DIH-10/2014

PREZES URZĘDU OCHRONY KONKURENCJI I KONSUMENTÓW DIH-023-1(3)/14/AnŁ Warszawa, 3 lutego 2014 r. DECYZJA DIH-1/10/2014 Na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267), art. 1 ust. 3, art. 5 ust. 2 ustawy z dnia 15 grudnia 2000 r. o Inspekcji Handlowej (Dz.U. z 2009 r. Nr 151, poz. 1219 z późn. zm.) oraz art. 40a ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 21 grudnia 2000 r. o jakości handlowej artykułów rolno-spoŜywczych (Dz. U. z 2005 r. Nr 187, poz. 1577 z późn. zm.), Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów, po rozpatrzeniu odwołania przedsiębiorcy Hanny Oździńskiej- Głębockiej prowadzącej działalność gospodarczą pod nazwą Sklep SpoŜywczy GGM Hanna Oździńska-Głębocka w Częstochowie od decyzji Śląskiego Wojewódzkiego Inspektora Inspekcji Handlowej w Katowicach z dnia 5 grudnia 2013 r. (Nr akt: HU-D- Cz.8361.68.2013/61DEC/13), którą wymierzono temu przedsiębiorcy karę pienięŜną w wysokości 800 zł (słownie: osiemset złotych) z tytułu wprowadzenia do obrotu w sklepie spoŜywczym w Częstochowie przy ulicy Kilińskiego 24 szesnastu partii artykułów rolno- spoŜywczych nieodpowiadających jakości handlowej określonej w przepisach o jakości handlowej z uwagi na niewłaściwe oznakowanie, utrzymuje w mocy zaskarŜoną decyzję. UZASADNIENIE W toku kontroli przeprowadzonej w dniach od 3 do 4 października 2013 r. przez inspektorów reprezentujących Śląskiego Wojewódzkiego Inspektora Inspekcji Handlowej w Katowicach, zwanego dalej równieŜ „Śląskim WIIH” , w sklepie spoŜywczym w Częstochowie przy ulicy Kilińskiego 24, naleŜącym do przedsiębiorcy Hanny Oździńskiej- Głębockiej prowadzącej działalność gospodarczą pod nazwą Sklep SpoŜywczy GGM Hanna Oździńska-Głębocka w Częstochowie, zwanej dalej równieŜ „stroną” , zakwestionowano sposób oznakowania szesnastu partii artykułów rolno-spoŜywczych o łącznej wartości 468,63 zł, tj.: 1) partię ciastek z ziarnami „Bart-Piek” (2 opakowania) o wartości 11,80 zł, wyprodukowanych przez „Bart-Piek” Piekarnia-Cukiernia, ul. Słoneczna 1, 97-565 Lgota Wielka, z uwagi na niepodanie nazwy produktu, składu surowcowego, zawartości netto, warunków przechowywania, słownego poprzedzenia cyfrowej daty waŜności oraz nieprawidłową kolejność cyfrowej daty waŜności. PowyŜsze naruszało postanowienia 2 zawarte w § 2 ust. 1 pkt 1, 2, 6, 7 oraz § 11 ust. 1 i 2 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 10 lipca 2007 r. w sprawie znakowania środków spoŜywczych (Dz. U. Nr 137, poz. 966 z późn. zm.) – zwanego dalej „ rozporządzeniem w sprawie znakowania środków spoŜywczych ”; 2) 1 opakowanie á 500 g bułki tartej „Bart-Piek” o wartości 2,30 zł, wyprodukowanej przez „Bart-Piek” Piekarnia-Cukiernia, ul. Słoneczna 1, 97-565 Lgota Wielka, z uwagi na nieprawidłową kolejność cyfrowej daty waŜności oraz niepodanie w jednym polu widzenia nazwy środka spoŜywczego, masy netto oraz daty waŜności. PowyŜsze naruszało postanowienia zawarte w § 11 ust. 1 oraz § 14 rozporządzenia w sprawie znakowania środków spoŜywczych; 3) dwie partie, tj: 1 opakowanie á 200 g szałwii pustynnej „Aldera” o wartości 25,00 zł i 1 opakowanie á 250 g herbaty liściastej „Amada – Yerba Mate” o wartości 15,00 zł - z uwagi na całkowity brak oznaczeń w języku polskim, co naruszało przepisy określone w art. 6 ust. 4 ustawy z dnia 21 grudnia 2000 r. o jakości handlowej artykułów rolno- spoŜywczych (Dz. U. z 2009 r. (Dz. U. z 2009 r. Nr 151, poz. 1219 z późn. zm.) – zwanej dalej „ ustawą o jakości handlowej ” – oraz art. 48 ust. 2 ustawy z dnia 25 sierpnia 2006 r. o bezpieczeństwie Ŝywności i Ŝywienia (Dz. U. z 2010 r. Nr 136, poz. 914 z późn. zm.) – zwanej dalej „ ustawą o bezpieczeństwie Ŝywności i Ŝywienia ”; 4) partię koncentratu pomidorowego 30% „Fine Food” (4 opakowania á 70 g) o wartości 7,60 zł, wyprodukowanego przez ZPOW „Dawtona” Danuta Wielgomas, ul. Bieniewicka 52, 05-870 Błonie, dystrybutor Makro Cash and Carry Polska S.A., Al. Krakowska 68, 02-169 Warszawa, z uwagi na brak cyfrowej daty waŜności, co naruszało postanowienia zawarte w § 2 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia w sprawie znakowania środków spoŜywczych; 5) partię miodu lipowego nektarowego (4 opakowania) o wartości 92,00 zł, wyprodukowanego przez Pszczelarstwo Stanisław Bareła, 42-283 Mykanów, ul. Kasztanowa, z uwagi na brak cyfrowej daty waŜności oraz zawartości netto, co naruszało postanowienia zawarte w § 2 ust. 1 pkt 3 i 6 rozporządzenia w sprawie znakowania środków spoŜywczych; 6) cztery partie wyrobów garmaŜeryjnych, tj.:1 opakowanie á 3 szt. gołąbków o wartości 21,00 zł, 1 opakowanie á 3 szt. kotletów mielonych cielęcych o wartości 22,50 zł, 1 opakowanie pierogów z mięsem w cenie i o wartości 8,50 zł oraz 1 opakowanie á 4 szt. piersi z kurczaka panierowanej z grzybami o wartości 48,00 zł - z uwagi na całkowity brak oznaczeń handlowych producenta, co naruszało postanowienia zawarte w § 2 ust. 1 pkt 1-7 oraz § 11 ust. 3 rozporządzenia w sprawie znakowania środków spoŜywczych, art. 3 pkt 47 ustawy o bezpieczeństwie Ŝywności i Ŝywienia oraz art. 7 ust. 1 i 2 ustawy o jakości handlowej oraz następujących środków bez opakowań odmierzanych i pakowanych na Ŝyczenie konsumentów: 7) 0,354 kg kiełbasy myśliwskiej suchej „Gold – Sokołów” o wartości 15,93 zł z uwagi na niepodanie informacji dla konsumenta w miejscu sprzedaŜy na wywieszce dotyczącej tego 3 środka spoŜywczego nazwy produktu, nazwy bądź imienia i nazwiska producenta, wykazu składników, informacji o składnikach alergennych (informacje te znajdowały się pod towarem wyłoŜonym w ladzie chłodniczej), co naruszało postanowienia zawarte w § 17 ust. 1 pkt 1 i 2 rozporządzenia w sprawie znakowania środków spoŜywczych; 8) pięć partii wędlin, tj. 1,175 kg kaszanki jęczmiennej bez podrobów o wartości 16,45 zł; 0,840 kg kiełbasy białej o wartości 19,74 zł; 1,781 kg kiełbasy pieczonej o wartości 78,36 zł; 0,08 kg frankfurterek suszonych o wartości 3,68 zł; 1,815 kg szynki wieprzowej wartości 80,77 zł – z uwagi brak jakichkolwiek oznaczeń handlowych, co naruszało postanowienia art. 7 ust. 1 ustawy o jakości handlowej oraz § 17 ust. 1 pkt 1 i 2 oraz ust. 2 rozporządzenia w sprawie znakowania środków spoŜywczych. Kontrolę przeprowadzono w obecności osoby upowaŜnionej przez kontrolowanego przedsiębiorcę. Osoba ta oświadczyła, Ŝe osobiście ponosi odpowiedzialność za stwierdzone w toku kontroli nieprawidłowości. Ponadto oświadczyła, Ŝe kontrolowany przedsiębiorca zalicza się do grupy mikroprzedsiębiorców. PowyŜsze ustalenia udokumentowano w Protokole kontroli z dnia 4 października 2014 r. (nr akt kontroli: HU-D-Cz.8361.68.2013). Pismem z dnia 6 listopada 2013 r., Śląski WIIH zawiadomił przedsiębiorcę Hannę Oździńską-Głębocką prowadzącą działalność gospodarczą pod nazwą Sklep SpoŜywczy GGM Hanna Oździńska-Głębocka w Częstochowie o wszczęciu postępowania administracyjnego w przedmiocie wymierzenia kary pienięŜnej na podstawie art. 40a ust. 1 pkt 3 ustawy o jakości handlowej artykułów rolno-spoŜywczych z tytułu wprowadzenia do obrotu nieprawidłowo oznakowanych szesnastu ww. partii artykułów rolno-spoŜywczych oraz o przysługującym stronie prawie do wypowiedzenia się, co do zebranych dowodów i materiałów. Strona nie skorzystała z tego prawa. Po przeprowadzeniu postępowania administracyjnego, decyzją z dnia 5 grudnia 2013 r. (nr akt: HU-D-Cz.8361.68.2013/61DEC/13), Śląski WIIH, w oparciu o art. 40a ust. 1 pkt 3 ustawy o jakości handlowej, wymierzył Hannie Oździńskiej-Głębockiej prowadzącej działalność gospodarczą pod nazwą Sklep SpoŜywczy GGM Hanna Oździńska-Głębocka w Częstochowie karę pienięŜną w wysokości 800 zł. Pismem z dnia 14 grudnia 2013 r., strona złoŜyła do Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów, zwanego dalej równieŜ „Prezesem UOKiK”, odwołanie od ww. decyzji, wnosząc o „umorzenie grzywny”. Wskazała, Ŝe w odniesieniu do jej moŜliwości finansowych, kwota wymierzonej kary jest niewspółmiernie wysoka. Podniosła, Ŝe kwota 468,63 zł (tj. łączna wartość zakwestionowanych artykułów) nie jest dla niej korzyścią majątkową, poniewaŜ od tej kwoty zapłaciła podatek. Oświadczyła, Ŝe przyjęła wszystkie uwagi i wnioski, oraz usunęła uchybienia dotyczące zakwestionowanych towarów. Ponadto stwierdziła, Ŝe prowadzony przez nią sklep spoŜywczy jest małym sklepikiem o powierzchni 20,00 m 2 , w którym nie sprzedaje się wódki ani piwa, za to umoŜliwia zakup towarów spoŜywczych w najlepszym gatunku osobom w starszym wieku. 4 Pismem z dnia 14 stycznia 2014 r., Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów (UOKiK) poinformował przedsiębiorcę Hannę Oździńską-Głębocką prowadzącą działalność gospodarczą pod nazwą Sklep SpoŜywczy GGM Hanna Oździńska- Głębocka w Częstochowie, Ŝe przed wydaniem rozstrzygnięcia kończącego postępowanie w sprawie, stronie biorącej udział w postępowaniu administracyjnym przysługuje na podstawie art. 10 Kpa prawo do zapoznania się z aktami sprawy, a takŜe wypowiedzenia się, co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych Ŝądań. Strona skorzystała z przysługujących jej uprawnień kontaktując się telefonicznie z UOKiK. W rozmowie telefonicznej, strona podtrzymała swoje stanowisko zawarte w odwołaniu. Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów zwaŜył, co następuje. Wprowadzane do obrotu artykuły rolno-spoŜywcze, w świetle art. 4 ust. 1 ustawy o jakości handlowej, powinny spełniać wymagania w zakresie jakości handlowej, jeŜeli w przepisach o jakości handlowej zostały określone takie wymagania, oraz dodatkowe wymagania dotyczące tych artykułów, jeŜeli ich spełnienie zostało zadeklarowane przez producenta. Pojęcie jakości handlowej zostało zdefiniowane w art. 3 pkt 5 tej ustawy, jako cechy artykułu rolno-spoŜywczego dotyczące jego właściwości organoleptycznych, fizyko- chemicznych i mikrobiologicznych w zakresie technologii produkcji, wielkości lub masy oraz wymagania wynikające ze sposobu produkcji, opakowania, prezentacji i oznakowania, nieobjęte wymaganiami sanitarnymi, weterynaryjnymi lub fitosanitarnymi. Wymagania jakości handlowej w zakresie znakowania środków spoŜywczych zostały określone w ustawie o jakości handlowej, ustawie o bezpieczeństwie Ŝywności i Ŝywienia, a takŜe w wydanym na podstawie tych ustaw rozporządzeniu w sprawie znakowania środków spoŜywczych. Środki spoŜywcze wprowadzane do obrotu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, w myśl art. 48 ust. 2 ustawy o bezpieczeństwie Ŝywności i Ŝywienia, muszą być oznakowane w języku polskim. Środki spoŜywcze mogą być ponadto oznakowane w innych językach. Artykuły rolno-spoŜywcze wprowadzane do obrotu, zgodnie z art. 6 ustawy o jakości handlowej, są oznakowane (ust. 1), zaś wymóg znakowania w języku polskim nie dotyczy artykułów rolno-spoŜywczych przeznaczonych do wywozu poza terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (ust. 4). Szczegółowe wymagania dotyczące znakowania wszystkich opakowanych środków spoŜywczych zawiera rozdział 2 rozporządzenia w sprawie znakowania środków spoŜywczych (§ 2-16). Między innymi, według § 2, opakowany środek spoŜywczy znakuje się podając co najmniej następujące informacje: 1) nazwę środka spoŜywczego; 2) informacje dotyczące składników występujących w środku spoŜywczym; 3) datę minimalnej trwałości albo termin przydatności do spoŜycia; 4) sposób przygotowania lub stosowania, jeŜeli brak tej informacji mógłby spowodować niewłaściwe postępowanie ze środkiem spoŜywczym; 5) dane identyfikujące osobę fizyczną, osobę prawną albo jednostkę organizacyjną nieposiadającą osobowości prawnej, która produkuje lub paczkuje środki spoŜywcze lub 5 wprowadza środki spoŜywcze do obrotu, jeŜeli działalność w tym zakresie jest zarejestrowana na terytorium któregoś z państw członkowskich Unii Europejskiej lub na terytorium państwa członkowskiego Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA), będącego stroną umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym, miejsce albo źródło pochodzenia, w przypadku, gdy brak tej informacji mógłby wprowadzić konsumenta w błąd; 6) zawartość netto lub liczbę sztuk opakowanego środka spoŜywczego; 7) warunki przechowywania, jeŜeli oznakowanie środka spoŜywczego zawiera informację o terminie przydatności do spoŜycia oraz w przypadku, gdy jakość środka spoŜywczego w istotny sposób zaleŜy od warunków jego przechowywania; […]. Zgodnie z § 11 rozporządzenia, datę minimalnej trwałości w oznakowaniu opakowanego środka spoŜywczego podaje się, określając w kolejności dzień, miesiąc i rok, poprzedzając ją wyraŜeniem "najlepiej spoŜyć przed ...", jeŜeli jest określona datą dzienną, albo wyraŜeniem "najlepiej spoŜyć przed końcem ..." w innych przypadkach. Termin przydatności do spoŜycia w oznakowaniu środka spoŜywczego określa się, podając w kolejności dzień, miesiąc i, jeŜeli to moŜliwe, rok. W odniesieniu do środków spoŜywczych bez opakowań lub pakowanych przy sprzedaŜy szczegółowe zasady oznakowania reguluje § 17 ww. rozporządzenia. W miejscu sprzedaŜy na wywieszce dotyczącej danego środka spoŜywczego lub w inny sposób w miejscu dostępnym bezpośrednio konsumentom naleŜy podać oprócz nazwy środka spoŜywczego: 1) nazwę albo imię i nazwisko producenta; 2) wykaz składników […]. KaŜdy, kto wprowadza do obrotu artykuły rolno-spoŜywcze nieodpowiadające jakości handlowej określonej w przepisach o jakości handlowej lub deklarowanej przez producenta w oznakowaniu tych artykułów, zgodnie z art. 40a ust. 1 pkt 3 ustawy o jakości handlowej, podlega karze pienięŜnej w wysokości do pięciokrotnej wartości korzyści majątkowej uzyskanej lub która mogłaby zostać uzyskana przez wprowadzenie tych artykułów rolno- spoŜywczych do obrotu, nie niŜszej jednak niŜ 500 zł. Ustalając wysokość kary, wojewódzki inspektor Inspekcji Handlowej uwzględnia, na podstawie art. 40a ust. 5 ustawy o jakości handlowej, stopień szkodliwości czynu, stopień zawinienia, zakres naruszenia, dotychczasową działalność podmiotu działającego na rynku artykułów rolno-spoŜywczych i wielkość jego obrotów. W niniejszej sprawie, w toku kontroli przeprowadzonej w placówce handlowej naleŜącej do przedsiębiorcy Hanny Oździńskiej-Głębockiej prowadzącej działalność gospodarczą pod nazwą Sklep SpoŜywczy GGM Hanna Oździńska-Głębocka w Częstochowie, stwierdzono, Ŝe wprowadzone do obrotu szesnaście ww. partii artykułów rolno-spoŜywczych nie spełniało wymagań w zakresie oznakowania określonych w przepisach o jakości handlowej. W związku ze stwierdzonymi nieprawidłowościami, Śląski WIIH wymierzył w drodze decyzji karę pienięŜną przedsiębiorcy Hannie Oździńskej- Głębockiej prowadzącej działalność gospodarczą pod nazwą Sklep SpoŜywczy GGM Hanna Oździńska-Głębocka w Częstochowie, to jest przedsiębiorcy, który wprowadził do obrotu artykuły rolno-spoŜywcze o niewłaściwej jakości handlowej. 6 W opinii Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów ustalenia kontroli wskazywały na popełnienie czynu opisanego w art. 40a ust. 1 pkt 3 ustawy o jakości handlowej, a więc były podstawą do wymierzenia kary określonej w tym przepisie. Odwołując się od decyzji strona nie kwestionowała ustaleń kontroli, natomiast wniosła zastrzeŜenia przede wszystkim do wysokości wymierzonej jej kary pienięŜnej, wskazując okoliczności, które powinien wziąć pod uwagę organ drugiej instancji i umorzyć ww. karę. Wskazała, Ŝe w odniesieniu do jej moŜliwości finansowych, kwota wymierzonej kary jest niewspółmiernie wysoka. Prezes UOKiK zauwaŜa, Ŝe w świetle art. 17 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 178/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 28 stycznia 2002 r. ustanawiającego ogólne zasady i wymagania prawa Ŝywnościowego, powołującego Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa śywności oraz ustanawiającego procedury w zakresie bezpieczeństwa Ŝywności (Dz. U. UE L 31 z 1.2.2002, s. 1 z późn. zm.), kary za naruszenie prawa Ŝywnościowego powinny być skuteczne, proporcjonalne i odstraszające. Przepis art. 40a ust. 1 pkt 3 ustawy o jakości handlowej, który stanowił podstawę do wymierzenia stronie kary pienięŜnej, określa granice, w których kwota kary powinna się mieścić – tj. od 500 zł do pięciokrotnej wartości korzyści majątkowej (przyjmowanej na podstawie wartości zakwestionowanych partii) uzyskanej lub która mogłaby zostać uzyskana przez wprowadzenie do obrotu towarów nieodpowiadających jakości handlowej. Dodać naleŜy, Ŝe celem ustawy o jakości handlowej jest w szczególności ochrona konsumentów przed produktami niespełniającymi wymagań m.in. w zakresie oznakowania, stąd teŜ kary wymierzane z tego tytułu, po uwzględnieniu kryteriów zawartych w art. 40a ust. 5 tej ustawy, stanowiących podstawę wymiaru ich wysokości, nie mogą być symboliczne (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 28 lipca 2010 r. sygn. akt VI SA/Wa 769/10). W rozpatrywanej sprawie, stronie wymierzono karę pienięŜną w wysokości 800 zł, czyli zdecydowanie poniŜej górnej granicy, która wynosiła 2 343,15 zł (5 x 468,63 zł). Organ pierwszej instancji, jak wynika z uzasadnienia do przedmiotowej decyzji, wymierzając karę pienięŜną prawidłowo zastosował się do wytycznych art. 40a ust. 5 ustawy o jakości handlowej i wziął pod uwagę wszystkie przesłanki wymienione w tym przepisie. W szczególności, przedmiotem oceny była przesłanka wielkości obrotów osiągniętych przez stronę, tj. okoliczność, Ŝe strona naleŜy do grupy mikroprzedsiębiorców oraz brak obrotów w 2012 roku (strona prowadzi działalność gospodarczą od stycznia 2013 r.). W ocenie Prezesa UOKiK, wymierzona stronie kara będzie właściwa do osiągnięcia zakładanego celu, jakim jest zapewnienie, aby w sprzedaŜy dostępne były wyłącznie artykuły rolno-spoŜywcze odpowiadające jakości handlowej, a takŜe spełni swoją funkcję prewencyjną i represyjną, skłaniając ją do przestrzegania przepisów o jakości handlowej, przede wszystkim z uwagi na niedopełnienie przez stronę naleŜytej staranności w zakresie zapewnienia prawidłowego oznakowania przedmiotowych produktów. 7 Ustosunkowując się do argumentu strony, iŜ wysokość wymierzonej w drodze zaskarŜonej decyzji kary pienięŜnej stanowi duŜe obciąŜenie finansowe, Prezes UOKiK informuje, Ŝe kwestia sytuacji materialnej strony moŜe być brana pod uwagę dopiero po uprawomocnieniu się niniejszej decyzji, przy ewentualnym zastosowaniu ulg w opłacaniu naleŜności publicznoprawnej, jaką jest wymierzona kara pienięŜna. Podnieść naleŜy, Ŝe wśród przesłanek branych pod uwagę przy wymierzaniu kary pienięŜnej ustawodawca wskazuje m.in. na wielkość obrotów przedsiębiorcy działającego na rynku (art. 40a ust. 5 ustawy o jakości handlowej), a nie osiągany przez niego dochód. W myśl art. 67a § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r. poz. 749 z późn. zm.) wojewódzki inspektor Inspekcji Handlowej, na wniosek strony w przypadkach uzasadnionych waŜnym interesem strony lub interesem publicznym, moŜe: odroczyć termin płatności podatku (kary) lub rozłoŜyć zapłatę podatku na raty (pkt 1); odroczyć lub rozłoŜyć na raty zapłatę zaległości podatkowej wraz z odsetkami za zwłokę lub odsetki określone w decyzji (pkt 2); umorzyć w całości lub w części zaległości podatkowe, odsetki za zwłokę lub opłatę prolongacyjną (pkt 3). NaleŜy zaznaczyć, Ŝe kara pienięŜna staje się zaległością w sytuacji, gdy nie zostanie uiszczona w terminie 30 dni od dnia uprawomocnienia się niniejszej decyzji. Strona podniosła, Ŝe kwota 468,63 zł (tj. łączna wartość zakwestionowanych artykułów przyjęta przez organ pierwszej instancji jako punkt wyjściowy dla określenia górnej granicy kary pienięŜnej) nie stanowiła dla niej korzyści majątkowej, poniewaŜ od tej kwoty zapłaciła podatek. Zarzut ten nie zasługuje na uwzględnienie, poniewaŜ przyjęcie przedstawionego przez stronę toku rozumowania byłoby sprzeczne z intencją ustawodawcy. Jak juŜ stwierdzono powyŜej, kary mające zastosowanie w przypadku naruszenia prawa Ŝywnościowego powinny być m.in. skuteczne i odstraszające. Skuteczność kary przejawia się w moŜliwości jej nałoŜenia i wyegzekwowania. Uwzględnienie w procesie wymierzania kary kosztów (w tym obciąŜeń podatkowych), które przedsiębiorca poniósł znacząco skomplikowałoby i wydłuŜyło całą procedurę, zmniejszając w konsekwencji skuteczność nakładanych kar. Poza tym, aby kara była odstraszająca jej wysokość musi być dotkliwa dla przedsiębiorcy. Uwzględnienie kosztów poniesionych przez przedsiębiorcę spowodowałoby tylko utratę przez niego zysku, a w takiej sytuacji trudno byłoby przypisać karze walor odstraszającej. Słuszność powyŜszego stanowiska znajduje potwierdzenie w judykaturze, np. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 23 kwietnia 2013 r., sygn. II GSK 247/12, orzekł, Ŝe pojęcie wartości korzyści majątkowej w rozumieniu art. 40a ust. 1 pkt 3 ustawy z 2000 r. o jakości handlowej artykułów rolno-spoŜywczych odpowiada cenie sprzedaŜy lub cenie, za którą mogłyby zostać sprzedane zakwestionowane artykuły rolno-spoŜywcze, nieodpowiadające jakości handlowej (LEX nr 1337145). 8 Strona oświadczyła, Ŝe przyjęła wszystkie uwagi i wnioski, oraz usunęła uchybienia dotyczące zakwestionowanych towarów. Ponadto stwierdziła, Ŝe prowadzony przez nią sklep spoŜywczy jest małym sklepikiem o powierzchni 20,00 m 2 , w którym nie sprzedaje się wódki ani piwa, za to umoŜliwia zakup towarów spoŜywczych w najlepszym gatunku osobom w starszym wieku. Odnosząc się do powyŜszego Prezesa UOKiK zauwaŜa, Ŝe działanie naprawcze podjęte przez stronę (które powinno być ocenione pozytywnie), nie zmieniało faktu, Ŝe konsumenci dokonujący zakupów w placówce handlowej naleŜącej do strony byli wcześniej pozbawieni istotnych informacji o ww. produktach, np. w przypadku wyrobów garmaŜeryjnych i wędlin nie otrzymali Ŝadnych informacji o produkcie, w przypadku ciastek z ziarnami byli pozbawieni informacji o nazwie produktu, składzie surowcowym, zawartości netto, warunkach przechowywania, a w przypadku szałwii pustynnej „Aldera” i herbaty liściastej „Amada – Yerba Mate” – nie otrzymali jakichkolwiek informacji w języku polskim. Tym samym, zawarty w odwołaniu wniosek strony o umorzenie wymierzonej kary pienięŜnej, naleŜy uznać za bezzasadny, zarówno w świetle ustaleń kontroli, jak i obowiązujących przepisów prawa w przedmiocie wymierzania kar pienięŜnych na gruncie ustawy o jakości handlowej. Zgodnie z art. 40a ust. 6 i 7 ustawy o jakości, karę pienięŜną, o której mowa w sentencji decyzji, stanowiącą dochód budŜetu państwa, naleŜy wpłacić na rachunek bankowy Wojewódzkiego Inspektoratu Inspekcji Handlowej w Katowicach w terminie 30 dni od dnia, w którym decyzja o wymierzeniu kary stanie się ostateczna. Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów, zgodnie z art. 5 ust. 2 ustawy o Inspekcji Handlowej, jest organem wyŜszego stopnia w stosunku do wojewódzkich inspektorów Inspekcji Handlowej. Zatem, w myśl art. 127 § 2 Kpa w związku z art. 1 ust. 3 ustawy o Inspekcji Handlowej, Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów jest organem właściwym do rozpatrzenia wniesionego odwołania. Zgodnie z art. 138 § 1 pkt 1 Kpa organ odwoławczy wydaje decyzję, w której utrzymuje w mocy zaskarŜoną decyzję. Biorąc powyŜsze pod uwagę, Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów orzekł, jak w sentencji. Niniejsza decyzja jest ostateczna w trybie postępowania administracyjnego. Pouczenie Zgodnie z art. 52 § 1, art. 53 § 1, art. 54 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270, z późn. zm.) od niniejszej decyzji przysługuje skarga wnoszona do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego 9 w Warszawie w terminie 30 dni od dnia doręczenia decyzji, za pośrednictwem Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów. Do naleŜności pienięŜnych nie uiszczonych w terminie stosuje się przepisy działu III ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r. poz. 749, z późn. zm.). Z up. Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów Małgorzata Kozak Wiceprezes Otrzymują: 1. Hanna Oździńska-Głębocka prowadząca działalność gospodarczą pod nazwą Sklep SpoŜywczy GGM Hanna Oździńska-Głębocka ul. Kilińskiego 24, 42-202 Częstochowa 2. Śląski Wojewódzki Inspektor Inspekcji Handlowej w Katowicach 3. a/a