DIH-65/2013

PREZES URZĘDU OCHRONY KONKURENCJI I KONSUMENTÓW DIH-023-70(4)/13/JK Warszawa, 16 października 2013 r. DECYZJA DIH-1/65/2013 Na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2013 r. poz. 267 t.j.), art. 1 ust. 3, art. 5 ust. 2 ustawy z dnia 15 grudnia 2000 r. o Inspekcji Handlowej (Dz.U. z 2009 r. Nr 151, poz. 1219 z późn. zm.), art. 40a ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 21 grudnia 2000 r. o jakości handlowej artykułów rolno-spoŜywczych (Dz.U. z 2005 r. Nr 187, poz. 1577 z późn. zm.) Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów, po rozpatrzeniu odwołania przedsiębiorcy Lucjana Hartmanna, prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą P.H.U. HARTMANN Lucjan Hartmann w Czeladzi, od decyzji Śląskiego Wojewódzkiego Inspektora Inspekcji Handlowej z dnia 27 sierpnia 2013 r. (nr akt sprawy: HU.8361.115.2013/39DEC/13), na podstawie której ww. przedsiębiorcy wymierzono karę pienięŜną w wysokości 900 zł (słownie: dziewięćset złotych) z tytułu wprowadzenia do obrotu piętnastu partii wędlin oferowanych bez opakowań, nieodpowiadających pod względem oznakowania jakości handlowej określonej w przepisach o jakości handlowej, utrzymuje w mocy zaskarŜoną decyzję. UZASADNIENIE W toku kontroli przeprowadzonej w dniach 16-18 lipca 2013 r. przez inspektorów reprezentujących Śląskiego Wojewódzkiego Inspektora Inspekcji Handlowej, zwanego dalej równieŜ „Śląskim WIIH” , na stoisku mięsnym, zlokalizowanym w pasaŜu „Tesco” w Sosnowcu przy ul. 1 Maja 23, naleŜącym do przedsiębiorcy Lucjana Hartmanna, prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą P.H.U. HARTMANN Lucjan Hartmann w Czeladzi, zwanego dalej równieŜ „stroną” , zakwestionowano sposób oznakowania piętnastu partii wędlin oferowanych do sprzedaŜy bez opakowań o łącznej wartości 888,04 zł, tj.: • 3,60 kg salcesonu królewskiego w cenie sprzedaŜy 16,99 zł/kg, wartości 61,16 zł; • 4,90 kg kiełbasy kruchej po wiejsku w cenie sprzedaŜy 24,99 zł/kg, wartości 122,45 zł; • 3,10 kg kiełbasy wiejskiej drobiowej w cenie sprzedaŜy 20,99 zł/kg, wartości 65,07 zł; • 2,10 kg kiełbasy śląskiej w cenie sprzedaŜy 17,99 zł/kg, wartości 37,78 zł; • 4,50 kg pasztetowej wiejskiej wędzonej w cenie sprzedaŜy 16,99 zł/kg, wartości 76,46 zł; 2 • 1,30 kg kiełbasy o smaku gyros w cenie sprzedaŜy 18,99 zł/kg, wartości 24,69 zł/kg; • 0,80 kg szynki Marysieńki w cenie sprzedaŜy 28,99 zł/kg, wartości 23,19 zł; • 2,50 kg słoniny peklowanej, konserwowej w cenie sprzedaŜy 15,99 zł/kg, wartości 39,98 zł; • 1,00 kg kabanosów wieprzowych swojskich w cenie sprzedaŜy 33,99 zł/kg, wartości 33,99 zł; • 2,30 kg polędwicy tradycyjnej w cenie sprzedaŜy 34,99 zł/kg, wartości 80,48 zł; • 0,40 kg boczku cygańskiego w cenie sprzedaŜy 21,99 zł/kg, wartości 8,80 zł; • 5,10 kg kiełbasy wiejskiej, tradycyjnej w cenie sprzedaŜy 25,99 zł/kg, wartości 132,55 zł, • 2,80 kg szynki zakopiańskiej w cenie sprzedaŜy 29,99 zł/kg, wartości 83,97 zł, • 2,00 kg szynki Kraka w cenie sprzedaŜy 26,99 zł/kg, wartości 53,98 zł, • 1,50 kg frankfurterek w cenie sprzedaŜy 28,99 zł/kg, wartości 43,49 zł, z uwagi na brak w miejscu ich sprzedaŜy, na wywieszce lub w inny sposób w miejscu bezpośrednio dostępnym konsumentom, informacji dotyczących nazwy lub imienia i nazwiska producenta oraz wykazu składników, co stanowiło naruszenie § 17 ust. 1 pkt 1 i 2 oraz ust. 2 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 10 lipca 2007 r. w sprawie znakowania środków spoŜywczych (Dz.U. Nr 137, poz. 966 z późn. zm.), zwanego dalej „rozporządzeniem w sprawie znakowania środków spoŜywczych” . Informacje te znajdowały się na etykietach z opakowań zbiorczych przechowywanych w miejscu niewidocznym dla klientów, tj. pod ladą sprzedaŜy. PowyŜsze ustalenia udokumentowano w Protokole kontroli z dnia 18 lipca 2013 r. (nr akt kontroli: HU.8361.115.2013). W związku z powyŜszym, pismem z dnia 5 sierpnia 2013 r., Śląski Wojewódzki Inspektor Inspekcji Handlowej zawiadomił przedsiębiorcę Lucjana Hartmanna, prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą P.H.U. HARTMANN Lucjan Hartmann w Czeladzi, o wszczęciu postępowania administracyjnego w przedmiocie wymierzenia na podstawie art. 40a ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 21 grudnia 2000 r. o jakości handlowej artykułów rolno- spoŜywczych (Dz.U. z 2005 r. Nr 187, poz. 1577 z późn. zm.), zwanej dalej „ustawą o jakości handlowej” , kary pienięŜnej z tytułu wprowadzenia do obrotu nieprawidłowo oznakowanych piętnastu ww. partii wędlin oraz o przysługującym stronie prawie do wypowiedzenia się, co do zebranych dowodów i materiałów. Strona nie skorzystała z przysługującego jej prawa. Po przeprowadzeniu postępowania administracyjnego, decyzją z dnia 27 sierpnia 2013 r. (nr akt sprawy: HU.8361.115.2013/39DEC/13), Śląski Wojewódzki Inspektor Inspekcji Handlowej wymierzył, w oparciu o art. 40a ust. 1 pkt 3 ustawy o jakości handlowej, ww. przedsiębiorcy karę pienięŜną w wysokości 900 zł. Pismem z dnia 2 września 2013 r., strona złoŜyła do Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów, zwanego dalej równieŜ „Prezesem UOKiK”, odwołanie od ww. decyzji, wnosząc o ponowne rozpatrzenie wysokości wymierzonej kary. 3 Zdaniem strony, mając na uwadze fakt, iŜ po raz pierwszy stwierdzono u niej tego rodzaju nieprawidłowości oraz ich szkodliwość, wymierzona przez organ pierwszej instancji kara jest zbyt wysoka. Strona wskazała, Ŝe powodem niedopełnienia przez nią obowiązku prawidłowego oznakowania artykułów rolno-spoŜywczych oferowanych przez nią do sprzedaŜy luzem była nieprawidłowa organizacja pracy. Jednocześnie podkreśliła, Ŝe mimo, iŜ etykiety z wymaganymi informacjami nie były widoczne, to na prośbę klienta była gotowa udzielić stosownych informacji. Ponadto poinformowała, Ŝe stwierdzone nieprawidłowości zostały usunięte jeszcze w trakcie trwania kontroli. Pismem z dnia 16 września 2013 r., Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów poinformował przedsiębiorcę Lucjana Hartmanna, prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą P.H.U. HARTMANN Lucjan Hartmann w Czeladzi, Ŝe przed wydaniem rozstrzygnięcia kończącego postępowanie w sprawie, stronie biorącej udział w postępowaniu administracyjnym przysługuje na podstawie art. 10 Kpa prawo do zapoznania się z aktami sprawy, a takŜe wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych Ŝądań . Strona skorzystała z przysługującego jej prawa, przekazując dodatkowe wyjaśnienia w piśmie z dnia 24 września 2013 r. W pierwszej kolejności strona stwierdziła, iŜ pragnie „odwołać się od decyzji wydanej 16.09.2013 Nr DIH-023-70(2)/13/JK podwaŜając zasadność decyzji, która była podjęta za podstawę mojego ukarania”. Ponadto zaznaczyła, Ŝe posiada stoisko z wędlinami, gdzie oferuje klientom wędliny krojone krajalnicą, a informacje z nazwą wędliny i ceną znajdują się na wywieszce cenowej. Dodatkowe informacje o terminie przydatności do spoŜycia i składzie były w kaŜdej chwili dostępne na prośbę klienta. Strona wskazała równieŜ, Ŝe stwierdzone przez organ pierwszej instancji nieprawidłowości zostały natychmiast poprawione, podkreślając jednocześnie, Ŝe większość przedsiębiorców nie uwidacznia informacji o składzie oferowanych wędlin. Ponadto strona podkreśliła, Ŝe oferowała produkty świeŜe, z aktualnym terminem przydatności do spoŜycia, co zostało potwierdzone przez organ kontrolny. Konkludując, strona zakwestionowała wysokość wymierzonej jej kary, gdyŜ jej zdaniem jest ona raŜąco wysoka i niewspółmierna do stwierdzonego naruszenia oraz faktu, iŜ było to pierwsze naruszenie przez nią przepisów. Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów zwaŜył, co następuje. Zgodnie z art. 4 ust. 1 ustawy o jakości handlowej wprowadzane do obrotu artykuły rolno-spoŜywcze powinny spełniać wymagania w zakresie jakości handlowej, jeŜeli w przepisach o jakości handlowej zostały określone takie wymagania oraz dodatkowe wymagania dotyczące tych artykułów, jeŜeli ich spełnienie zostało zadeklarowane przez producenta. Oznakowanie środków spoŜywczych, jak wynika z art. 3 pkt 5 ustawy o jakości handlowej jest jednym z elementów jakości handlowej. 4 W myśl art. 6 ust. 1 ustawy o jakości handlowej artykuły rolno-spoŜywcze wprowadzane do obrotu są oznakowane. Wymagania dotyczące sposobu oznakowania środków spoŜywczych oferowanych bez opakowań (luzem) zostały określone w rozporządzeniu w sprawie znakowania środków spoŜywczych. Przepis § 17 ust. 1 pkt 1 i 2 tego rozporządzenia stanowi, Ŝe w miejscu sprzedaŜy środków spoŜywczych bez opakowań lub pakowanych przy sprzedaŜy, oprócz nazwy środka spoŜywczego podaje się dodatkowo nazwę lub imię i nazwisko producenta oraz wykaz składników. Zgodnie z § 17 ust. 2 ww. rozporządzenia, informacje te podaje się w miejscu sprzedaŜy na wywieszce dotyczącej danego środka spoŜywczego lub w inny sposób w miejscu dostępnym bezpośrednio konsumentom. Ustawa o jakości handlowej stanowi w art. 40a ust. 1 pkt 3, Ŝe kaŜdy, kto wprowadza do obrotu artykuły rolno-spoŜywcze nieodpowiadające jakości handlowej określonej w przepisach o jakości handlowej lub deklarowanej przez producenta w oznakowaniu tych artykułów, podlega karze pienięŜnej w wysokości do pięciokrotnej wartości korzyści majątkowej uzyskanej lub która mogłaby zostać uzyskana przez wprowadzenie tych artykułów rolno-spoŜywczych do obrotu, nie niŜszej jednak niŜ 500 zł. Ustalając wysokość kary pienięŜnej, wojewódzki inspektor Inspekcji Handlowej uwzględnia, na mocy art. 40a ust. 5 tej ustawy stopień szkodliwości czynu, stopień zawinienia, zakres naruszenia, dotychczasową działalność podmiotu działającego na rynku artykułów rolno-spoŜywczych i wielkość jego obrotów. Zgodnie z art. 48 ust. 1 ustawy z dnia 25 sierpnia 2006 r. o bezpieczeństwie Ŝywności i Ŝywienia (Dz. U. z 2010 r. Nr 136, poz. 914 z późn. zm.), zwanej dalej „ustawą o bezpieczeństwie Ŝywności i Ŝywienia , środki spoŜywcze muszą być oznakowane w sposób zrozumiały dla konsumenta, napisy muszą być wyraźne, czytelne i nieusuwalne, umieszczone w widocznym miejscu, a takŜe nie mogą być w Ŝaden sposób ukryte, zasłonięte lub przysłonięte innymi nadrukami lub obrazkami. W niniejszej sprawie, w toku kontroli przeprowadzonej w punkcie handlowym, naleŜącym do przedsiębiorcy Lucjana Hartmanna, prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą P.H.U. HARTMANN Lucjan Hartmann w Czeladzi, stwierdzono, Ŝe wprowadzone do obrotu piętnaście ww. partii wędlin nie spełniało wymagań określonych w § 17 ust. 1 pkt 1 i 2 rozporządzenia w sprawie znakowania środków spoŜywczych, z uwagi na brak w miejscu ich sprzedaŜy informacji dotyczących nazwy lub imienia i nazwiska producenta oraz wykazu składników. W związku ze stwierdzonymi nieprawidłowościami, Śląski Wojewódzki Inspektor Inspekcji Handlowej wymierzył w drodze decyzji karę pienięŜną przedsiębiorcy Lucjanowi Hartmannowi, prowadzącemu działalność gospodarczą pod nazwą P.H.U. HARTMANN Lucjan Hartmann w Czeladzi, to jest przedsiębiorcy, który wprowadził do obrotu artykuły rolno-spoŜywcze o niewłaściwej jakości handlowej. 5 Odwołując się od decyzji strona nie kwestionuje ustaleń kontroli, wskazuje jednak, iŜ stwierdzone u niej nieprawidłowości nie były wynikiem celowego działania lecz złej organizacji pracy. Ponadto podkreśliła, Ŝe w kaŜdej chwili jest gotowa udzielić konsumentowi stosownych informacji na temat oferowanych przez nią towarów. Odnosząc się do powyŜszego, Prezes UOKiK wskazuje, Ŝe w zakresie niedopełnienia obowiązków wynikających z rozporządzenia w sprawie znakowania środków spoŜywczych, za odpowiedzialną naleŜy uznać wyłącznie stronę, która działając w branŜy powinna znać i stosować przepisy związane z wykonywaną przez nią działalnością. Nawet jeśli stwierdzone nieprawidłowości były wynikiem niewłaściwej organizacji pracy i zostały niezwłocznie usunięte, nie powoduje to wyłączenia odpowiedzialności w tym zakresie. W myśl art. 17 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 178/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 28 stycznia 2002 r. ustanawiającego ogólne zasady i wymagania prawa Ŝywnościowego, powołującego Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa śywności oraz ustanawiającego procedury w zakresie bezpieczeństwa Ŝywności (Dz. U. L 31 z 1.2.2002 s. 1 z późn. zm.), zwanego dalej „rozporządzeniem 178/2002” , kaŜdy z podmiotów działających na rynku spoŜywczym: producent, przetwarzający czy dystrybutor, obarczony jest obowiązkiem zapewnienia w przedsiębiorstwie, będącym pod jego kontrolą, zgodności Ŝywności z wymogami prawa Ŝywnościowego i kontrolowanie przestrzegania tych wymogów. Organ drugiej instancji zauwaŜa ponadto, Ŝe podniesiony przez stronę argument o powszechnej praktyce braku na wywieszkach informacji o wykazie składników wędlin w innych sklepach nie zasługuje na uwzględnienie. Nieprzestrzeganie obowiązujących przepisów przez innych przedsiębiorców nie jest przesłanką do zmniejszenia wymiaru kary, bądź odstąpienia od niej w ogóle. Nieinformowanie w oznakowaniu produktów o ich właściwościach i cechach stanowi niedopełnienie obowiązku zapewnienia zgodności oferowanych produktów z wymogami powszechnie obowiązującego polskiego i europejskiego prawa Ŝywnościowego. Prawo to nie przewiduje moŜliwości zwolnienia się z tego obowiązku i stanowi, Ŝe jego celem jest ochrona interesów konsumentów. Prezes UOKiK zwraca uwagę, Ŝe zgodnie z § 17 ust. 1 pkt 1 i 2 i ust. 2 rozporządzenia w sprawie znakowania środków spoŜywczych, w przypadku wędlin oferowanych do sprzedaŜy bez opakowań jednostkowych (luzem), w miejscu ich sprzedaŜy, na dotyczących ich wywieszkach lub w miejscu dostępnym bezpośrednio konsumentom, podaje się dodatkowo informacje o nazwie lub imieniu i nazwisku producenta oraz wykaz składników. W orzecznictwie sądowym podkreśla się literalne brzmienie tego przepisu, które w ocenie Prezesa UOKiK odnosi się równieŜ do jego brzmienia po nowelizacji, obowiązującego w trakcie niniejszej kontroli przeprowadzonej na stoisku mięsnym naleŜącym do strony. Treść tego przepisu nie pozostawia wątpliwości co do istnienia obowiązku w powyŜszym zakresie. Skoro przepis stanowi o wywieszce dotyczącej danego środka spoŜywczego lub innym sposobie uwidocznienia wykazu w miejscu dostępnym bezpośrednio konsumentom, samo posiadanie etykiet i ewentualna informacja ustna przekazywana konsumentom nie zastępuje uwidocznienia tego wykazu. Ponadto takie działania nie odpowiadają celowi regulacji, jakim jest prawidłowe oznakowanie artykułów rolno-spoŜywczych oferowanych do sprzedaŜy bez 6 opakowań jednostkowych (luzem) (wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 17 listopada 2010 r. sygn. akt VI SA/Wa 1652/10). Oznacza to, Ŝe konsumenci muszą mieć bezpośrednią moŜliwość zapoznania się z informacjami przysługującymi im z mocy prawa, bez konieczności podejmowania dodatkowych starań o uzyskanie ich od sprzedawcy. Konieczność podjęcia dodatkowych działań mających na celu uzyskanie informacji od sprzedawcy powoduje w rzeczywistości utrudnienie w zakupie, co moŜe skutkować utratą zainteresowania konsumenta wykazem składników, a w konsekwencji zakupem produktu niezgodnego z jego oczekiwaniami. W podobnym tonie Sąd wypowiedział się równieŜ w innej sprawie (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 7 stycznia 2013 r., sygn. akt VI SA/Wa 1914/12), gdzie stwierdził, Ŝe tylko informacje dostępne bezpośrednio konsumentom odpowiadają prawidłowemu oznakowaniu wędlin, stosownie do ww. przepisu. Udzielania informacji kaŜdorazowo na Ŝyczenie konsumenta nie sposób uznać za spełniające wymagania § 17 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia w sprawie znakowania środków spoŜywczych, jakim jest prawidłowe oznakowanie wędlin. W tym miejscu naleŜy wskazać, Ŝe etykieta opakowania zbiorczego, zawierająca wykaz składników wędliny moŜe zostać uznana za wywieszkę spełniającą wymagania § 17 ww. rozporządzenia, o ile będzie ona umieszczona w widocznym i dostępnym dla konsumentów miejscu, a obowiązkowe informacje będą dla nich czytelne. NaleŜy podkreślić takŜe, Ŝe przyjęte przez ustawodawcę brzmienie art. 40a ust. 1 pkt 3 ustawy o jakości handlowej wprowadza mechanizm polegający na tym, Ŝe kaŜdy, w stosunku do kogo zostanie spełniona przesłanka wprowadzenia do obrotu artykułów rolno- spoŜywczych niewłaściwej jakości handlowej, podlega karze określonej w tym przepisie. Zatem samo stwierdzenie faktu wprowadzenia do obrotu artykułów rolno-spoŜywczych niespełniających wymagań jakości handlowej powoduje konieczność nałoŜenia kary. Śląski WIIH wydając zaskarŜoną decyzję działał w sposób wszechstronny i uwzględniający interes strony oraz rozwaŜył wszelkie okoliczności sprawy, a zgodnie art. 40a ust. 5 ustawy o jakości handlowej, ustalając wysokość kary pienięŜnej uwzględnił prawidłowo stopień szkodliwości czynu, stopień zawinienia, zakres naruszenia, dotychczasową działalność podmiotu działającego na rynku artykułów rolno-spoŜywczych i wielkość jego obrotów. Przy ocenie stopnia szkodliwości czynu polegającego na wprowadzeniu do obrotu piętnastu partii wędlin o niewłaściwej jakości handlowej, organ pierwszej instancji zasadnie wziął pod uwagę, Ŝe brak w miejscu sprzedaŜy na wywieszkach dotyczących tych wędlin wykazu składników naruszał w sposób istotny interesy i prawa konsumentów, gdyŜ utrudniało im to dokonanie właściwego wyboru zgodnego z ich oczekiwaniami. Za szczególnie niebezpieczny dla niektórych konsumentów naleŜy uznać brak informacji czy przedmiotowe produkty zawierały składniki alergenne, których spoŜycie moŜe powodować u nich zagroŜenie zdrowia. Zapewnienie konsumentom informacji na temat potencjalnych alergenów wynika z ogólnych obowiązków przedsiębiorców działających na rynku spoŜywczym, określonych w art. 14 rozporządzenia 178/2002. Biorąc pod uwagę rolę, jaką 7 pełnią w Ŝyciu codziennym przetwory mięsne oraz powszechność ich spoŜycia, naleŜy uznać, Ŝe strona w sposób istotny naruszyła interesy konsumentów. Oceniając stopień zawinienia, organ właściwie wziął pod uwagę, Ŝe nieprawidłowości powstały u przedsiębiorcy, który przy wprowadzaniu towarów do obrotu powinien dochować naleŜytej staranności, aby towary były prawidłowo oznakowane. W kwestii zakresu naruszenia organ pierwszej instancji słusznie zauwaŜył, Ŝe został naruszony istotny z punktu widzenia ochrony konsumentów przepis § 17 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 rozporządzenia w sprawie znakowania środków spoŜywczych. Przepis ten został ustanowiony w celu zapewnienia konsumentom podstawowych informacji o nabywanych wędlinach bez konieczności podejmowania dodatkowych działań zmierzających do ich uzyskania. Oceniając, na podstawie zgromadzonej dokumentacji, dotychczasową działalność podmiotu na rynku artykułów rolno-spoŜywczych, organ pierwszej instancji uwzględnił, Ŝe kontrolowany przedsiębiorca nie był wcześniej karany przez Śląskiego WIIH z powodu podobnych nieprawidłowości. Wielkość obrotów przedsiębiorcy została ustalona na podstawie przekazanej przez niego deklaracji PIT-36, kwalifikującej go do grupy mikroprzedsiębiorców, zgodnie z art. 104 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (Dz. U. z 2013 r., poz. 672 t.j.). Zdaniem Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów opisane powyŜej przesłanki stanowiły podstawę do wymierzenia ww. przedsiębiorcy kary pienięŜnej na mocy art. 40a ust. 1 pkt 3 ustawy o jakości handlowej w wysokości ustalonej przez organ pierwszej instancji, która jest adekwatna do popełnionego czynu, a przy tym spełni swój skutek prewencyjny i represyjny oraz skłoni stronę do przestrzegania przepisów o jakości handlowej, zwłaszcza z uwagi na wykazane powyŜej niedopełnienie naleŜytej staranności w zakresie zapewnienia prawidłowego oznakowania ww. artykułów rolno-spoŜywczych. NaleŜy wskazać, Ŝe w przedmiotowej sprawie najniŜszy moŜliwy wymiar kary pienięŜnej, o której mowa w art. 40a ust. 1 pkt 3 ww. ustawy wynosi 500 zł, natomiast najwyŜszy – 4.440,20 zł, wyraŜony jako pięciokrotność wartości korzyści majątkowej uzyskanej lub która mogłaby zostać uzyskana przez wprowadzenie do obrotu nieprawidłowo oznakowanych piętnastu ww. partii wędlin o łącznej wartości 888,04 zł (tj. 5 x 888,04 zł). W omawianym przypadku, stronie wymierzono karę w wysokości 900 zł, czyli w kwocie zbliŜonej do jednokrotnej wartości zakwestionowanych partii wędlin. Zgodnie z art. 17 ust. 2 rozporządzenia 178/2002, kary mające zastosowanie w przypadku naruszenia prawa Ŝywnościowego powinny być skuteczne, proporcjonalne i odstraszające. Dodatkowo, kara nałoŜona na podmiot musi spełniać funkcję prewencyjną, tj. być ostrzeŜeniem dla przedsiębiorcy, mającym na celu niedopuszczenie do powstania nieprawidłowości w przyszłości. NałoŜona sankcja powinna spełniać takŜe funkcję represyjną, czyli stanowić powaŜną dolegliwość, jednakŜe nie eliminować przedsiębiorcy z obrotu gospodarczego. Dodać naleŜy, Ŝe w myśl art. 8 rozporządzenia 178/2002 celem prawa Ŝywnościowego jest ochrona interesów konsumentów, dlatego jego przestrzeganie powinno stanowić podstawę dokonywania przez konsumentów świadomego wyboru związanego ze 8 spoŜywaną przez nich Ŝywnością. Wprowadzenie na rynek Ŝywności, która nie jest oznakowana w sposób w przepisach przewidziany, jak w przedmiotowej sprawie, pozbawia konsumentów moŜliwości świadomego wyboru. śywność taka nie odpowiada wymogom w zakresie jakości handlowej i jako taka nie powinna być wprowadzana na rynek, co wynika z art. 4 ustawy o jakości handlowej. Szczególnie naleŜy wskazać, Ŝe celem ustawy o jakości handlowej jest przede wszystkim ochrona konsumentów przed nieuczciwymi praktykami handlowymi, dlatego teŜ kary wymierzane w tego rodzaju sprawach, po uwzględnieniu kryteriów ich wymierzania określonych w art. 40a ww. ustawy, nie mogą być symboliczne (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 28 lipca 2010 r., sygn. VI SA/Wa 769/10). Odnosząc się zaś do pisma strony z dnia 24 września 2013 r., w pierwszej kolejności Prezes UOKiK podkreśla, iŜ pismo z dnia 16 września 2013 r. (sygn. akt DIH-023-70/13/JK) było realizacją nałoŜonego na organy administracji publicznej obowiązku zasady ogólnej, zawartej w art. 10 § 1 Kpa, nakazującej zapewnienie stronom czynnego udziału w kaŜdym stadium postępowania od chwili jego wszczęcia, nie zaś jak twierdzi to strona decyzją administracyjną. Dodatkowo Prezes UOKiK informuje, Protokół kontroli z dnia 18 lipca 2013 r. jednoznacznie stwierdza, Ŝe strona oferowała do sprzedaŜy wędliny bez opakowań jednostkowych. Do treści tego dokumentu nie wniosła następnie Ŝadnych uwag, pomimo iŜ miała ku temu moŜliwość. Tym samym twierdzenie strony, Ŝe nie było podstaw do wydania w stosunku do niej decyzji wymierzającej karę pienięŜną z tytułu wprowadzenia do obrotu wędlin oferowanych bez opakowań, nieodpowiadających pod względem oznakowania jakości handlowej określonej w przepisach o jakości handlowej nie znajduje uzasadnienia. Ponadto Prezes UOKiK po analizie treści przekazanego mu ww. pisma strony stwierdza, iŜ nie rzuca ono nowego światła na niniejszą sprawę z powodów, które zostały juŜ szczegółowo omówione powyŜej. W myśl art. 67a § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r. poz. 749 z późn. zm.) wojewódzki inspektor Inspekcji Handlowej, na wniosek strony w przypadkach uzasadnionych waŜnym interesem strony lub interesem publicznym, moŜe: 1) odroczyć termin płatności podatku (kary) lub rozłoŜyć zapłatę podatku na raty, 2) odroczyć lub rozłoŜyć na raty zapłatę zaległości podatkowej wraz z odsetkami za zwłokę lub odsetki określone w decyzji, 3) umorzyć w całości lub w części zaległości podatkowe, odsetki za zwłokę lub opłatę prolongacyjną. NaleŜy zaznaczyć, Ŝe kara pienięŜna staje się zaległością w sytuacji, gdy nie zostanie uiszczona w terminie 30 dni od dnia uprawomocnienia się niniejszej decyzji. Zgodnie z art. 40a ust. 6 i 7 ustawy o jakości handlowej, karę pienięŜną, o której mowa w sentencji decyzji, stanowiącą dochód budŜetu państwa, naleŜy wpłacić na rachunek bankowy Wojewódzkiego Inspektoratu Inspekcji Handlowej w Katowicach w terminie 30 dni od dnia, w którym decyzja o wymierzeniu kary stanie się ostateczna. 9 Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów, zgodnie z art. 5 ust. 2 ustawy o Inspekcji Handlowej, jest organem wyŜszego stopnia w stosunku do wojewódzkich inspektorów Inspekcji Handlowej. Zatem, w myśl art. 127 § 2 Kpa w związku z art. 1 ust. 3 ustawy o Inspekcji Handlowej, Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów jest organem właściwym do rozpatrzenia wniesionego odwołania. Zgodnie z art. 138 § 1 pkt 1 Kpa organ odwoławczy wydaje decyzję, w której utrzymuje w mocy zaskarŜoną decyzję. Biorąc powyŜsze pod uwagę, Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów orzekł, jak w sentencji. Niniejsza decyzja jest ostateczna w trybie postępowania administracyjnego. Pouczenie Zgodnie z art. 52 § 1, art. 53 § 1, art. 54 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm.) od niniejszej decyzji przysługuje skarga wnoszona do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, którą naleŜy wnieść w terminie 30 dni od dnia doręczenia decyzji, za pośrednictwem Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów. Do naleŜności pienięŜnych nie uiszczonych w terminie stosuje się przepisy działu III ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r., poz. 749 z późn. zm.). Z up. Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów Małgorzata Kozak Wiceprezes Otrzymują: 1. Lucjan Hartmann P.H.U. HARTMANN Lucjan Hartmann ul. 17 Lipca 23 42-250 Czeladź 2. Śląski Wojewódzki Inspektor Inspekcji Handlowej w Katowicach 3. a/a