Ts 210/21

O R Z E C Z N I C T W O TRYBUNAŁU KONSTYTUCYJNEGO ZBIÓR URZĘDOWY Seria B Warszawa, dnia 17 września 2025 r. Pozycja 250 POSTANOWIENIE z dnia 24 kwietnia 2024 r. Sygn. akt Ts 210/21 Trybunał Konstytucyjny w składzie: Wojciech Sych, po wstępnym rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym skargi konstytucyjnej M . J . o zbadanie zgodności: 1) art. 424 1 § 1 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. – Kodeks postępowania cy- wilnego (Dz. U. Nr 43, poz. 296, ze zm.) w zakresie zwrotu „a zmiana lub uchylenie tego wyroku w drodze przysługujących stronie środków prawnych nie było i nie jest możliwe”, z art. 45 ust. 1, art. 45 ust. 1 w związku z art. 2, art. 45 ust. 1 w związku z art. 77 ust. 1 i 2, art. 77 ust. 1 i 2 Konstytucji Rze- czypospolitej Polskiej; 2) art. 424 5 § 1 pkt 5 ustawy – Kodeks postępowania cywilnego z art. 45 ust. 1, art. 45 ust. 1 w związku z art. 2, art. 45 ust. 1 w związku z art. 77 ust. 1 i 2, art. 77 ust. 1 i 2 Konstytucji; 3) art. 424 8 ustawy – Kodeks postępowania cywilnego z art. 77 ust. 1 i 2 w związku z art. 45 ust. 1 oraz w związku z art. 176 ust. 1, art. 45 ust. 1 w zwią zku z art. 176 ust. 1, art. 176 ust. 1 K onstytucji, p o s t a n a w i a: odmówić nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej. UZASADNIENIE W skardze konstytucyjnej wniesionej do Trybunału Konstytucyjnego 26 lipca 2021 r. (data nadania) M . J . (dalej: skarżący), reprezentowany przez pełnomocnika z wyboru, wystąpił z żądaniem przytoczonym w komparycji niniejszego postanowienia, na tle następującego sta- nu faktycznego . 1. Sąd Rejonowy dla w Ł . Wydział X Pracy i Ubezpieczeń Społecznych, po rozpozna- niu sprawy z powództwa skarżącego o ustalenie istnienia stosunku pracy i wynagrodzenie, wyrokiem z 21 maja 2019 r. (sygn. akt […] ) oddalił powództwo o ustalenie istnienia stosunku pracy, a roszczenie o wynagrodzenie przekazał Wydziałowi Cywilnemu Sądu Rejonowego w Ł . w celu rozpoznania. OTK ZU B/2025 Ts 210/21 poz. 250 2 Apelacja skarżącego od powyższego wyroku została oddalona przez Sąd Okręgowy w Ł . VIII Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych wyrokiem z 16 stycznia 2020 r. (sygn. akt […] ). W piśmie z 10 lutego 2020 r. skarżący wniósł skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomoc nego orzeczenia – wyroku Sądu Okręgowego w Ł . z 16 stycznia 2020 r. – wskazując, że wymieniony wyrok jest ostateczny i nie przysługują od niego żadne środki odwoławcze. P ostanowieniem z 4 marca 2021 r. (sygn. akt […] ) Sąd Najwyższy odrzucił skargę skarżącego o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego w Ł . z 16 stycznia 2020 r. W uzasadnieniu postanowienia Sąd Najwyższy powołał art. 424 1 § 1 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. – Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. Nr 43, poz. 2 96, ze zm.; dalej: k.p.c.) oraz art. 424 5 § 1 k.p.c., który określa w sześciu punktach wy- magania, jakim powinna odpowiadać skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawo- mocnego wyroku, w tym wykazanie, że wzruszenie wyroku w drodze innych środków praw- nych nie było i nie jest możliwe (art. 424 5 § 1 pkt 5 k.p.c.). „ Sąd Najwyższy odrzucił niedo- puszczalną skargę na niezgodność z prawem zaskarżonego wyroku na podstawie art. 424 8 § 1 k.p.c. , bez potrzeby ani procesowych możliwości jej merytorycznej oceny” (s. 5 postanowie- nia). 2. Wyrokiem z 14 maja 2018 r. (sygn. akt […] ) Sąd Rejonowy w S . IV Wydział Pracy oddalił powództwo skarżącego o ustalenie istnienia stosunku pracy. Apelacja skarżącego od powyższego wyroku została oddalona przez Sąd Okręgowy w Ł . VIII Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych wyrokiem z 26 października 2018 r. (sygn. akt […] ). W piśmie z 19 sierpnia 2019 r. skarżący wniósł skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia – wyroku Sądu Okręgowego w Ł . z 26 października 2018 r. – wskazując, że wymieniony wyrok jest ostateczny i nie przysługują od niego żadne środki odwoławcze. P ostanowieniem z 19 stycznia 2021 r. (sygn. akt […] ) Sąd Najwyższy odrzucił skargę skarżącego o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego w Ł . z 26 października 2018 r. W uzasadnieniu postanowienia Sąd Najwyższy wskazał, że „[z]godnie z art. 424 1 § 1 k.p.c., można żądać stwierdzenia niezgodności z prawem prawo- mocnego wyroku sądu drugiej instancji kończącego postępowanie w sprawie, jeżeli przez jego wydanie stronie została wyrządzona szkoda, a zmiana lub uchylenie tego wyroku w dro- dze przysługujących stronie środków prawnych nie było i nie jest możliwe. Z kolei zgodnie z art. 424 5 § 1 pkt 4 k.p.c. skarga powinna zawierać, między innymi, uprawdopodobnienie wyrządzenia szkody, spowodowanej przez wydanie wyroku, którego dotyczy. (…) Użycie trybu dokonanego w art. 424 5 § 1 pkt 4 i art. 424 1 § 1 k.p.c. nakazuje przyjąć, że chodzi o szkodę, która już nastąpiła, a nie szkodę hipotetyczną, zagrażającą skarżącemu w przyszło- ści. Przesłanką dopuszczalności skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia jest istnienie szkody w chwili wnoszenia skargi, a nie możliwość wystąpienia szkody w przyszłości” (s. 3 i 4 postanowienia). „ [ S ] karga wnioskodawcy o stwierdzenie nie- zgodności z prawem prawomocnego orzeczenia podlegała odrzuceniu, o czym Sąd Najwyż- szy orzekł na podstawie art. 424 8 § 1 i 2 k.p.c.” (s. 5 postanowieni a ). 3. Wyrokiem z 9 listopada 2016 r. (sygn. akt […] ) Sąd Rejonowy w K . Sekcja do spraw uproszczonych w ramach I Wydziału Cywilnego oddalił powództwo skarżącego o za- płatę. Apelacja skarżącego od tego wyroku została oddalona przez Sąd Okręgowy w K . IV Wydział Cywilny Odwoławczy wyrokiem z 20 grudnia 2017 r. (sygn. akt […] ). OTK ZU B/2025 Ts 210/21 poz. 250 3 W piśmie z 23 marca 2019 r. skarżący wniósł skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia, tj. wyroku Sądu Okręgowego w K . z 20 grudnia 2017 r. P ostanowieniem z 11 marca 2021 r. (sygn. akt […] ) Sąd Najwyższy odrzucił skargę skarżącego o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego w K . z 20 grudnia 2017 r. „Zdaniem Sądu Najwyższego, skarga powoda nie spełnia wymo- gów określonych w art. 424 5 § 1 pkt 1, 5 i 6 k.p.c. (…) [S]karga nie spełnia wymogu określo- nego w art. 424 5 § 1 pkt 5 k.p.c., zgodnie z którym skarżący powinien wykazać, że wzrusze- nie zaskarżonego wyroku w drodze innych środków prawnych nie było i nie jest możliwe. W tym zakresie Sąd Najwyższy stwierdza, że w jego orzecznictwie za brak zachowania wy- mogu ujętego w art. 424 5 § 1 pkt 5 k.p.c. uznaje się każdą sytuację, w której skarżący – powo- łując się nawet na brak możliwości wniesienia skargi kasacyjnej oraz skargi o wznowienie postępowania – poprzestaje na tym stwierdzeniu, nie czyniąc tym samym zadość obowiązko- wi «wykazania» (a nie jedynie wskazania) braku możliwości wzruszenia orzeczenia za pomo- cą tych lub innych środków prawnych ( … ). Skarżący ogranicza się natomiast w tym wzglę- dzie do stwierdzenia, że «stronie nie przysługuje jakakolwiek forma środków odwoławczych [od] orzeczenia w postaci wyroku z dnia 20 grudnia 2017 r.». Stwierdzenie to nie może być więc uznane za spełnienie wymogu wykazania, że wzruszenie zaskarżonego wyroku w drodze innych środków prawnych nie było i nie jest możliwe. Końcowo Sąd Najwyższy zauważa, że niezależnie od wad konstrukcyjnych skargi, które muszą powodować odrzucenie jej na pod- stawie art. 424 8 § 1 k.p.c., jest ona również oczywiście nieuzasadniona ” (s. 5 i 6 postanowie- nia). „K ierując się przedstawionymi motywami oraz opierając się na podstawie art. 424 8 § 1 w związku z art. 424 5 § 1 pkt 1, 5 i 6 k.p.c. , Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji postano- wienia” (s. 7 postanowienia). 4. Wyrokiem z 28 grudnia 2016 r. (sygn. akt […] ) Sąd Okręgowy w W . Wydział III Cywilny oddalił w całości powództwo skarżącego o ochronę dóbr osobistych, zadośćuczynie- nie i zobowiązanie . Apelacja skarżącego od powyższego wyroku została oddalona przez Sąd Apelacyjny w W . VI Wydział Cywilny wyrokiem z 20 lutego 2019 r. (sygn. akt […] ). Skarżący wniósł skargę kasacyjną od wyroku Sądu Apelacyjnego w W . z 20 lutego 2019 r. P ostanowieniem z 24 lutego 2021 r. (sygn. akt […] ) Sąd Najwyższy na podstawie art. 398 9 § 1 k.p.c. odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania. 5. W skardze konstytucyjnej skarżący wskazał postanowienia Sądu Najwyższego z: 4 marca 2021 r. (sygn. akt […] ), 19 stycznia 2021 r. (sygn. akt […] ), 11 marca 2021 r. (sygn. akt […] ) oraz 24 lutego 2021 r. (sygn. akt […] ) jako ostateczne orzeczenia o jego konstytu- cyjn ych prawach i wolnościach . W uzasadnieniu skargi skarżący podniósł, że „za nie[z]godny z prawem do rzetelnej procedury sądowej, oraz zakazem wynikającym z [a] rt. 77 ust. 2 Konstytucji uznać należy wymóg zawarty w [a] rt. 424.5 § 1 pkt 5 KPC wykazania, że wzruszenie zaskarżonego wyroku w drodze innych środków prawnych nie było i nie jest możliwe ” (s. 8 skargi). Odnośnie do art. 424 8 k.p.c. skarżący podniósł , że „ [z] askarżon [ ą ] norm [ ą ] prawn [ ą ] ustanawia się jednoin- stancyjny, arbitralny i uznaniowy tryb rozpoznania skargi czyli «wniosku» o wydanie preju- dykatu uprawniającego do wystąpienia z roszczeniem wobec Skarbu Państwa. Ta uznanio- wość i arbitralność w połączeniu z brakiem środków zaskarżenia od wydanej decyzji proce- sowej – jest naruszeniem prawa do właściwej procedury sądowej w zakresie roszczeń opar- tych o dyspozycje [a] rt. 77 ust. 1 Konstytucji” (s. 10 i 11 skargi) . OTK ZU B/2025 Ts 210/21 poz. 250 4 6. Zarządzeniem Prezesa Trybunału Konstytucyjnego z 23 września 2021 r. (doręczo- nym pełnomocnikowi skarżącego 29 września 2021 r.) skarżący został wezwany do usunięcia braków formalnych skargi konstytucyjnej przez: doręczenie odpisów lub kopii poświadczo- nych za zgodność z oryginałem : a) wszystkich załączników złożonych ze skargą konstytucyj- ną; b) wyroków potwierdzających wyczerpanie drogi prawnej (wraz z czterema kopiami), tj.: Sądu Okręgowego w Ł . z 16 stycznia 2020 r. (sygn. akt […] ), Sądu Rejonowego w Ł . z 21 maja 2019 r. (sygn. akt […] ), Sądu Okręgowego w Ł . z 26 października 2018 r. (sygn. akt […] ), Sądu Rejonowego w S . z 14 maja 2018 r. (sygn. akt […] ) , Sądu Okręgowego w K . z 20 grudnia 2017 r. (sygn. akt […] ), Sądu Rejonowego w K . z 9 listopada 2016 r. (sygn. akt […] ), Sądu Apelacyjnego w W . z 20 lutego 2019 r. (sygn. akt […] ) oraz orzeczenia, w wyni- ku zaskarżenia którego został wydany powołany wyrok Sądu Apelacyjnego. Skarżący odniósł się do powyższego zarządzenia w piśmie z 6 października 2021 r. (data nadania), przesyłając w załączeniu wymagane dokumenty. 7. Sędzia Trybunału Konstytucyjnego zarządzeniem z 19 kwietnia 2023 r. (doręczo- nym pełnomocnikowi skarżącego 26 kwietnia 2023 r.) wezwał skarżącego do usunięcia braku formalnego skargi konstytucyjnej przez wskazanie, które konstytucyjne wolności lub prawa wynikające z art. 45 ust. 1, art. 45 ust. 1 w związku z art. 2, art. 45 ust. 1 w związku z art. 77 ust. 1 i 2 oraz art. 77 ust. 1 i 2 Konstytucji i w jaki sposób zostały naruszone przez zaskarżony art. 424 1 § 1 k.p.c. w zakresie zwrotu „a zmiana lub uchylenie tego wyroku w drodze przysłu- gujących stronie środków prawnych nie było i nie jest możliwe” oraz uzasadnienie sformuło- wanego zarzutu niezgodności z powołaniem argumentów lub dowodów na jego poparcie. W piśmie procesowym z 2 maja 2023 r. (data nadania), stanowiącym odpowiedź na zarządzenie sędziego Trybunału Konstytucyjnego z 19 kwietnia 2023 r. , skarżący wskazał, że „zaskarżona norma prawna limituje prawo do uzyskania prejudykatu od faktu czy ewentualnie w przyszłości jest możliwa hipotetycznie zmiana niezgodnego z prawem, lecz prawomocnego orzeczenia. Zwrot « a zmiana lub uchylenie tego wyroku w drodze przysługujących stronie środków prawnych nie było i nie jest możliwe» jest więc elementem przepisu który narusza prawo do uzyskania odszkodowania na podstawie [a] rt. 77 ust. 1 Konstytucji poprzez za- mknięcie prawa do uzyskania prejudykatu jaki jest niezbędny do skorzystania z prawa do [ s ą]du tj. «sprawy» w rozumieniu [a] rt. 45 ust. 1 Konstytucji w zakresie roszczenia naprawie- nia szkody za niezgodne z prawem działanie organów władzy publicznej ” (s. 2 pisma proce- sowego). Trybunał Konstytucyjny zważył, co następuje: 1. Zgodnie z art. 61 ust. 1 ustawy z dnia 30 listopada 2016 r. o organizacji i trybie po- stępowania przed Trybunałem Konstytucyjnym (Dz. U. z 2019 r. poz. 2393; dalej: u.o.t.p.TK) skarga konstytucyjna podlega wstępnemu rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym. Trybunał Konstytucyjny dokonuje oceny spełnienia przesłanek wynikających zarówno z art. 79 ust. 1 Konstytucji, jak i z przepisów u.o.t.p.TK, określających warunki formalne skargi konstytu- cyjnej. Trybunał wydaje postanowienie o odmowie nadania skardze konstytucyjnej dalszego biegu, gdy nie spełnia ona określonych przez prawo wymogów . 2. Skarżący zakwestionował zgodność z Konstytucją art. 424 1 § 1, art. 424 5 § 1 pkt 5 i art. 424 8 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. – Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. Nr 43, poz. 296, ze zm., obecnie: Dz. U. z 2023 r. poz. 1550, ze zm.; dalej: k.p.c.). S karg a konstytucyjn a została wniesiona w związku z czterema postanowieniami Sądu Najwyższego z : 19 stycznia 2021 r. (sygn. akt […] ), 24 lutego 2021 r. (sygn. akt […] ), 4 mar- ca 2021 r. (sygn. akt […] ) i 11 marca 2021 r. (sygn. akt […] ) , w ydanymi w niezależnych od OTK ZU B/2025 Ts 210/21 poz. 250 5 siebie postępowaniach . Skarżący wskaz ał je jako ostateczne orzeczenia o jego konstytucyj- nych prawach i wolnościach . W świetle orzecznictwa Trybunału złożenie skargi konstytucyjnej w związku z więcej niż jednym ostatecznym orzeczeniem jest – co do zasady – dopuszczalne pod warunkiem za- chowania tożsamości podmiotowej (skarżący był podmiotem każdego z postępowań, w zwią - zku z którymi wniósł skargę) i przedmiotowej (w każdej ze spraw został zastosowany przepis będący przedmiotem skargi), jednolitego określenia przedmiotu i wzorców kontroli względem wszystkich ostatecznych rozstrzygnięć zapadłych w sprawie skarżącego oraz dochowania terminu wniesienia skargi w odniesieniu do każdego z orzeczeń wskazanych jako ostateczne (zob. wyrok TK z 19 lipca 2022 r., sygn. SK 20/19, OTK ZU A/2022, poz. 52 i powołane tam orzecznictwo). W niniejszej sprawie wszystkie powyższe warunki zostały spełnione tylko względem postanowień Sądu Najwyższego z: 19 stycznia 2021 r., 4 marca 2021 r. i 11 marca 2021 r. W odniesieniu do postanowienia Sądu Najwyższego z 24 lutego 2021 r. Trybunał stwierdził, że ż aden z kwestionowanych w skardze przepisów k.p.c. nie był jego podstawą prawną , w związku z czym nie został spełniony warunek formalny określony w art. 53 ust. 1 pkt 1 u.o.t.p.TK , zgodnie z którym skarga konstytucyjna zawiera określenie kwestionowanego przepisu ustawy lub innego aktu normatywnego, na podstawie którego sąd lub organ admini- stracji publicznej orzekł ostatecznie o wolnościach lub prawach albo obowiązkach skarżącego określonych w Konstytucji. 3 . Analizując przepisy wskazane jako przedmioty kontroli, w odniesieniu do art. 424 1 § 1 k.p.c. i 424 5 § 1 pkt 5 k.p.c. Trybunał stwierdził, że nie został spełniony wymóg, o którym mowa w art. 53 ust. 1 pkt 3 u.o.t.p.TK, tj. obowiązek uzasadnieni a zarzutu niezgodności kwe- stionowanych przepisów k.p.c. ze wskazanymi konstytucyjnymi prawami skarżącego z powo- łaniem argumentów lub dowodów na jego poparcie. W skardze konstytucyjnej s karżący nie powołał argumentów uzasadni ających zarzut niezgodności art. 424 1 § 1 k.p.c. w zakresie zwrotu „a zmiana lub uchylenie tego wyroku w drodze przysługujących stronie środków prawnych nie było i nie jest możliwe” ze wskaza- nymi wzorcami kontroli konstytucyjn ej . Także w piśmie procesowym z 2 maja 2023 r., sta- nowiącym odpowiedź na wezwanie do usunięcia wskazanego wyżej braku formalnego skargi konstytucyjnej , zawarte w zarządzeni u sędziego Trybunału Konstytucyjnego z 19 kwietnia 2023 r. , skarżący , podnosząc , że „ w zakresie [a]rt. 424.1 § 1 KPC zaskarżona cz[ę]ść normy prawnej narusza istotę prawa do wynagrodzenia szkody wyrządzonej nie[z]godnym z prawem działaniem władzy publicznej, albowiem poprzez pozbawienie strony prawa do uzyskania prejudykatu pozbawia stronę prawa do odszkodowania a wi[ę]c narusza dyspozycje zarówno prawa do Sądu zawart[ą] w [a] rt. 45 ust. 1 Konstytucji jak i uprawnienia z [a] rt. 77 ust. 1 Konstytucji” , nie określił, w jaki sposób treść zaskarżonego art. 424 1 § 1 k.p.c. w zakresie zwrotu „a zmiana lub uchylenie tego wyroku w drodze przysługujących stronie środków prawnych nie było i nie jest możliwe” doprowadziła do naruszenia przysługujących mu kon- stytucyjnych praw. W związku z tym skarżący nie przedstawił argumentów uzasadni ających zarzut sformułowan y w petitum skargi konstytucyjnej . W odniesieniu do zarzutu sformułowanego względem art. 424 5 § 1 pkt 5 k.p.c., zgod- nie z którym skarżący powinien wykazać, że wzruszenie zaskarżonego wyroku w drodze in- nych środków prawnych nie było i nie jest możliwe, uzasadnienie sprowadza się do stwier- dzenia , że zawarty w tym przepisie obowiązek „ zdaje się być ustawowym przerostem formy nad treścią”, ponieważ „skargę wnosi się do S[ą]du Najwyższego w którym wymiar sprawie- dliwości sprawują wyłącznie osoby których dorobek naukowy oraz znajomość prawa nie bu- dzi żadnych wątpliwości. Ponadto skarga wnoszona jest przez zawodowego prawnika (…) . Skoro wi[ę]c skarga wnoszona jest przez profesjonalistów obrotu prawnego, rozpoznawana OTK ZU B/2025 Ts 210/21 poz. 250 6 przez takich samych profesjonalistów to zdaje się być aberracją obowiązek udawadniania oczywistości. Już tylko pobieżn[e] zapoznanie się z treścią skargi i rodzajem post[ę]powania pozwala każdej osobie z wykształceniem prawniczym na ustalenie czy w sprawie wyczerpano dostępne środki prawne” (s. 8 skargi). W ocenie Trybunału, skarżący nie uzasadnił, stosownie do art. 53 ust. 1 pkt 3 u.o.t.p.TK, zarzutu niezgodności kwestionowanego przepisu k.p.c. ze wskazanymi konstytucyjnymi prawami, tylko podał w wątpliwość konieczność stosowania zaskarżonego art. 424 5 § 1 pkt 5 k.p.c. w postępowaniu zainicjowanym skargą o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku sądu, podważając tym samym potrzebę ist- nienia powołanego wyżej przepisu k.p.c. Trybunał , w ślad za swoim dotychczasowym orzecznictwem, powtórzył , że „ przesłan- ka odpowiedniego uzasadnienia zarzutów nie powinna być traktowana powierzchownie i in- strumentalnie. Przytaczane w postępowaniu pisemnym argumenty mogą być mniej lub bar- dziej przekonujące, lecz zawsze muszą być argumentami « nadającymi się » do rozpoznania przez Trybunał Konstytucyjny. Merytoryczne rozpoznanie sprawy uzależnione jest nie tylko od precyzyjnego oznaczenia przez skarżącego wzorców konstytucyjnych, ale i zgodnej z orzecznictwem konstytucyjnym ich interpretacji oraz odpowiedniego (adekwatnego) przy- porządkowania do przedmiotu kontroli. Dopóki skarżący (…) nie powoła przekonujących motywów mających świadczyć o niezgodności kwestionowanego przepisu z odnośnymi nor- mami Konstytucji, Trybunał musi uznawać je za zgodne z wzorcem kontroli. Skarga konsty- tucyjna , (…) w któr [ ej ] inicjator postępowania ograniczy łby się do wyrażenia przekonania o niezgodności przepisu z Konstytucją bądź wskazania istniejących w tej kwestii wątpliwości, nie może podlegać rozpoznaniu przez Trybunał ” (postanowieni e TK z 17 czerwca 2020 r., sygn. Ts 54/19, OTK ZU B/2020 , poz. 255 ; zob. także powołane tam orzecznictwo TK ). Wobec powyższego Trybunał na podstawie art. 61 ust. 4 pkt 1 u.o.t.p.TK postanowił odmówić nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej w zakresie kontroli zgodności z Konstytucją art. 424 1 § 1 k.p.c. i 424 5 § 1 pkt 5 k.p.c. 4 . Z unormowania instytucji skargi konstytucyjnej wynika dla skarżącego obowiązek wykazania, że na skutek zastosowania zakwestionowanego w skardze przepisu doszło do wy- dania ostatecznego rozstrzygnięcia, naruszającego jego konstytucyjne prawa lub wolności (zob. np. postanowienie TK z 1 grudnia 2020 r., sygn. Ts 8/20, OTK ZU B/2021, poz. 1). Wskazane w skardze konstytucyjnej ostateczne orzeczenie musi spełniać warunek wynikający z art. 77 ust. 1 u.o.t.p.TK w postaci wyczerpania drogi prawnej, do której dochodzi w mo- mencie uzyskania przez skarżącego prawomocnego orzeczenia sądu drugiej instancji, wyda- nego po rozpatrzeniu wniesionego środka zaskarżenia. W analizowanej sprawie skarżący nie spełnił wskazanego wyżej wymogu formalnego w odniesieniu do art. 424 8 k.p.c., z którym wiąże zarzut niezgodności z powołanymi w skar- dze wzorcami kontroli konstytucyjności „w zakresie w jakim uniemożliwia zamierzającemu wnieść skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia: – wniesie- nie środka zaskarżenia na postanowienie wydane w ramach wstępnej kontroli skargi skutku- jące odrzuceniem skargi” (s. 9 skargi). W dotychczasowym orzecznictwie Trybunału Konstytucyjnego utrwalił się pogląd prawny, wedle którego, gdy przedmiotem skargi konstytucyjnej jest przepis nieprzewidujący w danym przypadku środka odwoławczego, należy mimo to wnieść środek zaskarżenia, aby uzyskać rozstrzygnięcie o jego odrzuceniu (pozostawieniu bez rozpoznania), wydane w opar- ciu o normę prawną, która wyłącza możliwość zaskarżenia orzeczenia (zob. postanowienie pełnego składu TK z 10 marca 2015 r., sygn. SK 65/13, OTK ZU nr 3/A/2015, poz. 35, a tak- że postanowienia TK z: 21 czerwca 2010 r., sygn. Ts 243/09, OTK ZU nr 6/B/2010, poz. 454; 11 grudnia 2015 r., sygn. Ts 253/15, OTK ZU B/2016, poz. 378; 2 lutego 2016 r., sygn. OTK ZU B/2025 Ts 210/21 poz. 250 7 Ts 184/15, OTK ZU B/2016, poz. 159 ; 5 kwietnia 2017 r., sygn. Ts 222/16, OTK ZU B/2017, poz. 81 oraz 9 listopada 2022 r., sygn. Ts 95/21, OTK ZU B/2023, poz. 261). W świetle powołanego wyżej orzecznictwa Trybunału Konstytucyjnego skarżący , przed wystąpieniem ze skargą konstytucyjną , zobowiązany był zatem wnieść zażaleni a na postanowienia Sądu Najwyższego z : 4 marca 2021 r., 19 stycznia 2021 r. oraz 11 marca 2021 r. w celu wyczerpania drogi prawnej i uzyskania ostateczn ych orzecze ń wydan ych w oparciu o zaskarżony w skardze art. 424 8 k.p.c. , nieprzewidujący środka zaskarżenia . W niniejszej sprawie s karżący, kwestionując brak możliwości zaskarżenia wymienionych wyżej postanowień Sądu Najwyższego , nie zainicjował postępowań odwoławczych złożony- mi zażaleniami . W związku z powyższym Trybunał Konstytucyjny stwierdził, że skarżący nie dyspo- nuje ostatecznymi orzeczeniami w sprawach , rozstrzygającymi o braku możliwości wniesie- nia środka zaskarżenia od wymienionych wyżej postanowień Sądu Najwyższego , co znaczy, że nie wyczerpał drogi prawnej w rozumieniu przyjętym w orzecznictwie Trybunału Konsty- tucyjnego . P ociąga to za sobą konieczność odmowy nadania dalszego biegu skardze konsty- tucyjnej w odniesieniu do art. 424 8 k.p.c. na podstawie art. 61 ust. 4 pkt 1 u.o.t.p.TK . POUCZENIE Na podstawie art. 61 ust. 5 u.o.t.p.TK skarżącemu przysługuje prawo do wniesienia zażalenia na postanowienie o odmowie nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej w terminie 7 dni od dnia jego doręczenia.