Tw 14/19

O R Z E C Z N I C T W O TRYBUNAŁU KONSTYTUCYJNEGO ZBIÓR URZĘDOWY Seria B Warszawa, dnia 28 sierpnia 2020 r. Pozycja 244 POSTANOWIENIE z dnia 14 maja 2020 r. Sygn. akt Tw 14/19 Trybunał Konstytucyjny w składzie: Zbigniew Jędrzejewski – przewodniczący Leon Kieres – sprawozdawca Mariusz Muszyński, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym zażalenia na postanowie nie Trybunału Konstytu- cyjnego z 13 stycznia 2020 r. o odmowie nadania dalszego biegu wnioskowi Zarządu Głów- nego Niezależnego Samorządnego Związku Zawodowego Policjantów , p o s t a n a w i a: nie uwzględnić zażalenia. Orzeczenie zapadło jednogłośnie. UZASADNIE NI E W e wniosku sporządzonym przez adwokata i wniesionym do Trybunału Konstytucyj- nego 29 października 2019 r. (data nadania) , Zarząd Główny Niezależnego Samorządnego Związku Zawodowego Policjantów (dalej: wnioskodawca lub ZG NSZZP) , zarzucił niezgod- ność: a rt. 67 ust. 6 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2019 r. poz. 125, ze zm.) w brzmieniu nadanym ustawą z dni a 19 lipca 2019 r. o zmianie ustawy o Policji, ustawy o Straży Granicznej oraz ustawy o Służbie Więziennej (Dz. U. poz. 1608) z „ art. 59 ust. 1 i 4 w związku z art. 12, art. 32 ust. 1 i art. 31 ust. 3 oraz art. 2 Konstytucji Rzeczypo- spolitej Polskiej ” o raz z akcesoryjnie powołanym art. 11 Konwencj i o Ochronie Praw Czło- wieka i Podstawowych Wolności sporządzon ej w Rzymie dnia 4 list opada 1950 r. (Dz. U. z 1993 r. N r 61 , poz. 284) a także art. 4 i 5 Konwencji nr 151 Międzynarodowej Organizacji Pracy dotyczącej ochrony prawa organizowania się i procedury określania warunków zatrud- nienia w służbie publicznej, przyjętej w Genewie dni a 27 czerwca 1978 r. (Dz. U. z 1994 r. N r 22 , poz. 78) jak też art . 3 Konwencji nr 87 Międzynarodowej Organizacji Pracy dotyczącej wolności związkowej i ochrony praw związkowych , przyjętej w San Francis c o dnia 9 lipca 1948 r. (Dz. U. z 1958 r. N r 29 , poz. 125) oraz art. 8 Międzynarodowego Paktu Praw Gospo- darczych, Socja lnych i Kulturalnych otwartego do podpisu w Nowym Jorku dnia 19 grudnia 1966 r. (Dz. U. z 1977 r. nr 38 poz. 169). Postanowieniem z 13 stycznia 2019 r. (doręczonym wnioskodawcy 20 stycznia 2020 r.) Trybunał Konstytucyjny odmówił nadania dalszego biegu te mu wnioskowi . OTK ZU B/2020 Tw 14/19 poz. 244 2 Rozpoznając wniosek Trybunał Konstytucyjny stwierdził, że jest on obarczony wadą , polegając ą na niewskazaniu w uchwale ZG NSZZP Niezależnego Samorządnego Związku Zawodowego P olicjantów – działającego jako ogólnokrajowy o rgan związku zawodowego w rozumieniu art. 191 ust. 1 pkt 4 Konstytucji – przepisów Konstytucji i ratyfikowanych umów międzynarodowych jako wzorców kontroli wskaz an ego we wniosku przepis u ustawy o Policji . Z u wagi na jej nieusuwalny charakter, Trybunał 13 stycznia 2020 r. wydał postano- wienie o odmowie nadania temu wniosk ow i dalszego biegu. Na powyższe postanowienie wnioskodawca złożył – w ustawowym terminie – zaż ale- nie. Zarzucił w nim , między innymi , „obrazę przepi sów prawa procesowego mającą istotne znaczenie dla wyniku postępowania , tj.: art. 48 ust. 2 ustawy z dnia 30 listopada 2016 r. o organizacji i trybie postępowania przed Trybunałem Konstytucyjnym [(Dz. U . z 2019 r. poz. 2393; dalej u.o.t.p.TK) przyp. TK] poprzez błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że uchwała ogólnokrajowego związku zawodowego w sprawie wystąpienia z wnioskiem do Trybunału Konstytucyjnego winna zawierać wskazanie konkretnych jednoste k redakcyjnych tekstu normatywnego stanowiącego wzorzec kontroli, podczas gdy prawidłowa wykła dnia prowadzi do wniosku, że wymogiem formalnym jest wskazanie w uchwale ogólnokrajowego związku zawodowego z jakim aktem wyższego rzędu jest niezgodny kwestionowany przepis, którym w przypadku ustawy może by ć Konstytucja lub ratyfikowane umowy międzynarodo- we, a konkretyzacja wzorca kontroli następuje w treści wniosku” oraz obrazę „art. 61 ust. 3 [ u.o.t.p.TK] poprzez błędną wykładnię polegając ą na przyjęc iu, że brak wskazani[a] w uchwale ogólnokrajowego związku zawodowego w sprawie wystą pienia do Trybunału Konstytucyjnego konkretnych jednostek redakcyjnych tekstu normatywnego stanowiącego wzorzec kontroli nie może być usunięty, podczas gdy prawidłowa wykł adnia prowadzi do wniosku, że brak ten jest usuwalny, a Trybunał winien był zobowiązać wnioskodawcę do sprecyzowania uchwały w zakresie konkretyzacji wzorców kontroli ” . Trybunał Konstytucyjny zważył, co następuje: 1. Zgodnie z art. 61 ust. 5 ustawy z dnia 30 listopada 2016 r. o organizacji i trybie po- stępowania przed Trybunałem Konstytucyjnym (Dz. U. z 2019 r. poz. 2393; dalej: u.o.t.p. TK), wnioskodawcy przysługuje prawo wniesienia zażalenia na postanowienie Trybunału Konstytucyjnego o odmowie nadania dalszego biegu wnioskowi . T rybunał rozpatruje zażale- nie w składzie trzech sędziów na posiedzeniu niejawnym. Rozpoznając zażalenie , bada za- kwestionowane postanowienie pod kątem prawidłowego zidentyfikowania w nim przesłanek odmowy nadania wnioskowi dalszego biegu. 2. Trybunał stwier dza, że zaskarżone postanowienie jest prawidłowe, a zarzuty sfor- mułowane w zażaleniu nie podważają podstaw odmowy nadania wnioskowi dalszego biegu. Zasadniczym zarzutem wobec badanego wniosku była wada formalna polegająca na tym, że w uchwale uprawnionego ogólnokrajowe go organu związku zawodowego nie wska- zano wzorców, z którymi zgodność zaskarżonego przepisu miała być przedmiotem kontroli Trybunału. Skutkowało to wadliwym – zdaniem Trybunału – skonstruowaniem pełnomocnic- twa szczególnego do sporządzenia i wn iesienia wniosku oraz reprezentowania wnioskodawcy w tym postępowaniu. Trybunał z całą mocą podtrzymuje pogląd wyrażon y w zaskarżonym postanowieniu, że pominięcie wskazania we wspomnianej uc hwale konkretnych jednostek redakcyjnych stanowiących wzorzec kon troli jest brakiem formalnym. Wynika to z treści art. 48 ust. 2 pkt 1 u.o.t.p.TK. Argument ów wnioskodawcy, które sprowadzić można do stwierdzenia, że pojęcie wzorca kontroli należy traktować synonimiczn i e do pojęcia aktu normatywnego , nie sposó b podzielić. P ełnomocnik wnioskodawcy (również podmiot sporzą- OTK ZU B/2020 Tw 14/19 poz. 244 3 dzający lub podpisujący wniosek) jest zobowiązany do działania w granicach i w zakresie udzielonego umocowania sformułowanego na podstawie uc hwały uprawnionego podmiotu . Nie ma tym samym kompetencji do samo dzielnego wyrażenia woli wyeliminowania określo- nego przepisu z porządku prawnego ani do wskazania wzorców kontroli, gdyż wiąże go treść uchwały w sprawie wystąpienia z wnioskiem do Trybunału Konstytucyjnego (zob. postano- wienia Trybunału Konstytucyjnego z : 16 stycznia 2001 r., sygn. T 55/00, OTK ZU nr 1/B/2002 , poz. 29; 7 października 2003 r., sygn. Tw 1/03, OTK ZU nr 4/B/2003 , poz. 201; 15 września 2004 r., sygn. Tw 26/04, OTK ZU nr 5/B/2004 , poz. 287 oraz 12 grudnia 2013 r., sygn. Tw 16/16, OTK ZU nr 2 /B/2014, poz. 682) . Trybunał w zaskarżonym postanowieniu słusznie stwierdził, że brak ów ma charakter nieusuwalny. Wezwanie do jego usunięcia mogłoby bowiem polegać jedynie na podjęciu ko- lejnej uchwały doprecyzowującej poprzednią. Uchwała podjęta już po udzieleniu pełnomoc- nictwa i sporządzeniu oraz wniesieniu wniosku nie mogłaby być jednak traktowana jako pod- stawa tych działań (zob. postanowienie Trybunału Konstytucyjnego z 24 listopada 2003 r., sygn. Tw 30/03, OTK ZU nr 4/B/2003 , poz. 209). Mając na u wadze powyższe ust alenia, Trybunał Konstytucyjny na podstawie art. 61 ust. 8 u.o.t.p . TK – postanowił jak na wstępie.