DIH-III-104/2025

Urząd Ochrony Konkurencji i Konsumentów pl. Powstańców Warszawy 1 00 - 950 Warszawa tel. 22 556 01 76 dih@uokik.gov.pl www.uokik.gov.pl 1 P REZES URZĘDU OCHRONY KONKURENCJI I KONSUM ENTÓW „informacje prawnie chronione oznaczono [xxx]” Warszawa, 19 sierpnia 2025 r. DIH - 3.707.63.2025.MB DECYZJA DIH - 3. 104 .2025 Na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2024 r. poz. 752 z późn. zm. ), art. 1 ust. 3 oraz art. 5 ust. 2 ustawy z dnia 15 grudnia 2000 r. o Inspekcji Handlowej (Dz.U. z 2024 r. poz. 312, z późn. zm.), po przeprowadzeniu postępowania administracyjnego w przedmiocie odwołania od decyzji Wielkopolskiego Woj ewódzkiego Inspektora Inspekcji Handlowej z 10 kwietnia 2025 r. (UH.8361.239.2024), wymierzającej przedsiębiorcy Łukaszowi Lubienieckiemu prowadzącemu działalność gospodarczą pod firmą Łukasz Lubieniecki JLL - Gastro w Poznaniu, karę pieniężną w wysokości 1 000 zł (słownie: tysiąc złotych), w tym kwotę 500 zł (słownie: pięćset złotych) wynikającą z art. 40a pkt 1 ustawy z dnia 11 maja 2001 r. o obowiązkach przedsiębiorców w zakresie gospodarowania niektórymi odpadami oraz o opłacie produktowej (Dz. U. z 2024 r. poz. 433 z późn. zm.) za niewykonanie obowiązku określonego w art. 3b ust. 1 ww. ustawy oraz kwotę 500 zł (słownie: pięćset złotych) wynikającą z art. 40a pkt 3 ww. ustawy za niewykonanie obowiązku określonego w art. 3b ust. 3 ww. ustawy , Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów utrzymuje w mocy zaskarżoną decyzję . UZASADNIENIE W dniach od 1 0 do 1 3 września 2024 r., inspektorzy reprezentujący Wielkopolski ego Wojewódzkiego Inspektora Inspekcji Handlowej, zwanego dalej „Wielkopolski m WIIH” lub „organem pierwszej instancji”, działając na podstawie upoważnienia do przeprowadzenia kontroli z 1 0 września 2024r. nr UH.8361. 239 .2024, przeprowadzili kontrolę w placówce gastronomicznej, należącej do przedsiębiorcy xxxx xxx xxxx xxxxxx xxxxxxx xxxx xxxxxxxxxxx xxxxxxxxxxxxx xxxxx xxxxxxxxxxxxxxxxx xxxxxxxxxx xxxxx , zwanego dalej „stroną” lub „przedsiębiorcą”. Na podstawie art. 48 ust. 1 ustawy z dnia 6 marca 2018 r. Prawo przedsiębiorców (Dz.U. z 2024 r., poz. 236 z późn. zm.), zwanej dalej „Prawem przedsiębiorców”, do przedsiębiorcy skierowano zawiadomienie o zamiarze wszczęcia kontroli z 14 sierpnia 2024 r. s ygn.: UH .8360. 210 .2024, ze wskazaniem zakresu przedmiotowego kontroli obejmującego m.in. przestrzeganie p rzepisów ustawy z dnia 11 maja 2001 r. o obowiązkach przedsiębiorców w zakresie gospodarowania niektórymi odpadami oraz o opłacie produktowej (Dz.U. z 2024 r. poz. 433 z późn. zm.) – dalej jako „ustawa o gospodarowaniu odpadami”. Urząd Ochrony Konkurencji i Konsumentów pl. Powstańców Warszawy 1 00 - 950 Warszawa tel. 22 556 01 76 dih@uokik.gov.pl www.uokik.gov.pl 2 Jak ustalono, kontrolowany przedsiębiorca prowadzi jednostkę gastronomiczną, w której oferowane są potrawy i napoje pakowane przez tego przedsiębiorcę w produkty jednorazowego użytku z tworzyw sztucznych wymienione w załączniku nr 6 do ustawy o gospodarowaniu odpadami będące opakowaniami. W dniu 1 0 września 2024r. (przed ujawnieniem się, występując w charakterze konsumentów) inspektorzy m.in. zamówili na wynos 2 kawy Americano o raz makaron Tagliatelle Carbonara i Spaghetti Bolognese . Potrawy te zostały zapakowane w 2 kubki z tworzywa sztucznego z pokrywkami z tworzywa sztucznego (2 kawy ) oraz 2 pojemniki zgrzewane folią (makarony ). Po ujawnieniu charakteru służbowego inspektorów, w wyniku rozliczenia zakupu kontrolnego ustalono, że od inspektorów nie pobrano opłaty za cztery opakowania z tworzywa sztucznego jednorazowego użytku, w które zapakowano ww. potrawy. Ustalono również, że ceny oferowanych potraw i napojów nie zawiera ły ce n ww. opakowań . Przedsiębiorca wyjaśnił , że niepobranie opłaty wynikało z roztargnienia i niedopatrzenia kelnerki, bowiem standardowo opłaty za opakowania są pobierane w wysokości 0,50 zł. Dodatkowo ustalono, że przedsiębiorca nie zapewnił opakowań alternatywnych dla opakowań jednorazowego użytku z tworzyw sztucznych (pojemników do dań) . Powyższe ustalenia udokumentowano w protokole kontroli z 1 3 września 2024 r. (nr akt kontroli: UH.8361. 239 .2024) oraz w dołączonej do niego dokumentacji. Do protoko łu kontroli strona nie zgłosiła uwag w przewidzianym ustawowo terminie. W związku z ustaleniami kontroli, pismem z 4 marca 202 5 r., na podstawie art. 61 § 1 i § 4 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego ( Dz.U. z 2024 r. poz. 572, ze zm. ), zwanej dalej „kpa” , Wielkopolski WIIH zawiadomił stronę o wszczęciu z urzędu postępowania administracyjnego w sprawie wymierzenia kary pieniężnej za naruszenie obowiązk ów określonych w art. 3b ust. 1 i 3 ustawy o gospodarowaniu odpadami. Zawi adomienie to doręczono stronie 12 marca 202 5 r. 10 kwietnia 202 5 r. Wielkopolski WIIH wydał decyzję (nr akt: UH.8361. 239 .2024), na mocy której wymierzył przedsiębiorcy karę pieniężną w wysokości 1 0 00 zł (słownie: tysiąc złotych), w tym kwotę 500 zł (słownie: pięćset złotych) wynikającą z art. 40a pkt 1 ustawy o gospodarowaniu odpadami za niewykonanie obowiązku określonego w art. 3b ust. 1 ww. ustawy oraz kwotę 500 zł (słownie: pięćset złotych) wynikającą z art. 40a pkt 3 ww. ustawy za niewykonanie ob owiązku określonego w art. 3b ust. 3 ww. ustawy. 19 maja 2025 r. Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów (dalej jako „Prezes UOKiK”, „organ drugiej instancji”) otrzymał za pośrednictwem Wielkopolskiego WIIH odwołanie od ww. decyzji, w którym strona zaskarżyła ww. decyzję Wielkopolskiego WIIH z 10 kwietnia 2025 r. w części wymierzającej przedsiębi orcy karę administra cyjną wynikającą z art. 40a pkt. 1 ustawy o gospodarowa niu odpadami , zarzuca jąc naruszenie art. 8 kpa i wnosząc o uchylenie ww. decyzji i jej zmianę lub przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania z uwzględnieniem przesłanek zawartych w art. 40 b ust. 5 ustawy o gospodarowaniu odpadami. Pismem z 26 maja 2025 r. Prezes UOKiK poinformował przedsiębiorcę o toczącym się postępowaniu administra cyjnym w sprawie odwołania od decyzji Wielkopolskiego WIIH z 10 kwietnia 202 5 r. oraz o przysługującym mu prawie do zapoznania się z aktami sprawy Urząd Ochrony Konkurencji i Konsumentów pl. Powstańców Warszawy 1 00 - 950 Warszawa tel. 22 556 01 76 dih@uokik.gov.pl www.uokik.gov.pl 3 i wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów. Strona nie skorzystała z przysługującego jej prawa. Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów ustalił i stwierdził. Istotą postępowania odwoławczego jest ponowne rozpoznanie i rozstrzygnięcie tożsamej przedmiotowo i podmiotowo sprawy administracyjnej w granicach wyznaczonych rozstrzygnięciem decyzji organu pierwszej instancji. W toku postępowania organ odwoławczy dokonuje oceny, czy odwołanie strony postępowania jest uzasadnione oraz sprawdza, czy wydana decyzja była prawidłowa. Zgodnie z art. 5 ust. 2 ustawy z dnia 15 grudnia 2000 r. o Inspekcji Hand lowej (Dz.U. z 2025 r. poz. 229) dalej jako: „ustawa o Inspekcji Handlowej”, w postępowaniu administracyjnym w sprawach związanych z wykonywaniem zadań i kompetencji Inspekcji Handlowej organem właściwym jest wojewódzki inspektor Inspekcji Handlowej, zwan y dalej „ wojewódzkim inspektorem IH” . Organem wyższego stopnia jest Prezes UOKiK. Wobec powyższego, w myśl art. 127 § 2 kpa w związku z art. 1 ust. 3 ustawy o Inspekcji Handlowej, Prezes UOKiK jest organem właściwym do rozpatrzenia wniesionego odwołania. N a podstawie art. 3b ust. 4 ustawy o gospodarowaniu odpadami , nadzór nad przestrzeganiem przepisów art. 3b ust. 1 - 3 ww. ustawy sprawuje Inspekcja Handlowa. Zgodnie z art. 3b ust. 1 ustawy o gospodarowaniu odpadami, przedsiębiorca prowadzący jednostkę handlu detalicznego, jednostkę handlu hurtowego lub jednostkę gastronomiczną, w których są oferowane produkty jednorazowego użytku z tworzyw sztucznych wymienione w załączniku nr 6 do ww. ustawy będące opakowaniami lub napoje lub żywność pakowane przez tego prze dsiębiorcę w te produkty, jest obowiązany do pobrania opłaty od użytkownika końcowego nabywającego te produkty lub napoje lub żywność w tych produktach. Załącznik 6 ww. ustawy wskazuje produkty jednorazowego użytku z tworzyw sztucznych podlegających zmniej szaniu stosowania, do których zalicza się: 1) kubki na napoje, w tym ich pokrywki i wieczka; 2) pojemniki na żywność, w tym pojemniki takie jak pudełka, z pokrywką lub bez, stosowane w celu umieszczania w nich żywności, która jest: a) przeznaczona do bezpośredniego spożycia, na miejscu lub na wynos, b) zazwyczaj spożywana bezpośrednio z pojemnika oraz c) gotowa do spożycia bez dalszej obróbki, takiej jak przyrządzanie, gotowanie czy podgrzewanie - w tym pojemniki na żywność typu fast food lub na inne posiłki gotowe do bezpośredniego spożycia, z wyjątkiem pojemników na napoje, talerzy oraz paczek i owijek zawierających żywność. Zgodnie z definicją zawartą w art. 2 pkt 9e ww. ustawy o gospodarowaniu odpadami produkt jednorazowego użytku z tworzyw sztucznych to produkt, kt óry jest w całości lub części wykonany z tworzyw sztucznych i który nie został przeznaczony, zaprojektowany ani wprowadzony do obrotu, tak aby osiągnąć w ramach jego cyklu życia wielokrotne użycie przez zwrócenie go w celu powtórnego napełnienia lub ponown ego użycia do tego samego celu, do którego był pierwotnie przeznaczony. Urząd Ochrony Konkurencji i Konsumentów pl. Powstańców Warszawy 1 00 - 950 Warszawa tel. 22 556 01 76 dih@uokik.gov.pl www.uokik.gov.pl 4 Natomiast jako tworzywo sztuczne (art. 2 pkt 11 aa ww. ustawy) rozumie się materiał składający się z polimeru w rozumieniu art. 3 pkt 5 rozporządzenia REACH, do którego mogły zostać d odane dodatki lub inne substancje i który może funkcjonować jako główny składnik strukturalny produktów końcowych, z wyjątkiem polimerów naturalnych, które nie zostały chemicznie zmodyfikowane. Z kolei art. 3b ust. 3 ww. ustawy o gospodarowaniu odpadami zo bowiązuje p rzedsiębiorc ę , o którym mowa w ust. 1, do zapewnienia dostępności opakowań alternatywnych do produktów jednorazowego użytku z tworzyw sztucznych wymienionych w załączniku nr 6 do ustawy będących opakowaniami, wytworzonych z materiałów innych niż tworzywa sztuczne, w tym innych niż tworzywa sztuczne ulegające biodegradacji, lub dostępności opakowań wielokrotnego użytku. Zgodnie z art. 40a ww. ustawy o gospodarowaniu odpadami administracyjnej karze pieniężnej podlega ten, kto wbrew przepisowi art. 3b ust. 1 nie pobiera opłaty od użytkownika końcowego nabywającego produkty jednorazowego użytku z tworzyw sztucznych wymienione w załączniku nr 6 do ustawy będące opakowaniami lub napoje lub żywność pakowane przez tego przedsiębiorcę w te produkty jednora zowego użytku z tworzyw sztucznych wymienione w załączniku nr 6 do ustawy będące opakowaniami (art. 40a pkt 1 ww. ustawy) oraz ten, kto wbrew przepisowi art. 3b ust. 3 nie zapewnia dostępności opakowań alternatywnych do produktów jednorazowego użytku z two rzyw sztucznych wymienionych w załączniku nr 6 do ustawy będących opakowaniami, wytworzonych z materiałów innych niż tworzywa sztuczne, w tym innych niż tworzywa sztuczne ulegające biodegradacji, lub dostępności opakowań wielokrotnego użytku (art. 40a pkt 3 ww. ustawy) . Ww. kary pieniężne wymierza właściwy wojewódzki inspektor Inspekcji Handlowej (art. 40 b ust. 2 ww. ustawy o gospodarowaniu odpadami ) i wynoszą one od 500 zł do 20 000zł (art. 40 b ust. 1 pkt 1 ww. ustawy). Przy ustalaniu wysokości administr acyjnej kary pieniężnej uwzględnia się stopień szkodliwości naruszenia, rodzaj, zakres i okres trwania naruszenia oraz dotychczasową działalność podmiotu (art. 40 b ust. 4 ww. ustawy o gospodarowaniu odpadami ). Natomiast zgodnie z art. 40 b ust. 5 ww. usta wy o gospodarowaniu odpadami jeżeli podmiot podlegający ukaraniu przedstawi dowody i okoliczności wskazujące, że dochował należytej staranności i uczynił wszystko, czego można od niego rozsądnie oczekiwać, aby do naruszenia nie doszło, lub że nie miał żadn ego wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie to nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć, nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia administracyjnej kary pieniężnej wobec tego podmiotu, a postępowanie wszcz ęte umarza. Zgodnie z dyspozycją art. 40 c ust. 1 ww. ustawy o gospodarowaniu odpadami do administracyjnych kar pieniężnych nie stosuje się przepisu art. 189f kpa. Stosuje się odpowiednio przepisy działu III ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja poda tkowa (Dz.U. z 2025r., poz. 111, z późn. zm.) , z tym że uprawnienia organu podatkowego przysługują odpowiednio wojewódzkiemu inspektorowi Inspekcji Handlowej oraz wojewódzkiemu inspektorowi ochrony środowiska (art. 40 c ust. 2 ustawy o gospodarowaniu odpad ami). Urząd Ochrony Konkurencji i Konsumentów pl. Powstańców Warszawy 1 00 - 950 Warszawa tel. 22 556 01 76 dih@uokik.gov.pl www.uokik.gov.pl 5 W niniejszej sprawie, na podstawie ustaleń kontroli przeprowadzonej w lokalu gastronomicznym należącym do przedsiębiorcy, Wielkopolski WIIH stwierdził, że nie zrealizował on obowiązku wynikającego z art. 3b ust. 1 i 3 ustawy o gospodarowaniu odpadami , tj. nie pobrał opłaty od użytkownika końcowego nabywającego 2 napoje oraz 2 potrawy na wynos zapakowane w 2 kubki z tworzywa sztucznego z pokrywkami z tworzywa sztucznego (2 kawy) oraz 2 pojemniki zgrzewane folią (makarony) . Ponadto przedsiębiorca nie za pewnił opakowań alternatywnych dla opakowań jednorazowego użytku z tworzyw sztucznych (pojemników do dań). W związku ze stwierdzonymi nieprawidłowościami, Wielkopolski WIIH, w drodze decyzji z 10 kwietnia 202 5 r., nałożył karę pieniężną w łącznej wysokości 1 0 00 zł na stronę , to jest na podmiot, który dopuścił się powyższych naruszeń . Strona odwołała się od ww. decyzji w cz ęści wymierzającej karę administracyjną wynikaj ącą z art. 40a pkt 1 u stawy o gospodarowaniu odpadami zarzucając jej n arus z en i e zasady zaufania do władzy publicznej zawartej w art. 8 kpa poprzez błąd w ocenie okoliczności faktycznych leżących u podstaw rozstrzygnięcia zawartego w ww. decyzji Wielkopolskiego WIIH. Strona nie kwestionu j e ustale ń kontroli , lecz n i e zgadza s i ę z tre ścią ww. decyz ji co do oceny tych ustaleń w zakresie naruszenia art. 3b ust. 1 ustawy o gospodarowaniu odpadami. Wskazuje, że wyjaśniła, iż niepobranie opłaty z tytułu nabycia napojów lub żywności w produktach jednorazow ego użytku z tworzyw sztucznych było incydentalne i wynikało z nieuwagi pracownika podyktowanej niedyspozycją. Podkreśliła, że przedstawiła i załączyła swoje oświadczeni e i paragony, na których widoczne s ą pozycje z przedmiotową opłat ą . W ocenie strony dec yzja Wielkopolskiego jest krzywdząca , bowiem dochowa ła ona należytej staranności w zakresie poboru opłaty produktowej , co wykazała przedsta wiając w toku kontroli stosowne dokumenty . Strona przyznała jednocześnie , że w czasie kontroli zabrakło jej opakowań alternatywnych do produktów jednorazowego użytku z tworzyw sztucznych i w tej części karę przyjmuje, jednakże uważa, że w pozostałym zakresie nie zasługuje na karę i wnosi o zastosowanie wobec niej odstąpienia od ukarania w trybie art. 40b ust. 5 ustawy o gospodarowaniu odpadami. W ocenie Prezesa UOKiK, powyższe argumenty nie znajdują uzasadnienia. W ramach zakupu kontrolnego inspektorzy Inspekcji Handlowej zamówili „na wynos” potrawy, które zostały zapakowane w 4 opakowa nia jednorazow e z tworzywa sztuczne go , za które nie została pobrana opłata od użytkownika końcowego . Decyzję w z askarżon ej części wydano na podstawie art. 40a pkt 1 ustawy o gospodarowaniu odpadami wymierzając stronie karę pieniężną w kwo cie 500 zł , w związku z ustaleniami kontroli, których strona nie kwestion uje , a które jednoznacznie wskazują na niewykonanie obowiązków wynikających z art. 3 b ust. 1 ww. ustawy. Przepisy te statuują odpowiedzialność administracyjną podmiotu wobec którego stwierdzono naruszenie powyższego obowiązku. Odpowied zialność ta ma charakter obiektywny i opiera się na zasadzie ryzyka (por. wyrok NSA z dnia 8 października 2010 r. o sygn. akt II OSK 1079/12). Oznacza to, że wystarczającą przesłanką do przypisania tej odpowiedzialności jest samo stwierdzenie niewykonania przez określony podmiot nałożonych prawem obowiązków, bez względu na winę (umyślną czy nieumyślną) oraz przyczyny powstania naruszenia (niedyspozycja pracownika) . Dowiedzenie zatem w toku kontroli, że określony podmiot nie wykonał powyższych obowiązków pow oduje konieczność nałożenia kary pieniężnej, która jest karą administracyjną, a wskazane przepisy mają charakter Urząd Ochrony Konkurencji i Konsumentów pl. Powstańców Warszawy 1 00 - 950 Warszawa tel. 22 556 01 76 dih@uokik.gov.pl www.uokik.gov.pl 6 obligatoryjny. Tym samym, bez znaczenia dla oceny zasadności zastosowania powyższej sankcji pozostają okoliczności towarzyszące naruszeniu praw a, na które strona powołuje się w odwołaniu, gdyż karę pieniężną wymierza się za samo naruszenie prawa. Zgodnie z art. 40a pkt 1 ustawy o gospodarowaniu odpadami, administracyjnej karze pieniężnej podlega przedsiębiorca, który wbrew przepisowi art. 3b ust. 1 nie pobiera opłaty od użytkownika końcowego nabywającego napoje pakowane przez tego przedsiębiorcę w produkty jednorazowego użytku z tworzyw sztucznych wymienione w załączniku nr 6 do ustawy będące opakowaniami. Przepis ten pozwala na penalizację każdeg o, pojedynczego przypadku naruszenia wymagań art. 3b ust. 1 ustawy i nie wymaga jego powtarzalności. W przedmiotowej sprawie przedsiębiorca sprzedał na wynos potrawy w opakowaniach jednorazowego użytku z tworzywa sztucznego i od opakowań tych nie pobrał op łaty od użytkownika końcowego za produkty jednorazowego użytku z tworzyw sztucznych. Mając na uwadze powyższe zarzut strony naruszenia zasady zaufania do władzy publicznej zawartej w art. 8 kpa poprzez błąd w ocenie okoliczności faktycznych nie znajduj e w ocenie Prezesa UOKiK uzasadnienia. Organ drugiej instancji zwraca uwagę, że w komentarzu do Kodeksu postępowania administracyjnego Andrzej Wróbel wskazuje, że (Komentarz aktualizowany do ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjne go LEX/el., 2015) zawarta w art. 8 zasada pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa określa wyraźnie to, co implicite jest zawarte w zasadzie praworządności. Z zasady wyrażonej w art. 8 Kpa wynika bowiem przede wszystkim wymóg praworządnego i spraw iedliwego prowadzenia postępowania i rozstrzygnięcia sprawy przez organ administracji publicznej, co jest zasadniczą treścią zasady praworządności. Tylko postępowanie odpowiadające takim wymogom i decyzje wydane w wyniku postępowania tak ukształtowanego mo gą wzbudzać zaufanie obywateli do organów administracji publicznej nawet wtedy, gdy decyzje administracyjne nie uwzględniają ich żądań. Dalej można przytoczyć, iż Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku podkreśla, że w celu realizacji pogłębiania zaufania ob ywateli do organów państwa konieczne jest „przede wszystkim ścisłe przestrzeganie prawa, zwłaszcza w zakresie dokładnego wyjaśnienia okoliczności sprawy, konkretnego ustosunkowania się do żądań i twierdzeń stron oraz uwzględniania w decyzji zarówno interes u społecznego, jak i słusznego interesu obywateli, przy założeniu, że wszyscy obywatele są równi wobec prawa” (wyrok z dnia 7 grudnia 1984 r., III SA 729/84, ONSA 1984, nr 2, poz. 117). W ocenie Prezesa UOKiK w przedmiotowej sprawie tak właśnie postępował Wielkopolski WIIH w postępowaniu przeprowadzonym ściśle zgodnie z wymogami kpa, opierając się na bezsprzecznych ustaleniach postępowania kontrolnego. Prezes UOKiK podkreśla, że istotne dla sprawy są ustalenia poczynione w toku kontroli i udokumentowane w protokole , których strona nie kwestionuje. Akta sprawy dokumentują ustalony stan faktyczny, jego analizę oraz końcowe wnioski organu pierwszej instancji. Z akt tych jednoznacznie wynika, że w toku postępowania kontrolnego stwierdzono naruszenie określonych przepisów prawa, oraz że ustalono podmiot odpowiedzialny za popełnienie tego czynu. Organ pierwszej instancji wyjaśnił podstawy prawne decyzji wraz z przytoczeniem przepisów prawa oraz przedstawił tok rozumowania, które przeprowadził, uwzględniający równi eż wyjaśnienia strony. Merytoryczne rozstrzygnięcie kończące przeprowadzone Urząd Ochrony Konkurencji i Konsumentów pl. Powstańców Warszawy 1 00 - 950 Warszawa tel. 22 556 01 76 dih@uokik.gov.pl www.uokik.gov.pl 7 postępowanie posiadało, zdaniem Prezesa UOKiK, rzetelną podstawę w postaci zebranego materiału dowodowego. W niniejszej sprawie, jak wskazano wcześniej, Wi e lkopolski WIIH ustalił w wyniku rozliczenia zakupu kontrolnego, że od inspektorów występujących w roli konsumentów nie pobrano opłaty za cztery opakowania z tworzywa sztucznego jednorazowego użytku, w które zapakowano potrawy zakupione na wynos . Ustalono również, że ceny oferowan ych potraw i napojów nie zawierały cen ww. opakowań. Tym samym Wielkopolski WIIH prawidłowo uznał, że strona nie dopełniła swojego obowiązku wynikającego z art. 3b ust. 1 ustawy o gospodarowaniu opakowaniami. W tym miejscu Prezes UOKiK zwraca jeszcze raz u wagę, że p rzepis ten pozwala na penalizację każdego, pojedynczego przypadku jego naruszenia . Tak więc podnoszony przez stronę argument, że stwierdzone naruszenie było incydentalne oraz wskazywanie jako dowodów paragonów z uwidocznioną przedmiotową opłatą, nie mają znaczenia dla ostatecznego rozstrzygnięcia , a organ pierwszej instancji zobligowany był do wymierzenia kary pieniężnej. Odnosząc się do kwestii zmniejszenia lub odstąpienia od nałożenia na stronę kary pieniężnej, o które strona wniosła w odwołaniu Prezes UOKiK, podobnie jak Wielkopolski WIIH nie znalazł podstaw do zastosowania art. 40b ust. 5 ustawy o gospodarowaniu odpadami. Zgodnie z tym przepisem, jeżeli podmiot podlegający ukaraniu przedstawi dowody i okoliczności wskazujące, że podmiot ten doc hował należytej staranności i uczynił wszystko, czego można od niego rozsądnie oczekiwać, aby do naruszenia nie doszło, lub że nie miał żadnego wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie to nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot nie mó gł przewidzieć, nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia administracyjnej kary pieniężnej wobec tego podmiotu, a postępowanie wszczęte umarza. Przez UOKiK stwierdza, że strona nie przedstawiła zarówno w toku kontroli, jak również w toku prowadzonych postępowań administracyjnych zarówno przez organ pierwszej jak i drugiej instancji, dowodów na dochowanie ze swojej strony staranności aby nie doszło do naruszenia przepisów prawa w zakresie naruszenia art. 3b ust. 1 ww. ustawy, tj. niedopełni enia obowiązku pobrania opłaty od użytkownika końcowego nabywającego produkty w opakowaniach jednorazowego użytku z tworzywa sztucznego. Żaden z przedstawionych przez stronę w odwołaniu argumentów uzasadniających wniosek o odstąpienie od nałożonej sankcji nie wypełnia przesłanek określonych w art. 40b ust. 5 ustawy o gospodarowaniu odpadami. Strona miała możliwość zapobieżenia powstałym nieprawidłowościom poprzez nadzór nad stosowaniem obowiązujących przepisów w prowadzonej przez siebie placówce gastronomic znej. Strona, jako profesjonalny uczestnik rynku z długoletnim doświadczeniem, prowadzący działalność gospodarczą od 201 8 r. (według danych zawartych we wpisie do CEiDG), miała obowiązek znać i stosować się do przepisów prawa związanych z prowadzoną przez nią działalnością. Była ona zobowiązana czynić zadość wymaganiom ustawowym. Nie można uznać, że dochowała ona należytej staranności w zakresie przestrzegania przepisów prawa w zakresie prowadzonej działalności gospodarczej, tym bardziej, że strona znała sw oje obowiązki wynikające z przepisów art. 3b ust. 1 ustawy o gospodarowaniu odpadami ( w oświadczeniu z 10 września 2024 r. przyznała, że pobiera opłaty z tytułu opakowań, w których dostarcza dania na wynos w wysokości 0,50 zł ), a pobranie obowiązkowej opła ty było całkowicie zależne od przedsiębiorcy. Z tego względu nie można przypisać stronie braku zawinienia i należy stwierdzić, że naruszenie Urząd Ochrony Konkurencji i Konsumentów pl. Powstańców Warszawy 1 00 - 950 Warszawa tel. 22 556 01 76 dih@uokik.gov.pl www.uokik.gov.pl 8 wynikało z zaniedbania samego przedsiębiorcy. Nie można również uznać, że do naruszenia prawa doszło wskutek zdarze ń i okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć. Do takich zdarzeń należą zwłaszcza zdarzenia o charakterze katastrofalnych działań przyrody i zdarzenia nadzwyczajne w postaci zaburzeń życia zbiorowego, jak wojna, zamieszki krajowe itp., a także w p ewnych przypadkach akty władzy publicznej, którym nie może przeciwstawić się jednostka” (A. Kidyba: Kodeks cywilny. Komentarz. T. 3. Zobowiązania - część ogólna. Warszawa 2016, art. 124). Obsługiwanie dużej liczby klientów czy nieuwagi pracownika nie można zaliczyć do zdarzeń, których podmiot nie mógł przewidzieć. To na przedsiębiorcy spoczywa obowiązek takiego zorganizowania prowadzonej działalności, aby nie dochodziło do naruszeń prawa spowodowanych taki mi sytuacj ami . Prezes UOKiK podkreśla ponadto, że zarówno organ pierwszej jak i drugiej instancji, w kwestii przesłanek do odstąpienia od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej związane są treścią art. 40c ust. 1 ustawy o gospodarowaniu odpadami, zgodnie z którym do administracyjnych kar pieniężnych n ie stosuje się art. 189f kpa. Po przeprowadzonym postępowaniu administracyjnym, Prezes UOKiK uznaje, iż Wielkopolski WIIH wydał decyzję zgodną z obowiązującym stanem prawnym przy uwzględnieniu ustawowych wytycznych wymiaru sankcji wskazanych w art. 40 b u st. 4 ustawy o gospodarowaniu odpadami. Dokonując oceny stopnia szkodliwości naruszenia organ pierwszej instancji prawidłowo uznał, że w należącej do strony restauracji prowadzono sprzedaż potraw na wynos w produktach jednorazowego użytku z tworzyw sztuczn ych, będących opakowaniami. Przedsiębiorca zobowiązany był czynić zadość wymogom wynikającym z art. 3b ust. 1 i 3 ww. ustawy, które określają jednoznacznie obowiązek pobierania opłaty za produkty jednorazowego użytku z tworzyw sztucznych oraz obowiązek zap ewnienia dostępności opakowań alternatywnych do produktów jednorazowego użytku z tworzyw sztucznych określone w przepisach ww. ustawy. Niepobieranie wymaganej opłaty istotnie wpływa na realizację celów ustawy o gospodarowaniu odpadami, w szczególności w za kresie ochrony środowiska. Nałożenie na przedsiębiorców oferujących produkty jednorazowego użytku z tworzyw sztucznych obowiązków pobierania opłaty (art. 3b ust. 1 ww. ustawy) ma przyczynić się z jednej strony do ograniczenia wprowadzania do środowiska nat uralnego odpadów z tworzyw sztucznych, a z drugiej do zwiększenia świadomości konsumentów w zakresie szkodliwego wpływu tych odpadów na środowisko i zdrowie człowieka, jak również kształtować dobre nawyki wyboru opakowań wielokrotnego użytku, nie zawierają cych tworzyw sztucznych. Opłata ta powinna stanowić bodziec finansowy mający na celu zmianę nawyków konsumentów w zakresie używania jednorazowych opakowań z tworzyw sztucznych mających negatywny wpływ na środowisko naturalne. Uwzględniono także, iż strona należy do grupy mikroprzedsiębiorców. Natomiast analizując stopień przyczynienia się strony do powstania naruszenia prawa organ zważył, że kontrolowany przedsiębiorca, działając na rynku jako podmiot profesjonalny, ma obowiązek znać i stosować aktualnie ob owiązujące przepisy. Strona powinna była dołożyć należytej staranności, aby działalność gospodarcza była prowadzona w zgodzie z obowiązującym prawodawstwem. Odnosząc się do okresu naruszenia organ wskazuje, iż art. 3b ust 1 i 3 ww. ww. ustawy w eszły w życi e 24 maja 2023 r., natomiast z dniem 1 stycznia 2024 r. weszło w życie rozporządzenie Ministra Klimatu i Środowiska z dnia 7 grudnia 2023 r. w sprawie stawek za produkty jednorazowego użycia z tworzyw sztucznych będące opakowaniami (Dz.U. z 2023 r., poz. 2 679). Strona zatem miała dostateczn ie dużo czas u, aby tak zorganizować Urząd Ochrony Konkurencji i Konsumentów pl. Powstańców Warszawy 1 00 - 950 Warszawa tel. 22 556 01 76 dih@uokik.gov.pl www.uokik.gov.pl 9 prowadzoną przez siebie działalność gospodarczą, aby nie dochodziło do sytuacji niepobrania od użytkownika końcowego opłaty za opakowania jednorazowego użytku z tworzyw sztucznych . Podk reślić również należy, że kontrola została poprzedzona zawiadomieniem o zamiarze jej przeprowadzenia, w którym wskazano jej zakres przedmiotowy, mimo to, w toku kontroli stwierdzono naruszenia, a strona zaprzestała naruszeń dopiero w wyniku przeprowadzenia kontroli. Organ pierwszej instancji uwzględnił również, że przedsiębiorca nie był wcześniej karany za naruszenie przepisów ww. ustawy . Biorąc pod uwagę wymienione kryteria, nałożenie kary pieniężnej w łącznej wysokości 1 0 00 zł na stronę , to jest na podmiot, który dopuścił się stwierdzon ych w toku kontroli narusze ń , należy uznać za w pełni uzasadnione. Prezes UOKiK jeszcze raz podkreśla, że w przedmiotowej sprawie naruszenie przez stronę przepisów ustawy nie budzi wątpliwości, strona nie ne guje stanu faktycznego, a nałożona na stronę kar y za poszczególne naruszenia były najniższ e z możliwych i wyniosł y po 500 zł. Zgodnie z art. 40b ust. 1 pkt 1 ustawy o gospodarowaniu odpadami, kary o których mowa w art. 40a pkt 1 - 6 ww. ustawy wynoszą od 500 zł do 20 000 zł. W niniejszej sprawie strona ukarana została na podstawie art. 40a pkt 1 i 3 ww. ustawy łączną karą 1 0 00 zł. Biorąc powyższe pod uwagę wniosek strony o uchylenie przedmiotowej decyzji i jej zmianę lub przekazanie do ponownego rozpoznania , w części wymierzającej karę wynikającą z art. 40a pkt 1 ustawy o gospodarowaniu odpadami , jest niezasadny. Odnosząc się natomiast do wniosku strony o wstrzymanie wykonania decyzji Wielkopolskiego WIIH z dnia 10 kwietnia 2025 r., Prezes UOKiK informuje, że zgodnie z art. 130 § 2 kpa wniesienie odwołania w terminie wstrzymuje wykonanie decyzji. Zgodnie z art. 40b ust. 2 i 6 ustawy o gospodarowaniu odpadami, karę pieniężną, o której mowa w sentencji decyzji, stanowiącą dochód budżetu państwa, należy wpłacić na rachunek bankowy Wojewódzkiego Inspektoratu Inspekcji Handlowej w Poznaniu w terminie 14 dni od dnia, w którym decyzja ta stanie się ostateczna, tj. od dnia otrzymania tej decyzji . Zgodnie z art. 138 § 1 pkt 1 kpa, organ odwoławczy wydaje decyzję, w kt órej utrzymuje w mocy zaskarżoną decyzję. Biorąc powyższe pod uwagę, Prezes UOKiK orzekł, jak w sentencji. Niniejsza decyzja jest ostateczna w trybie postępowania administracyjnego. Pouczenie: 1. Decyzja jest ostateczna w toku instancji. W terminie 30 dni od jej doręczenia stronie przysługuje skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Skargę należy wnieść za pośrednictwem Prezesa UOKiK, Pl. Powstańców Warszawy 1, 00 - 950 Warszawa. 2. Od skarg wszczynających postępowanie przed sądem administracyjny m od strony skarżącej pobierana jest opłata, tzw. wpis stosunkowy, zależny od wysokości należności pieniężnej objętej zaskarżonym aktem i wynosi: 1) do 10 000 zł – 4% wartości przedmiotu zaskarżenia, nie mniej jednak niż 100 zł; 2) ponad 10 000 zł do 50 000 zł – 3% wartości przedmiotu zaskarżenia, nie mniej jednak niż 400 zł; Urząd Ochrony Konkurencji i Konsumentów pl. Powstańców Warszawy 1 00 - 950 Warszawa tel. 22 556 01 76 dih@uokik.gov.pl www.uokik.gov.pl 10 3) ponad 50 000 zł do 100 000 zł – 2% wartości przedmiotu zaskarżenia, nie mniej jednak niż 1 500 zł; 4) ponad 100 000 zł – 1% wartości przedmiotu zaskarżenia, nie mniej jednak niż 2 000 zł i nie więcej niż 100 000 zł. 3. W przypadku wniesienia od niniejszej decyzji Prezesa UOKiK skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie , strona ma możliwość ubiegania się o przyznanie prawa pomocy. Prawo pomocy może być przyznane stronie na wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w toku postępowania sądowoadministracyjnego. Wniosek ten jest wolny od opłat sądowych. Wniosek o prz yznanie prawa pomocy należy złożyć do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie . 4. Do należności pieniężnych w postaci kar pieniężnych nie uiszczonych w terminie stosuje się przepisy działu III ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa ( Dz.U. z 2023 r. poz. 2383, ze zm. ). Podstawa prawna pouczenia: Art. 52 § 1, art. 53 § 1, art. 54 § 1, art. 230, art. 243 § 1, art. 244 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r. poz. 935 z pó źn. zm. ); § 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2021 r. poz. 535); art. 40 c ust. 2 ustawy z dnia 11 maja 2001 r. o o bowiązkach przedsiębiorców w zakresie gospodarowania niektórymi odpadami oraz o opłacie produktowej (Dz. U. z 2024 r., poz. 433 z późn. zm.). Z upoważnienia Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów Anna Janiszewska Zastępca Dyrektora Departamentu Inspekcji Handlowej /podpisano kwalifikowanym podpisem elektronicznym/