Ts 200/17

O R Z E C Z N I C T W O TRYBUNAŁU KONSTYTUCYJNEGO ZBIÓR URZĘDOWY Seria B Warszawa, dnia 10 stycznia 2020 r. Pozycja 35 POSTANOWIENIE z dnia 25 września 2018 r. Sygn. akt Ts 200/17 Trybunał Konstytucyjny w składzie: Andrzej Zielonacki, po wstępnym rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym skargi konstytucyjnej J.S. i J.S. w sprawie zgodności: art. 89 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 13 października 1998 r. – Przepisy wprowa- dzające ustawy reformujące administrację publiczną (Dz. U. Nr 133, poz. 872, ze zm.) z art. 64 ust. 1 w związku z art. 2 i art. 7 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, p o s t a n a w i a: odmówić nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej. UZASADNIENIE W skardze konstytucyjnej, wniesione j do Trybunału Konstytucyjnego 19 października 2017 r. (data nadania), J. S. i J. S. (dalej: skarżący) zarzucili niezgodność art. 89 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 13 października 1998 r. – Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administra cją publiczną (Dz. U. Nr 133, poz. 872, ze zm., dalej: p rzepisy wprowadzające ) z art. 64 ust. 1 w związku z art. 2 i art. 7 Konstytucji. Skargę konstytucyjną wniesiono w związku z następującą sprawą. W decyzji z 27 stycznia 2003 r. (znak: […] ) Wójt Gminy J . (dalej: wójt) złożył sprzeciw wobec zgłoszone go przez skarżącego zamiaru budowy budynku gospodarczego. Skarżący złożyli wniosek do Wojewody Małopolskiego (dalej: wojewoda) o stwierdzenie nie- ważności tej decyzji, wskazując na wydanie jej z naruszeniem przepisów o właściwości , bez podstawy prawnej i z rażącym naruszeniem art. 82 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane ( ówcześnie: Dz. U. Nr 89 poz. 414, ze zm.; obecnie: Dz. U z 2018 r. poz. 1202, ze zm., dalej: prawo budowlane). W decyzji z 2 września 2013 r. wojewoda odmówił stwierdzenia nieważności decyzji. W decyzji z 23 lipca 2014 r. (znak: […] ) Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego (dalej: GINB) utrz ymał w mocy zaskarżoną decyzję wojewody oraz stwierdził, że decyzja wójta nie została wydana z naruszeniem art. 30 ust. 1a i 2 prawa budowlanego ani nie wystąpiły przesłanki z art. 156 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego ( ówcześnie: Dz. U. z 2013 r. poz. 267, ze zm.; obecnie: Dz. U. z 2017 r. OTK ZU B/2020 Ts 200/17 poz. 35 2 poz. 125 7). Na decyzję GINB skarżący wnieśli skargę do Wojewódzkiego Sądu Admi - nistracyjnego w W. (dalej: WSA), która została oddalona wyrokiem z 17 czerwca 2015 r. (sygn. akt […] ). Od powyższego wyroku skarżący wywiódł skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego (dalej: NSA), oddaloną wyrokiem z 8 czerwca 2017 r. (sygn. akt. […] ). W uzasadnieniu NSA podzielił ocenę WSA , że „ decyzja z dnia 27 stycznia 2003 r. wydana przez Wójta Gminy nie została wydana przez organ niewłaściwy . Uprawnienie do jej wydania wynikało bowiem z art. 82a [p]rawa budowlanego i zawartego Porozumienia w sprawie powierze nia organom gminy prowadzenia niektórych spraw z zakresu admi - nistracji rządowej zawarteg o w K. dnia 27 grudnia 1990 r. między Kierownikiem Urzędu Rejonowego w K. a Wójtem G miny J., w brzmieniu nadanym mu Porozumieniem z dnia 30 grudnia 1994 r., a mianowicie ust. 1 pkt 2 lit. e (…) oraz w powiązaniu z art. 30 ust . 1a Prawa budowlanego p ozostawały bezzasadne. Podobnie należało ocenić zarzut naruszenia art. 89 ust. 1 i 3 [ przepisy wprowadzające ], który to przepis dawał jedynie podstawę do przyjęci [a] kompetencji kierownika urzędu rejonowego przez starostę oraz dalszą aktualność zawartych P orozumień” . Powyższy wyrok wraz z uzasadnieniem został doręczony pełno - mocnikowi skarżących 19 lipca 2017 r. Skarżący , powołując się na wykładnie literalną i logiczną , zarzucili , że zaskarżony „przepis rozumiany w sposób przedstawiony przez powyższe orzecze nia stanowi o naruszeniu praw podmiotowych skarżącego” . Trybunał Konstytucyjny zważył, co następuje: 1. Zgodnie z art. 61 ust. 1 ustawy z dnia 30 listopada 2016 r. o organizacji i trybie po- stępowania przed Trybunałem Konstytucyjnym (Dz. U. poz. 2072; dal ej: u. o .t.p. TK ) skarga konstytucyjna podlega wstępnemu rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym podczas, którego Trybunał bada, czy spełnia ona przep i sane prawem wymogi formalne. 2. Trybunał stwierdza, że analizowana skarga nie kwalifikuje się do rozpoznania me- rytorycznego. 3. Z arzut skarżąc ych dotyczy art. 89 ust. 1 i 3 p rzepisów wprowadzających . Przepisy te stanowią odpowiednio: – „Porozumienia zawarte przez gminy z organami administracji rządowej w zakresie przejęcia przez te gminy określonych w porozumie niach zadań i kompetencji wraz ze środ- kami na ich realizację, z zastrzeżeniem ust. 4, pozostają w mocy, z tym, że w prawa i obo- wiązki organów administracji rząd o wej działających na podstawie ustawy o terenowych or- ganach rządowej admin i str a cji ogólnej wstępu ją te organy i podmioty, które z dniem 1 stycz- nia 1999 r. przejęły zadania i kompetencje będące przedmiotem porozumienia” (ust. 1); – „Porozumienia, o których mowa w ust. 1, obowiązują do czasu ich rozwiązania, chyba że odrębne przepisy stanowią in a czej” (u st. 3) . Skarżący uważa ją , że niezgodne z art. 64 ust. 1 w związku z art. 2 i art. 7 Ko n stytucji jest rozumienie zaskarżonej regulacji , zgodnie z którym porozumienie zawarte 27 grudnia 1990 r. (a więc przed 1 stycznia 1999 r.) przez w ójta uważa się za obowi ązujące i mogące stać się podstawą wydania przezeń decyzji . Zdaniem skarżących „od dnia 1 stycznia 1999 r., a na pewno od dnia 30 maja 2001 r., nie mogły obowiązywać wcześniejsze porozumienia okr e ślone w art. 89 [przepisów wprowa- dzających] ” . 4 . Odnosząc s ię do tak sformułowanego zarzutu, Trybunał Konstytucyjny st wierdza, że skarżący kwestionują w istocie nie treść art. 89 ust. 1 i 3 przepisów wprowadzających , lecz OTK ZU B/2020 Ts 200/17 poz. 35 3 sposób jego zastosowania w indywidualnej sprawie. A r gumentacja skarżą cych zasadniczo zmierza do wykazania, że N aczelny S ąd A dministracyjny – wbrew treści przepisu – uznał po- rozumienie z 27 grudnia 1990 r . , zmienione porozumieniem z 30 grudnia 1994 r. , za obowią- zujące i dające wójtowi podstawę do wydania decyzji z 27 stycznia 2003 r. , co doprowadzi ło do naruszenia konstytucyjnych praw podmiotowych skarż ą c ych . Tymczasem tak sformułowany zarzut nie może być rozpoznany przez Trybunał Kon- stytucyjny. Trybunał nie pełni bowiem funkcji kolejnej instancji odwoławczej ani nie bada zgodności z prawem i słusz ności rozstrzygnięć podjętych przez orzekające organy i sądy. Je- go kontroli nie podlega prawidłowość ustaleń dokonanych przez organy administracji pu- blicznej oraz sądy, wydana przez nie ocena ani też sposób prowadzenia p o stępowania czy też zastosowanie lub odmowa zastosowania obowiązujących przepisów, ale jedynie konstytucyj- ność tych przepisów. Trybunał Konstytucyjny jest bowiem sądem prawa, a nie organem sprawującym nadzór judykacyjny nad sąd a mi. Praktyka stosowania prawa, w tym również ta wadliwie ukształ towana, zasadniczo pozostaje poza zakresem kontroli Trybunału Konstytucyjnego. Wyjątek w tym zakresie sta- nowi sytuacja, w której dochodzi do utrwalenia, ustabilizowania i upowszechnienia określo- nego sposobu rozumienia danego przepisu w praktyce jego stosow ania, a tym samym do na- dania mu przez organy stosujące prawo określonego znaczenia. W takim wypadku przedmio- tem kontroli konstytucyjności jest norma prawna dekodowana z danego przepisu zgodnie z ustaloną praktyką (zob. postanowienia TK : z 4 grudnia 2000 r. , sygn. akt SK 10/9 9, OTK ZU nr 8/2000, poz. 300; z 21 września 2005 r. sygn. akt SK 32/04, OTK ZU nr 8/A/2005, poz. 95 oraz wyroki TK : z 3 pa ź dziernika 2000 r., sygn. akt K 33/ 99, OTK ZU nr 6/2000, poz. 188; z 31 marca 2005 r., sygn. akt SK 26/02, OTK ZU nr 3/A/2005, poz. 29). Ujawnienie takiej zależn o ści pomiędzy sferami stanowienia i stosowania prawa wymaga jednakże każdo- razowo stwierdzenia, że rzeczywiście mamy do czynienia z taką właśnie powtarzalną i po- wszechną metodą wykładni określonego przepisu. S karżący nie przedstawili jednak takiej a r- gumentacji . 5 . Mając powyższe na uwadze, Trybunał stwierdza , że skarga konstyt u cyjna dotyczy stosowania prawa, co wyklucza możliwość nadania jej dalszego biegu . W świetle art. 79 ust. 1 Konstytucji w związku z art. 53 ust. 1 pkt 1 u .o.t.p. TK przedmiotem skargi konstytu- cyjnej może być bowiem tylko akt normaty w ny. 6. Ponadto – i niezależnie od powyższego – Trybunał stwierdza, że w niniejszej spra- wie brak jest związku pomiędzy zakwestionowanym przep i sem, wydanym wobe c skarżących rozstrzygnięciem, a sformułowanym zarzutem ni e konstytucyjności ( zob. np. postanowienie TK z 5 kw ietnia 2018 r., sygn. Ts 65/17, OTK ZU B/2018 , poz. 88 i cytowane tam orzecze- nia ). Skarżący zarzucili bowiem niezgodność art. 89 ust. 1 i 3 przepi sów wprowadzających z art. 64 ust. 1 w związku z art. 2 i art. 7 Konstytucji. Zaska r żony przepis dotyczy obowiązy- wania porozumień zawartych przez gminy i uprawnień do wydawan ia decyzji. Wzorce kon- troli tra k tują natomiast o prawie do ochrony własności (art. 64 ust. 1 Konstytucji), zasadę de- mokratycznego państwa (art. 2 Konstytucji) oraz zasadę legalizmu (art. 7 Konstytucji) . W ni- niejszej sprawie r ozstrzygnięcia wydane wobec skarżących zostały w ramach postępowania nadzwyczajnego, więc w takiej sytuacji nie m ożna złożyć skargi konstytucyjnej na przepisy prawa materialnego, tylko na regula cje proceduralne dotyczące postę powania nadzw y czajne- go. Biorąc powyższe pod uwagę, na podstawie art. 61 ust. 4 pkt 1 u.o.t.p. TK, Trybunał postanowił odmówić nadania skardze konstytucyjnej dalszego biegu. OTK ZU B/2020 Ts 200/17 poz. 35 4 P O U C Z E N I E Na podstawie art. 61 ust. 5 u.o .t.p. TK skarżącym przysługuje prawo do wniesienia zażalenia na powyższe postanowienie w terminie 7 dni od daty jego doręczenia.