Ts 120/25

O R Z E C Z N I C T W O TRYBUNAŁU KONSTYTUCYJNEGO ZBIÓR URZĘDOWY Seria B Warszawa, dnia 29 września 2026 r. Pozycja 175 POSTANOWIENIE z dnia 2 kwietnia 2026 r. Sygn. akt Ts 120/25 Trybunał Konstytucyjny w składzie: Bartłomiej Sochański , po wstępnym rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym skargi konstytucyjnej D . J . o zbadanie zgodności: art. 185a § 1 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. – Kodeks postępowania karnego (Dz. U . z 202 2 r. poz. 1375 , ze zm. ) w brzmieniu obowiązującym od 15 sierp- nia 2023 r., nadanym przez art. 6 pkt 5 lit. a ustawy z dnia 13 stycznia 2023 r. o zmianie ustawy – Kodeks postępowania cywilnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 289), z : a) art. 42 ust. 2 w związku z art. 31 ust. 3 oraz z art. 2 Konstytucji Rzeczypo- spolitej Polskiej , b) art. 6 ust. 1 i art. 6 ust. 3 lit. d Konwencji o o chronie p raw c złowieka i p od- stawowych w olności sporządzonej w Rzymie 4 listopada 1950 r. (Dz. U. z 1993 r. Nr 61, poz. 284, ze zm.) , p o s t a n a w i a: 1) nadać dalszy bieg skardze konstytucyjnej w zakresie zbadania zgodności art. 185a § 1 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. – Kodeks postępowania karnego (Dz. U . z 202 2 r. poz. 1375 , ze zm.) z art. 42 ust. 2 w związku z art. 31 ust. 3 oraz z art. 2 Konsty- tucji Rzeczypospolitej Polskiej; 2) odmówić nadania skardze konstytucyjnej dalszego biegu w pozostałym zakresie. UZASADNIENIE W skardze konstytucyjnej wniesionej do Trybunału Konstytucyjnego 14 maja 202 5 r. (data nadania) D . J . (dalej: skarżący), reprezentowany przez pełnomocnika z wyboru , wystąpił z żądaniem przytoczonym w komparycji niniejszego postanowienia na tle następującej sprawy. Wyrokiem z 23 listopada 20 23 r. Sąd Rejonowy w B . XI Wydział Karny (sygn. akt […] ) skazał skarżącego na karę pozbawienia wolności za czyn popełniony na szkodę małoletniej pokrzywdzonej oraz orzekł wobec niego zakaz kontaktowania się i zbliżania do OTK ZU B/2026 Ts 120/25 poz. 175 2 pokrzywdzonej. W toku postępowania obrońca skarżącego bezskutecznie domagał się ponownego przesłuchania pokrzywdzonej, która w chwili pierwszego przesłuchania nie ukończyła 15 lat i była przesłuchana tylko raz (na etapie postępowania in rem w 2020 r.) . Sąd Okręgowy w B . IV Wydział Karny O dwoławczy , rozpoznając apelację skarżącego , wyrokiem z 27 lutego 2025 r. (sygn. akt […] ) podtrzymał wyrok sądu pierwszej instancji ( zmieniając jedynie minimalnie kwalifikację zarzucanego mu przestępstwa ) . A rgumenty skarżącego , dotyczące nierówności praw stron postępowania w konsekwencji odmowy przeprowadzenia ponownego dowodu z zeznań małoletniej pokrzywdzonej przeprowadzonych podczas rozprawy sądowej , zostały uznane za bezzasadne . Orzeczenie to, doręczone obrońcy skarżącego 2 kwietnia 2025 r. , zostało wsk azane w skardze jako ostateczne rozstrzygnięcie w rozumieniu art. 79 ust. 1 Konstytucji. Skarżący zarzucił zaskarżonemu przepisowi, że „pozostaje [on] w opozycji” do za- gwarantowanego w art. 6 ust. 3 lit. d Konwencji o o chronie p raw c złowieka i p odstawowych w olności sporządzonej w Rzymie 4 listopada 1950 r. (Dz. U. z 1993 r. Nr 61, poz. 284, ze zm.) prawa oskarżonego do przesłuchania lub spowodowania przesłuchania świadków oskar- żenia oraz żądania obecności i przesłuchania świadków obrony na takich samych warunkach , jak świadków oskarżenia , oraz prawa do obrony wynikającego z art. 42 ust. 2 Konstytucji. Zastrzegł przy tym, że „[c]hoć polska Konstytucja prawa do obrony nie uszczegóławia w ten sposób w art. 42 ust. 2, to jednak z zasad demokratycznego państwa prawnego (art. 2 Konsty- tucji) należy takowe prawo oskarżonego wywieść. Nie można zapominać jeszcze o innych zasadach państwa prawnego, jak chociażby domniemanie niewinności” (s. 11 skargi). Skarżący zwrócił uwagę, że prawo do żądania ponownego przesłuch ania ma szczegól- nie istotne znaczenie w sprawach opartych przede wszystkim na zeznaniach pokrzywdzonej, które oskarżony – korzystając z domniemania niewinności oraz prawa do obrony – kwestio- nuje. Zdaniem skarżącego brak możliwości skonfrontowania pokrzywdzonej z jego stanowi- skiem ( w trosce o jej dobrostan psychiczny podczas rozprawy ) w rażący sposób pozbawił go szansy na dowiedzenie swojej niewinności. Prezes Trybunału Konstytucyjnego zarządzeniem z 17 września 2025 r. (doręczonym 26 września 2025 r.) wezwał skarżącego do usunięcia braków formalnych skargi konstytucyj- nej przez: 1) doręczenie pełnomocnictwa szczególnego do sporządzenia i wniesienia skargi konstytucyjnej oraz reprezentowania skarżącego przed Trybunałem w odniesieniu do sprawy, w związku z którą złożona została skarga konstytucyjna; 2) udokumentowanie daty doręcze- nia skarżącemu ostatecznego orzeczenia. Skarżący pismem z 3 października 20 25 r. (data nadania) ustosunkował się do wska- zanego zarządzenia. Trybunał Konstytucyjny zważył, co następuje: 1. Zgodnie z art. 61 ust. 1 ustawy z dnia 30 listopada 2016 r. o organizacji i trybie po- stępowania przed Trybunałem Konstytucyjnym (Dz. U. z 2019 r. poz. 2393; dalej: u.o.t.p.TK) skarga konstytucyjna podlega wstępnemu rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym, podczas którego Trybunał bada, czy odpowiada ona określonym przez prawo wymogom. Trybunał wydaje postanowienie o nadaniu skardze konstytucyjne j dalszego biegu, gdy spełnia ona określone przez prawo wymagania oraz nie zachodzą okoliczności, o których mowa w art. 61 ust. 4 pkt 3 u.o.t.p.TK. 2. Trybunał stwierdza, że analizowana skarga w zakresie, w jakim wzorcami kontroli uczyniono przepisy ustawy zasadniczej ( tj. art. 42 ust. 2 w związku z art. 31 ust. 3 oraz w związku z art. 2 Konstytucji ) spełnia wymogi formalne , ponieważ : OTK ZU B/2026 Ts 120/25 poz. 175 3 – została sporządzona w imieniu skarżącego przez pełnomocnika z wyboru , który przedłożył pełnomocnictwo szczególne (art. 44 ust. 1 i art. 53 ust. 2 pkt 3 u.o.t.p.TK), – skarżący wyczerpał drogę prawną (art. 77 ust. 1 u.o.t.p.TK), ponieważ od wyroku S ą du Okręgowego w B . IV Wydział Karn y Odwoławczy z 27 lutego 2025 r. (sygn. akt […] ) nie przysługuje żaden zwyczajny środek zaskarżenia , – dochowano ustawowego terminu wniesienia skargi konstytucyjnej (art. 77 ust. 1 u.o.t.p.TK), gdyż ostateczne rozstrzygnięcie w sprawie skarżącego zostało doręczone skarżą- cemu 21 marca 2025 r. , jego obrońcy 2 kwietnia 2025 r. , a skarga została wn iesiona 14 maja 2025 r. , – określony został przedmiot kontroli (art. 53 ust. 1 pkt 1 u.o.t.p.TK) , – wskazano, które konstytucyjne prawa i wolności oraz w jaki sposób ( zdaniem skar- żące go ) zostały naruszone (art. 53 ust. 1 pkt 2 u.o.t.p.TK) , – przedstawiono uzasadnienie zarzutów oraz stan faktyczny (art. 53 ust. 1 pkt 3 i 4 u.o.t.p.TK) , – poinformowano o wniesieniu nadzwyczajnego środka zaskarżenia (art. 53 ust. 1 pkt 6 u.o.t.p.TK), przy czym Trybunał z urzędu ustalił, że Sąd Najwyższy postanowieniem z 3 lipca 2025 r. (sygn. akt […] ) oddalił kasację skarżącego z uwagi na jej oczywistą bezza- sadność , – dołączono wymagane załączniki (art. 53 ust. 1 pkt 5 oraz art. 53 ust. 2 u.o.t.p.TK) , – sformułowane przez skarżącego zarzuty naruszenia art. 42 ust. 2 w związku z art. 31 ust. 3 oraz z art. 2 Konstytucji nie są oczywiście bezzasadne w rozumieniu art. 61 ust. 4 pkt 3 u.o.t.p.TK. 3 . Trybunał stwierdz a że analizowana skarga nie spełnia przesłanek nadania jej dal- szego biegu w zakresie, w jakim skarżący domaga się zbadania zgodności kwestionowanego przepisu z art. 6 ust. 1 i art. 6 ust. 3 lit. d Konwencji o o chronie p raw c złowieka i p odstawo- wych w olności sporządzonej w Rzymie 4 listopada 1950 r. (Dz. U. z 1993 r. Nr 61, poz. 284, ze zm.) . W myśl art. 79 ust. 1 Konstytucji przedmiotem skargi konstytucyjnej może być zgod- ność z Konstytucją ustaw y lub inn ego akt u normatywn ego , na podstawie którego sąd lub organ administracji publicznej orzekł ostatecznie o wolnościach lub prawach skarżącego albo o jego obowiązkach określonych w Konstytucji. Nie jest więc dopuszczalne powoływanie w charakterze wzorców kontroli przepisów zawartych w aktach prawa międzynarodowego . Mając powyższe na względzie Trybunał postanowił jak w sentencji. POUCZENIE Na podstawie art. 61 ust. 5 u.o.t.p.TK skarżącemu przysługuje prawo wniesienia zażalenia na punkt 2 powyższego postanowienia w terminie 7 dni od daty jego doręczenia.