DIH-III-115/2025

Urząd Ochrony Konkurencji i Konsumentów pl. Powstańców Warszawy 1 00 - 950 Warszawa tel. 22 556 01 76 dih@uokik.gov.pl www.uokik.gov.pl 1 P REZES URZĘDU OCHRONY KONKURENCJI I KONSUM ENTÓW Warszawa, 14 listopada 2025 r. DIH - 3.707.131.2025.SD DECYZJA DIH - 3. 115 .202 5 „informacje prawnie chronione oznaczono [xxx]” N a podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 poz. 572 , ze zm. ), art. 1 ust. 3, art. 5 ust. 2 ustawy z dnia 15 grudnia 2000 r. o Inspekcji Handlowej (Dz. U. z 2025 r. poz. 229) oraz art. 6 ust. 1 ustawy z dnia 9 maja 2014 r. o informowaniu o cenach towarów i usług (Dz. U. z 2023 r. poz. 168), po przeprowadzeniu postępowania administracyjnego w przedmiocie odwołania od decyzji KHU.D.55.2025.ŁL.AB Pomorskiego Wojewódzkiego Inspekt ora Inspekcji Handlowej z 7 sierpnia 2025 r. (nr akt: KH U .8361. 99 .202 5.ŁL.PP ), na mocy której nałożono na „JUBIMAX” Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w Czechowie (zwane dalej: „stroną”, „stroną postępowania”, „spółką” lub „przedsiębiorcą” ), na podstawie art. 6 ust. 1 i 3 ustawy o informowaniu o cenach towarów i usług karę pieniężną w wysokości 3 500 zł (słownie: trzy tysiąc e pięćset złotych) za niewykonanie obowiązków, o których mowa w art. 4 ust. 1 w zw. z art. 4 ust. 2 ustawy o cenach towarów i usług, z uwagi na nieprawidłowości stwierdzone przy towarach oferowanych do sprzedaży w cenach obniżonych , Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów - utrzymuje w mocy zaskarżoną decyzję. UZASADNIENIE W dniach 12 – 22 maja 202 5 r. inspekt orzy reprezentujący Pomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Inspekcji Handlowej (dalej: „ Pomorski WIIH” lub „organ pierwszej instancji”), działając na podstawie upoważnienia KH U.057.99.2025.WA z 12 maja 202 5 r. przeprowadzili kontrolę w placówce detalicznej należącej do ww. przedsiębiorcy. Zgodnie z art. 48 ust. 1 ustawy z dnia 6 marca 2018 r. Prawo przedsiębiorców (Dz. U. z 202 5 r., poz. 1480 ) – dalej jako „Prawo przedsiębiorców”, 31 marca 2025 r. skierowano do przedsiębiorcy zawiadomienie o zamiarze wszczęcia kontroli, ze wskazaniem zakresu przedmiotowego kontroli obejmującego kontrolę przestrzegania przepisów ustawy z dnia 9 maja 2014 r. o informowaniu o cenach towarów i usług (Dz. U. z 2023 r. poz. 168), d alej jako „ustawa o cenach” , „ustawa o Informowaniu o cenach” . Pismo odebrano 15 kwietnia 2025 r . Urząd Ochrony Konkurencji i Konsumentów pl. Powstańców Warszawy 1 00 - 950 Warszawa tel. 22 556 01 76 dih@uokik.gov.pl www.uokik.gov.pl 2 W toku kontroli sprawdzając przestrzeganie przepisów ustawy o informowaniu o cenach oraz rozporządzenia Ministra Rozwoju i Technologii z dnia 19 grudnia 2022 r. w sprawie uwidaczniania cen towarów i usług (Dz.U. z 2022 r. poz.2776) dalej jako: „rozporządzenie , inspektorzy objęli kontrolą m.in. 33 rodzaje towarów oferowanych po obniżonych cenach. W wyniku przeprowadzonej analizy udostępnianych konsumentom inform acji o cenach, stwierdzono: a) uwidocznienie cen w sposób niejednoznaczny i budzący wątpliwości przy wszystkich 33 rodzajach towarów oferowanych po obniżonej cenie: ‒ w przypadku 18 partii zegarków cena sprzedaży po obniżce była równa najniższej cenie, która ob owiązywała w okresie 30 dni przed wprowadzeniem obniżki , ‒ w przypadku 15 partii biżuterii cena sprzedaży po obniżce była równa najniższej cenie, która obowiązywała w okresie 30 dni przed wprowadzeniem obniżki. Powyższe stanowi naruszenie art. 4 ust. 1 w związku z art. 4 ust. 2 ustawy o cenach. Powyższe ustalenia udokumentowano w protokole kontroli z 12 maja 2025 r. (nr akt kontroli: KHU.8361.99.2025 .ŁL.PP ) . 29 maja 2025 r. Pomorski WIIH skierował do strony wystąpienie pokontrolne, w którym wska zał na stwierdzone nieprawidłowości i wniósł o ich usunięcie, a także udzielenie odpowiedzi na wystąpienie w terminie 14 dni od doręczenia pisma. Ponadto na podstawie art. 61 § 4 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r. poz. 572 , ze zm. ) – dalej jako: „Kpa”, Pomorski WIIH zawiadomieniem z 11 czerwca 2025 r., poinformował przedsiębiorcę o wszczęciu z urzędu postępowania administracyjnego na podstawie art. 6 ust. 1 ustawy o cenach w sprawie nałożenia na niego a dministracyjnej kary pieniężnej z tytułu naruszenia wymagań określonych w art. 4 ust. 1 w zw. z art. 4 ust. 2 ww. ustawy. Jednocześnie poinformowano na podstawie art. 10 § 1 Kpa, że stronie przysługuje prawo do wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zapoznania się z aktami sprawy. Dodatkowo Pomorski WIIH wezwał stronę do przesłania informacji o wysokości przychodów i obrotu uzyskanych z tytułu prowadzenia działalności gospodarczej za zakończony rok obrotowy . Przedsiębiorca pismem z 18 czerwca 2025 r. odniósł się do uwidaczniania cen produktów oferowanych w promocjach, wskazując m.in., że zgodnie z przepisami ustawy o cenach wskazywa ł najniższą cenę z ostatnich 30 dni zgodnie z rzeczywistą historią cen . Jednocześnie strona wskazała, że w żadnym przypadku nie kierowała się chęcią uzyskania dodatkowych bezpodstawnych korzyści materialnych, czy wprowadzaniem konsumentów w błąd. Do niniejszego pisma strona dołączyła informację o obrotach i przychodzie za 2024 rok. Pomorski WIIH po przeprowadz onym postępowaniu administracyjnym, 7 sierpnia 2025 r. wydał decyzję ( nr decyzji KHU.D.55.2025.ŁL.AB ), na podstawie art. 6 ust. 1 ustawy o cenach oraz art. 104 § 1 Kpa, na mocy której nałożył na przedsiębiorcę karę pieniężną w wysokości 3 5 00 zł (słownie : trzy tysiące pięćset złotych) z tytułu niewykonania obowiązków, o których mowa w art. 4 ust. 1 i 2 ustawy o cenach . W dniu 3 września 2025 r. Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów (zwany dalej: „Prezesem UOKiK” albo „organem drugiej instancji”) otrzymał za pośrednictwem Pomorskiego WIIH odwołanie od ww. decyzji, w którym przedsiębiorca wniósł o odstąpienie od nałożonej kary i poprzestanie na pouczeniu. Pismem z 17 września 2025 r. Prezes UOKiK poinformował przedsiębiorcę o toczącym si ę postępowaniu administracyjnym w sprawie odwołania od decyzji Pomorskiego WIIH oraz o przysługującym mu prawie do zapoznania się z aktami sprawy i wypowiedzenia się Urząd Ochrony Konkurencji i Konsumentów pl. Powstańców Warszawy 1 00 - 950 Warszawa tel. 22 556 01 76 dih@uokik.gov.pl www.uokik.gov.pl 3 co do zebranych dowodów i materiałów. Strona nie skorzystała z przysługujących jej uprawni eń. Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów ustalił i stwierdził. Istotą postępowania odwoławczego jest ponowne rozpoznanie i rozstrzygnięcie tożsamej przedmiotowo i podmiotowo sprawy administracyjnej w granicach wyznaczonych rozstrzygnięciem decyz ji organu pierwszej instancji. W toku postępowania organ odwoławczy dokonuje oceny, czy odwołanie strony jest uzasadnione oraz sprawdza, czy wydana decyzja była prawidłowa. Zgodnie z art. 5 ust. 2 ustawy o Inspekcji Handlowej Prezes UOKiK jest organem wyż szego stopnia w stosunku do wojewódzkich inspektorów Inspekcji Handlowej. Wobec powyższego, w myśl art. 127 § 2 Kpa w związku z art. 1 ust. 3 ww. ustawy, Prezes UOKiK jest organem właściwym do rozpatrzenia wniesionego odwołania. Zgodnie z art. 4 ust. 1 zda nie pierwsze ustawy o cenach, w miejscu sprzedaży detalicznej świadczenia usług uwidacznia się cenę oraz cenę jednostkową towaru (usługi) w sposób jednoznaczny, niebudzący wątpliwości oraz umożliwiający porównanie cen. Natomiast art. 4 ust. 2 ww. ustawy w skazuje, że w każdym przypadku informowania o obniżeniu ceny towaru lub usługi obok informacji o obniżonej cenie uwidacznia się również informację o najniższej cenie tego towaru lub tej usługi, która obowiązywała w okresie 30 dni przed wprowadzeniem obniżk i. Niezrealizowanie obowiązków, o których mowa w art. 4 ustawy o cenach powoduje – zgodnie art. 6 ust. 1 ww. ustawy – nałożenie kary pieniężnej w wysokości do 20 000 zł. Przepis ten w sposób niewymagający dodatkowych założeń i wykładni, nakazuje wojewódzk iemu inspektorowi Inspekcji Handlowej wymierzyć karę pieniężną podmiotowi, który nie wykonuje obowiązku określonego w ww. przepisach, choćby naruszenie prawa miało charakter jednostkowy i stwierdzone w toku kontroli nieprawidłowości zostały skorygowane. Do wiedzenie, że podmiot nie wykonał powyższego obowiązku powoduje konieczność nałożenia kary pieniężnej, która jest karą administracyjną. Jednocześnie w myśl art. 6 ust. 3 tej ustawy, przy ustalaniu wysokości kary pieniężnej uwzględnia się: 1) stopień naruszeni a obowiązków, o których mowa w art. 4 ust. 1 - 5, w tym charakter, wagę, skalę i czas trwania naruszenia tych obowiązków; 2) dotychczasową działalność przedsiębiorcy, w tym podjęte przez niego działania w celu złagodzenia lub naprawienia szkody poniesionej przez konsumentów, wcześniejsze naruszenia obowiązków, o których mowa w art. 4 ust. 1 - 5, przez tego przedsiębiorcę oraz uzyskane przez przedsiębiorcę korzyści majątkowe lub straty w związku z naruszeniem tych obowiązków; 3) wielkość obrotów i przychodu przeds iębiorcy; 4) sankcje nałożone na przedsiębiorcę za to samo naruszenie w innych państwach członkowskich Unii Europejskiej w sprawach transgranicznych, jeżeli informacje o takich sankcjach są dostępne w ramach mechanizmu ustanowionego rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/2394 z dnia 12 grudnia 2017 r. w sprawie współpracy między organami krajowymi odpowiedzialnymi za egzekwowanie przepisów prawa w zakresie ochrony konsumentów i uchylającym rozporządzenie (WE) nr 2006/2004 (Dz. Urz. UE L 345 z 27.12.2017, str. 1, z późn. zm.). Niniejsze postępowanie administracyjne prowadzone jest w związku z odwołaniem wniesionym przez przedsiębiorcę od decyzji Pomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Inspekcji Handlowej z 7 sierpnia 2025 r. , na mocy której na pr zedsiębiorcę nałożono karę pieniężną w wysokości 3 5 00 zł (słownie: trzy tysiące pięćset złotych), z tytułu niewykonani a Urząd Ochrony Konkurencji i Konsumentów pl. Powstańców Warszawy 1 00 - 950 Warszawa tel. 22 556 01 76 dih@uokik.gov.pl www.uokik.gov.pl 4 obowiązków wynikających z art. 4 ust. 1 w związku z art. 4 ust. 2 ustawy o cenach, z uwagi na nieprawidłowości stwierdzone przy towarac h oferowanych do sprzedaży w cenach obniżonych . Po przeanalizowaniu całokształtu zebranego materiału dowodowego, w tym protokołu kontroli z 12 maja 2025 r. (nr akt kontroli: KHU.8361.99.2025.ŁL.PP ) oraz załączników do tego protokołu za wierających m. in. dokumentację fotograficzną, organ drugiej instancji nie miał wątpliwości, co do zaistnienia faktu naruszenia przepisów ustawy o cenach. Prezes UOKiK jednoznacznie stwierdza, że przy wszystkich 33 rodzajach towarów oferowanych po obniżone j cenie , cena sprzedaży po obniżce była równa najniższej cenie, która obowiązywała w okresie 30 dni przed wprowadzeniem obniżki co stanowi naruszenie w art. 4 ust. 1 w związku z art. 4 ust. 2 ustawy o cenach . W odwołaniu przedsiębiorca stwierdził, że skarż ona decyzja jest niezasadna i niesłuszna, gdyż w opinii strony działania przedsiębiorcy są w pełni zgodne z obowiązującymi przepisami prawa. Strona w odwołaniu nie kwestionuje stanu faktycznego stwierdzonego w toku kontroli, niemniej jednak wskazuje, że pr zedsiębiorca spełnia wszystkie wymogi wynikające z tych przepisów. Oznaczenia cenowe zawierają precyzyjną i przejrzystą informację o cenach towarów, w tym również o najniższej cenie sprzed 30 dni, w sposób oczywisty i nieutrudniający konsumentowi dokonania swobodnej oceny i porównania cen produktów. Strona wskazuje, że cena ta nigdy nie jest zatajana ani przedstawiana w sposób wprowadzający klienta w błąd. Z powyższych względów strona uważa, że spełnia obowiązki wynikające z art. 4 ust. 1 i 2 ustawy o infor mowaniu o cenach. Strona w odwołaniu zarzuciła również, że Pomorski WIH naruszył przepisy art. 7, 8 i 10 § 1 Kpa i w ogóle nie wziął pod uwagę wyjaśnień składanych w trakcie postępowania wydając przedmiotową decyzję. Dodatkowo strona powołała się na 189f § 1 i 3 Kpa, który stanowi, że organ administracji publicznej może odstąpić od nałożenia kary pieniężnej i poprzestanie na pouczeniu, gdyż okoliczności i waga rzekomego naruszenia prawa budzą wątpliwości co do istnienia faktycznych przesłanek uzasadniającyc h nałożenie kary pieniężnej, a rzekome naruszenie prawa zostało usunięte. Na podstawie powyższego strona wniosła o odstąpienie od nałożonej kary i poprzestanie na pouczeniu. Odnosząc się do argumentów zawartych w odwołaniu, Prezes UOKiK wskazuje, że zaskar żoną decyzję wydano w związku z ustaleniami kontroli, których strona nie kwestionowała, a które w sposób jednoznaczny wskazują na niewykonanie obowiązków określonych w art. 4 ust. 1 i 2 ustawy o cenach towarów i usług, z uwagi na nieprawidłowości stwierdzo ne przy towarach oferowanych do sprzedaży w cenach obniżonych . Stan faktyczny zgromadzony i opisany w protokole kontroli, nie budzi żadnych wątpliwości organu drugiej instancji . Strona podpisała protokół kontroli bez wnoszenia uwag i tym samym zgodziła się z dokonanymi ustaleniami faktycznymi . Protokół stanowi niepodważalny i wiarygodny dowód w sprawie świadczący o naruszeniu jakiego dopuścił się kontrolowany przedsiębiorca. Zgodnie z art. 76 § 1 Kpa protokół kontroli posiada walor dokumentu urz ędowego tj. stanowi dowód tego, co zostało w nim urzędowo stwierdzone. Jak wynika z wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 27 lutego 2020 r. w sprawie sygn. VI SA/Wa 2107/19 (lex nr 3034073), protokół kontroli jako dokument urzędowy korzysta z wiarygodności zawartych w nim ustaleń. Dokument urzędowy stanowi podstawowy element materiału dowodowego w postępowaniu administracyjnym. Dokumenty urzędowe korzystają ze szczególnej mocy dowodowej, ponieważ stanowią dowód tego, co zostało w ni ch urzędowo stwierdzone. Z dokumentem urzędowym związane jest domniemanie Urząd Ochrony Konkurencji i Konsumentów pl. Powstańców Warszawy 1 00 - 950 Warszawa tel. 22 556 01 76 dih@uokik.gov.pl www.uokik.gov.pl 5 prawdziwości jego treści. Organ prowadzący postępowanie nie może wobec tego swobodnie oceniać ani kwestionować treści dokumentu urzędowego. Istota protokołu z kontroli wyraża się w t ym, że dokument ten odzwierciedla i potwierdza istniejący w momencie kontroli stan faktyczny. Z protokołu kontroli wynika, że kontrolą objęto m.in. 33 partii towarów oferowanych po obniżonej cenie : ‒ 18 modeli zegarków Timberland w promocji w postaci rabatu „ - 40%”, ‒ 15 modeli włoskiem marki Ti Sento w promocji w postaci rabatu „ - 50%”. W przypadku wszystkich skontrolowanych towarów oferowanych po obniżonych cenach ich ceny zostały u widoczni one w sposób niejednoznaczny i budzący wątpliwości . Prezes UOKiK na wst ępie wskazuje, że w przedmiotowej sprawie strona zakomunikowała obniżkę cen informując o wysokości rabatu poprzez podanie na etykiecie trzech informacji cenowych składających się z trzech połączonych etykiet obramowanych każda czerwoną obwódką – na białym tle opisane czarnym kolorem ceny i czerwonym kolorem opisy tych cen tj. w następującej kolejności od góry: „cena po rabacie”, „cena regularna”, „najniższa cena 30 dni przed obniżką”, a zatem zaistniał przypadek „informowania o obniżeniu ceny towaru", o któ rym mowa w art. 4 ust. 2 ustawy o cenach. Natomiast w rzeczywistości nie było obniżki, gdyż w przypadku wszystkich 33 partii ocenianych produktów, cena obniżona była równa cenie jaka obowiązywała w okresie 30 dni przed ogłoszeniem obniżki. Oczywiście przed siębiorca może swobodnie kształtować ceny, ale nie może informować o obniżce ceny produktu w przypadku, gdy ob niżona cena jest równą najniższej cen ie z 30 dni przed ogłoszeniem obniżki. Przedsiębiorca może zmieniać cenę produktu w dowolny sposób, nawet kil kukrotnie w ciągu 30 dni, jednakże obniżka jest tylko wtedy, gdy jest ona liczona od najniższej ceny z ostatnich 30 dni, tj. obniżona cena jest niższa od najniższej ceny z ostatnich 30 dni przed ogłoszeniem obniżki. W innym przypadku (gdy cena obniżona jes t równa lub wyższa niż najniższa cena z ostatnich 30 dni przed ogłoszeniem obniżki ) nie mamy do czynienia z obniżką ceny. Pomorski WIIH prawidłowo ustalił, że uwidocznienie informacji cenowej sugerowało, że produkty oferowane są w cenie obniżonej, a w rze czywistości konsument dokonywał zakupu produktu w cenie równej najniższej cenie z 30 dni przed wprowadzeniem obniżki. Z daniem organu drugiej instancji, nie ma wątpliwości co do narusz e n ia wymagania art. 4 ust. 1 w związku z art. 4 ust. 2 ustawy o cenach, p onieważ cena została uwidoczniona w sposób niejednoznaczny i budzący wątpliwości. W ocenie Prezesa w zaistniałej sytuacji, aby spełnić założenia dyrektywy Omnibus, jeżeli ostatecznie cena produktu po obniżce miałaby być równa najniższej cenie z 30 dni prze d obniżką, to produkt powinien być oferowany do sprzedaży bez informowania, że cena została obniżona oraz bez informowania, że mamy do czynienia z obniżką. Literalna wykładnia powołanych przepisów ustawy o cenach prowadzi do wniosku, iż faktycznie nie form ułują one wprost wymogu, aby cena promocyjna była niższa od najniższej ceny z ostatnich 30 dni poprzedzających obniżkę ceny. Jednakże nie oznacza to, że przepisy te pozwalają odnosić cenę po obniżce jako cenę obniżoną w stosunku do tzw. ceny regularnej lub bezpośrednio poprzedzającej obniżkę. Prezes UOKiK podkreśla, że interpretując ww. przepisy należy przede wszystkim zwrócić uwagę, że nowelizacja art. 4 ustawy o cenach została wprowadzona na podstawie art. 6 ustawy o zmianie ustawy o prawach konsumenta or az niektórych innych ustaw z dnia 1 grudnia 2022 r. (Dz. U. z 2022 r. poz. 2581), co było związane z implementacją postanowień dyrektywy Omnibus w odniesieniu do lepszego egzekwowania i unowocześnienia unijnych przepisów dotyczących ochrony konsumenta. Zgo dnie z art. 6a ust. 1 dyrektywy Omnibus w każdym ogłoszeniu o obniżce ceny podaje się wcześniejszą cenę stosowaną przez podmiot gospodarczy przez określony okres przed zastosowaniem obniżki ceny. Z kolei, zgodnie z art. 6 ust. 2 wcześniejsza cena oznacza Urząd Ochrony Konkurencji i Konsumentów pl. Powstańców Warszawy 1 00 - 950 Warszawa tel. 22 556 01 76 dih@uokik.gov.pl www.uokik.gov.pl 6 n ajniższą cenę stosowaną przez podmiot gospodarczy w okresie, który nie może być krótszy niż 30 dni przed zastosowaniem obniżki ceny. Cel, któremu służyła wprowadzona zmiana został przedstawiony w Zawiadomieniu Komisji – Wytycznych dotyczących wykładni i st osowania art. 6a Dyrektywy 98/6/WE, dalej jako: „Wytyczne Komisji”. Z Wytycznych Komisji wynika, że „Celem tego co najmniej 30 - dniowego okresu odniesienia jest uniemożliwienie podmiotom gospodarczym żonglowania cenami i przedstawiania fałszywych obniżek ce n, np. podnoszenia ceny na krótki okres, aby następnie ją obniżyć i przedstawić jako (znaczącą) obniżkę ceny, co wprowadza konsumentów w błąd. Wspomniany 30 - dniowy okres na ustalenie „wcześniejszej” ceny odniesienia jest zatem gwarancją, iż cena ta jest pr awdziwa, a nie stanowi jedynie narzędzia marketingowego, które ma wywołać wrażenie atrakcyjności obniżki.” Należy więc uznać, iż cena obowiązująca w okresie wskazanym w art. 6a dyrektywy Omnibus jest punktem odniesienia do ceny po obniżce. Polega to na tym , iż cena obniżona musi być niższa od najniższej ceny z 30 dni poprzedzających ogłoszenie obniżki. Wyraźnie na to wskazują Wytyczne Komisji : „Niezależnie od tego, w jaki sposób obniżka ceny została ogłoszona, wcześniejsza cena będąca punktem wyjścia do kol ejnej obniżki ceny nadal musi być najniższą ceną w ciągu ostatnich 30 dni, tj. w tym przypadku początkową ceną wyjściową (…). W związku z tym obniżka ceny musi być przedstawiona z wykorzystaniem podanej „wcześniejszej” ceny jako ceny odniesienia, tj. każda podana obniżka procentowa musi być oparta na „wcześniejszej” cenie ustalonej zgodnie z art. 6a: — na przykład jeżeli ogłoszenie o obniżce ceny brzmi „50 % taniej”, a najniższa cena w ciągu 30 poprzednich dni wynosiła 100 EUR, sprzedawca będzie musiał prze dstawić 100 EUR jako „wcześniejszą” cenę, od której oblicza się 50 - procentową obniżkę, pomimo faktu, że ostatnia cena sprzedaży towaru wynosiła 160 EUR.” Prezes UOKiK informuje również, że jeżeli przedsiębiorca chce podać inną cenę odniesienia np. cenę reg ularną, nie jest to zabronione, ale nie zwalnia go z obowiązku prawidłowego ustalenia czy faktycznie w danym przypadku po odniesieniu obniżonej ceny do najniższej ceny towaru z 30 dni przed wprowadzeniem obniżki, doszło do obniżenia ceny. Natomiast w przyp adku kiedy przedsiębiorca stwierdzi, że obniżona cena jest wyższa lub równa od ceny najniższej z 30 dni przed obniżką, nie powinien informować o obniżce konsumenta, gdyż w rzeczywistości obniżka nie miała miejsca. Uwzględniając powyższe, z arówno w ocenie Pomorskiego WIIH, jak i organu drugiej instancji należy uznać, że ceny zostały uwidocznione w sposób niejednoznaczny i budzący wątpliwości i doszło do naruszenia art. 4 ust. 1 w związku z art. 4 ust. 2 ustawy o cenach. W tym miejscu należy również przywoł ać treść wyroku Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z 26 września 2024 r. w sprawie sygn. C - 330/23, który w pkt 27 wprost wskazuje, że „aby przestrzegać zarówno szczególnego celu art. 6a dyrektywy 98/6/WE, jak i celów, jakim ogólnie służy ta dyrekt ywa, jej art. 6a ust. 1 i 2 należy interpretować w ten sposób, że w ogłoszeniu dotyczącym obniżki ceny sprzedaży produktu obniżkę tę należy ustalić poprzez odniesienie do „wcześniejszej ceny” tego produktu w rozumieniu ust. 2 tego artykułu. Wynika z tego, że cena sprzedaży produktu przedstawiona w ogłoszeniu jako cena obniżona w rzeczywistości nie może być taka sama jak ta „wcześniejsza cena” czy wręcz wyższa od niej.” . Prezes UOKiK z całą stanowczością stwierdza, że w sytuacji, gdy komunikowane jest, że pr odukt oferowany jest w cenie obniżonej, a w rzeczywistości obniżona cena jest tożsama bądź wyższa, od najniższej obowiązującej dla danego towaru w ciągu ostatnich 30 dni przed wprowadzeniem obniżk i , to nie mamy do czynienia z obniż ką cen y produktu. W przed miotowej sprawie w przypadku kwestionowanych produktów , dla których „ cena promocyjna” była tożsama lub wyższa od najniższej ceny obowiązującej dla danego towaru Urząd Ochrony Konkurencji i Konsumentów pl. Powstańców Warszawy 1 00 - 950 Warszawa tel. 22 556 01 76 dih@uokik.gov.pl www.uokik.gov.pl 7 w ciągu ostatnich 30 dni przed wprowadzeniem obniżki, należało uznać, że uwidocznienie informacji cenowej sugerowało, że oferowane są one w cenie obniżonej, co w rzeczywistości nie miało miejsca. W związku z powyższym, z arówno w ocenie Pomorskiego WIIH, ja k i organu drugiej instancji należy uznać, że ceny zostały uwidocznione w sposób niejednoznaczny i budzący wątpliwości. W tym miejscu należy podkreślić, że prawidłowe podawanie cen, w tym cen towarów, dla których w jakikolwiek sposób sugerowana jest obniżk a ich cen, jest jednym z ważniejszych czynników mających wpływ na podjęcie decyzji o zakupie towaru przez konsumenta i umożliwia dokonanie świadomego i korzystniejszego pod względem ekonomicznym wyboru. Przepisy dotyczące uwidaczniania cen nakładają na prz edsiębiorców obowiązek informowania o cenach – a co za tym idzie również o obniżkach – w sposób jednoznaczny, niebudzący wątpliwości oraz umożliwiający porównanie cen. Przepisy ustawy o cenach są prawem powszechnie obowiązującym i dotyczą każdego przedsię biorcy świadczącego usługi lub dokonującego sprzedaży detalicznej towarów. Nieznajomość przepisów lub ich niewłaściwa interpretacja nie zwalnia z obowiązku prawidłowego uwidaczniania cen oraz informacji o obniżonej cenie. Po przeprowadzeniu postępowania a dministracyjnego, Prezes UOKiK podobnie jak organ pierwszej instancji, oceniając stopień naruszenia obowiązków, uznał za wysoki , gdyż uwidocznienie informacji cenowej sugerowało, że 100% procent skontrolowanych produktów, dla których ogłoszona została obni żka, posiadało obniżoną cenę, równą najniższej cenie z ostatnich 30 dni przed ogłoszeniem obniżki, więc w rzeczywistości konsument dokonywał zakupu produktu w cenie , w której ten produkt był już oferowany. Taki sposób prezentowania informacji cenowych prze z przedsiębiorcę zachęca konsumentów do zrobienia zakupów w sklepie. Konsument natomiast ma prawo do uzyskania rzetelnej informacji o cenie towaru, w tym przypadku o obniżce prezentowanej przez stronę. Organ pierwszej instancji analizując przesłankę dotyc ząca dotychczasowej działalności przedsiębiorcy stwierdził, iż jest to pierwsze naruszenie przez stronę przepisów z zakresu ustawy o informowaniu o cenach (uwzględniając okres 12 miesięcy). Należy wskazać, że strona jako doświadczony przedsiębiorca powinna zawsze wykazać się znajomością i dbałością o przestrzeganie przepisów dotyczących prowadzonej przez siebie działalności, szczególnie tych istotnych z punktu widzenia interesów i praw konsumentów. Przedsiębiorca jako profesjonalista działający w branży jes t zobowiązany wiedzieć jakie obowiązki oraz na podstawie jakich przepisów są na niego nakładane. Biorąc pod uwagę trzeci czynnik wpływający na wymiar kary pieniężnej tj. wielkość obrotów i przychodu przedsiębiorcy Pomorski WIIH wziął pod uwagę przekazaną przez przedsiębiorcę informację o wielkości obrotów za 2024 r. Ponadto uwzględnił przedłożone przez stronę oświadczenie, że zgodnie z którym w świetle art. 7 ust. 1 pkt 1 - 3 ustawy Prawo przedsiębiorców strona należy do kate gorii małych przedsiębiorców. Przesłanka dotycząca sankcji nałożonych na spółkę za to samo naruszenie w innych państwach członkowskich Unii Europejskiej w sprawach trans granicznych nie znajduje zastosowania, ponieważ kontrola przeprowadzona przez Inspekcj ę Handlową nie jest kontrolą przeprowadzoną w sprawach transgranicznych, tj. działalności gospodarczej o transgranicznym charakterze prowadzonej przez spółkę. Po uwzględnieniu ustawowych wytycznych wymiaru sankcji wskazanych w art. 6 ust. 3 ustawy o cenach oraz wspomnianych wymogów ujętych w celach regulacji, Prezes UOKiK stwierdza, iż nałożona kara pieniężna w wysokości 3 5 00 zł, nie została wymierzona w maksymalnej wysokości, lecz w kwocie stanowiącej 17,5 % maksymalnej kwoty, tj. 20 000 zł przewidzianej u stawowo. Wymierzona kara spełni jednak w sposób właściwy funkcje Urząd Ochrony Konkurencji i Konsumentów pl. Powstańców Warszawy 1 00 - 950 Warszawa tel. 22 556 01 76 dih@uokik.gov.pl www.uokik.gov.pl 8 dyscyplinujące i represyjne, a także prewencyjne tak aby nie dochodziło do naruszania prawa w przyszłości i jest adekwatnym środkiem reakcji administracyjno - prawnej na ujawnione naruszenie pr awa . Po przeanalizowaniu niniejszej sprawy Prezes UOKiK, podobnie jak organ pierwszej instancji nie znalazł podstaw do zastosowania art. 189f § 1 pkt 1 Kpa, tj. odstąpienia od wymierzenia kary pieniężnej i poprzestania na pouczeniu. Przepis ten przewiduje dwa warunki, które muszą zostać spełnione łącznie, aby organ administracji publicznej mógł odstąpić od nałożenia kary pieniężnej. Po pierwsze waga naruszenia musi być znikoma, przez co należy rozumieć, że istotność, znaczenie oraz rozmiar naruszonego obowi ązku są niewielkie. Drugim warunkiem uzasadniającym odstąpienie od nałożenia kary pieniężnej jest zaprzestanie naruszania prawa przez stronę. Stwierdzone podczas kontroli nieprawidłowości cenowe niewątpliwie naruszały w sposób znaczny podstawowe obowiązki , o których mowa w art. 4 ust. 1 i 2 ustawy o informowaniu o cenach. W ocenie organu waga naruszenia prawa nie może zostać uznana za znikomą. Zaniechanie strony wywołało bowiem negatywne następstwa dla nadrzędnej wartości, która podlega bezwzględnej ochron ie, tj. prawa konsumenta do uzyskania dokładnej, precyzyjnej, jednoznacznej i niebudzącej wątpliwości informacji, które w niniejszej sprawie zostało naruszone. W przedmiotowej sprawie Prezes UOKiK wskazuje, że Pomorski WIIH w toku kontroli zakwestionował 1 00% ocenianych produktów, stąd też wagi naruszenia prawa nie można było uznać za znikomą a należało przyjąć jako wysoką. Natomiast, z całą pewnością należy stwierdzić, że nie dotyczy to sytuacji, w której konsumenci z uwagi na nierzetelny sposób przedstawi enia informacji cenowych, zostali wprowadzeni w błąd, że dany produkt jest oferowany po obniżonej cenie, co faktycznie nie miało miejsca. Dodatkowo Prezes UOKiK wyjaśnia, że podmioty działające na rynku są zobowiązane do znajomości obowiązujących przepisów prawa i jego respektowania. To na przedsiębiorcy spoczywa m. in. obowiązek dopilnowania, by przy oferowaniu do sprzedaży produktów lub usług konsument za każdym razem otrzymywał wyczerpującą, konkretną, rzetelną informację cenową. Podkreślić należy, iż o koliczność ta całkowicie zależy od przedsiębiorcy. Nadrzędnym celem ustawy o cenach jest bowiem ochrona interesów konsumentów oraz prawidłowa konkurencja między przedsiębiorstwami. Jak już wskazano wcześniej wprowadzenie przepisów dotyczących obniżek cenowych produktów miały na celu eliminacje fałszywych obniżek i zagwarantowanie konsumentom łatwej oceny rzeczywistej wielkości rabatu i szybszych wyborów rynkowych na podstawie przejrzystych informacji dotyczących cen, a także stworzenie identycznych war unków dla podmiotów prowadzących działalności gospodarczą. Obliczanie obniżki względem najniższej ceny z 30 dni przed wprowadzeniem obniżki miało zapobiec działaniom zwiększ ającym sztucznie „atrakcyjności” oferty. Biorąc pod uwagę, że w ocenie organu drug iej instancji nie można uznać wagi naruszenia prawa za znikomą, a strona nie zaprzestała naruszania prawa, brak jest podstaw do zastosowania tego przepisu i do odstąpienia od wymierzenia kary na podstawie art. 189f § 1 pkt 1 Kpa. Nie została spełniona równ ież przesłanka z pkt 2 art. 189f § 1 Kpa, ponieważ nie była wydana przez inny uprawniony organ administracji publicznej prawomocna decyzja nakładająca na stronę za to samo zachowanie administracyjną karę pieniężną, jak również strona nie została prawomocni e ukarana za wykroczenie lub wykroczenie skarbowe, czy też prawomocnie skazana za przestępstwo lub przestępstwo skarbowe, a kara ta spełniałaby cele, dla których miałaby być nałożona administracyjna kara pieniężna. Nadto należy podkreślić, że naruszenia z ustawy o cenach kwalifikowane są jako czyny o charakterze deliktu administracyjnego, które zagrożone są karą pieniężną określoną w art. 6 ustawy Urząd Ochrony Konkurencji i Konsumentów pl. Powstańców Warszawy 1 00 - 950 Warszawa tel. 22 556 01 76 dih@uokik.gov.pl www.uokik.gov.pl 9 o cenach. Postępowania w tym zakresie mogą być prowadzone wyłącznie przez organy Inspekcji Handlowej, zaś z uwa gi na właściwość terytorialną, w stosunku do strony mogły być one prowadzone przez Pomorski WIIH. Inny organ nie mógł na terenie podlegającym kognicji Pomorskiego WIIH nałożyć kary pieniężnej za to samo naruszenie, co oznacza, że przepisy art. 189f § 1 pkt 2 kpa nie mają zastosowania w niniejszej sprawie. Po przeanalizowaniu akt sprawy Prezes UOKiK stwierdził, że w rozpatrywanej sprawie nie zaistniały również okoliczności, o których mowa w art. 189f § 2 Kpa, tj. zastosowanie art. 189f § 2 nie spełnieni celó w, dla których miałaby być nałożona administracyjna kara pieniężna określona w art. 6 ust. 1 ustawy o cenach. Okoliczności i waga naruszenia prawa nie budzą wątpliwości, co do istnienia przesłanek faktycznych uzasadniających nałożenie kary pieniężnej. Stro na nie dopełniła obowiązków nałożonych na nią w art. 4 ustawy o cenach, bowiem dla 100 % skontrolowanych produktów o obniżonej cenie uwidoczniła ceny w sposób niejednoznaczny i budzący wątpliwości a także nie uwidoczniła najniższej ceny z 30 dni przed obniż ką. Literalna wykładnia ww. przepisu jednoznacznie wskazuje, iż warunkiem zastosowania odstąpienia od wymierzenia kary jest usunięcie naruszenia prawa, przy czym termin ten należy interpretować ściśle, a więc bez rozszerzenia jego znaczenia na przypadki „z aprzestania naruszania prawa”, tych bowiem dotyczy regulacja art. 189f § 1 Kpa (por. Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz. Red. prof. dr hab. Marek Wierzbowski, red. prof. dr hab. Aleksandra Wiktorowska. Rok 2021: „Z uwagi na odmienne brzmienie tych sformułowań na gruncie komentowanego artykułu, należy uznać, że "usunięcie naruszenia prawa" nie jest tożsame z zaprzestaniem naruszenia". Tym samym, aby usunąć naruszenie prawa nie wystarczy przerwać naruszania przepisów prawa, lecz należy usunąć sk utki naruszenia (z oczywistych przyczyn nie jest możliwe wyeliminowanie samego naruszenia, a więc zdarzenia z przeszłości, które już zaistniało”). Charakter naruszeń, jakich dopuściła się strona, wyklucza możliwość usunięcia skutków naruszenia prawa (por. uzasadnienie wyroku WSA w Warszawie z dnia 25.07.2019 r. Sygn. akt VI SA/Wa 991/19: „Warunkiem odstąpienia od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej jest także przywrócenie stanu zgodnego z prawem, naruszonego przez zachowanie stanowiące podstawę odpow iedzialności administracyjnej. Jak słusznie podkreślił organ usunięcie naruszenia prawa nie jest tożsame z zaprzestaniem naruszania. Aby usunąć naruszenie prawa nie wystarczy przerwać naruszania przepisów prawa, lecz należy usunąć skutki naruszenia.”). Pon ieważ cena musi być uwidoczniona przez przedsiębiorcę w sposób jednoznaczny i niebudzący wątpliwości w momencie oferowania danego produktu lub usługi, tak aby konsument na tej podstawie mógł podjąć decyzję o zakupie (tj. uwidocznienie cen ma charakter obow iązku przedumownego) zatem w przedmiotowej sprawie brak jest możliwości zastosowania art. 189f § 2 i 3 Kpa. Cechą charakterystyczną sankcji administracyjnej, a taką jest właśnie kara pieniężna nakładana na podstawie ustawy o cenach, jest jej automatyczne s tosowanie wobec podmiotu ponoszącego odpowiedzialność za naruszenie ciążących na nim obowiązków. Samo zatem stwierdzenie – udowodnienie braku informacji w zakresie cen, jak też sprzecznego z ustawą sposobu ich uwidocznienia – jest wystarczającą przesłanką do nałożenia kary pieniężnej. Powyższa ustawa nie przewiduje przy tym możliwości badania przez organy Inspekcji istnienia winy, bądź jej braku po stronie podmiotu, u którego ujawniono nieprawidłowości. Zatem samo stwierdzenie w wyniku kontroli, że podmiot nie zrealizował ciążącego na nim obowiązku ustawowego powoduje konieczność nałożenia kary pieniężnej, która jest karą administracyjną. Kara pieniężna powinna także odpowiadać wymogom wskazanym przez prawodawcę unijnego, który w art. 8 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 98/6/WE z dnia Urząd Ochrony Konkurencji i Konsumentów pl. Powstańców Warszawy 1 00 - 950 Warszawa tel. 22 556 01 76 dih@uokik.gov.pl www.uokik.gov.pl 10 16 lutego 1998 r. w sprawie ochrony konsumenta przez podawanie cen produktów oferowanych konsumentom (Dz. U. L z 1998 r. Nr 80) nakazuje, że musi być ona skuteczna, proporcjonalna i odstraszająca (porównaj w tym zakresie wyrok NSA z 23 maja 2012 r., II GSK 684/11, czy wyrok NSA z 19 grudnia 2012 r., II GSK 1823/11). Skuteczność kary przejawia się w możliwości jej nałożenia i wyegzekwowania. Żeby kara była odstraszająca, jej wysokość powinna być dotkliwa dla przedsiębiorcy . Kara nałożona na podmiot musi także spełniać funkcję prewencyjną oraz dyscyplinująco - represyjną, tj. być ostrzeżeniem dla przedsiębiorcy, mającym na celu niedopuszczenie do powstania nieprawidłowości w przyszłości. Wymierzona kara powinna być przy tym pr oporcjonalna, to jest właściwa do osiągnięcia zakładanego celu, jakim jest zapewnienie, aby w obrocie dostępne były tylko towary opatrzone odpowiednimi informacjami cenowymi, jak również kara powinna być możliwie najmniej uciążliwa. Art. 6 ustawy o cenach statuuje odpowiedzialność administracyjną podmiotów, wobec których stwierdzono naruszenie wymagań określonych w art. 4 ww. ustawy. Regulacja ta ma na celu wyeliminowanie nieprawidłowości w informowaniu konsumentów o cenach towarów i usług. Odpowiedzialnoś ć wynikająca z ww. przepisu ma charakter obiektywny i powstaje z chwilą popełnienia naruszenia. Obiektywny charakter odpowiedzialności administracyjnej opiera się na zasadzie ryzyka (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 8 października 2010 r., sy gn. II OSK 1079/12). Oznacza to, że przesłanką tej odpowiedzialności jest stwierdzenie nieprzestrzegania przez określony podmiot nałożonych prawem obowiązków. Wobec powyższego, organ po stwierdzeniu faktu naruszenia obowiązku, o którym mowa w art. 4 ustawy o cenach, może jedynie wydać decyzję administracyjną, na podstawie której nakłada karę pieniężną w przewidzianej w tej ustawie wysokości. Odnosząc się do argument u zawart ego w odwołaniu : „naruszenia przepisów art. 7 i 8 Kpa przez Pomorski WIH”, Prezes UO KiK wskazuje , że powyższe przepisy określają zasady postępowania administracyjnego. Stanowią, one m.in., iż w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności, podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnieni a stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy. Z zasady ogólnej prawdy obiektywnej (art. 7 Kpa) wynika nakaz podjęcia przez organ administracji publicznej wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, zgodnie z którym or gan administracji jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Przepis ten nakłada na organ administracji publicznej prowadzący postępowanie obowiązek zgromadzenia w sposób wyczerpujący materiału dowodowego, a następnie pełnej analizy całokształtu tego materiału celem prawidłowego ustalenia podstawy faktycznej decyzji administracyjnej (zob. wyrok WSA w Warszawie z 24 kwietnia 2014 r. VIII SA/Wa 1056/13, LEX nr 1486656). Na podstawie całokształtu materiału dowodowego orga n ocenia, czy dana okoliczność została udowodniona, a podjęte przez organ rozstrzygnięcie oraz okoliczności stanowiące podstawę rozstrzygnięcia powinny znaleźć odzwierciedlenie w decyzji . Mając na uwadze przedmiotowe postepowania, w opinii Prezesa UOKiK, P omorski WIIH prawidłowo przeprowadził całe postepowanie kontrolne i administracyjne oraz zgodnie z prawem wydał zaskarżoną decyzję. Dodatkowo Prezes UOKiK zwraca uwagę, że Andrzej Wróbel w komentarzu do Kodeksu postępowania administracyjnego wskazuje, że (Komentarz aktualizowany do ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego LEX/el., 2015) zawarta w art. 8 zasada pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa określa wyraźnie to, co implicite jest zawarte w zasadzie praworządn ości. Z zasady wyrażonej w art. 8 Kpa wynika bowiem Urząd Ochrony Konkurencji i Konsumentów pl. Powstańców Warszawy 1 00 - 950 Warszawa tel. 22 556 01 76 dih@uokik.gov.pl www.uokik.gov.pl 11 przede wszystkim wymóg praworządnego i sprawiedliwego prowadzenia postępowania i rozstrzygnięcia sprawy przez organ administracji publicznej, co jest zasadniczą treścią zasady praworządności. Tylko postęp owanie odpowiadające takim wymogom i decyzje wydane w wyniku postępowania tak ukształtowanego mogą wzbudzać zaufanie obywateli do organów administracji publicznej nawet wtedy, gdy decyzje administracyjne nie uwzględniają ich żądań. Dalej można przytoczyć, iż Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku podkreśla, że w celu realizacji pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa konieczne jest „przede wszystkim ścisłe przestrzeganie prawa, zwłaszcza w zakresie dokładnego wyjaśnienia okoliczności sprawy, konkre tnego ustosunkowania się do żądań i twierdzeń stron oraz uwzględniania w decyzji zarówno interesu społecznego, jak i słusznego interesu obywateli, przy założeniu, że wszyscy obywatele są równi wobec prawa” (wyrok z dnia 7 grudnia 1984 r., III SA 729/84, ON SA 1984, nr 2, poz. 117). Ponadto uzasadnienie decyzji powinno być skonstruowane w sposób umożliwiający realizację zasady ogólnej przekonywania (art. 11 KPA), a także objaśniać tok myślenia prowadzący do zastosowania konkretnego przepisu prawnego w sprawie . Motywy decyzji muszą być tak ujęte, aby strona zainteresowana mogła zrozumieć i w miarę możliwości zaakceptować zasadność przesłanek faktycznych i prawnych, którymi kierował się organ przy wydaniu decyzji" (WSA w Bydgoszczy w wyr. z 9.4.2015 r., II SA/Bd 82/15, Legalis). W ocenie Prezesa UOKiK w przedmiotowej sprawie tak właśnie postępował Pomorski WIIH w postępowaniu przeprowadzonym ściśle zgodnie z wymogami K pa, opierając się na ustaleniach postępowania kontrolnego. Biorąc powyższe pod uwagę wniosek st rony o odstąpienie od nałożonej kary i poprzestanie na pouczeniu jest niezasadny . Zgodnie z art. 7 ust. 1 i 3 ustawy o informowaniu o cenach, karę pieniężną, o której mowa w sentencji decyzji, stanowiącą dochód budżetu państwa, należy wpłacić na rachunek b ankowy Wojewódzkiego Inspektoratu Inspekcji Handlowej w Gdańsku w terminie 7 dni od dnia, w którym decyzja o wymierzeniu kary stanie się ostateczna. Biorąc powyższe pod uwagę, Prezes UOKiK orzekł jak w sentencji. Niniejsza decyzja jest ostateczna w trybie postępowania administracyjnego. Pouczenie 1. Decyzja jest ostateczna w toku instancji. Jednakże w terminie 14 dni od jej doręczenia stronie przysługuje prawo wniesienia sprzeciwu do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Sprzeciw należy wnieść za pośrednictwem Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów, Plac Powstańców Warszawy 1, 00 - 950 Warszawa. 2. Od skarg wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym od strony skarżącej pobierana jest opłata, tzw. wpis stosunkowy, zależny od wysokości należności pieniężnej objętej zaskarżonym aktem i wynosi: 1) do 10.000 zł - 4 % wartości przedmiotu zaskarż enia, nie mniej jednak niż 100 zł; 2) ponad 10.000 zł do 50.000 zł - 3 % wartości przedmiotu zaskarżenia, nie mniej jednak niż 400 zł; 3) ponad 50.000 zł do 100.000 zł - 2 % wartości przedmiotu zaskarżenia, nie mniej jednak niż 1.500 zł; 4) ponad 100.000 zł - 1 % w artości przedmiotu zaskarżenia, nie mniej jednak niż 2.000 zł i nie więcej niż 100.000 zł. Urząd Ochrony Konkurencji i Konsumentów pl. Powstańców Warszawy 1 00 - 950 Warszawa tel. 22 556 01 76 dih@uokik.gov.pl www.uokik.gov.pl 12 3. W przypadku wniesienia od niniejszej decyzji skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, strona ma możliwość ubiegania się o przyznanie prawa pomocy. Prawo pomocy może być przyznane stronie na wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w toku postępowania sądowoadministracyjnego. Wniosek ten jest wolny od opłat sądowych. Wniosek o przyznanie prawa pomocy należy złożyć do Wojewódzkiego Sądu Admin istracyjnego w Warszawie. Podstawa prawna pouczenia: Art. 52 § 1, art. 53 § 1, art. 54 § 1, art. 230, art. 243 § 1, art. 244 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935, ze zm.); § 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2021 r. poz. 535), art. 8 ust. 1 ustawy z dnia 9 maja 2014 r. o informowaniu o ce nach towarów i usług (Dz. U. z 2023 r. poz. 168) . Z upoważnienia Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów Anna Janiszewska Zastępca Dyrektora Departamentu Inspekcji Handlowej /podpisano kwalifikowanym podpisem elektronicznym/ Otrzymują: 1) XXX 2) Pomorski Wojewódzki Inspektor Inspekcji Handlowej