Ts 100/18

O R Z E C Z N I C T W O TRYBUNAŁU KONSTYTUCYJNEGO ZBIÓR URZĘDOWY Seria B Warszawa, dnia 1 czerwca 2021 r. Pozycja 100 POSTANOWIENIE z dnia 4 czerwca 2020 r. Sygn. akt Ts 100/18 Trybunał Konstytucyjny w składzie: Michał Warciński , po wstępnym rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym skargi konstytucyjnej O.D. w sprawie zgodnośc i: § 1 ust. 1 pkt 1, pkt 3-5, § 1 ust. 2, § 3 ust. 1, § 4 ust. 2 pkt 4, § 7 ust. 1 załączni- ka do uchwały nr LIV/1575/2013 Rady Miasta Stołecznego Warszawy z dnia 9 maja 2013 r. w sprawie określenia szczegółowych zasad przyznawania i pozbawiania oraz ustala nia wysokości stypend iów sportowych m.st. Warszawy (Dz. Urz. Woj. Maz. poz. 6317) z art. 31 ust. 1 i ust. 3, art. 32 ust. 1-2 w związku z art. 2, art. 68 ust. 5, art. 7 w związku z art. 94, art. 63, art. 92 ust. 1, art. 78 w związku z art. 2, art. 7, art. 8, art. 37 ust. 1 i art. 63 Konstytucji Rze- czypospolitej Polskiej, p o s t a n a w i a: odmówić nadania skardze konstytucyjnej dalszego biegu. UZASADNIENIE W skardze konstytucyjnej wniesionej do Trybunału Konstytucyjnego 2 lipca 2018 r. (data nadania) O.D. (dalej: skarżąc y), reprezentowany przez adwokata ustanowionego pełnomocnikiem z urzędu, wystąpił z żądaniem przytoczonym na tle następującego stanu faktycznego. Wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W arszawie z 12 maja 2016 r. (sygn. akt [ … ]) oddalono wniesioną przez skarżącego skargę na uchwałę nr LIV/1575/2013 Rady Miasta Stołecznego Warszawy z dnia 9 maja 2013 r. w sprawie określenia szczegóło - wych zasad przyznawania i pozbawiania oraz us talania wysokości stypendiów sportowyc h m.st. Warszawy (Dz. Urz. Woj. Maz. poz. 6317). Od tego orzecz enia skarżący wniósł skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Admi - nistracyjnego, który wyrokiem z 19 grudnia 2017 r. (sygn. akt [ … ]) skargę oddal ił. Zarządzeniem sędziego Trybunału Konstytucyjnego z 9 października 2019 r., skarżący – na podstawie art. 61 ust. 3 u.o.t.p. TK – został wezwany do usunięcia braków formalnych skargi konstytucyjnej. Pismem z 5 listopada 2019 r. (data nadania) skarżący – doc howując przewidzianego prawem terminu – odpowiedział na zarządzenie. OTK ZU B/2021 Ts 100/18 poz. 100 2 Trybunał Konstytucyjny zwa żył , co następuje . 1. Na podstawie art. 61 ust. 1 ustawy z dnia 30 listopada 2016 r. o organizacji i trybie postępowania przed Trybunałem Konstytucyjnym (Dz. U. z 2019 r. poz. 2393; dalej: u.o.t.p. TK), skarga konstytucyjna podlega wstępnemu rozpoznaniu n a posiedzeniu niejawnym. Trybunał wydaje postanowienie o odmowie nadania skardze dalszego biegu, gdy nie spełnia ona określonych przez prawo wymagań lub gdy jest oczywiście bezzasadna. Mając na wzg lędzie art. 67 ust. 1-2 u.o.t.p. TK, Try bunał jest co do zasady związany zak resem zaskarż enia wskazanym w skardze konstytucyjnej. 2. Jako ostateczne orzeczenie o konstytucyjnych wolnościach lub prawach skarżącego, naru szonych w sprawie objętej wniesioną skargą , skarżący wskazał wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 19 grudnia 2017 r. (sygn. akt [ … ]), którym oddalono skargę kasacyjną od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 12 maja 2016 r. (sygn. akt [ … ]), odda lając ego skargę na akt prawa miejscowego. Zgodnie z art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym ( Dz. U. z 2019 r. poz. 506), skarga na akt prawa miejscowego inicjuje postępowanie w przedmiocie o ceny legalności uchwał podejmowanych przez organy gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej (akty prawa miejscowego). Rozstrzygające tę kwestię wyroki sądów administracyjnych stanowią realizację konstytucyjnej kompetencji do orzekania o zgodności uchwał organów samorządu terytorialnego z ustawami (art. 184 Konstytucji). Wyroki te nie mają charakteru rozstrzygnięć indywidualnych, odnoszących się bezpośrednio do sfery praw lub wolności konkretnego podmiotu. Nie zawierają także ustalenia okoliczności stanu faktycznego, z których można by wnioskować o rzecz ywistym naruszeniu indywidualnych praw lub wolności (zob. postano- wienia z: 29 listopada 2000 r., sygn. Ts 139/00, OTK ZU nr 2/2001, poz. 39 oraz 29 czerwca 2012 r., sygn. Ts 196/09, OTK ZU nr 4/B/2012, poz. 322). Kwestionowana u chwała Ra dy Miasta nie stan owiła zatem normatywnej podstawy ostatecznego orzeczenia, lecz była jedynie przedmiotem jej rozstrzygnięcia. Natomiast wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego nie kształtował w sposób bezpośredni żadnych – wska- zanych w skardze – konstytuc yjnych wolności lub praw skarżącego. Gdyby Naczelny Sąd Administracyjny – zgodnie z żądaniem skarżącego – wydał wyrok stwie rdzający nieważność kwestionowanej uchwały , skarżący zyskałby jedynie prawo do wzruszenia indywid ualnych rozstrzygnięć wydanych wc ześniej na jej podstawie (art. 147 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami admini- stracyjnymi; Dz. U. z 2019 r. poz. 2325). Jednak skarżący nie wskazał jako wzorca kontroli żadnego przepisu Konstytucji wyrażającego prawo do wzruszenia indywidualnych rozstrzygnięć , wydanych na p odstawie uchwały uznanej prawomocnie za nieważną. 3. Jak wyjaśnił Trybu nał Konstytucyjny w postanowieniu pe łnego składu z 10 marca 2015 r. (sygn. SK 65/13, OTK ZU nr 3/A/2015, poz. 35), naruszenie woln ości i praw, o któr ych mowa w art. 79 ust. 1 Konstytucji, powinno mieć charakter osobisty oraz bezpośredni. Skarga konstytucyjna przysługuje bowiem każdemu, czyje konstytucyjne wolności lub prawa zostały naruszone. Doznanie tego naruszenia stanowi więc war unek konieczny prawa do skargi, albowiem – jak podkreśla się w orzecznictwie Trybunału – skarga konstytucyjna stanowi ostatnią szans ę dochodzenia praw i wolności , naruszonych przez zastosowanie kwestionowanej w skardze normy prawnej (zob. postanowienie TK z 22 lipca 2014 r., sygn. SK 28/12, OTK ZU nr 7/A/2014, poz. 87 oraz przywołane tam orzecznictwo). OTK ZU B/2021 Ts 100/18 poz. 100 3 Skarżący nie przedstawił ża dnej argumentacji, zgodnie z którą – w ramach rozpoznawanej sprawy – pogląd ten nie powinien znaleźć zastosowania lub należałoby od niego odstąpić. W yrok Naczelnego Sądu Administracyjnego nie kształtował w sposób bezpośredni sytuacji prawnej skarżącego w z akresie wskazanych w skardze jego konstytucyjnych wolności lub praw, gdyż kwestionowana uchwała stanowiła przedmiot, a nie normaty wną podstawę tego w yroku. 4. W tym stani e rzeczy Trybunał Konstytucyjny, na podstawie art. 61 ust. 4 pkt 1 u.o.t.p. TK, odmówił nadania skardze dalszego biegu stwierdzając, że nie spełnia ona określon ego w art. 53 ust. 1 pkt 1 u.o.t.p. TK wymogu zakwestionowania przepisu s tanowiącego podstawę ostatecznego orzeczenia wydanego w sprawie objętej wniesioną skargą. POUCZENIE Na podstawie art. 61 ust. 5 u.o.t.p. TK skarżące mu przysługuje prawo do wniesienia zażalenia na powyż sze postanowienie w terminie 7 dni od daty jego do ręczenia.