DIH-63/2013

PREZES URZĘDU OCHRONY KONKURENCJI I KONSUMENTÓW DIH-023-68(3)/13/AgŁ Warszawa, 16 października 2013 r. DECYZJA DIH-1/63/2013 Na podstawie art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2013 r. poz. 267), art. 1 ust. 3 i art. 5 ust. 2 ustawy z dnia 15 grudnia 2000 r. o Inspekcji Handlowej (Dz. U. z 2009 r. Nr 151, poz. 1219 z późn. zm.) oraz art. 67a § 1 pkt 1 w związku z art. 2 § 2 i 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r. poz. 749, z późn. zm.), w związku z art. 40a ust. 8 ustawy z dnia 21 grudnia 2000 r. o jakości handlowej artykułów rolno-spoŜywczych (Dz. U. z 2005 r. Nr 187, poz. 1577 z późn. zm.), Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów – po rozpatrzeniu odwołania przedsiębiorcy Pawła Króla, prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą IZIZI Paweł Król w Łodzi, od decyzji Łódzkiego Wojewódzkiego Inspektora Inspekcji Handlowej w Łodzi z dnia 22 sierpnia 2013 r. nr 2/BA/2013 (nr akt sprawy: BA.056.30.2013), którą umorzono postępowanie w sprawie wniosku ww. przedsiębiorcy o rozłoŜenie na raty kary pienięŜnej w wysokości 500 zł, wymierzonej decyzją Łódzkiego Wojewódzkiego Inspektora Inspekcji Handlowej w Łodzi z dnia 23 lipca 2013 r. nr 56/śG/2013 (nr akt sprawy: śG.8361.110.2013) za wprowadzenie do obrotu nieprawidłowo oznakowanych trzech partii wędlin oferowanych bez opakowań – uchyla zaskarŜoną decyzję w całości i przekazuje sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, tj. Łódzkiemu Wojewódzkiemu Inspektorowi Inspekcji Handlowej w Łodzi. UZASADNIENIE Decyzją z dnia 23 lipca 2013 r. nr 56/śG/2013 (nr akt sprawy: śG.8361.110.2013), Łódzki Wojewódzki Inspektor Inspekcji Handlowej w Łodzi, zwany dalej „Łódzkim WIIH”, wymierzył przedsiębiorcy Pawłowi Królowi, prowadzącemu działalność gospodarczą pod nazwą IZIZI Paweł Król w Łodzi, zwanemu dalej „stroną”, na podstawie art. 40a ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 21 grudnia 2000 r. o jakości handlowej artykułów rolno-spoŜywczych (Dz. U. z 2005 r. Nr 187, poz. 1577 z późn. zm.), zwanej dalej „ustawą o jakości handlowej”, karę pienięŜną w wysokości 500 zł (słownie: pięćset złotych), z tytułu wprowadzenia do obrotu nieprawidłowo oznakowanych trzech partii wędlin oferowanych bez opakowań. 2 W wydanej decyzji, Łódzki WIIH pouczył stronę o moŜliwości i terminie wniesienia odwołania (14 dni od dnia doręczenia decyzji stronie, zgodnie z art. 129 § 2 Kpa), a takŜe o obowiązku i terminie zapłaty kary (30 dni od dnia, w którym decyzja o wymierzeniu kary stała się ostateczna, zgodnie z art. 40a ust. 6 ustawy o jakości handlowej). Decyzja ta została doręczona stronie w dniu 25 lipca 2013 r. Strona nie skorzystała z prawa do wniesienia odwołania, a więc decyzja Łódzkiego WIIH z dnia 23 lipca 2013 r. nr 56/śG/2013 stała się ostateczna w dniu 8 sierpnia 2013 r. i termin płatności kary pienięŜnej upływał w dniu 9 września 2013 r. Pismem z dnia 19 sierpnia 2013 r., które wpłynęło do Wojewódzkiego Inspektoratu Inspekcji Handlowej w Łodzi, zwanego dalej „WIIH w Łodzi”, w dniu 21 sierpnia 2013 r., strona zwróciła się z prośbą o rozłoŜenie na raty nałoŜonej na nią kary pienięŜnej, proponując jej spłatę w ratach po 100 zł do końca kaŜdego miesiąca, począwszy od września. Wniosek ten umotywowała trudną sytuacją finansową. Decyzją z dnia 22 sierpnia 2013 r. nr 2/BA/2013, na podstawie art. 67a § 1 pkt 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r. poz. 749, z późn. zm.), zwanej dalej „Ordynacją podatkową”, Łódzki WIIH umorzył jako bezprzedmiotowe postępowanie w sprawie wniosku strony o rozłoŜenie na raty kary pienięŜnej w wysokości 500 zł, wymierzonej decyzją Łódzkiego WIIH z dnia 23 lipca 2013 r. nr 56/śG/2013. Pismem z dnia 2 września 2013 r. (nadanym w polskiej placówce pocztowej operatora publicznego w dniu 3 września 2013 r.), strona złoŜyła do Prezesa UOKiK odwołanie od ww. decyzji, wnosząc o pozytywne rozpatrzenie przedmiotowego wniosku, co uzasadniła bardzo trudną sytuacją finansową. Pismem z dnia 13 września 2013 r., Prezes UOKiK poinformował ww. przedsiębiorcę, Ŝe przed wydaniem rozstrzygnięcia kończącego postępowanie w niniejszej sprawie, stronie biorącej udział w postępowaniu administracyjnym przysługuje, na mocy art. 10 Kpa, prawo do zapoznania się z aktami sprawy, a takŜe wypowiedzenia się, co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych Ŝądań. Strona nie skorzystała z przysługujących jej uprawnień. Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów zwaŜył, co następuje. Zgodnie z art. 40a ust. 8 ustawy o jakości handlowej, do kar pienięŜnych, w zakresie nieuregulowanym w ustawie o jakości handlowej, stosuje się odpowiednio przepisy działu III Ordynacji podatkowej. Kary pienięŜne stanowią dochód budŜetu państwa (art. 40a ust. 7). Ordynacja podatkowa stanowi w art. 2 § 2, Ŝe jeŜeli odrębne przepisy nie stanowią inaczej, przepisy działu III stosuje się równieŜ do opłat oraz niepodatkowych naleŜności budŜetu państwa, do których ustalenia lub określenia uprawnione są inne niŜ wymienione w § 1 pkt 1 organy, a w § 3 tego artykułu, Ŝe organom, o których mowa w § 2, przysługują uprawnienia organów podatkowych. Jak wynika z art. 3 Ordynacji podatkowej, pod pojęciem podatku rozumie się takŜe niepodatkową naleŜność budŜetową (art. 3 pkt 3 lit. c). To ostatnie pojęcie jest rozumiane jako niebędące podatkami i opłatami naleŜności stanowiące dochód budŜetu państwa lub 3 budŜetu jednostki samorządu terytorialnego, wynikające ze stosunków publicznoprawnych (art. 3 pkt 8). Kara pienięŜna, określona w art. 40a ustawy o jakości handlowej, jest zatem niepodatkową naleŜnością budŜetową. Stosownie do art. 67a § 1 Ordynacji podatkowej, organ podatkowy (w tym przypadku Łódzki WIIH), na wniosek podatnika (przedsiębiorcy Pawła Króla, prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą IZIZI Paweł Król w Łodzi), z zastrzeŜeniem art. 67b, w przypadkach uzasadnionych waŜnym interesem podatnika lub interesem publicznym, moŜe: 1) odroczyć termin płatności podatku (kary pienięŜnej) lub rozłoŜyć zapłatę podatku na raty; 2) odroczyć lub rozłoŜyć na raty zapłatę zaległości podatkowej wraz z odsetkami za zwłokę lub odsetki określone w decyzji, o której mowa w art. 53a; 3) umorzyć w całości lub w części zaległości podatkowe, odsetki za zwłokę lub opłatę prolongacyjną. W niniejszej sprawie, decyzja Łódzkiego WIIH z dnia 23 lipca 2013 r. nr 56/śG/2013, wymierzająca karę pienięŜną, na podstawie art. 40a ust. 1 pkt 3 ustawy o jakości handlowej, została doręczona stronie w dniu 25 lipca 2013 r. Od decyzji tej, stronie przysługiwało prawo do wniesienia odwołania do Prezesa UOKiK, za pośrednictwem Łódzkiego WIIH w terminie 14 dni od dnia jej doręczenia. Strona nie skorzystała z tego prawa, a więc decyzja ta stała się ostateczna w dniu 8 sierpnia 2013 r. i termin płatności kary pienięŜnej (wynoszący 30 dni od dnia, w którym decyzja o wymierzeniu kary stała się ostateczna) upływał w dniu 9 września 2013 r. Pismem z dnia 19 sierpnia 2013 r., które wpłynęło do WIIH w Łodzi w dniu 21 sierpnia 2013 r., strona wniosła do Łódzkiego WIIH o rozłoŜenie na raty nałoŜonej na nią kary pienięŜnej, proponując jej spłatę w ratach po 100 zł do końca kaŜdego miesiąca, począwszy od września, co umotywowała trudną sytuacją finansową. Uwzględniając przepisy art. 67a Ordynacji podatkowej, organ pierwszej instancji uznał, Ŝe jedną z przesłanek, która musi występować w dacie złoŜenia wniosku o rozłoŜenie na raty naleŜności budŜetowej jest istnienie zobowiązania z tytułu naleŜności budŜetowej, tj. zaległości, rozumianej – w świetle art. 51 § 1 Ordynacji podatkowej – jako naleŜności niezapłaconej w terminie płatności. Mając na względzie, Ŝe termin płatności kary upływał w dniu 9 września 2013 r., a wniosek strony o rozłoŜenie naleŜności na raty wpłynął i był podstawą wszczęcia postępowania w dniu 21 sierpnia 2013 r., organ pierwszej instancji przyjął, iŜ w dacie złoŜenia tego wniosku zaległość jeszcze nie istniała, a więc nie istniał przedmiot postępowania. Biorąc powyŜsze pod uwagę, decyzją z dnia 22 sierpnia 2013 r. nr 2/BA/2013, Łódzki WIIH umorzył jako bezprzedmiotowe postępowanie w sprawie wniosku strony o rozłoŜenie na raty kary pienięŜnej w wysokości 500 zł, wymierzonej decyzją z dnia 23 lipca 2013 r. Odwołując się od wydanej przez organ pierwszej instancji decyzji z dnia 22 sierpnia 2013 r. nr 2/BA/2013, strona wniosła o pozytywne rozpatrzenie przedmiotowego wniosku, co uzasadniła bardzo trudną sytuacją finansową. Odnosząc się do powyŜszego, naleŜy stwierdzić, Ŝe zasady stosowania ulg w spłacie zobowiązań podatkowych (w tym przypadku kary pienięŜnej, jako niepodatkowej naleŜności budŜetu państwa) określają przepisy zawarte w rozdziale 7a działu III Ordynacji podatkowej. 4 Podkreślenia wymaga, Ŝe przepisy Ordynacji podatkowej, w zakresie ulgi w postaci rozłoŜenia naleŜności na raty, przewidują moŜliwość rozłoŜenia na raty zapłaty podatku (art. 67a § 1 pkt 1) oraz zaległości podatkowej (art. 67a § 1 pkt 2), a więc odpowiednio: kary pienięŜnej i zaległości powstałej na skutek niezapłacenia kary pienięŜnej w terminie płatności. W świetle tych przepisów, ulga w postaci „rozłoŜenia na raty kary pienięŜnej” – jak sformułowała to strona we wniosku skierowanym do Łódzkiego WIIH – polega na rozłoŜeniu na raty podatku (art. 67a § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej), a nie, jak to błędnie przyjął organ pierwszej instancji, na rozłoŜeniu na raty zaległości podatkowej (powołując się jednocześnie błędnie w decyzji na art. 67a § 1 pkt 3 Ordynacji podatkowej). Prezes UOKiK zauwaŜa, Ŝe wniosek strony o rozłoŜenie na raty naleŜności w postaci kary pienięŜnej, wymierzonej decyzją z dnia 23 lipca 2013 r., wpłynął do WIIH w Łodzi i był podstawą wszczęcia postępowania w dniu 21 sierpnia 2013 r. Decyzja ta stała się ostateczna w dniu 8 sierpnia 2013 r. (licząc 14 dni od dnia doręczenia decyzji stronie, tj. 25 lipca 2013 r.) i termin płatności tej kary upływał w dniu 9 września 2013 r. (licząc 30 dni od dnia, w którym decyzja o wymierzeniu kary stała się ostateczna). Skoro strona złoŜyła wniosek (pismo z dnia 19 sierpnia 2013 r.), którego istotą było domaganie się rozłoŜenia na raty kary pienięŜnej, przed upływem terminu jej płatności (przed 9 września 2013 r.), a więc naleŜność ta istniała w dacie sformułowania Ŝądania i wszczęcia postępowania (w dacie 21 sierpnia 2013 r.), to postępowanie w tym zakresie powinno zostać rozpatrzone merytorycznie, a nie, jak uczynił to organ pierwszej instancji, uznane za bezprzedmiotowe i umorzone. NaleŜy zaznaczyć, Ŝe ocena dotycząca przedmiotowości lub bezprzedmiotowości tego postępowania – jak wynika z dotychczasowego orzecznictwa sądowoadministracyjnego (por. m.in. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 stycznia 2009 r., sygn. akt II FSK 1413/07) – musi odnosić się do stanu prawnego i faktycznego istniejącego w dacie wszczęcia postępowania, zwłaszcza, Ŝe wniesienie Ŝądania powoduje wszczęcie postępowania z mocy prawa, tj. bez wydawania przez organ aktu wszczynającego to postępowanie, a ocena istnienia przesłanek do uwzględnienia wniosku strony o przyznanie ulgi, jako odnosząca się juŜ nie do zagadnienia przedmiotowości postępowania, ale do merytorycznej zasadności wniosku, musi uwzględniać stan sprawy istniejący w dacie wydania decyzji. W ocenie Prezesa UOKiK, zaskarŜona decyzja z dnia 22 sierpnia 2013 r., wydana przez Łódzkiego WIIH w oparciu o błędną ocenę stanu prawnego i faktycznego istniejącego w dacie wszczęcia postępowania w sprawie wniosku strony o rozłoŜenie na raty nałoŜonej na nią kary pienięŜnej, narusza przepisy art. 6 i 7 Kpa, w związku z art. 67a § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej, w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zgodnie z art. 6 Kpa, organy administracji publicznej działają na podstawie przepisów prawa, a w myśl art. 7 Kpa, w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straŜy praworządności, z urzędu lub na wniosek stron podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Przy ponownym rozpatrzeniu sprawy w zakresie wniosku strony o rozłoŜenie na raty naleŜności w postaci kary pienięŜnej, naleŜy w szczególności uzupełnić materiał dowodowy i dokonać jego oceny merytorycznej pod względem zaistnienia przesłanek waŜnego interesu 5 strony lub interesu publicznego, o których mowa w art. 67a § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej. NaleŜy w tym celu poinformować stronę o obowiązujących przepisach prawa i wezwać ją do przedłoŜenia dowodów na poparcie przedstawionych we wniosku argumentów, wskazujących na jej trudną sytuację finansową. Przed wydaniem rozstrzygnięcia kończącego postępowanie w sprawie, naleŜy powiadomić stronę o moŜliwości zapoznania się z aktami sprawy, a takŜe wypowiedzenia się, co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych Ŝądań. Prezes UOKiK, stosownie do art. 5 ust. 2 ustawy o Inspekcji Handlowej, jest organem wyŜszego stopnia w stosunku do wojewódzkich inspektorów Inspekcji Handlowej. Wobec powyŜszego, w myśl art. 127 § 2 Kpa w związku z art. 1 ust. 3 ustawy o Inspekcji Handlowej, Prezes UOKiK jest organem właściwym do rozpatrzenia wniesionego odwołania. Zgodnie z art. 138 § 2 Kpa, organ odwoławczy posiada kompetencje do wydania decyzji, w której uchyla zaskarŜoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Przekazując sprawę, organ ten powinien wskazać, jakie okoliczności naleŜy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy. Biorąc powyŜsze pod uwagę, Prezes UOKiK orzekł, jak w sentencji. Niniejsza decyzja jest ostateczna w trybie postępowania administracyjnego. Pouczenie Zgodnie z art. 52 § 1, art. 53 § 1, art. 54 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270, z poźn. zm.) od niniejszej decyzji przysługuje skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, którą wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia decyzji, za pośrednictwem Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów. Z up. Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów Małgorzata Kozak Wiceprezes Otrzymują: 1. Paweł Król prowadzący działalność gospodarczą pod nazwą IZIZI Paweł Król ul. Aleksandrowska 38 91-151 Łódź 2. Łódzki Wojewódzki Inspektor Inspekcji Handlowej w Łodzi 3. a/a