Ts 141/17

O R Z E C Z N I C T W O TRYBUNAŁU KONSTYTUCYJNEGO ZBIÓR URZĘDOWY Seria B Warszawa, dnia 2 6 sierpnia 2019 r. Pozycja 1 63 POSTANOWIENIE z dnia 10 września 2018 r. Sygn. akt Ts 141/17 Trybunał Konstytucyjny w składzie: Stanisław Rymar , po wstępnym rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym skargi konstytucy jnej ,,SALLER POLBAU” spółka z o.o. Poland Projekt Beta s p .k. z siedzibą we Wrocławiu w sprawie zgodności : 1) art. 2 ust. 1 pkt 2, art. 20, art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. b oraz art. 5 ust. 4 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2014 r. poz. 849); 2) § 1 ust. 2 lit. b uchwały nr XIV/97/20 15 Rady Miejskiej w Prabutach z dnia 25 listopada 2015 r. w sprawie określenia wysokości stawek podatku od nieruchomości (Dz. Urz. woj. pomorskiego z 2015 r. poz. 4286) w zw. z pkt 2 lit. b ob wieszczenia Ministra Finansów z dnia 5 sierpnia 2015 r. w sprawie górnych granic stawek kwotowych podatków i opłat lokalnych w 2016 r. (M.P. z 2015 r. poz. 735), z: art. 64 ust. 1 i 3 w związku z art. 2, art. 32 ust. 1, art. 84, art. 168 oraz art. 217 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, p o s t a n a w i a: odmówić nadania skardze konstytucyjnej dalszego biegu. UZASADNIENIE W skardze konstytucyjnej wniesionej do Trybu nału Konstytucyjnego 13 lipca 2017 r. (data nadania), ,,SALLER POLBAU” spółka z ograniczoną odpowiedzialnością Poland Projekt Beta s półka komandytowa z siedzibą we Wrocławiu (dalej: skar żąca) zarzuciła niezgodność art. 2 ust. 1 pkt 2, art. 20, art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. b oraz art. 5 ust. 4 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2017 r. poz. 1785) oraz § 1 ust. 2 lit. b u chwały nr XIV/97/2015 Rady Miejskiej w Prabutach z dnia 25 listopada 2015 r. w sprawie określenia wysokości stawek podatku od nieruchomości (Dz. Urz. woj. Pomor- skiego z 2015 r. poz. 4286) w zw. z pkt 2 lit. b (błędnie określonym w skardze jako ,,art. 2 lit. b”) ob wieszczenia Ministra Finansów z dnia 5 sierpnia 2015 r. w sprawie górnych granic stawek kwotowych podatków i opłat lokalnych w 2016 r. (M.P. z 201 5 r. poz. 735) z art. 64 ust. 1 i ust. 3 w związku z art. 2, art. 32 ust. 1, art. 84, art. 168 oraz art. 217 Konstytucji. OTK ZU B/2019 Ts 141/17 poz. 163 2 Skarga konstytucyjna została sformułowana w związku z następującą sprawą. 25 listopada 2015 r. Rada Miejsk a w Prabutach podjęła uchwałę w sprawie określenia wysokości stawek podatku od nieruchomości (nr XIV/97/2015). W § 1 ust. 2 lit. b tej uchwały wysokość podatku od budynków lub ich części związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej oraz od budynków mieszkal nych lub ich c zęści zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej na terenie miasta Prabuty została określona na kwotę 22,82 zł za 1 m 2 powierzchni użytkowej. Pismem z 29 kwietnia 2016 r. skarżąca wezwała Radę Miejską w Prabutach do usunię - cia naruszenia prawa popr zez zmianę treści uchwały z 25 listopada 2015 r. (nr XIV/97/2015). W odpowiedzi na powyższe wezwanie Rada Miejska w Prabutach w piśmie z 25 maja 2016 r. (OIN.0002.21.2016) uznała wezwanie skarżącej za bezzasadne. Wyrokiem z 12 października 2016 r. (sygn. akt. I SA/Gd 851/16) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku oddalił skargę skarżącej na uchwałę Rady Miejskiej w Prabutach z 25 listopada 2015 r. (nr XIV/97/2015) w przedmiocie określenia wysokości stawek podatku od nieruchomości. Następnie Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z 16 maja 2017 r. (sygn. akt II FSK 443/17) oddalił skargę kasacyjną skarżącej od w yroku WSA z 12 października 2016 r. Orzeczenie to wraz z uzasadnieniem zostało doręczone skarżącej 25 maja 2017 r. Zdaniem skarżącej zakwestionowane w skardze przepisy, interpretowane są tylko w taki sposób, że oprócz ograniczenia kwotowego , co do określenia stawek podatku od nieru - chomości wskazywanych w uchwałach, ustawodawca nie przewidział w nich żadnych innych ograniczeń wobec gmin (takich jak np. warunki rynkowe, ekonomiczne panujące w gminie, liczba mieszkańców, utrzymanie nieruchomości, cena nieruchomości z m 2 , jego przezna- czenie, stawkę najmu lokali itp.) , ograniczają chronione konstytucyjnie prawo równości, zasady sprawiedliw ości społecznej, prawo własności do środków pieniężnych przez nieuzasadnione zawyżenie zobowiązania podatko wego w podatku od nieruchomości przez stosowanie przez gminy maksymalnej stawki podatku przewidzianej w obwieszczeniu ministra bez względu na stopień rozwoju gminy i panujące warunki bardzo różniące się w poszczególnych gminach. Trybunał Konstytucyjny zważył, co następuje : 1. Zgodnie z art. 61 ust. 1 ustawy z dnia 30 listopada 2016 r. o organizacji i trybie postępowania przed Trybunałem Konstytucyjn ym (Dz. U. poz. 2072; dalej: u.o.t.p. TK) skarga konstytucyjna podlega wstępnemu rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym. Służy ono wyeliminowaniu – już w początkowej fazie postępowania – spraw, które nie mogą być przedmiotem rozstrzygnięcia merytorycznego . T rybunał wydaje postanowienie o odmowie nadania skardze dalszego biegu, gdy nie spełnia ona określonych przez prawo wymagań, jest oczywiście bezzasadna, a także gdy zachodzą okoliczności, o których mowa w art. 59 ust. 1 pkt 2-4 u.o.t.p. TK. 2. Skarżąca zakwestionowała : art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłat ach lokalnych (Dz. U. z 2017 r. poz. 1785; dalej: u.p.o.l.), który stanowi , że opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają m.in. budynki lub ich części; art. 2 0 u.p.o.l., który określa w jaki sposób ustalane są stawki maksymalne podatku od nierucho - mości; art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. b u.p.o.l. stanowiący, że rada gminy, w drodze uchwały, określa wysokość stawek podatku od nieruchomości, z tym że stawki nie mogą przekraczać rocznie od budynków lub ich części związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej oraz od budynków mieszkalnych lub ich części zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej – 2 2,86 zł (w 2016 r.) od 1 m 2 powierzchni użytkowej, oraz art. 5 ust. 4 u.p.o.l. stanowiący, że OTK ZU B/2019 Ts 141/17 poz. 163 3 przy określaniu wysokości stawek podatku od budynków lub ich części związanych z pro- wadzeniem działalności gospodarczej rada gminy może różnicować wysokość stawek dla poszczególnych rodzajów przedmiotów opodatkowania, uwzględniając w szczególności rodzaj prowadzonej działalności. Skarżąca zakwestionowała także § 1 ust. 2 lit. b uchwały nr XIV/97/2015 Rady Miejskiej w Prabutach z dnia 25 listopada 2015 r. (Dz. Urz. woj. pomorskiego z 2015 r. poz. 4286), który stanowi, że stawka podatku od nieruchomości na terenie Miasta i Gminy Prabuty od budyn ków lub ich części związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej oraz od budynków mieszkalnych lub ich części, zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej na terenie miasta Prabuty od 1 m 2 powierzchni użytkowej wynosi: 22,82 zł. oraz , ,związkowo” z tym przepisem pkt 2 lit. b obwieszczenia Ministra Finansów z dnia 5 sierpnia 2015 r. w sprawie górnych granic stawek kwotowych podatków i opłat loka lnych w 2016 r. (M.P. z 2015 r. poz. 735) stanowiący, że górna granica stawek na rok 2016 określona w art. 5 ust. 1 pkt 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych wynosi 22,86 zł. 3. Zgodnie z art. 79 ust. 1 Konstytucji przedmiotem skargi konstytucyjnej może być ustawa lub inny akt nor matywny, na podstawie którego sąd lub organ administracji publi cznej orzekł ostatecznie o wolnościach lub prawach skarżącego albo o jego obowiązkach określonych w Konstytucji. W świetle powyższego unormowania nie ulega wątpliwości, że przedmiotem skargi k onstytucyjnej uczynić można tylko przepisy wykazujące podwójną kwalifikację. Po pierwsze, muszą one stanowić normatywną podstawę ostatecznego orzeczenia, z którego wydaniem skarżący wiąże zarzut naruszenia konstytucyjnych wolności lub praw. Po drugie, to w treści kwestionowanych przepisów powinno tkwić źródło zarzucanego naruszenia, którego aktualizacja nastąpiła wskutek ich zastosowania w indywidualnej sprawie skarżącego. Na etapie wstępnej kontroli skargi konstytucyjnej Trybunał dokonuje weryfikacj i, czy w sprawie skarżącego doszło do wydania ostatecznego orzeczenia, o który m mowa w art. 79 Konstytucji. W szczególności zaś, czy orzeczenie to spełnia opisane wyżej przesłanki, a więc, czy podjęte zostało na podstawie zakwestionowanych przepisów oraz czy wskutek jego wydania doszło do naruszenia konstytucyjnie określonych praw lub wolności skarżącego. W związku z tym , w odróżnieniu od wnioskó w kierowanych do Trybunału przez podmioty wyliczone w art. 191 ust. 1 pkt 1-5 Konstytucji, skarga konstytucyjna nie może być środkiem inicjowania tzw. kontroli abstrakcyjnej, a więc prowadzonej niezależnie od płaszczyzny stosowania kwestionowanych unormowań. Skarżąca wiąże naruszenie swoich praw z wyrokiem W ojewódzkiego Sądu Administracyjnego z 12 października 2016 r. ( sygn. akt I SA/Gd 851/16) oraz z wyrokiem Naczelnego S ądu Administracyjnego z 16 maja 2017 r. (sygn. akt II FSK 443/17). Powyższe orzeczenia zostały wydane na podstawie art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samo- rządzie gminnym (Dz. U. z 2018 r. poz. 994). Przewidziana w tym przepisie skarga inicjuje postę powanie w przedmiocie oceny legalności uchwał pod ejmowanych przez organy gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej (akty prawa miejscowego). Wydawane w tym trybie wyroki sądów administracyjnych stanowią realizację konstytucyjnej kompetencji sądów do orzekania o zgodności uchwał organów samorządu terytorialnego z ustawami (art. 184 Konstytucji). Wskazane przez skarżącą wyroki nie rozstrzygają o konkretnych pr awach lub wolnościach skarżącej , ja k również nie nakładają na nią żadnych obowiązków, które godziłyby w przysługujące jej prawa lub wolności. Nie spełniają zatem przesłanki ostatecznego orzeczenia w rozumieniu art. 79 ust. 1 Konstytucji, nie mają one bowiem charakteru indywidualnych rozstrzygnięć odnoszących się bezpośrednio do sfery praw lub wolności konkretnego podmiotu . OTK ZU B/2019 Ts 141/17 poz. 163 4 Tylko na marginesie Trybunał wskazuje, że uchwała Rady Miejskiej w Prabutach, którą skarżąca uczynił a przedmiotem kontroli przed sądami administracyjnymi w trybie art. 101 ust. 1 u.s.g. stanowi podstawę do inicjowania indywidualny ch postępowań admini - stracyjnych . Dopiero decyzje wydane w tych postępowaniach lub odnoszące się do nich orzeczenia sądów administracyjnych mogłyby stanowić ewentualną podstawę do wniesieni a skargi konstytucyjnej. Trybunał stwierdził również, ż e brak ostatecznego rozstrzygnięcia d eterminuje niespełnienie kolejnej przesłanki wniesienia skargi konstytucyjnej jaką jest wskazanie przepisu ustawy lub innego aktu normatywnego, na podstawie którego sąd lub organ administracji publicznej orzekł ostatecznie o wolnościach lub prawach albo obowiązkach skarżącego określonych w Konstytucji. Zakwestionowane przez s karżącą przepisy nie były bowiem normatywną podstawą wydanych orzeczeń, lecz stanowiły przedmiot rozstrzygnięć sądów administracyjnych, które oceniały zgodność uchwały z obowiązującymi przepisami prawa. Mając powyższe na względzie, Trybunał stwierdza, że rozpatrywana skarga nie spełnia podstawowych przesła nek wniesienia skargi konstytucyjnej wskazanych w art. 79 ust. 1 Konstytucji i art. 53 ust. 1 u.o.t.p. TK. Okoliczność ta jest – zgodnie z art. 61 ust. 4 pkt 1 u.o.t.p. TK – podstawą odmowy nadania analizowanej skardze dalszego biegu. Z tych przyczyn Tryb unał Konstytucyjny postanowił jak na wstępie. POUCZENIE Na podstawie art. 61 ust. 5 u.o.t.p. TK skarżąc ej przysługuje prawo wniesienia zażale- nia na powyższe postanowienie w terminie 7 dni od daty jego doręczenia .