DIH-III-101/2025

Urząd Ochrony Konkurencji i Konsumentów pl. Powstańców Warszawy 1 00 - 950 Warszawa tel. 22 556 01 76 dih@uokik.gov.pl www.uokik.gov.pl 1 P REZES URZĘDU OCHRONY KONKURENCJI I KONSUM ENTÓW Warszawa, 3 września 2025 r. DIH - 3.707.89.2025.AB DECYZJA DIH - 3. 101 .2025 „informacje prawnie chronione oznaczono [xxx]” Na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r. poz. 572 z późn. zm.), art. 1 ust. 3 oraz art. 5 ust. 2 ustawy z dnia 15 grudnia 2000 r. o Inspekcji Handlowej (Dz. U. z 2025 r. poz. 2 29), po przeprowadzeniu postępowania administracyjnego w przedmiocie odwołania od decyzji PO.197.GO.36.2025.JG Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Inspekcji Handlowej z dnia 11 czerwca 2025 r. (sygn. DS.8361.250.2024), na mocy której przedsiębiorcy – P ani Małgorzacie Karaban prowadzącej działalność gospodarczą pod firmą: Małgorzata Karaban Sklep Spożywczy (zwanej dalej: „stroną postępowania” lub „przedsiębiorcą”), wymierzono karę pieniężną w wysokości 800 zł (słownie: osiemset złotych) z tytułu niespełn ienia obowiązku informacyjnego określonego w art. 42 ust. 1 ustawy z dnia 13 czerwca 2013 r. o gospodarce opakowaniami i odpadami opakowaniowymi (Dz.U. z 2025 r. poz. 870), Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów utrzymuje w mocy zaskarżoną decyzję . UZASADNIENIE W dniach 15 – 25 listopada 2024 r. inspektorzy reprezentujący Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Inspekcji Handlowej (zwanego dalej: „Mazowieckim WIIH” lub „organem pierwszej instancji”), na podstawie upoważnienia z dnia 25 listopada 202 4 r. (nr DS 289/2024), przeprowadzili czynności kontrolne w sklepie, należącym do ww. przedsiębiorcy. Uprzednio, zgodnie z art. 48 ust. 1 ustawy z dnia 6 marca 2018 r. Prawo przedsiębiorców (Dz. U. z 2024 r. poz. 236, ze zm.), (zwanej dalej: „Prawem przeds iębiorców”), w dniu 5 listopada 2024 r. skierowano do przedsiębiorcy zawiadomienie o zamiarze wszczęcia kontroli (sygnatura: DS.8361.250.2024) ze wskazaniem zakresu przedmiotowego kontroli m.in. jako „kontrola przestrzegania przepisów ustawy z dnia 13 cze rwca 2013 r. o gospodarce opakowaniami i odpadami opakowaniowymi (Dz.U. z 2025 r. poz. 870)”, zwanej dalej „ustawą o gospodarce opakowaniami” . Zawiadomienie odebrał przedsiębiorca 6 listopada 2024 r. W wyniku przeprowadzonej kontroli stwierdzono, że przed siębiorca, wbrew obowiązkowi wynikającemu z art. 42 ust. 1 ustawy o gospodarce opakowaniami , prowadząc jednostkę handlową, w której sprzedawane są produkty w opakowaniach, nie przekazywał użytkownikom tych produktów informacji o opakowaniach i odpadach opa kowaniowych w zakresie: 1) dostępnych systemów zwrotu i zbierania opakowań i odpadów opakowaniowych oraz recyklingu odpadów opakowaniowych, 2) właściwego postępowania z opakowaniami i odpadami opakowaniowymi, 3) znaczenia oznaczeń stosowanych na opakowaniach, Urząd Ochrony Konkurencji i Konsumentów pl. Powstańców Warszawy 1 00 - 950 Warszawa tel. 22 556 01 76 dih@uokik.gov.pl www.uokik.gov.pl 2 – co najmniej przez wywieszenie tych informacji w miejscu sprzedaży. Przedsiębiorca podjął działania naprawcze w celu wyeliminowania nieprawidłowości - poprzez uwidocznienie w sklepie, w miejscu widocznym dla klientów brakujące informacje w formie wywieszki. P owyższe ustalenia udokumentowano w protokole kontroli z 25 listopada 2024 r. (sygn.: DS.8361.250.2024 ) oraz w dołączonej do niego dokumentacji. W związku ze stwierdzonymi nieprawidłowościami, pismem z 14 maja 2025 r., na podstawie art. 61 § 1 i 4 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego ( Dz. U. z 2024 r. poz. 752 z późn. zm. ), zwanej dalej „kpa” , Mazowiecki WIIH zawiadomił stronę o wszczęciu z urzędu postępowania administracyjnego w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej na podstawie art. 56 ust. 1 pkt 12 ustawy o gospodarce opakowaniami, informując również o przysługującym jej prawie do czynnego udziału w p ostępowaniu. Zawiadomienie to doręczono stronie 16 maja 2025 r. W odpowiedzi na powyższe zawiadomienie przedsiębiorca pismem z 16 maja 2025 r. wskazał, że w toku trwania kontroli brakujące informacje zostały udostępnione dla klientów w formie zawieszki. St rona wskazała, że brak wywieszki stwierdzony w dniu kontroli wynikał ze zużycia się poprzedniej tabliczki informacyjnej. Jednocześnie sprzedawca zawsze ustnie informował zainteresowanych klientów na temat dostępnych systemów zwrotu, zbierania i recyklingu, właściwego postępowania z opakowaniami i odpadami opakowaniowymi oraz znaczenia oznaczeń stosowanych w miejscu sprzedaży. Strona dodała, że stwierdzone uchybienia wynikały jedynie z przeoczenia a nie ze złej woli. Każdy element, który wymagał poprawy zost ał natychmiast uzupełniony. Po przeprowadzeniu postępowania administracyjnego, decyzją z 11 czerwca 2025 r. Mazowiecki WIIH wymierzył stronie karę pieniężną w wysokości 800 zł, na podstawie art. 56 ust. 1 pkt 12 ustawy o gospodarce opakowaniami, z tytułu niespełnienia obowiązku informacyjnego wynikającego z art. 42 ust. 1 tej ustawy . D ecyzja ta została doręczona stronie 13 czerwca 2025 r. W dniu 3 lipca 2025 r. Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów (zwany dalej: „Prezesem UOKiK” lub „organem drugiej instancji”) otrzymał, za pośrednictwem Mazowieckiego WIIH, odwołanie strony od ww. decyzji wraz z aktami sprawy. W odwołaniu strona wniosła o odstąpienie od nałożenia kary finansowej, wskazując m.in. że uchybienia stwierdzone podczas kontroli były wynikiem pośpiechu czy nieuwagi. Jednocześnie strona wskazała, że usunęła wszystkie stwierdzone nieprawidłowości i uzupełniła informacje o opakowaniach i odpadach opakowaniowych, co zostało potwierdzone przez in spektorów, natomiast przez cały okres działalności, żadna z dotychczasowych kontroli nie stwierdziła jakichkolwiek naruszeń. Strona wskazała, że zamknęła działalność gospodarczą, jest bezrobotna i ma bardzo trudną sytuację finansową, a wymierzona kara fina nsowa w stanowi ogromne obciążenie, którego nie jest w stanie udźwignąć. Pismem z dnia 15 lipca 2025 r. Prezes UOKiK poinformował stronę o przysługującym jej prawie do czynnego udziału w postępowaniu, w tym do zapoznania się z aktami sprawy, a także wypow iedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Strona nie skorzystała jednak z przysługujących jej uprawnień. Prezes U rzędu O chrony K onkurencji i K onsumentów ustalił i stwierdził. Istotą postępowania odwoławczego jest ponowne roz poznanie i rozstrzygnięcie tożsamej przedmiotowo i podmiotowo sprawy administracyjnej w granicach wyznaczonych rozstrzygnięciem decyzji organu pierwszej instancji. W toku postępowania organ Urząd Ochrony Konkurencji i Konsumentów pl. Powstańców Warszawy 1 00 - 950 Warszawa tel. 22 556 01 76 dih@uokik.gov.pl www.uokik.gov.pl 3 odwoławczy dokonuje oceny, czy odwołanie strony postępowania jest uzasadnione oraz sprawdza, czy wydana decyzja była prawidłowa. Zgodnie z art. 5 ust. 2 ustawy z dnia 15 grudnia 2000 r. o Inspekcji Handlowej (Dz. U. z 2025 r. poz. 229) – dalej jako „ustawa o Inspekcji Handlowej”, w postępowaniu administracyjnym w sprawach związanych z wykonywaniem zadań i kompetencji Inspekcji Handlowej organem właściwym jest wojewódzki inspektor Inspekcji Handlowej. Organem wyższego stopnia jest Prezes UOKiK. Wobec powyższego, w myśl art. 127 § 2 kpa w związku z art. 1 ust. 3 us tawy o Inspekcji Handlowej, Prezes UOKiK jest organem właściwym do rozpatrzenia wniesionego odwołania. Na podstawie art. 54 ustawy o gospodarce opakowaniami , nadzór nad przestrzeganiem przepisów m.in. art. 42 ust. 1 sprawuje Inspekcja Handlowa, działając n a podstawie ustawy o Inspekcji Handlowej. Zgodnie z art. 42 ust. 1 ustawy o gospodarce opakowaniami przedsiębiorca prowadzący jednostkę handlu detalicznego lub hurtowego, który sprzedaje produkty w opakowaniach, jest obowiązany przekazywać użytkownikom tyc h produktów informacje o opakowaniach i odpadach opakowaniowych w zakresie: 1) dostępnych systemów zwrotu i zbierania opakowań i odpadów opakowaniowych oraz recyklingu odpadów opakowaniowych, 2) właściwego postępowania z opakowaniami i odpadami opakowaniowymi, 3) z naczenia oznaczeń stosowanych na opakowaniach – co najmniej przez wywieszenie tych informacji w miejscu sprzedaży. Stosownie do treści art. 56 ust. 1 pkt 12 ww. ustawy, administracyjnej karze pieniężnej podlega ten, kto wbrew przepisowi art. 42 ust. 1 prow adząc jednostkę handlu detalicznego lub hurtowego, sprzedaje produkty w opakowaniach, nie przekazując użytkownikom tych produktów informacji o opakowaniach i odpadach opakowaniowych w e wskazanym zakresie . W świetle art. 57 pkt 4 ustawy o gospodarce opakowa niami , kary pieniężne wynoszą: w przypadkach, o których mowa m.in. w art. 56 ust. 1 pkt 12 – od 500 zł do 20 000 zł. W myśl art. 58 ust. 2 tej ustawy , kary pieniężne za czyny, o których mowa w ww. przepisach, wymierza, w drodze decyzji, właściwy wojewódzki inspektor Inspekcji Handlowej. U stawa o gospodarce opakowaniami nie reguluje przesłanek wymiaru kary, ani też kryteriów odstąpienia od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej lub udzielenia pouczenia, a więc stosownie do treści art. 189a § 2 kpa, zasto sowanie mają w tym zakresie przepisy odpowiednio: art. 189d i art. 189f kpa. Zgodnie z art. 189d kpa , wymierzając administracyjną karę pieniężną, organ administracji publicznej bierze pod uwagę: 1) wagę i okoliczności naruszenia prawa, w szczególności potrzebę ochrony życia lub zdrowia, ochrony mienia w znacznych rozmiarach lub ochrony ważnego interesu publicznego lub wyjątkowo ważnego interesu strony oraz czas trwania tego naruszenia; 2) częstotliwość niedopełniania w przeszłości obowiązku albo naruszania zakazu tego samego rodzaju co niedopełnienie obowiązku albo naruszenie zakazu, w następstwie którego ma być nałożona kara; 3) uprzednie ukaranie za to samo zachowanie za przestępstwo, przestępstwo skarbowe, wykroczenie lub wykroczenie skarbowe; 4) stopień przyc zynienia się strony, na którą jest nakładana administracyjna kara pieniężna, do powstania naruszenia prawa; Urząd Ochrony Konkurencji i Konsumentów pl. Powstańców Warszawy 1 00 - 950 Warszawa tel. 22 556 01 76 dih@uokik.gov.pl www.uokik.gov.pl 4 5) działania podjęte przez stronę dobrowolnie w celu uniknięcia skutków naruszenia prawa; 6) wysokość korzyści, którą strona osiągnęła, lub straty, której uniknęła; 7) w przypadku osoby fizycznej - warunki osobiste strony, na którą administracyjna kara pieniężna jest nakładana. Zgodnie z art. 189f § 1 kpa, organ administracji publicznej, w drodze decyzji, odstępuje od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej i poprzestaje na pouczeniu, jeżeli: 1) waga naruszenia prawa jest znikoma, a strona zaprzestała naruszania prawa lub 2) za to samo zachowanie prawomocną decyzją na stronę została uprzednio nałożona administracyjna kara pieniężna przez inny uprawniony organ admi nistracji publicznej lub strona została prawomocnie ukarana za wykroczenie lub wykroczenie skarbowe, lub prawomocnie skazana za przestępstwo lub przestępstwo skarbowe i uprzednia kara spełnia cele, dla których miałaby być nałożona administracyjna kara pien iężna. Powyższe przepisy ustanawiają regułę obligatoryjnego odstąpienia od wymierzenia kary pieniężnej, jeżeli ziszczą się przesłanki w nim powołane. W niniejszej sprawie, na podstawie ustaleń kontroli przeprowadzonej w punkcie sprzedaży należącym do przed siębiorcy, Mazowiecki WIIH stwierdził, że kontrolowany nie zrealizował obowiązku wynikającego z art. 42 ust. 1 ustawy o gospodarce opakowaniami poprzez to, że prowadząc jednostkę handlową, oferował do sprzedaży produkty w opakowaniach, nie przekazując użyt kownikom tych produktów informacji o opakowaniach i odpadach opakowaniowych w zakresie: 1) dostępnych systemów zwrotu i zbierania opakowań i odpadów opakowaniowych oraz recyklingu odpadów opakowaniowych, 2) właściwego postępowania z opakowaniami i odpadami opako waniowymi, 3) znaczenia oznaczeń stosowanych na opakowaniach, – co najmniej przez wywieszenie tych informacji w miejscu sprzedaży – co nosiło znamiona czynu określonego i sankcjonowanego przez art. 56 ust. 1 pkt 12 tej ustawy . W związku ze stwierdzonymi nieprawidłowościami, Mazowiecki WIIH, w drodze decyzji z 11 czerwca 2025 r., nałożył karę pieniężną w wysokości 800 zł na stronę , to jest na podmiot, który dopuścił się powyższego naruszenia . W odwołaniu strona wniosła o odstąpie nie od nałożenia kary finansowej, wskazując m.in. że uchybienia stwierdzone podczas kontroli były wynikiem pośpiechu czy nieuwagi. Jednocześnie strona wskazała, że usunęła wszystkie stwierdzone nieprawidłowości i uzupełniła informacje o opakowaniach i odpa dach opakowaniowych, co zostało potwierdzone przez inspektorów, natomiast przez cały okres działalności, żadna z dotychczasowych kontroli nie stwierdziła jakichkolwiek naruszeń. Strona wskazała, że zamknęła działalność gospodarczą, jest bezrobotna i ma bar dzo trudną sytuację finansową, a wymierzona kara finansowa w stanowi ogromne obciążenie, którego nie jest w stanie udźwignąć. Odnosząc się do powyższego Prezes UOKiK zauważa, że z akt sprawy jednoznacznie wynika, że strona postępowania nie wypełniła ciążąc ych na niej obowiązków wynikających z art. 42 ustawy o opakowaniach. Na podstawie zgromadzonych w toku kontroli materiałów należy stwierdzić, iż strona w należącym do niej sklepie, prowadziła sprzedaż detaliczną produktów w opakowaniach. Tym samym, zgodnie z przepisami prawa, strona zobowiązana była czynić zadość wymogom nakładanym na przedsiębiorców ustawą o gospodarce opakowaniami, Urząd Ochrony Konkurencji i Konsumentów pl. Powstańców Warszawy 1 00 - 950 Warszawa tel. 22 556 01 76 dih@uokik.gov.pl www.uokik.gov.pl 5 a zatem powinna co najmniej w miejscu sprzedaży wywiesić informację o opakowaniach i odpadach opakowaniowych w zakresie, o kt órym mowa w art. 42 ust. 1 pkt 1 - 3 ww. ustawy. Ustalenia kontroli, wykazały jednoznacznie, że w momencie rozpoczęcia kontroli nie było informacji, które powinny znajdować się w miejscu sprzedaży zgodnie z art. 42 ustawy o gospodarce opakowaniami. Ustalenia te zostały udokumentowane w aktach sprawy – w tym w protokole kontroli, do którego strona nie wniosła uwag. W piśmie z 16 maja 2025 r., strona wskazała, że brak ww. informacji wynikał ze zużycia się poprzedniej tabliczki informacyjnej, do czego odniósł si ę również w odwołaniu. Ponadto przedsiębiorca poinformował, że sprzedawca zawsze ustnie informował zainteresowanych klientów na temat dostępnych systemów zwrotu, zbierania i recyklingu, właściwego postępowania z opakowaniami i odpadami opakowaniowymi oraz znaczenia oznaczeń stosowanych w miejscu sprzedaży. Strona dodała, że stwierdzone uchybienia wynikały jedynie z przeoczenia a nie ze złej woli. Każdy element, który wymagał poprawy został natychmiast uzupełniony. Prezes UOKiK stwierdza, że zużycie się tabl icy informacyjnej nie może być w tym wypadku usprawiedliwieniem dla stwierdzonych nieprawidłowości u kontrolowanego. Prezes UOKiK wyjaśnia przy tym, że to od przedsiębiorcy, jako profesjonalnego uczestnika obrotu gospodarczego, który swoją działalność prow adzi od dłuższego czasu (zgodnie CEDiG od 2005 r.), oczekuje się znajomości przepisów m. in. w zakresie regulacji dotyczących postępowania z opakowaniami i odpadami opakowaniowymi, a przede wszystkim dołożenia należytej staranności, aby jego działalność by ła prowadzona zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa. Poza tym, obowiązek wynikający z art. 42 ustawy o gospodarce opakowaniami, a dotyczący uwidaczniania informacji co najmniej przez ich wywieszenie w miejscu sprzedaży przez podmiot prowadzący określon ą jednostkę handlu detalicznego lub hurtowego i sprzedający produkty w opakowaniach – istnieje od wielu lat i nie jest przepisem nowym lub zawiłym. Przekazywanie tych informacji w innej formie (np. ustnie) nie spełnia tego obowiązku. Prezes UOKiK pragnie z auważyć, że z art. 42 ww. ustawy wynika, iż w przypadku spełnienia łącznie dwóch przesłanek, tj. prowadzenia jednostki handlu detalicznego (lub hurtowego) oraz sprzedaży produktów w opakowaniach – istnieje obowiązek przekazywania użytkownikom tych produktó w wskazanych w przepisie informacji. W ocenie Prezesa UOKiK, przedstawione przez stronę w odwołaniu argumenty są nietrafne i nie zasługują na uwzględnienie. Należy wskazać, że zaskarżoną decyzję wydano na podstawie art. 56 ust. 1 pkt 12 ustawy o gospodarce opakowaniami w związku z ustaleniami kontroli, których strona nie kwestionowała, a które jednoznacznie wskazują na niewykonanie obowiązku wynikającego z art. 42 ust. 1 tej ustawy . Przepisy te statuują odpowiedzialność administracyjną podmiotu wobec któreg o stwierdzono naruszenie powyższego obowiązku informacyjnego. Odpowiedzialność ta ma charakter obiektywny i opiera się na zasadzie ryzyka (por. wyrok NSA z dnia 8 października 2010 r. o sygn. Akt II OSK 1079/12). Oznacza to, że wystarczającą przesłanką do przypisania tej odpowiedzialności jest samo stwierdzenie niewykonania przez określony podmiot nałożonych prawem obowiązków, bez względu na winę (umyślną czy nieumyślną) oraz przyczyny powstania naruszenia. Dowiedzenie zatem w toku kontroli, że określony po dmiot nie wykonał powyższych obowiązków powoduje konieczność nałożenia kary pieniężnej, która jest karą administracyjną, a wskazane przepisy mają charakter obligatoryjny. Tym samym, bez znaczenia dla oceny zasadności zastosowania powyższej sankcji pozostaj ą o koliczności towarzyszące naruszeniu prawa, na które strona powołuje się w odwołaniu, w wyniku których doszło do naruszenia prawa, czy też działania naprawcze podjęte w efekcie kontroli, gdyż karę pieniężną wymierza się za samo naruszenie prawa. Urząd Ochrony Konkurencji i Konsumentów pl. Powstańców Warszawy 1 00 - 950 Warszawa tel. 22 556 01 76 dih@uokik.gov.pl www.uokik.gov.pl 6 Strona, jako profesjonalny uczestnik obrotu, miała obowiązek znać i stosować się do przepisów prawa związanych z prowadzoną przez nią działalnością. Była ona zobowiązana czynić zadość wymaganiom ustawowym, które przy sprzedaży produktów w opakowaniach określają ob owiązek przekazywania użytkownikom tych produktów wymaganych informacji na temat opakowań i odpadów opakowaniowych w zakresie: dostępnych systemów ich zwrotu i zbierania oraz recyklingu odpadów opakowaniowych, właściwego postępowania z nimi oraz znaczenia oznaczeń stosowanych na opakowaniach, co najmniej przez wywieszenie tych informacji w miejscu sprzedaży. Znamienny jest fakt, że w niniejszej sprawie strona nie spełniła powyższych obowiązków , co stanowiło wystarczającą przesłankę do przypisania jej odpowi edzialności z tego tytułu oraz wymierzenia jej kary pieniężnej na podstawie art. 56 ust. 1 pkt 12 ustawy o gospodarce opakowaniami. Odnosząc się do kwestii odstąpienia od nałożenia na stronę kary pieniężnej, o które strona wniosła w odwołaniu, Prezes UOKiK nie znalazł podstaw do zastosowania art. 189f kpa. Zgodnie z art. 189f § 1 pkt 1 kpa, organ administracji publicznej, w drodze decyzji, odstępuje od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej i poprzestaje na pouczeniu, jeżeli: waga naruszenia prawa jest znikoma, a strona zaprzestała naruszania prawa. Z treści przepisu wynika, że organ jest zobligowany do odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej i poprzestania na pouczeniu, jeżeli wskazane w nim przesłanki zostaną spełnione łącznie. Jak wynika z akt sprawy , Mazowiecki WIIH rozważył, czy ziściły się przesłanki odstąpienia od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej i poprzestania na pouczeniu, o którym mowa w art. 189f kpa, czemu dał wyraz w treści zaskarżonej decyzji. W ocenie Prezesa UOKiK strona dokonał a przywrócenia stanu zgodnego z prawem, gdyż w wyniku kontroli, podjęła działania naprawcze, skutkujące uwidocznieniem wymaganych informacji, a więc zaprzestała naruszenia prawa, natomiast nie można było uznać, że waga naruszenia prawa była znikoma. Warto podkreślić, że w orzecznictwie sądów administracyjnych utrwalił się pogląd, że, wagę naruszenia (i ewentualną jego znikomość) należy badać z punktu widzenia zagrożenia dla realizacji celu ustawowego, związanego w tym przypadku z ochroną środowiska, a co za tym idzie – zdrowiem i interesem publicznym. Sam fakt zaistnienia deliktu administracyjnego sankcjonowanego bezwzględnie karą pieniężną, nie może wykluczać uznania naruszenia prawa za znikome. Ustawodawca nie wyjaśnia przy tym, jakie przypadki naruszenia prawa można uznać za znikome. Natomiast w piśmiennictwie wyróżnia się stopnie naruszenia prawa: naruszenie kwalifikowane, naruszenie, które nie ma ciężaru kwalifikowanego, ale dla zachowana porządku prawnego jest istotne oraz naruszenie prawa nieistotne. N aruszenie prawa nieistotne to naruszenie prawa, które nie wywołało negatywnych następstw dla wartości podlegających ochronie. Nieistotne naruszenia prawa wypełniają warunek wskazania jako podstawową przesłankę odstąpienia od nałożenia kary: waga naruszenia prawa jest znikoma. Ocena wagi naruszenia prawa jako znikomej wymaga spełnienia również drugiego warunku: zaprzestania przez stronę naruszenia prawa, a więc przywrócenia przez stronę stanu zgodnego z prawem (por. B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowa nia administracyjnego. Komentarz, Warszawa 2024, Wydanie 19 – komentarz do art. 189f Kpa; wyrok NSA z dnia 22 lutego 2022 r. o sygn. akt II GSK 9/22 oraz uchwałę NSA z dnia 9 czerwca 2022 r. o sygn. akt III OPS 1/21 i powołane tam orzecznictwo). Przy oceni e wystąpienia przesłanki znikomej wagi naruszenia prawa należy brać pod uwagę całokształt okoliczności danego przypadku, zarówno o charakterze przedmiotowym (np. skala naruszeń, skutki tych naruszeń), jak i podmiotowym (np. czy mamy do czynienia z czynem z awinionym, a jeżeli tak, to z jaką formą winy), przy czym decydujące znaczenie należy przyznać skutkom naruszenia dla dóbr chronionych przez daną dziedzinę prawa. (por. Urząd Ochrony Konkurencji i Konsumentów pl. Powstańców Warszawy 1 00 - 950 Warszawa tel. 22 556 01 76 dih@uokik.gov.pl www.uokik.gov.pl 7 wyrok WSA w Olsztynie z dnia 23 września 2021 r. o sygn. akt II SA/Ol 435/21, wyrok WSA w Warszawie z dnia 27 sierpnia 2020 r. o sygn. akt IV SA/Wa 973/20). Prezes UOKiK wskazuje, że organ pierwszej instancji przy ocenie naruszenia prawa, jakiego dopuściła się strona, wziął pod uwagę, że kryterium to jest określone przez relacje pomiędzy działaniem lub zaniechaniem przedsiębiorcy, a jego ustawowymi obowiązkami . Dokonując oceny tej przesłanki zasadnie przyjął, że strona prowadziła w kontrolowanej placówce sprzedaż produktów w opakowaniach, nie przekazując użytkownikom tych produktów wymaganych informacji na temat opakowań i odpadów opakowaniowych, co najmniej pr zez wywieszenie tych informacji w miejscu sprzedaży, wbrew postanowieniom art. 42 ust. 1 ustawy o gospodarce opakowaniami. Przepisy te, określając sposób przekazywania wymaganych informacji użytkownikom produktów w opakowaniach wskazują, że powinny być one co najmniej wywieszone w miejscu sprzedaży. W praktyce oznacza to, że ich wywieszenie stanowi minimum, jakie należy spełnić, aby zadość uczynić tym przepisom. Nie bez znaczenia ma również informacja przekazana przez stronę, że zużyła się wcześniejsza tabl iczka informacyjna, natomiast sprzedawca zawsze ustnie informował zainteresowanych konsumentów na temat systemów zwrotu, zbierania czy recyklingu opakowań i odpadów opakowaniowych, gdyż ta informacja wskazuje, że przedsiębiorca posiadał wiedzę odnośnie obo wiązujących przepisów, jednak pomimo otrzymania zawiadomienia o zamiarze wszczęcia kontroli ze wskazanym zakresem, nie podjął działań mających na celu uzupełnienie brakujących informacji. Natomiast informacja zawarta w piśmie z 16 maja 2025 r. o przekazywa niu wymaganych informacji w formie ustnej, bez jednoczesnego wywieszenia tych informacji, nie może być uznana za czyniące zadość ww. przepisom. Brak wywieszki informacyjnej w miejscu sprzedaży nie jest błahym, lecz istotnym uchybieniem z punktu widzenia as pektów związanych z ochroną środowiska i podlega sankcjom pieniężnym. Zaakcentować trzeba, iż to ustawodawca reguluje, jakie konsekwencje ponosi przedsiębiorca w związku z nieprzestrzeganiem określonych przepisów prawa. Nie ulega też wątpliwości, że umiesz czenie (wywieszenie) w placówce odpowiedniej informacji w zakresie gospodarowania opakowaniami, o której mowa w art. 42 ust. 1 tej ustawy, ma służyć konsumentom i poprzez to wpływać na ograniczenie ilości negatywnie oddziaływujących na środowisko substancj i stosowanych do wytwarzania opakowań oraz wytwarzanych odpadów opakowaniowych. Przekazywanie tych informacji w miejscu sprzedaży, a co za tym idzie uzyskiwanie przez konsumentów wiedzy o sposobie gospodarowania opakowaniami i odpadami opakowaniowymi bez w ątpienia przyczynia się do zwiększenia dbałości o stan środowiska naturalnego, na co słusznie zwrócił uwagę również organ pierwszej instancji. Tym samym, brak przekazania przedmiotowych informacji ma bezpośredni związek ze szkodliwością dla środowiska. Na leży jeszcze raz podkreślić, iż celem ustawodawcy, przy tworzeniu przepisów ustawy o gospodarce opakowaniami i odpadami opakowaniowymi, było ułatwienie użytkownikom produktów w opakowaniach pozbycia się ich w prawidłowy, a więc umożliwienie im dostępu do i nformacji, jak i gdzie te odpady mogą pozostawiać. Niewątpliwie, uzyskanie przez konsumentów powyższej wiedzy przyczynia się, jak już wspomniano wyżej, do zwiększenia dbałości o stan środowiska naturalnego i zwiększenie świadomości konsumentów, w zakresie postępowania ze zużytymi opakowaniami. Nawet gdyby uznać za spełnioną przesłankę dotyczącą zaprzestania naruszania prawa, to należy wskazać, że obie przesłanki muszą jednak być spełnione łącznie, co nie miało miejsca w niniejszej sprawie. Sam fakt zaprzest ania przez stronę naruszenia prawa przemawia na jej korzyść i stanowi okoliczność łagodzącą, jednakże nie może skutkować Urząd Ochrony Konkurencji i Konsumentów pl. Powstańców Warszawy 1 00 - 950 Warszawa tel. 22 556 01 76 dih@uokik.gov.pl www.uokik.gov.pl 8 odstąpieniem od wymierzenia administracyjnej kary pieniężnej na podstawie art. 189f § 1 pkt 1 kpa . W rozpatrywanej sprawie nie ziściła się również przesłanka obligatoryjnego odstąpienia od wymierzenia administracyjnej kary pieniężnej i poprzestania na pouczeniu, o której mowa w art. 189f § 1 pkt 2 kpa, gdyż na stronę za to samo zachowanie prawomocną decyzją nie została uprzednio nałożona administracyjna kara pieniężna przez inny uprawniony organ administracji publicznej, ani też strona nie została prawomocnie ukarana za wykroczenie lub wykroczenie skarbowe, lub prawomocnie skazana za przestępstwo lub przestępstwo skarbowe . Należy wskazać, że naruszenie przepisów art. 42 ust. 1 ustawy o gospodarce opakowaniami stanowi czyn (delikt administracyjny), który sankcjonowany jest przez art. 56 ust. 1 pkt 12 tej ustawy , zaś do nałożenia kary pieniężnej w tym zakresie uprawniony jest wyłącznie organ Inspekcji Handlowej. Uwzględniając właściwość terytorialną, w stosunku do strony postępowania w sprawie wymierzenia takiej kary pieniężnej mogły być prowadzone wyłącznie przez Mazowieckiego WIIH. Inny organ nie mógł na terenie podlegającym kognicji ww. org anu Inspekcji Handlowej nałożyć kary pieniężnej za to samo naruszenie, co oznacza, że przepisy art. 189f § 1 pkt 2 kpa nie mają zastosowania w omawianym przypadku. Po przeanalizowaniu akt sprawy, Prezes UOKiK stwierdził, że w rozpatrywanej sprawie nie zais tniały okoliczności, o których mowa w art. 189f § 2 kpa, tj. zastosowanie art. 189f § 2 kpa nie spełnieni celów, dla których miałaby być nałożona administracyjna kara pieniężna określona w art. 56 ust. 1 pkt 12 ustawy o gospodarce opakowaniami i odpadami o pakowaniowymi . Okoliczności i waga naruszenia prawa nie budzą wątpliwości co do istnienia przesłanek faktycznych uzasadniających nałożenie kary pieniężnej. Strona nie spełniła obowiązku nałożonego na nią w art. 42 ust. 1 tej ustawy. Literalna wykładnia ww. przepisów wyraźnie wskazuje, że warunkiem zastosowania odstąpienia od wymierzenia kary pieniężnej jest usunięcie naruszenia prawa, przy czym termin ten należy interpretować ściśle, a więc bez rozszerzenia jego znaczenia na przypadki „zaprzestania naruszan ia prawa”, tych bowiem dotyczy regulacja art. 189f § 1 kpa (por. Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz. Red. prof. dr hab. Marek Wierzbowski, red. prof. dr hab. Aleksandra Wiktorowska. Rok 2021: „Z uwagi na odmienne brzmienie tych sformułowań na gruncie komentowanego artykułu, należy uznać, że "usunięcie naruszenia prawa" nie jest tożsame z "zaprzestaniem naruszenia". Tym samym, aby usunąć naruszenie prawa nie wystarczy przerwać naruszanie przepisów prawa, lecz należy usunąć skutki naruszenia (z oczywistych przyczyn nie jest możliwe wyeliminowanie samego naruszenia, a więc zdarzenia z przeszłości, które już zaistniało)”. Charakter naruszeń, jakich dopuściła się strona, wyklucza możliwość usunięcia skutków naruszenia prawa (por. uzasadnienie wyroku WSA w Warszawie z dnia 25 lipca 2019 r. o sygn. akt VI SA/Wa 991/19: „Warunkiem odstąpienia od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej jest także przywrócenie stanu zgodnego z prawem, naruszonego przez zachowanie stanowiące podstawę odpowiedzialności a dministracyjnej”). Z powyższego wynika, że w przedmiotowej sprawie przesłanka w postaci konieczności usunięcia skutków naruszenia prawa nie występuje i w związku z tym brak jest podstaw do zastosowania instytucji odstąpienia na podstawie art. 189f § 2 i 3 Kpa. Prezes UOKiK stoi także na stanowisku, że samo usunięcie naruszenia prawa nie pozwoli na spełnienie celów kary pieniężnej nakładanej na gruncie ustawy o gospodarce opakowaniami, która pełni nie tylko funkcję dyscyplinująco - represyjną, ale także i prew encyjną, mającą zapewnić wysoki poziom ochrony interesów użytkowników produktów w opakowaniach oraz ochrony systemu gospodarowania opakowaniami i odpadami opakowaniowymi, jak i związanego z nim poszanowania interesu publicznego w przyszłości . Urząd Ochrony Konkurencji i Konsumentów pl. Powstańców Warszawy 1 00 - 950 Warszawa tel. 22 556 01 76 dih@uokik.gov.pl www.uokik.gov.pl 9 Mając powyższe na uwadze, Prezes UOKiK nie znalazł podstaw do odstąpienia od nałożenia na stronę kary pieniężnej i poprzestania na pouczeniu na podstawie art. 189f kpa. W ocenie Prezesa UOKiK, strona w całości nie wypełniła swojego obowiązku, o którym mowa w art. 42 ust. 1 ustawy o gospodarce opakowaniami , a tym samym w pełni przyczyniła się do powstania naruszenia. Umieszczenie w miejscu sprzedaży informacji wymaganych na mocy art. 42 ust. 1 tej ustawy, jest obligatoryjne dla wszystkich przedsiębiorców, kt órych działalność gospodarcza detaliczna lub hurtowa obejmuje sprzedaż produktów w opakowaniach, niezależnie od skali prowadzonej działalności. Brak wywieszenia przez stronę wymaganych prawem informacji w sposób oczywisty naruszało prawo użytkownika, w szc zególności konsumenta, do informacji, w jaki sposób postępować z odpadami opakowaniowymi, jak również było sprzeczne z ww. przepisami. Analizując przedmiotową sprawę, Organ drugiej instancji stwierdza, że Mazowiecki WIIH ustalając wysokość kary pieniężnej prawidłowo uwzględnił dyrektywy określone w art. 189d Kpa czemu dał wyraz w treści decyzji. Prezes UOKiK oceniając wagę i okoliczności naruszenia prawa, w szczególności potrzebę ochrony życia lub zdrowia, ochrony ważnego interesu publicznego oraz czas trw ania tego naruszenia – zgadza się z oceną organu pierwszej instancji, który wskazuje, że strona nie dopełniła obowiązku informacyjnego wynikającego z art. 42 ustawy. Organ drugiej instancji wskazuje, że powyższy obowiązek informacyjny ma bezpośredni związe k z ochroną środowiska, a co za tym idzie — interesu publicznego. Brak przekazania tych informacji powoduje, iż nabywcy produktów w opakowaniach nie posiadają wiedzy na temat właściwego postępowania z odpadami opakowaniowymi. Celem ustanowienia obowiązku wynikającego w art. 42 ustawy o gospodarce opakowaniami, była ochrona środowiska naturalnego przed szkodliwym wpływem na nie opakowań i odpadów opakowaniowych. Prezes UOKiK wskazuje również, że ustalenia kontroli bezsprzecznie wykazały, że w należącym do s trony sklepie prowadzona była sprzedaż detaliczna produktów w opakowaniach, a tym samym, zgodnie z przepisami prawa, strona zobowiązana była czynić zadość wymogom nakładanym na przedsiębiorców przez ustawę o gospodarce opakowaniami i odpadami opakowaniowym i. Przepis ww. ustawy stanowi jednoznacznie, iż w przypadku spełnienia łącznie dwóch przesłanek, tj. prowadzenia jednostki handlu detalicznego lub hurtowego oraz sprzedawania produktów w opakowaniach istnieje obowiązek przekazywania użytkownikom tych produ któw informacji dotyczących: dostępnych systemów zwrotu, zbierania i recyklingu odpadów opakowaniowych; właściwego postępowania z odpadami opakowaniowymi; znaczenia oznaczeń stosowanych na opakowaniach produktów. Natomiast strona nie wypełniając obowiązków wynikających z art. 42 ustawy o gospodarce opakowaniami pozbawiła użytkowników, konsumentów informacji o materiałach z jakich były wykonanie opakowania nabywanych produktów oraz jak właściwie z nimi postępować po wykorzystaniu zakupionego produktu, co mog ło skutkować nieprawidłowym postępowaniem z opakowaniami i odpadami opakowaniowymi przez konsumentów. Analizując czas trwania naruszenia, Prezes UOKiK należy uznać, iż naruszenie trwało od chwili wszczęcia czynności kontrolnych (15 listopad 2024 r.) do cz asu podjęcia przez stronę działań naprawczych jeszcze w czasie kontroli, co z pewnością było korzystne dla strony i miało wpływ na wysokość nałożonej kary pieniężnej. Ponadto, organ pierwszej instancji, zauważył, że strona nie była wcześniej karana za nie wypełnienie obowiązków wynikających z art. 42 ustawy o gospodarce opakowaniami, w zakresie braku uwidocznienia wymaganych informacji. Urząd Ochrony Konkurencji i Konsumentów pl. Powstańców Warszawy 1 00 - 950 Warszawa tel. 22 556 01 76 dih@uokik.gov.pl www.uokik.gov.pl 10 Przesłanka dotycząca uprzedniego ukarania za to samo zachowanie za przestępstwo, przestępstwo skarbowe, wykroczenie lub wy kroczenie skarbowe, nie będzie miała w niniejszej sprawie zastosowania, gdyż naruszenie, którego dopuściła się strona jest zagrożone administracyjną karą pieniężną. W dalszej kolejności Prezes UOKiK stwierdza, że naruszenie przepisów, bezsprzecznie udowodn ione stronie, było wynikiem nieusprawiedliwionego zaniedbania przedsiębiorcy i to powstałego w sytuacji posiadanej wiedzy o zbliżającej się kontroli i jej zakresie. Stronę jako sprzedawcę, należy traktować jako profesjonalistę, który powinien znać przepisy dotyczące działalności gospodarczej, którą prowadzi i je stosować. W ocenie Prezesa UOKiK znamienne jest to, że przedsiębiorca został poinformowany o zamiarze wszczęcia kontroli 9 dni przed jej rozpoczęciem, a zatem przedsiębiorca miał odpowiednio dużo cz asu, aby przygotować się do kontroli poprzez usunięcie nieprawidłowości, tym bardziej, że jak wynika z korespondencji miał świadomość obowiązujących przepisów prawa w tym zakresie. Pomimo tego kontrola wykazała, że przedsiębiorca nie wywiesił w miejscu pro wadzonej sprzedaży stosownej informacji, o której mowa w art. 42 ustawy o gospodarce opakowaniami. Można przypuszczać, że gdyby kontrola organu nie odbyła się, strona mogłaby w dalszym ciągu naruszać obowiązujące przepisy prawne. Wywieszenie tychże informa cji było okolicznością całkowicie zależną od przedsiębiorcy. Jak sama strona wskazuje brak wywieszki wynikał ze zużycia się poprzedniej tabliczki informacyjnej, a zatem przedsiębiorca miał świadomość jakie są obowiązujące, jednak mimo posiadanej wiedzy, do piero w wyniku kontroli podjął działania i uwidocznił brakujące informacje. Z tego względu nie można przypisać stronie braku zawinienia i należy zgodzić się z twierdzeniem organu pierwszej instancji, że strona przyczyniła się do powstania naruszeń, dodatko wo należy wskazać, że stwierdzone naruszenie wynikało z zaniedbania samego przedsiębiorcy. Tym samym, w ocenie Prezesa UOKiK, w niniejszym przypadku waga naruszenia prawa nie może być uznana za znikomą. Zaznaczyć należy przy tym, że o nieznacznej lub zniko mej wadze naruszenia prawa w przypadku omawianych przepisów można byłoby mówić w sytuacji, gdyby wymagane prawem informacje przedstawiono w sposób niepełny lub niekompletny. Natomiast, z całą pewnością należy stwierdzić, że nie dotyczy to sytuacji, w której brak było jakichkolwiek informacji wymaganych przepisami prawa, jak to miało miejsce w przypadku kontrolowanego podmiotu. Bez znaczenia jest przy tym fakt, że stwierdzone w toku kontroli uchybienia zostały skorygowane. Z punku widzenia zastosowania przepisów ustawy kluczowe znaczenie ma bowiem fakt, iż w trakcie rozpoczęcia czynności kontrolnych, wszystkie wymagane informacje, w zakresie, o którym mowa w art. 42 tej ustawy, nie były dostępne dla konsumentów, co znajduje jednoznaczne potwierdzenie w z ebranym materiale dowodowym – protokole kontroli, przyjętym przez stronę bez uwag. Organ pierwszej instancji wziął również pod uwagę, że przedsiębiorca po ujawnieniu w toku kontroli nieprawidłowości uwidocznił wymagane informacje poprzez zamieszczenie ich w punkcie sprzedaży. Prezes UOKiK wskazuje jednak, iż były to działania strony wyni kające z ustaleń poczynionych przez inspektorów podczas kontroli. Organ pierwszej instancji uwzględnił iż strona nie uzyskała żadnych korzyści w związku z naruszeniem. Mazowiecki WIIH wskazał natomiast, że w związku z brakiem opłacalności dalszego prowadz enia działalności, podjęła decyzję o likwidacji sklepu z końcem maja 2025 r. Podsumowując powyższe, należy stwierdzić, że okoliczności naruszenia prawa nie budzą wątpliwości co do istnienia przesłanek faktycznych uzasadniających wymierzenie stronie kary p ieniężnej na podstawie art. 56 ust. 1 pkt 12 ustawy o gospodarce opakowaniami. Urząd Ochrony Konkurencji i Konsumentów pl. Powstańców Warszawy 1 00 - 950 Warszawa tel. 22 556 01 76 dih@uokik.gov.pl www.uokik.gov.pl 11 Należy podkreślić, że wysokość kary pieniężnej, jaka może, zgodnie z art. 57 pkt 4 tej ustawy , zostać nałożona na przedsiębiorcę z tytułu niedopełnienia obowiązku wynikającego z art. 42 ust. 1 tej ustawy, może wynosić od 500 zł do 20 000 zł. W niniejszej sprawie, stronie wymierzono karę pieniężną w wysokości 800 zł, po uwzględnieniu w sposób prawidłowy wszystkich przesłanek wymiaru kary, wymienionych w art. 189d Kpa, co znajduje swój wyraz w treści zaskarżonej decyzji i jest jednocześnie w pełni podzielane przez organ odwoławczy. Niezależnie od powyższego organ drugiej instancji informuje, że kwestia sytuacji materialnej strony może zostać uwzględniona dopiero po uprawomocnieniu się niniejszej decyzji, przy ewentualnym zastosowaniu ulg w opłacaniu należności publicznoprawnej, jaką jest wymierzona kara pieniężna. W myśl art. 67a § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U.z 202 5 r. poz. 111 , ze zm. ) , który z godnie z art. 58 ust. 5 ustawy o gospodarce opakowaniami, znajdzie zastosowanie w niniejszym przypadku, wojewódzki inspektor Inspekcji Handlowej, na wniosek strony w przypadkach uzasadnionych ważnym interesem strony lub interesem publicznym, może: 1. odroczyć termin płatności kary lub rozłożyć jej zapłatę na raty, 2. odroczyć lub rozłożyć na raty zapłatę zaległości wraz z odsetkami za zwłokę lub odsetki określone w decyzji, 3. umorzyć w całości lub w części zaległości, odsetki za zwłokę lub opłatę prolongacyjną. Wobec powyższego, zawarty w odwołaniu wniosek strony o odstąpienie od nałożenia kary pieniężnej, należy uznać za niezasadny, zarówno w świetle ustaleń opisanej kontroli, jak i obowiązujących przepisów prawa w zakresie nakładania kary pieniężnej na gruncie ustawy o gospodarce opakowaniami i odpadami opakowaniowymi. Stąd też, postępowanie Mazowieckiego WIIH w tym zakresie należy uznać za prawidłowe, zaś zaskarżoną decyzję utrzymać w mocy. Prezes UOKiK, zgodnie z art. 5 ust. 2 ustawy o Inspekcji Handlowej, jes t organem wyższego stopnia w stosunku do wojewódzkich inspektorów IH. Zatem, w myśl art. 127 § 2 kpa w związku z art. 1 ust. 3 ustawy o Inspekcji Handlowej, Prezes UOKiK jest organem właściwym do rozpatrzenia wniesionego odwołania. Zgodnie z art. 58 ust. 2 i 4 ustawy o gospodarce opakowaniami i odpadami opakowaniowy mi , karę pieniężną, o której mowa w sentencji decyzji, stanowiącą dochód budżetu państwa, należy wpłacić na rachunek bankowy Wojewódzkiego Inspektoratu Inspekcji Handlowej w Warszawie w terminie 14 dni od dnia, w którym decyzja ta stanie się ostateczna, tj. od dnia otrzymania tej decyzji . Zgodnie z art. 138 § 1 pkt 1 kpa, organ odwoławczy wydaje decyzję, w której utrzymuje w mocy zaskarżoną decyzję. Biorąc powyższe pod uwagę, Prezes UOKiK orzekł, jak w sentencji. Niniejsza decyzja jest ostateczna w trybie postępowania administracyjnego. Pouczenie: 1. Decyzja jest ostateczna w toku instancji. W terminie 30 dni od jej doręczenia stronie przysługuje skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Skargę należy wnieść za pośrednictwem Prezesa UOKiK, Pl. Powstańców Warszawy 1, 00 - 950 Warszawa. Urząd Ochrony Konkurencji i Konsumentów pl. Powstańców Warszawy 1 00 - 950 Warszawa tel. 22 556 01 76 dih@uokik.gov.pl www.uokik.gov.pl 12 2. Od skarg wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym od strony skarżącej pobierana jest opłata, tzw. wpis stosunkowy, zależny od wysoko ści należności pieniężnej objętej zaskarżonym aktem i wynosi: 1) do 10 000 zł – 4% wartości przedmiotu zaskarżenia, nie mniej jednak niż 100 zł; 2) ponad 10 000 zł do 50 000 zł – 3% wartości przedmiotu zaskarżenia, nie mniej jednak niż 400 zł; 3) ponad 50 000 zł do 100 000 zł – 2% wartości przedmiotu zaskarżenia, nie mniej jednak niż 1 500 zł; 4) ponad 100 000 zł – 1% wartości przedmiotu zaskarżenia, nie mniej jednak niż 2 000 zł i nie więcej niż 100 000 zł. 3. W przypadku wniesienia od niniejszej decyzji Prezesa UOKiK skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie , strona ma możliwość ubiegania się o przyznanie prawa pomocy. Prawo pomocy może być przyznane stronie na wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w toku postępowania sądowoadministracyjnego. Wniosek ten jest wolny od opłat sądowych. Wniosek o przyznanie prawa pomocy należy złożyć do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie . 4. Do należności pieniężnych w postaci kar pieniężnych nie uiszczonych w terminie stosuje się przepisy działu III ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2025 r. poz. 111, ze zm. ). Podstawa prawna pouczenia: Art. 52 § 1, art. 53 § 1, art. 54 § 1, art. 230, art. 243 § 1, art. 244 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r. poz. 935, ze zm.); § 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowan iu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 202 r. poz. 535); art. 58 ust. 5 ustawy z dnia 13 czerwca 2013 r. o gospodarce opakowaniami i odpadami opakowaniowymi (Dz. U. z 2025 r. poz. 870) . z up. Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów Anna Janiszewska Zastępca Dyrektora Departamentu Inspekcji Handlowej /podpisano kwalifikowanym podpisem elektronicznym/ Otrzymują: 1. (xxxxxxxxxxx) 2. Mazowiecki Wojewódzki Inspektor Inspekcji Handlowej 3. a/a