści art. 189a § 2 k pa, zastosowanie mają w tym zakresie przepisy odpowiednio: art. 189d i art. 189f Kpa. Zgodnie z art. 189d k pa , wymierzając administracyjną karę pieniężną, organ administracji publicznej bierze pod uwagę: 1) wagę i okoliczności naruszenia prawa, w szczególności potrzebę ochrony życi a lub zdrowia, ochrony mienia w znacznych rozmiarach lub ochrony ważnego interesu publicznego lub wyjątkowo ważnego interesu strony oraz czas trwania tego naruszenia; 2) częstotliwość niedopełniania w przeszłości obowiązku albo naruszania zakazu tego samego r odzaju co niedopełnienie obowiązku albo naruszenie zakazu, w następstwie którego ma być nałożona kara; 3) uprzednie ukaranie za to samo zachowanie za przestępstwo, przestępstwo skarbowe, wykroczenie lub wykroczenie skarbowe; 4) stopień przyczynienia się strony, na którą jest nakładana administracyjna kara pieniężna, do powstania naruszenia prawa; 5) działania podjęte przez stronę dobrowolnie w celu uniknięcia skutków naruszenia prawa; 6) wysokość korzyści, którą strona osiągnęła, lub straty, której uniknęła; 7) w przypadku osoby fizycznej - warunki osobiste strony, na którą administracyjna kara pieniężna jest nakładana. Zgodnie z art. 189f § 1 pkt 1 i 2 k pa, organ administracji publicznej, w drodze decyzji, odstępuje od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej i poprzestaje na pouczeniu, jeżeli: waga naruszenia prawa jest znikoma, a strona zaprzestała naruszania prawa lub na stronę za to samo zachowanie prawomocną decyzją została uprzednio nałożona administracyjna kara pieniężna przez inny uprawniony organ adminis tracji publicznej lub została ona prawomocnie ukarana za wykroczenie lub wykroczenie skarbowe, lub prawomocnie skazana za przestępstwo lub przestępstwo skarbowe i uprzednia kara spełnia cele, dla których miałaby być nałożona administracyjna kara pieniężna. W niniejszej sprawie, na podstawie ustaleń kontroli przeprowadzonej w sklepie należącym do kontrolowanego przedsiębiorcy, przez inspektorów reprezentujących Podkarpackiego WIIH stwierdzono, że kontrolowany przedsiębiorca nie zrealizował obowiązku określon ego w art. 40a ust. 1 ustawy o opakowaniach , poprzez niepobranie opłaty recyklingowej od nabywającego torbę na zakupy z tworzywa sztucznego, co wyczerpało znamiona czynu określonego w art. 56 ust. 1 pkt 10c tej ustawy . W związku ze stwierdzonymi Urząd Ochrony Konkurencji i Konsumentów pl. Powstańców Warszawy 1 00 - 950 Warszawa tel. 22 556 01 76 dih@uokik.gov.pl www.uokik.gov.pl 6 nieprawidł owościami, Podkarpacki WIIH w drodze decyzji z 2 0 czerwca 202 5 r. (sygn.: KP.8361. 2 .202 5.A ) , wymierzył karę pieniężną w wysokości 1 3 000 zł (słownie: trzynaście tysięcy złotych) stronie , to jest podmiotowi, który dopuścił się powyższego naruszenia . W złożo nym odwołaniu strona zarzuciła Podkarpackiemu WIIH naruszenie: • naruszenie art. 40a ust. 1 w zw. z art.8 pkt 15 a lit. b ustawy o opakowaniach poprzez błędne zakwalifikowanie oferowanej przez stronę torby jako niespełniającej cech torby zwolnionej z obowiąz ku pobrania opłaty; • art. 7a § 1 kpa poprzez niedostrzeżenie, że w niniejszej sprawie zachodzą wątpliwości interpretacyjne, a zgodnie z treścią przywołanego przepisu, w takim przypadku organ winien uwzględnić je na korzyść strony; • naruszenie art. 189d kpa poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i wymierzenie stronie kary rażąco wysokiej. Ponadto strona wskazała, że organ pierwszej instancji uznał, że skoro sprzedawana torba nie była w danym konkretnym przypadku wymagana ze względów hi gienicznych, to nie mogła korzystać ze zwolnienia z opłaty recyklingowej , a tym samym w w . organ pominął drugą z wymienionych przesłanek zwolnienia toreb z opł aty , jaka jest ofer owanie ich jako podstawowe go opakowania żywności luzem. Zdaniem strony użycie s pójnika „lub” wskazuje, że ustawodawca chciał objąć ww. wyłączeniem alternatywne przypadki, gdy zajdzie jedna z tych przesłanek lub druga. Oznacza to w jej opinii, że sam fakt, że torba nie spełnia pierwszej przesłanki (nie jest wymagana ze względów higien icznych) nie przesądza jeszcze o tym, że torba nie może korzystać z wyłączenia, gdyż należy jeszcze ocenić , czy torba taka nie spełnia drugiej przesłanki tj. oferowanie toreb jako podstawowe opakowanie żywności luzem. W efekcie nietrafnym jest pogląd, zgod nie z którym jeżeli klienci incydentalnie używają „zrywki” niezgodnie z ich pierwotnym przeznaczeniem i umieszczają w nich jedynie produkty opakowane, kryteria definicji bardzo lekkiej tor by nie są spełnione . Zdaniem strony ust awa nie wymaga, aby „zrywki” służyły bezwzględnie i w każdym przypadku jako opakowanie wymagane ze względów higienicznych, lecz wystarczy już to, że są one oferowane klientom jako forma pakowania żywności sprzedawanej luzem , zaś sam fakt, że konsument włożył do „zrywki” produkt opakow any, nie zmienia tego, że są one oferowane przez spółkę jako podstawowe opakowanie żywności sprzedawanej luzem. Wobec przyjętą wykładnią przez organ pierwszej instancji dyrektywy zdaniem strony w sprawie zaistniała przesłanka wątpliwości co to treści normy i w efekcie wątpliwości te winny zostać rozstrzygnięte na korzyść strony , mając na uwadze art. 7a § 1 k pa . Ponadto strona podniosła, że organ pierwszej instancji wymier zając administracyj ną karę pieniężną odniósł się do dyrektywy wymiaru kary z art. 189d kpa, jednak uczynił to nieprecyzyjny, nie wskazując w jaki sposób poszczególne dyrektywy wpłynęły na wysokość kary. Strona wskazała, że zakup kontrolny inspektorów IH to działanie sprzeczne z przyjętą praktyką , zaś częstotliwość naru szeń w skali całego roku to pojedyncze przypadki, co nie uzasadnia nałożenia tak surowej kary. Spółka wskazał a , że ustalenia wcześniej przeprowadzonych kontroli za naruszenia tego samego rodza ju , nie została w uprzedniej sprawie wydana decyzja do czasu rozpoczęcia kontroli w niniejszej spraw ie , tak więc nie było jej znane wcze śniejsze rozstrzygnięcie odwołania od decyzji wydanej w kwietniu 2025 r. Jednocześnie strona podniosła, że dw ie przypad ki rzekomego naruszenia w skali całego roku nie m ogą uzasadniać wymierzenia wygórowanej kary pieniężnej. Strona Urząd Ochrony Konkurencji i Konsumentów pl. Powstańców Warszawy 1 00 - 950 Warszawa tel. 22 556 01 76 dih@uokik.gov.pl www.uokik.gov.pl 7 wskazała, że nie jest zasadne, że stopień przyczynienia się jej do powstania rzekomego naruszenia prawa był znaczny , gdyż klienci korzystający z jej placówek handlowych w przeciwieństwie do inspektorów IH używają „zrywek” zgodnie z ich przeznaczeniem tj. do celów higienicznych bądź jako podstawowe opakowań żywności sprzedawanej luzem. Dodatkowo strona podniosła, że n ie można usunąć skutków narusz e ni a, a tym samym wpływ tej przesłanki na wysokość kary powinien być neutralny. Biorąc pod uwagę powyższe strona wniosła o uchylenie, a wszczęte postępowanie do umorzenia w pierwszej instancji z uwagi na naruszenia wskazane w jej odwołaniu. W ocenie Prezesa UOKiK, przedstawione przez stronę argumenty są nietrafne i nie zasługują na uwzględnienie. Z analizy akt sprawy wynika, że wydając zaskarżoną decyzję organ pierwszej instancji oparł się szczególności na protokole kontroli z dnia 20 stycznia 202 5 r. sygn.: KP.8361. 2 .202 5 . Z protokołu wynika wprost , że inspektorzy dokonując dwóch zakupów w kasie obsługiwanej przez dwóch różnych pracownik ów s trony zapakowa ło produkty przemysłowe posiadające opakowanie własne do toreb typu „zry w ka ” oferowanych przy stoisku owocowo - warzywnym. Zostały one zatem użyte jako torby na zakupy z tworzywa sztucznego przeznaczone do pakowania oferowanych produktów i jako takie podlegały opłacie recyklingowej, określonej w art. 40a ust. 1 ustawy o opakowan iach. W obu przypadkach nie pobrano jednak ww. opłaty . Prezes UOKiK podkreśla, że powyższe zostało jednoznacznie stwierdzone w protokole kontroli, a strona wniosła do niego uwag i , co zostało powyżej już przedstawione. Protokół kontroli, zgodnie z art. 76 § 1 k pa, jest dokumentem urzędowym. O znaczeniu protokołu kontroli jako dowodu w sprawie wypowiedział się niejednokrotnie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, stwierdzając, np. w wyroku z dnia 27 lutego 2020 r. o sygn. akt VI SA/Wa 2107/19, że: „Protokół kontroli jako dokument urzędowy korzysta z wiarygodności zawartych w nim ustaleń. Dokument urzędowy stanowi podstawowy element materiału dowodowego w postępowaniu administracyjnym i korzysta ze szczególnej mocy d owodowej, ponieważ stanowi dowód tego, co zostało w nich urzędowo stwierdzone. Z dokumentem urzędowym związane jest domniemanie prawdziwości jego treści. Organ prowadzący postępowanie nie może wobec tego swobodnie oceniać ani kwestionować treści dokumentu urzędowego. Istota protokołu z kontroli wyraża się w tym, że dokument ten odzwierciedla i potwierdza istniejący w momencie kontroli stan faktyczny”. Tym samym, opisany w protokole kontroli stan faktyczny sprawy, w tym przebieg czynności kontrolnych, należy uznać za wiarygodny. Prezes UOKiK wskazuje, że odpowiedzialność określona w art. 56 ust. 1 pkt 10c ustawy o opakowaniach ma charakter obiektywny i powstaje z chwilą naruszenia prawa, w tym przypadku art. 40a ust. 1 ww. ustawy. Obiektywny charakter odpowie dzialności administracyjnej opiera się na zasadzie ryzyka (por. wyrok NSA z dnia 8 października 2010 r. o sygn. akt II OSK 1079/12). Oznacza to, że wystarczającą przesłanką do przypisania tej odpowiedzialności jest samo stwierdzenie niewykonania przez okre ślony podmiot nałożonych prawem obowiązków, bez względu na winę (umyślną czy nieumyślną) oraz przyczyny powstania naruszenia. Dowiedzenie zatem w wyniku kontroli, że określony podmiot nie wykonał powyższych obowiązków powoduje konieczność nałożenia kary pi eniężnej, która jest karą administracyjną, a wskazane przepisy mają charakter obligatoryjny. Tym samym, bez znaczenia dla oceny zasadności wymierzenia stronie powyższych kar pieniężnych pozostają okoliczności, na które strona powołuje się w odwołaniu, w wy niku których doszło do naruszenia prawa, czy też działania naprawcze podjęte w efekcie kontroli, gdyż kary Urząd Ochrony Konkurencji i Konsumentów pl. Powstańców Warszawy 1 00 - 950 Warszawa tel. 22 556 01 76 dih@uokik.gov.pl www.uokik.gov.pl 8 pieniężne wymierza się za samo naruszenie prawa. Ponadto przedsiębiorca , jako profesjonalny uczestnik obrotu, miał obowiązek znać i respektować przep isy prawa związane z wykonywaną przez nią działalnością. Dodatkowo z oświadczenia przekazanego przez przedsiębiorcę wynika, iż jest dużym przedsiębiorcą na rynku polski, tym bardziej powinien świadomie wpływać na swoich klientów i pracowników w celu po dnie sienia świadomości związanej z ochron ą środowiska poprzez przestrzeganie nałożonych na niego obowiązków w ustawie o op akowaniach . Był on zobowiązan y czynić zadość wymaganiom ustawowym, które określają m.in. obowiązek pobierania opłaty recyklingowej za ofer owane w punkcie handlowym torby na zakupy z tworzywa sztucznego przeznaczone do pakowania oferowanych produktów. W niniejszej sprawie strona nie spełniła powyższych obowiązków, co było wystarczającą przesłanką do przypisania jej odpowiedzialności z tego ty tułu oraz wymierzenia jej stosown ej kar y pieniężn ej . Odnosząc się do zarzutu strony, iż sam zakup kontrolny przez inspektorów IH było działaniem celowym, a samo stwierdzone naruszenie to pojedyncze przypadk i w skali całego roku . Prezes wskazuje, że powyższy zarzut nie ma uzasadnienia w zebranym materiale dowodowym. Do zadań Inspekcji Handlowej należy mi.in. kontrola legalności i rzetelności działania przedsiębiorców prowadzących działalność gospodarczą w rozumieniu przepisów odrębnych w zakresie prod ukcji, handlu i usług. Zgodnie z art. 16 ust. 1 pkt 11 ustawy o I nspekcji H andlowej uprawnieniem inspektora jest sprawdzić rzetelność obsługi poprzez dokonanie zakupu produktu lub usługi. Mając na uwadze, stanowisko strony, że z a kup kontrolny przez inspekt orów było to działanie celowe, sprzeczne z przyjętą praktyką podczas tego zakupu , w tym miejscu Prezes UOKiK podkreśla, że dzia ła nie inspektorów było zgodne z ich uprawnieniami wskazanymi w ustawie o Inspekcji Handlowej. J ed nocześnie str o na podnosząc zar zut celowego działania inspektorów, którzy dokonali zakupu kontrolnego w celu sprawdzenia rzetelności obsługi , nie wsk azał a w jaki sposób zgodnie z uprawnienia mi ws kazanymi w ww. ustawie , inspektorzy mogli sprawdzić rzetelność obsługi np. czy w tej sytuacji należało prowadzić ukrytą obserwacje kasjerów bądź klientów przedsiębiorcy . Strona podniosła, że naruszenia stwierdzone przez inspektorów to są jednostkowe przypadki w skali całego roku , gdyż jej sklepy są otwarte przez ok 300 dni w ro ku . Inspektorzy dokonali sprawdzenia rzetelności obsługi poprzez zakupy w dwóch kasach obsługiwanych przez dwóch różnych pracowników. Jeden z pracowników nabił na kasę pi ę ć rodzajów produktów przemysłowych z czego jeden - mydło marki Luksja, kasjer wyjął z torebki „zrywki”, skasował i ponownie umieścił w torbie na zakupy „zrywce”. Drugi inspektor nabył pięć rodzajów produktów przemysłowych z których trzy: krem do twarz y, henna do brwi, filtr do wody pracownik przedsiębiorcy wyjął z torebki „zrywki”, skasował i ponownie umieścił w torbie „zrywka”. Wszystkie towary posiadały opakowania własne . Po dokonaniu zakupów kontrolnych stwierdzono, że żaden z dwóch pracowników sklepu nie pobrał podczas sprz edaży opłaty recyklingowej , o której mowa w art. 40 a us t. 1 ustawy o opakowaniach. Ponadto ustalono , że w kontrolowanej placówce handlowej można było zakupić inne dwa rodzaje toreb na zakupy. Zapakowanie przez konsumenta dokonującego zakupu w p lacówce handlowej w bardzo lekką torbę na zakupy z tworzywa sztucznego, tow arów posiadających własne opakowanie powoduje konieczność pobrania od konsumenta przez przedsiębiorcę (kasjera) opłaty recyklingowej. Zgodnie z art. 40a ust. 1 ustawy o opakowaniach przedsiębiorca prowadzący jednostkę handlu detalicznego lu b hurtowego, w której są oferowane torby na za kupy z tworzywa sztucznego przeznaczone do pakowania produktów Urząd Ochrony Konkurencji i Konsumentów pl. Powstańców Warszawy 1 00 - 950 Warszawa tel. 22 556 01 76 dih@uokik.gov.pl www.uokik.gov.pl 9 oferowanych w tej jednostce, jest obowiązany pobrać opłatę recyklingową od nabywającego torb ę na zakupy z tworzywa sztucznego. Zgodnie z art. 8 pk t. 15a lit. b ww. ustawy bardzo lekkie torby na zakupy z tworzywa sztucznego to torby o grubości materiału poniżej 15 mikrometrów, które są wymagane ze względów higienicznych lub oferowane jako podstawowe opakowanie żywności luzem, gdy pomaga to w zapobieg aniu marnowania żywności. W tym miejscu Prezes UOKiK wskazuje, że nadrzędnym celem uchwalenia ustawy o opakowaniach była ochrona środowiska naturalnego przed szkodliwym wpływem na nie opakowań i odpadów opakowaniowych. Zawarty w niej wymóg pobierania opłaty od nabywającego torbę z tworzywa sztucznego nałożono z uwagi na nadużywanie przez konsumentów i sprzedawców takich toreb, powodujące zanieczyszczenie środowiska , co miało miejsce w niniejszej sprawie . Istotą opłaty re cyklingowej jest takie oddziaływanie na decyzje konsumenta, aby stosował ona lekkie torby na zakupy z tworzywa sztucznego o grubości materiału poniżej 15 mikrometrów jedynie ze względów higienicznych , jako podstawowe opakowanie żywności luzem. Jednocześnie w odwołaniu przedsiębiorca podnosi, że wcześniejsze naruszenie tego samego rodzaju stwierdzono u niej w innej kontroli (5 - 7 i 9 sierpnia 2024 r.) , natomiast jej zdaniem postępowanie to nie zostało jeszcze zakończone , z uwagi, że wydana decyzja nie jest ostateczna , a tym samym nie miała ona podstaw i powodów aby informować organ o zaprzestaniu. Bi orąc pod uwagę powyższe u strony nie stwierdzono więcej niż jak sama twierdzi pojedyncz ych przypadk ów naruszeń . Zdaniem Prezesa UOKiK, jeś li spółka odpowiedzialnie p odeszłaby do st wierdzonych narusze ń po kontroli w dniach 5 - 7 i 9 sierpnia 2024 r. (otrzymał a protokół kontroli) i wdrożyła dzia łania naprawcze np. przeszkolenie p ersonelu bądź podjęła inne działania naprawcze bądź edukacyjne to kontrol a w niniejszej sprawie nie wy kazał a by naruszeń, a tym samym twierdzenia st r ony , iż wcześniejsza decyzja z 2 grudnia 2024 r. nie była ostateczna (złożono od niej odwołanie) , jak i obarczanie inspektów IH o celowe dzi ałania polegające na zakupie kontrolowanym , przeczą jej argumentacji . Jak wynika z decyzji z 2 grudnia 202 4 r. wydanej przez Podkarpackiego WIIH (utrzymana w mocy decyzją DIH.3.49.2025 wydaną przez Prezesa UOKiK z dnia 11 kwietnia 2025 r.) , nał ożona na stronę administracyjna kara pieniężna w wysokości 50% maksymalnej kary nie przyczynił a się do wyeliminowania przez nią naruszeń w przyszłości , co potwierdziła przeprowadzona ponownie kontrola w dniach 13 i 20 stycznia 2025 r . To na przedsiębiorcy ciąży obowiązek weryfikacji w jaki s posób konsument używa „z r ywki” i tym samy egzekwowania od niego należnej opł aty recyklingowej, w przypadku u ż ycia w innym celu niż wskazany w ustawie o opakowaniach. Tym samy to przedsiębiorca powinien w taki sposób zorganizować prowadzenie swojej działalności, aby mógł wywiązywać się ze wszystkich obowiązków nałożonych na niego przez ustawę o opakowaniach. W ocenie Prezesa UOKiK całkowicie bez znaczenie jest podnies iona przez stronę kwestia zastosowania przez ustawodawcę spójnika „lub” w definicji bardzo lekkich toreb na zakupy z tworzywa sztucznego, gdyż w przedmiotowej sprawie nie wystąpiła żadna pozytywna dla strony przesłanka, uzasadniająca brak pobrania opłaty r ecyklingowej. Mając na uwadze powyższe, naruszenie przez przedsiębiorcę przepisów art. 40a ustawy o opakowania ch jest w ocenie Prezesa UOKiK bezsporne i wyczerpujące przesłanki do nałożenia administracyjnej kary pieniężnej na podstawie przepisów art. 56 us t. 1 pkt 10c ww. ustawy, z uwagi na niepobieranie opłaty recyklingowej od nabywającego torbę na zakupy z tworzywa sztucznego. Urząd Ochrony Konkurencji i Konsumentów pl. Powstańców Warszawy 1 00 - 950 Warszawa tel. 22 556 01 76 dih@uokik.gov.pl www.uokik.gov.pl 10 Odnosząc się do naruszenia art. 7a § 1 kpa, strona zarzuciła niedostrzeżenie, że w sprawie zachodzą wątpliwości interpretacyjne i organ winien uwzględnić je na korzyść strony. Z uzasadnienia powyższego zarzutu wynika, że strona wychodzi z założenia, że samo wyłożenie bardzo lekkich toreb na zakupy z tworzywa sztucznego obok żywności sprzedawanej luzem i oferowanie ich do sprzedaży żywności luzem, poprzez ich wyłożenie jest spełnieniem ustawowego obowiązku. Jednocześnie strona nie podnosi, że oprócz sprzedaży żywności luzem, produktów żywnościowych pr owadzi sprzedaż innych towarów np. detergentów, kosmetyków, artykułów przemysłowych . W tym miejscu Prezes UOKiK wskazuje, że opłatę recyklingową zgodnie z art. 40a ust. 1 ustawy o o pakowaniach, sprzedający jest obwiązany pobrać od nabywającego torbę na zakupy z tworzywa sztucznego. Z samego brzmienia ww. przepisu wynika, że dokonanie okre ślonej czynności przez nabywcę rodzi obowiązek po stornie sprzedającego. Wyjątek od tej zasady ujęty został w art. 40a ust. 2 ww. ustawy. Zgodni e z nim opłaty recyklingowej nie pobiera się od nabywającego bardzo lekką torbę na zakupy z tworzywa sztucznego . Strona w uzasadnieniu odwołania podnosi, że mamy do czynienie z bardzo lekką torbą z tworzywa sztucznego. Z a nalizy akt sprawy wynika, że zakup y kontrolne miały miejsce w kasach obsługiwanych przez kasjerów, natomiast z akup kontrolny obejmował produkty nieżywnościowe, które zostały zapakowane w torby typu „zrywki”, które strona uważa za spełniające wymagania wskazane w art. 8 pkt 15a lit. b tej ustawy. Mówiąc inaczej zapakowanie w „zrywki” towarów, które nie są żywnością, a w szczególności żywnością sprzedawaną luzem jak również nie wystąpiła przesłanka „względów higienicznych” , gdyż posiadały swoje opakowania przesądza o tym, że wyjątek z art. 40a ust.2 ustawy o opakowaniach nie ma zastosowania w tym przypadku. W tym miejscu Prezes UOKiK podziela stanowisko Podkarpackiego WIIH , że nie wystąpiło w niniejszej sprawie zwolnienie przedsiębiorcy z obowiązku wskazanego w art. 40 a ust. 1 tej ustawy. Jednocześnie brak było jakichkolwiek wątpliwości co do treści normy prawnej, które należ ałoby rozstrzygnąć na korzyść strony, zaś okoliczność wyłożenia opakowań obok żywności nie jest równoznaczne z oferowaniem opakowań do żywności luzem. Z protokołu kontr oli nie wynika, że kon sumenci byli informowani o przeznaczeniu tego typu toreb „zrywek” , a tym samym mogli ich używać do celów innych niż pakowanie żywności luzem. Ponadto jak już powyżej wykazano personel placówki handlowej nie miał podstawowej wiedzy na temat pobierania opłaty recyklingowej, co wykazał a kontrola przeprowadzona przez Podkarpacki WIIH. Tym samym brak jest podstaw do uznania, że w przedmiotowej sprawie istnieją wątpliwości interpretacyjne, zaś sam zarzut naruszenia art. 7a § 1 kpa należy uznać za bezpodstawny. W ocenie prezesa UOKiK powyższe zarzuty są całkowicie niezasadne. W decyzji z 2 0 czerwca 202 5 r. Podkarpacki WIIH wprost wskazał fakty, które uznał za udowodnione oraz dowody na których się oparł, a także wyjaśnił podstawę prawną dec yzji. W pierwszej kolejności organ wydający decyzję uznał, iż ustalony stan faktyczny ( w trakcie dwóch zakup ów kontro lnych ) stanowi naruszenie art. 40a ust. 1 ustawy o opakowaniach, a w dalszej kolejności dokonał analizy dyrektyw wymiaru kary wynikających z art. 189d k pa. Przesłanki te opisane zostały w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji na stronach od 6 do 9 . Fakt, iż strona neguje tok rozumowania organu pierwszej instancji, nie jest równoznaczny z zaniechaniem przez organ wskazania przesłanek, którymi kier ował się on określając wysokość kary. Prezes UOKiK wskazuje, że ustawa o opakowaniach nie określa dyrektyw wymiaru kary, zatem zastosowanie mają w tym przypadku przepisy działu IVa „Administracyjne kary Urząd Ochrony Konkurencji i Konsumentów pl. Powstańców Warszawy 1 00 - 950 Warszawa tel. 22 556 01 76 dih@uokik.gov.pl www.uokik.gov.pl 11 pieniężne” k pa, a w szczególności art. 189d k pa, któr y prawidłowo zastosował Podkarpacki WIIH szczegółowo odnosząc się, jakimi przesłankami kierował się przy ustaleniu wysokości kary pieniężnej. Strona pomija tę część decyzji Podkarpackiego WIIH wskazując, że organ pierwszej instancji odniósł się dyrektyw w ymiaru kary wskazanych w art. 189d k pa w sposób jej zdaniem nieprecyzyjny nie wskazując w jaki sposób poszczególne dyrektywy wpłynęły na wysokość kary . Natomiast Prezes UOKiK wskazuje, że kwestię minimalnej i maksymalnej wysokości kary reguluje art. 57 pkt 4 ustawy o opakowaniach, określając ją w przedziale od 500 zł do 20 000 zł. Organ pierwszej instancji, prowadząc postępowanie w trybie k pa w związku z naruszeniem przepisów ustawy o opakowaniach, wziął prawidłowo pod uwagę przesłanki wskazane w art. 189d k pa, wymierzając karę w wysokości 1 3 000 zł (słownie: trzynaście tysięcy złotych) na podstawie art . 57 pkt 4 ustawy o opakowaniach. Wymierzył karę uwzględniając wagę i okoliczności naruszenia prawa, w szczególności potrzebę ochrony życia lub zdrowia, ochrony mienia w znacznych rozmiarach lub ochrony ważnego interesu publicznego lub wyjątkowo ważnego interesu strony oraz czas trwania tego naruszenia, wskazał, że celem ustawy jest ochrona środowiska naturalnego przed szkodliwym wpływem na nie opakowań i odpadów opakowaniowych. Podkreślił, że strona nie wypełniła obowiązków wynikających z art. 40a ust. 1 ustawy o opakowaniach, tj. nie pobierała opłaty re cyklingowej od nabywających torby na zakupy z tworzywa sztucznego tzw. „zrywki” w przypadku, gdy sprzedawane produkty przemysłowe we własnych opakowaniach pakowane były przez nabywcę do takich właśnie toreb. Naruszenie to ma bezpośredni związek z ochroną ś rodowiska, a co za tym idzie z ochroną zdrowia i interesu publicznego. Wymóg pobierania opłaty od nabywającego torbę z tworzywa sztucznego nałożono z uwagi na nadużywanie przez konsumentów i sprzedawców takich toreb co w konsekwencji powod uje zanieczyszcze nie środowiska. Wskazał ponadto, że opłatę recyklingową przedsiębiorca obowiązany jest pobrać od nabywającego taką torbę a następnie przekazać na rachunek właściwego miejscowo m arszałka w ojewództwa. Przedsiębiorca nie przewidział pobierania opłat za bardzo lekkie torby używane do innych cel ów niż wskazane w art. 9 pkt 15a lit. b tej ustawy. Podkreś lić należy , że to nabywający takie torby ponosi koszt tej opłaty. B iorąc pod uwagę m. in. skalę naruszeń, rozumianą także jako wielkość przedsiębiorcy, co w powi ązaniu ze stwierdzonym brakiem możliwości pobierania w kasie opłat recyklingowych, wskazujących na systemowe nieprzestrzeganie przez stronę przepisów ustawy o opakowaniach, poprzez brak wdrożenia odpowiednich działań, jak i brak działań następczych przedsi ębiorcy, tym samym uznając że kara wynosząca 65 % maksymalnej granicy, nie jest rażąco wysoka , tym bardziej, że uprzednio nałożona kara w wysokości 50% ( decyzja z 2 grudnia 2024 r. wydana przez Podkarpackiego WIIH i utrzymana w mocy decyzją DIH.3.49.2025 wy daną przez Prezesa UOKiK z dnia 11 kwietnia 2025 r.), nie w p łynęła na zmianę zachowania przedsiębiorcy. Należy bowiem zwrócić uwagę, iż niewypełnienie obowiązku pobierania opłaty recyklingowej wynikał z faktu niewłaściwej organizacji prowadzenia działalno ści gospodarczej ze względu na nie pobierani e opłaty recyklingowej przez pracowników przedsiębiorcy . Tym samym naruszenie przepisów ustawy o opakowaniach nie wynikało, jak wskazała strona w odwołaniu, z celowego działania inspektorów Inspekcji Handlowej, a z błędnej organizacji działalności przez przedsiębiorcę. Gdyby bowiem pracownik miał wiedzę na temat obowiązku pobierania opłaty recyklingowej w przypadku sprzedaży produktu nieżywnościowego zapakowanych przez konsumenta w torebkę „zrywka” pobrałby opłatę recyklingową (oczywiście o ile byłaby ona wpisana do Urząd Ochrony Konkurencji i Konsumentów pl. Powstańców Warszawy 1 00 - 950 Warszawa tel. 22 556 01 76 dih@uokik.gov.pl www.uokik.gov.pl 12 systemu kasowego). Jednocześnie organ pierwszej instancji uznał za niemożliwy do ustalenie czas trwania naruszenia, uwzględniając, że nieprawidłowość stwierdzono w pierwszym dniu kontroli tj. 13 stycznia 202 5 r. W tym miejscu należy przypomnieć, że podczas kontroli przeprowadzonej przez Podkarpacki WIIH w sierpniu 2024 r. (KP.8361.160.2024), również st wierdzono niedopełnienie obowiązku pobrania opłaty recyklingowej wynikającego z art. 40a ust. 1 ustawy o opakowaniach . Odnotować należy ró wnie ż, że następstwem kontroli z sierpnia 2024 r. była administracyjna kara pieniężna nałożona przez Podkarpackiego WIIH, która następnie – wobec odwołania strony została utrzymana w mocy prz ez Prezesa UOKiK decyzją DIH.3. 49.2025 z 11 kwietnia 2025 r. Spóła, zatem doskonale znała jakie na niej ciążą obowiązki wynikające z ustawy o opakowaniach. Jednocześnie strona nie poinformowała Podkarpackiego WIIH o zaprzestaniu naruszeniu prawa ani nie przedłożyła żadnych dowodów, co r ównież podniosła w uzasadnieniu swojego odwołania . Odnosząc się do przesłanki częstotliwości niedopełnienia w przeszłości obowiązku albo naruszenia zakazu tego samego rodzaju co niedopełnienie obowiązków albo naruszenie zakazu w następstwie, którego ma by ć nałożona kara, jak powyżej wykazano była to u strony druga kontrola , która stwierdziła drugie naruszenie przez stronę obowiązku pobierania opłaty recyklingowej od nabywającego torbę na zakupy z tworzywa sztucznego o której mowa w art. 40a ust. 1 ww. usta wy. Z kolei oceniając uprzednie ukaranie za to samo zachowanie za przestępstwo, przestępstwo skarbowe, wykroczenie lub wykroczenie skarbowe uznał, że strona nie była karana za takie samo naruszenie przepisów w zakresie naruszenia obowiązku pobierania opłat y recyklingowej. Natomiast mając na uwadze stopień przyczynienia się strony, na którą jest nakładana administracyjna kara pieniężna, do powstania naruszenia prawa Podkarpacki WIIH prawidłowo uznał, że stronę jako sprzedawcę należy traktować jako profesjona listę. Prowadzi on działalność gospodarczą od 1 lutego 2016 r., na terenie całego kraju i powinien znać przepisy dotyczące działalności, którą prowadzi i je stosować. To strona decyduje o organizacji swojego przedsiębiorstwa i zapewnieniu nadzoru nad praw idłowym stosowaniem przepisów prawa , w tym nad organizacją pracy swoich pracowników . Obowiązek pobierania opłaty recyklingowej spoczywa wyłącznie na przedsiębiorcy prowadzącym jednostkę handlu detalicznego lub hurtowego . Prze dsiębiorca miał świadomość ciąż ących na nim obowiązków, z uwagi, że była to u niego druga kontrola . S topień przyczynienia się strony do powstania nieprawidłowości należy ocenić jako znaczny. Podkarpacki WIIH wziął również pod uwagę, że strona nie poinformowała go o zaprzestaniu naruszeniu prawa ani nie przedłożyła jakichkolwiek dokumentów świadczących o podjęciu jakichkolwiek dobrowolnych działań naprawczych , co dodatkowo uzasadniło przeprowadzenie kolejnej kontroli przez inspektorów IH. Oceniając wysokość korzyści, którą strona osiągnęła, lub straty, której uniknęła Podkarpacki WIIH wskazał, że brak pobierania opłaty recyklingowej wynikającej z przepisu art. 40a ust. 1 ustawy o opakowaniach nie miał wpływu na wysokość korzyści, którą strona osiągnęła, ani na wysokość straty, któr ej uniknęła. Natomiast ostatnia przesłanka wysokości wymiaru kary tj. w przypadku osoby fizycznej - warunki osobiste strony, na którą administracyjna kara pieniężna jest nakładana nie mają zastosowania w tym przypadku, gdyż strona jest spółką prowadzącą dz iałalność gospodarczą w oparciu o wpis do rejestru przedsiębiorców Krajowego Rejestru Sądowego. Podsumowując po wnikliwie analizie akt Prezes UOKiK stwierdził, że w niniejszej sprawie, stronie wymierzono karę pieniężną, po uwzględnieniu w sposób prawidłowy wszystkich Urząd Ochrony Konkurencji i Konsumentów pl. Powstańców Warszawy 1 00 - 950 Warszawa tel. 22 556 01 76 dih@uokik.gov.pl www.uokik.gov.pl 13 przesłanek wymiaru kary, wymienionych w art. 189d k pa, co znajduje swój wyraz w treści zaskarżonej decyzji i jest jednocześnie w pełni podzielane przez organ odwoławczy. Prezes UOKiK zgodził się również ze stanowiskiem organu pierwszej instanc ji, że w niniejszej sprawie brak jest podstaw do zastosowania art. 189f § 1 pkt 1 kpa, tj. odstąpienia od wymierzenia administracyjnych kar pieniężnych i poprzestania na pouczeniu. Prezes UOKiK stwierdza, że Podkarpacki WIIH prawidłowo rozważył możliwość z astosowania art. 189f § 1 pkt 1 k pa, czemu dał swój wyraz w treści zaskarżonej decyzji. Prezes UOKiK, podobnie jak organ pierwszej instancji, nie widzi podstaw do odstąpienia od wymierzenia kary pieniężnej i poprzestania na pouczeniu na podstawie art. 189 f § 1 pkt 1 k pa . Przepis ten przewiduje dwa warunki, które muszą zostać spełnione łącznie, aby organ administracji publicznej mógł odstąpić od nałożenia kary pieniężnej. Po pierwsze waga naruszenia musi być znikoma, przez co należy rozumieć, że istotność, znaczenie oraz rozmiar naruszonego obowiązku są niewielkie. Drugim warunkiem uzasadniającym odstąpienie od nałożenia kary pieniężnej jest zaprzestanie naruszania prawa przez stronę. W przedmiotowej sprawie strona nie przedstawiła żadnego dowodu na to, że z aprzestała naruszenia prawa. W niniejszej sprawie, bezsporny jest również fakt, że strona nie wywiązała się z obowiązku, o którym mowa w art. 40a ust. 1 ustawy o opakowaniach , gdyż prowadząc punkt sprzedaży detalicznej, w którym oferowane są torby na zakup y z tworzywa sztucznego przeznaczone do pakowania oferowanych produktów, nie pobrała opłaty recyklingowej od nabywającego torbę na zakupy z tworzywa sztucznego. Powyższe ustalenia zostały poczynione w oparciu o dwa zakup y kontroln e u dwóch różnych kasjerów , któr e w sposób jednoznaczny wykazał y , że strona nie wykonała powyższego obowiązku i nie pobrała opłaty recyklingowej za torby na zakupy z tworzywa sztucznego typu „zrywka”, które nie spełniały definicji bardzo lekkiej torby w rozumieniu art. 8 pkt 15a li t. b) tej ustawy, w związku z ich użyciem do produktów przemysłowych oferowanych w opakowaniach, a więc niezgodnie z ich przeznaczeniem. Należy podkreślić, że istotą opłaty recyklingowej jest m.in. takie oddziaływanie na decyzje konsumenta, aby wykorzystyw ał on bardzo lekkie torby na zakupy z tworzywa sztucznego o grubości materiału poniżej 15 mikrometrów, jedynie ze względów higienicznych lub jako podstawowe opakowanie żywności oferowanej na wagę, gdy pomaga to w zapobieganiu marnowania żywności. W tym mie jscu Prezes UOKiK ponownie podkr eśla, że na przedsiębiorcy spoczywa ciężar weryfikacji, w jaki sposób konsument używa takie torby i egzekwowania tym samym należnej od niego opłaty recyklingowej, w związku z ich użyciem w innym celu niż wskazany powyżej. Przedsiębiorca powinien w taki sposób zorg anizować sposób prowadzenia swojej działalności (np. poprzez wywieszenie odpowiednich informacji o przeznaczeniu toreb typu „zrywka” i konieczności wniesienia opłaty recyklingowej w przypadku ich użycia niezgodnie z przeznaczeniem oraz zobowiązanie pracown ików sklepu do naliczania takiej opłaty), żeby mógł wywiązywać się ze wszystkich nałożonych na niego obowiązków ustawowych. W wyroku z dnia 14 listopada 2023 r. w sprawie III SA/Łd 520/23 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi stwierdził, że „W orzecznictw ie wskazano, że w świetle art. 189f § 1 pkt 1 k pa, stwierdzenie przesłanki znikomej wagi naruszenia prawa, uzasadniającej odstąpienie od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej, wymaga przeprowadzenia swego rodzaju testu proporcjonalności, tj. wyważenia hierarchii dóbr (wartości) chronionych przez prawo na tle konkretnego stanu faktycznego. Istotne znaczenie dla oceny wagi naruszenia Urząd Ochrony Konkurencji i Konsumentów pl. Powstańców Warszawy 1 00 - 950 Warszawa tel. 22 556 01 76 dih@uokik.gov.pl www.uokik.gov.pl 14 prawa, o której mowa w art. 189f § 1 pkt 1 k pa , mają chronione prawem wartości i dobra, w odniesieniu do których rozważana jest skala ich naruszenia. Przy ocenie wystąpienia przesłanki znikomej wagi naruszenia (art. 189f § 1 pkt 1 k pa ) należy brać pod uwagę całokształt okoliczności danego przypadku, zarówno o charakterze przedmiotowym (np. skala naruszeń, skutki tych naruszeń ) jak i podmiotowym (np. profesjonalny charakter działalności, czy mamy do czynienia z czynem zawinionym, a jeżeli tak, to z jaką formą winy) ” . W przedmiotowej sprawie dobrem chronionym przez prawo jest środowisko, a pośrednio zdrowie ludzkie i dobrostan i nnych organizmów. Odpady z tworzyw sztucznych mają bardzo długi okres rozpadu, a wyrzucane bezpośrednio do środowiska stanowią zagrożenie dla zwierząt. Wprowadzony obowiązek pobierania opłaty recyklingowej, jeżeli torba nie jest używana do pakowania żywnoś ci w celach higienicznych lub jako podstawowe opakowanie żywności oferowanej na wagę ma przede wszystkim ograniczyć ich zużycie. W trakcie kontroli dokonano sprawdzenia przestrzegania jedynie w dwóch przypadkach, ale oba ujawniły naruszenie prawa. Wojewódz ki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w wyroku z dnia 4 lipca 2023 r. w sprawie sygn. II SA/Rz 32/23 stwierdził: „Przy ocenie wystąpienia przesłanki znikomej wagi naruszenia z art. 189f § 1 pkt 1 k pa należy brać pod uwagę całokształt okoliczności danego przyp adku, zarówno o charakterze przedmiotowym (np. skala naruszeń, skutki tych naruszeń), jak i podmiotowym (np. czy mamy do czynienia z czynem zawinionym, czy nie), przy czym decydujące znaczenie należy przyznać skutkom naruszenia dla dóbr chronionych przez d aną dziedzinę prawa administracyjnego.” Nie ulega wątpliwości, że brak pobierania opłaty recyklingowej za torby typu „zrywki” pomimo ponownej kontroli był o świadomym, zawinionym działaniem kontrolowanego przedsiębiorcy. Jak wskazał Wojewódzki Sąd Administ racyjny w Gliwicach w wyroku z dnia 10 kwietnia 2024 r. w sprawie sygn. III SA/Gl 1095/23: „Art. 189f § 1 pkt 1 k pa musi być stosowany ze szczególną rozwagą. Jeśli bowiem ustawodawca nałożył określony obowiązek, to podmiot zobowiązany jest ów obowiązek wyk onać. Kara administracyjna jest naturalną reakcją na niewypełnienie go. Nie można doprowadzać do sytuacji, że zasadą stanie się odstępowanie od nakładania kar w tym zakresie, a wyjątkiem ich nakładanie.” Jednocześnie strona nie przedstawiła, żadnych dowodó w , iż zaprzestała naruszenia prawa. Tym samym obie przesłanki nie zostały spełnione. W związku z powyższym organ drugiej instancji stwierdza, iż nie ma podstaw do zastosowania tego przepisu i do odstąpienia od wymierzenia kary na podstawie art. 189f § 1 pk t 1 k pa. W rozpatrywanej sprawie nie ziściła się również przesłanka obligatoryjnego odstąpienia od wymierzenia administracyjnej kary pieniężnej i poprzestania na pouczeniu, o której mowa w art. 189f § 1 pkt 2 kpa, gdyż na stronę za to samo zachowanie prawo mocną decyzją nie została uprzednio nałożona administracyjna kara pieniężna przez inny uprawniony organ administracji publicznej, ani też strona nie została prawomocnie ukarana za wykroczenie lub wykroczenie skarbowe, lub prawomocnie skazana za przestępstw o lub przestępstwo skarbowe . Prezes UOKiK zwraca uwagę, że naruszenie obowiązków wynikających z art. 40a ust. 1 ustawy o opakowaniach , stanowi delikty administracyjne, które zagrożone są karami pieniężnymi, o których mowa w art. 56 ust. 1 pkt 10c tej ustaw y , zaś do nałożenia kary uprawniony jest wyłącznie wojewódzki inspektor IH. Uwzględniając właściwość terytorialną, w stosunku do strony postępowania w sprawie wymierzenia takich kar pieniężnych działanie takie mogły być prowadzone wyłącznie przez Podkarpackiego WIIH. Inny organ nie mógł na Urząd Ochrony Konkurencji i Konsumentów pl. Powstańców Warszawy 1 00 - 950 Warszawa tel. 22 556 01 76 dih@uokik.gov.pl www.uokik.gov.pl 15 terenie podlegającym kognicji Podkarpackiego WIIH nałożyć kar pieniężnych za to samo naruszenie, co oznacza, że przepisy art . 189f § 1 pkt 2 kpa nie mają zastosowania w omawianym przypadku. Po przeanalizowaniu ak t sprawy, Prezes UOKiK stwierdził, że w rozpatrywanej sprawie nie zaistniały okoliczności, o których mowa w art. 189f § 2 kpa, tj. zastosowanie art. 189f § 2 kpa nie spełnieni celów, dla których miałaby być nałożone administracyjne kary pieniężne określone w art. 56 ust. 1 pkt 10c ustawy o opakowaniach . Okoliczności i waga naruszenia prawa nie budzą wątpliwości, co do istnienia przesłanek faktycznych uzasadniających nałożenie kar pieniężnych. Strona nie dopełniła obowiązków nałożonych na nią w art. 40a ust. 1 ww. ustawy. Literalna wykładnia ww. przepisów jednoznacznie wskazuje, że warunkiem zastosowania odstąpienia od wymierzenia kary jest usunięcie naruszenia prawa, przy czym termin ten należy interpretować ściśle, a więc bez rozszerzenia jego znaczenia na przypadki „zaprzestania naruszania prawa”, tych bowiem dotyczy regulacja art. 189f § 1 kpa (por. Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz. Red. prof. dr hab. Marek Wierzbowski, red. prof. dr hab. Aleksandra Wiktorowska. Rok 2021: „Z uwagi na odmien ne brzmienie tych sformułowań na gruncie komentowanego artykułu, należy uznać, że "usunięcie naruszenia prawa" nie jest tożsame z "zaprzestaniem naruszenia". Tym samym, aby usunąć naruszenie prawa nie wystarczy przerwać naruszanie przepisów prawa, lecz nal eży usunąć skutki naruszenia (z oczywistych przyczyn nie jest możliwe wyeliminowanie samego naruszenia, a więc zdarzenia z przeszłości, które już zaistniało”). Charakter naruszeń, jakich strona dopuściła się w niniejszej sprawie, wyklucza możliwość usunięc ia skutków naruszenia prawa (por. uzasadnienie wyroku WSA w Warszawie z dnia 25 lipca 2019 r. o sygn. akt VI SA/Wa 991/19: „Warunkiem odstąpienia od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej jest także przywrócenie stanu zgodnego z prawem, naruszonego prz ez zachowanie stanowiące podstawę odpowiedzialności administracyjnej”). Prezes UOKiK wskazuje również, że samo usunięcie naruszenia prawa nie pozwoli na spełnienie celów administracyjnych kar pieniężnych , nakładanych na gruncie ustawy o opakowaniach, które pełnią nie tylko funkcję dyscyplinująco - represyjną, ale także i prewencyjną, mającą zapewnić wysoki poziom ochrony środowiska oraz systemu gospodarowania opakowaniami i odpadami opakowaniowymi, jak i związanego z nim poszanowania interesu publicznego w pr zyszłości . Biorąc powyższe pod uwagę, w ocenie Prezesa UOKiK, organ pierwszej instancji zasadnie uznał, że strona dopuściła się naruszenia obowiązków wynikających z art. 40a ust. 1 ustawy o opakowaniach , w stopniu uzasadniającym wymierzenie jej kary pienię żnej, na podstawie art. 56 ust. 1 pkt 10c tej u stawy , zaś opisane powyżej, jak również w treści zaskarżonej decyzji, ustalenia kontroli i przesłanki, jakimi kierował się Podkarpacki WIIH przy ustalaniu kary pieniężnej, nie dawały podstaw do jej uchylenia i umorzenia postępowania. W opinii Prezesa UOKiK, kara ustalona na poziomie 1 3 000 zł (słownie: trzynaście tysięcy złotych) , przy minimalnej wysokości 500 zł i maksymalnej 20 000 zł, jaką przewidują wskazane przepisy, jest kwotą optymalną i adekwatną do wag i naruszenia prawa . Podsumowując powyższe, należy stwierdzić, że w przedstawionym stanie faktycznym, wymierzenie stronie kary pieniężnej, o której mowa w art. 56 ust. 1 pkt 10c w związku z art. 57 pkt 4 oraz art. 58 ust. 2 ustawy o opakowaniach, jak równie ż ustalenie jej wysokości, było prawidłowe i zgodne z prawem. Urząd Ochrony Konkurencji i Konsumentów pl. Powstańców Warszawy 1 00 - 950 Warszawa tel. 22 556 01 76 dih@uokik.gov.pl www.uokik.gov.pl 16 Tym samym, zawarty w odwołaniu wniosek strony o uchylenie zaskarżonej decyzji i umorzenie postępowania , należy uznać za niezasadny, zarówno w świetle ustaleń opisanej kontroli, jak i obowiązując ych przepisów prawa w zakresie wymierzenia kary pieniężnej na gruncie ustawy o opakowaniach. Stąd też, postępowanie Podkarpackiego WIIH w tym zakresie należy uznać za prawidłowe, a zaskarżoną decyzję utrzymać w mocy. Zgodnie z art. 58 ust. 2 i 4 ustawy o o pakowaniach, karę pieniężną, o której mowa w sentencji decyzji, stanowiącą dochód budżetu państwa, należy wpłacić na rachunek bankowy Wojewódzkiego Inspektoratu Inspekcji Handlowej w Rzeszowie w terminie 14 dni od dnia, w którym decyzja ta stanie się ostat eczna. Zgodnie z art. 138 § 1 pkt 1 k pa, organ odwoławczy wydaje decyzję, w której utrzymuje w mocy zaskarżoną decyzję. Biorąc powyższe pod uwagę, Prezes UOKiK orzekł, jak w sentencji. Niniejsza decyzja jest ostateczna w trybie postępowania administracyjne go. Pouczenie: 1. Decyzja jest ostateczna w toku instancji. W terminie 30 dni od jej doręczenia stronie przysługuje skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Skargę należy wnieść za pośrednictwem Prezesa UOKiK, Pl. Powstańców Warszawy 1, 00 - 950 Warszawa. 2. Od skarg wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym od strony skarżącej pobierana jest opłata, tzw. wpis stosunkowy, zależny od wysokości należności pieniężnej objętej zaskarżonym aktem i wynosi: 1) do 10 000 zł – 4% wartości przedmiotu zaskarżenia, nie mniej jednak niż 100 zł; 2) ponad 10 000 zł do 50 000 zł – 3% wartości przedmiotu zaskarżenia, nie mniej jednak niż 400 zł; 3) ponad 50 000 zł do 100 000 zł – 2% wartości przedmiotu zaskarżenia, nie mniej jednak niż 1 500 zł; 4) ponad 10 0 000 zł – 1% wartości przedmiotu zaskarżenia, nie mniej jednak niż 2 000 zł i nie więcej niż 100 000 zł. 3. W przypadku wniesienia od niniejszej decyzji Prezesa UOKiK skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie , strona ma możliwość ubiegania s ię o przyznanie prawa pomocy. Prawo pomocy może być przyznane stronie na wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w toku postępowania sądowoadministracyjnego. Wniosek ten jest wolny od opłat sądowych. Wniosek o przyznanie prawa pomocy należy złoży ć do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie . 4. Do należności pieniężnych w postaci kar pieniężnych nie uiszczonych w terminie stosuje się przepisy działu III ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 202 5 r. poz. 111 ). Podsta wa prawna pouczenia: Art. 52 § 1, art. 53 § 1, art. 54 § 1, art. 230, art. 243 § 1, art. 244 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r. poz. 935, ze zm.); § 1 rozporządzenia Rady Ministrów z d nia 16 grudnia 2003 r. w sprawie Urząd Ochrony Konkurencji i Konsumentów pl. Powstańców Warszawy 1 00 - 950 Warszawa tel. 22 556 01 76 dih@uokik.gov.pl www.uokik.gov.pl 17 wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2021 r. poz. 535); art. 58 ust. 5 ustawy z dnia 13 czerwca 2013 r. o gospodarce opakowaniami i odpadami opakowaniowy mi (Dz.U. z 202 5 r. poz. 870 .) . Z up. Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów Anna Janiszewska Zastępca Dyrektora Departamentu Inspekcji Handlowej / podpisano elektronicznie/ Otrzymują : 1) [ xxxxxxxxxxxxx ] 2) Podkarpacki Wojewódzki Inspektor Inspekcji Handlowej