Ts 57/23

O R Z E C Z N I C T W O TRYBUNAŁU KONSTYTUCYJNEGO ZBIÓR URZĘDOWY Seria B Warszawa, dnia 3 1 lipca 2026 r. Pozycja 10 5 POSTANOWIENIE z dnia 1 kwietnia 2026 r. Sygn. akt Ts 57/23 Trybunał Konstytucyjny w składzie: Bartłomiej Sochański – przewodniczący Andrzej Zielonacki – sprawozdawca Jakub Stelina, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym zażalenia na postanowienie Trybunału Konstytu- cyjnego z 5 marca 2025 r. o odmowie nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej A . N . , p o s t a n a w i a: nie uwzględnić zażalenia. Orzeczenie zapadło jednogłośnie . UZASADNIENIE W skardze konstytucyjnej wniesionej do Trybunału Konstytucyjnego 3 marca 2023 r. A . N . (dalej: skarżący) , reprezentowan y przez pełnomocnika z wyboru, wystąpił o zbadanie zgodności : art. 1 ust. 1 pkt 1 (omyłkowo wskazanego jako art. 1 pkt 3) ustawy z dnia 2 wrze - śnia 1994 r. o świadczeniu pieniężnym i uprawnieniach przysługujących żołnierzom zastępczej służby wojskowej przymusowo zatrudnianym w kopalniach węgla, kamienio - łomach, zakładach rud uranu i batalionach budowlanych (Dz. U. z 2001 r. Nr 60, poz. 622; obecnie obowiązujący: Dz. U. z 2021 r. poz. 1774; dalej: u.ś.p.ż. ) w związku z art. 19 § 1 i art. 398 4 § 3 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. – Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. Nr 43, poz. 296, obecnie obowiązujący: Dz. U. z 2024 r. poz. 1568) z art. 2 i art. 32 ust. 1 Konstytucji. Skarżący podniósł , że zróżnicowanie sytuacji finansowej obywateli przymusowo za- trudnionych w batalionach budowlanych w latach 1949 - 1959 w porównaniu z obywatelami przymusowo zatrudnionymi w batalionach w latach 1970 - 1971 jest niezgodne z zasadą rów- ności wobec prawa wyrażoną w ar t . 2 i art. 32 ust. 1 Konstytucji. Postanowieniem z 5 marca 202 5 r . (doręczonym pełnomocnikowi skarżącego 12 mar- ca 2025 r.) Trybunał Konstytucyj ny odmówi ł nadania skardze dalszego biegu. Stwierdził, że Sąd Najwyższy w postępowaniu kasacyjnym zakończonym postanowieniem z 18 październi- ka 2022 r. (sygn. akt […] ) – wskazanym przez skarżącego jako ostateczne orzeczenie o jego wolnościach i prawach – nie decydował w zakresie materialnoprawnej podstawy orzeczenia OTK ZU B/2026 Ts 57/23 poz. 10 5 2 sądu drugiej instancji, od którego wniesiono tę kasacj ę, tj. nie oceniał prawidłowości zasto- sowania przepisów u.ś.p.ż. Powyższe było podstawą odmowy nadania dalszego biegu skardze w oparciu o art. 61 ust. 4 pkt 1 w związku z art. 53 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 listopada 2016 r. o organizacji i trybie postępowania przed Trybunałem Konstytucyjnym (Dz. U. z 2019 r. poz. 2393). S karżący nie usunął też w terminie wszystkich braków formalnych wskazanych w zarządzeniu sędziego Trybunału Konstytucyjnego z 30 stycznia 2024 r. W piśmie z 19 marca 202 5 r. (data nadania) skarżąc y wniósł zażalenie na postanowie- nie T rybunału z 5 marca 202 5 r . , w którym stwierdził, że skarga zasługuje na przekazanie jej do merytorycznego rozpoznania , a wszystkie braki formalne zostały usunięte . Powtórzył rów- nież zarzuty podniesione w skardze. Trybunał Konstytucyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 ust. 5 ustawy z dnia 30 listopada 2016 r. o organizacji i trybie postę- powania przed Trybunałem Konstytucyjnym (Dz. U. z 2019 r. poz. 2393; dalej: u.o.t.p.TK) skarżącemu przysługuje prawo wniesienia zażalenia na postanowienie Trybunału Konstytu- cyjnego o odmowie nadania skardze konstytucyjnej dalszego biegu. Celem zażalenia jest doprowadzenie do kontroli adekwatności powołanych w posta- nowieniu Trybunału podstaw odmowy nadania skardze dalszego biegu. Trybunał, w składzie trzech sędziów, rozpatruje zażalenie na posiedzeniu niejawnym (art. 37 ust. 1 pkt 3 lit. c w związku z art. 61 ust. 5 - 8 u.o.t.p.TK). Efektywność tego środka zaskarżenia jest w dużej części uzależniona od argumentów podniesionych wobec asumptów odmowy wskazanych przez Trybunał , orzekający w składzie jednoosobowym. W zażaleniu skarżący zapewnił , że usunął wszystkie braki formalne. Nie nawiązał jednak do żadnego z nieusuniętych braków wymienionych w punkcie 3 postanowieni a o od- mowie nadania skardze dalszego biegu. Nie można zatem powyższego uznać za podważenie tej podstawy odmowy nadania dalszego biegu skardze. S karżący n ie odniósł się również do innej podstawy odmowy nadania skardze dalszego biegu podniesionej w postanowieniu Try- bunału Konstytucyjnego z 5 marca 2025 r. , jakim było stwierdzenie, że zaskarżone przepisy nie były podstawą orzekania w postępowaniu sądowym, z którego skarga wynika . Mając powyższe na względzie Trybunał Konstytucyjny postanowił jak w sentencji .