II KK 330/26

II KK 330/26 POSTANOWIENIE Sąd Najwyższy w składzie: SSN Ryszard Witkowski Dnia 15 września 2026 r. w sprawie M.T. skazanej z art. 228 § 3 k.k. i in., po rozpoznaniu w dniu 15 września 2026 r. w Izbie Karnej na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k., kasacji wniesionej przez obrońcę skazanej od wyroku Sądu Okręgowego w Warszawie z 13 czerwca 2025 r. sygn. akt IX Ka 1160/24 utrzymującego w mocy wyrok Sądu Rejonowego dla Warszawy-Mokotowa w Warszawie z 28 maja 2024 r. sygn. akt XIV K 843/22; p o s t a n o w i ł: 1. oddalić kasację jako oczywiście bezzasadną; 2. obciążyć skazaną kosztami sądowymi kasacyjnego. [WB] postępowania UZASADNIENIE Sąd Okręgowy w Warszawie wyrokiem z 13 czerwca 2025 r. sygn. akt IX Ka 1160/24, na skutek apelacji obrońcy utrzymał w mocy wyrok Sądu Rejonowego dla Warszawy-Mokotowa w Warszawie z 28 maja 2024 r. sygn. akt XIV K 843/22, którym to oskarżona M.T. została uznana za winną przestępstwa z art. 228 § 3 k.k. w zb. z art. 18 § 3 k.k. w zw. z art. 270 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. w zw. z art. 12 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k. w zw. z art. 4 § 1 k.k. w brzmieniu II KK 330/26 2 obowiązującym w dacie popełnienia czynu, za które sąd wymierzył jej karę 4 (czterech) lat pozbawienia wolności, na podstawie art. 33 § 2 k.k. w zw. z art. 4 § 1 k.k. w brzmieniu obowiązującym w dacie popełnienia czynu wymierzył oskarżonej karę 300 (trzystu) stawek dziennych grzywny przy ustaleniu wysokości każdej stawki na kwotę 100 (stu) złotych (pkt I wyroku). Ponadto sąd I instancji na podstawie art. 45 § 1 k.k. w zw. z art. 4 § 1 k.k. w brzmieniu obowiązującym w dacie popełnienia czynu orzekł wobec oskarżonej przepadek korzyści majątkowej uzyskanej z popełnienia przestępstwa w kwocie 82 000 (osiemdziesięciu dwóch tysięcy) złotych (pkt II wyroku). Kasację od wyroku Sądu Okręgowego wywiódł obrońca skazanej, który zaskarżonemu orzeczeniu zarzucił rażące naruszenie prawa procesowego, tj. art. 433 § 2 k.p.k. i art. 457 § 3 k.p.k., art. 176 Konstytucji RP, poprzez nierozpoznanie zarzutów apelacji wniesionej przez stronę odwoławczą przez Sąd odwoławczy, w konsekwencji czego apelacja została w istocie pominięta, a ustalenia i argumenty strony odwoławczej nie zostały przez sąd odwoławczy rozważone ani odrzucone. Podnosząc powyższy zarzut, obrońca wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania sądowi odwoławczemu. Ponadto obrońca zawarł w kasacji także wniosek o wstrzymanie wykonania wyroku. W odpowiedzi prokurator wniósł o oddalenie kasacji obrońcy jako oczywiście bezzasadnej. Sąd Najwyższy zważył, co następuje. Podniesiony w kasacji obrońcy zarzut okazał się oczywiście bezzasadny, co skutkowało rozpoznaniem tego nadzwyczajnego środka zaskarżenia i oddaleniem go przez Sąd Najwyższy w trybie wskazanym w przepisie art. 535 § 3 k.p.k. Oczywista bezzasadność kasacji ma bowiem miejsce, gdy już pobieżna analiza podniesionych w niej zarzutów wskazuje, że są one nietrafne i nie mogą doprowadzić do oczekiwanego przez skarżącego rezultatu w postaci wzruszenia zaskarżonego orzeczenia [postanowienie Sądu Najwyższego (dalej SN) z 1 lipca 2021 r. sygn. akt II KK 184/21], a także, gdy skarżący kwestionuje jedynie ustalenia faktyczne, jednak nie pod zarzutem błędu w ich ustaleniu, a pod pozornym zarzutem rażącego naruszenia prawa procesowego (bądź materialnego), sprowadzającym się do polemiki z zebranym i prawidłowo ocenionym sąd materiałem dowodowym, a w sprawie nie wystąpiły uchybienia wymienione w art. 439 k.p.k. II KK 330/26 3 Z uwagi na konstrukcję i treść sformułowanego przez skarżącego kasacyjnie zarzutu, Sąd Najwyższy przypomina, iż nie jest wystarczające samo stwierdzenie, że sąd odwoławczy określonego zarzutu nie rozpoznał, naruszając art. 433 § 2 k.p.k. lub nie rozważył go należycie, czym dopuścił się obrazy art. 457 § 3 k.p.k. Konieczne jest natomiast wykazanie, iż przy dokonywaniu kontroli odwoławczej uchybienie w rzeczywistości zaistniało, a przy tym także opisanie, na czym ono polegało oraz wskazanie, dlaczego stanowi tak rażące naruszenie, że można w swych skutkach przyrównywać je do uchybienia wagi bezwzględnej podstawy odwoławczej. Jedynie literalne przywołanie w formułowanych zarzutach norm art. 433 § 2 k.p.k., (i art. 457 § 3 k.p.k.) sugerujące, iż kasacja dotyczy błędów popełnionych przez sąd odwoławczy, podczas gdy w istocie kwestionowane jest rozstrzygnięcie zawarte w orzeczeniu sądu I instancji nie może zostać potraktowane jako skutecznie podniesiony zarzut kasacyjny. Wyjątkiem jest sytuacja, gdy w toku postępowania odwoławczego doszło do tzw. efektu przeniesienia, czyli zaabsorbowania do orzeczenia sądu ad quem uchybień popełnionych przez sąd pierwszej instancji, w wyniku nierozpoznania lub nienależytego rozpoznania środka odwoławczego. W kasacji winny wówczas zostać podniesione i opatrzone pogłębioną argumentacją zarzuty wskazujące na wadliwe procedowanie tego sądu, w następstwie czego doszło do przeniknięcia uchybienia, którego dopuścił się sąd a quo do orzeczenia sądu drugiej instancji (postanowienie SN z 18 lipca 2024 r. sygn. akt V KK 119/24) Analizując podniesione w kasacji argumenty wspierające podniesiony w niej zarzut w kontekście przebiegu postępowania karnego w niniejszej sprawie oraz treści uzasadnienia wyroku, nie sposób uznać, iż sąd II instancji, dokonując kontroli zaskarżonego apelacją obrońcy orzeczenia, dopuścił się naruszeń art. 433 § 2 k.p.k. i art. 457 § 3 k.p.k. Autor kasacji, choć powierzchownie formułuje zarzut w stosunku do orzeczenia sądu II instancji, w istocie powiela twierdzenia uprzednio podniesione w zwyczajnym środku odwoławczym, który został szeroko i rzetelnie rozważony w toku postępowania odwoławczego, doprowadzając ów Sąd do zaaprobowania sposobu procedowania sprawy przez sąd I instancji w kontekście rzekomego nieprzeprowadzenia narady (s. 9-10 formularza uzasadnienia wyroku) oraz ujawnienia dowodów w oparciu o art. 391 § 1 k.p.k. (s. 25-27 formularza uzasadnienia wyroku)a także oceny wyjaśnień M.T. oraz świadków M.Z., R.K., P.K., A.M., J.K. i K.K. (s. 11-22 formularza uzasadnienia wyroku), a ostatecznie także i II KK 330/26 4 ustaleń faktycznych, w tym, co do okoliczności uczestniczenia oskarżonej w przestępczym procederze nawet w przypadku jej chwilowej nieobecności związanej np. ze zwolnieniem lekarskim (s. 22-25 formularza uzasadnienia wyroku) i prawnokarnej oceny zachowania oskarżonej (s. 28-29 formularza uzasadnienia wyroku), dokonanej przez sąd a quo. W rezultacie przełożyło się to na utrzymanie w mocy zaskarżonego apelacją wyroku. Skarżący natomiast nie sprecyzował, na czym konkretnie miały polegać wyszczególnione w uzasadnieniu kasacji uchybienia w rozpoznaniu wskazanych zarzutów apelacyjnych, zaś jego stanowisko ignorowało odniesienia sądu odwoławczego zawierające analizę ocen i wniosków sądu pierwszej instancji co do ujawnionych w sprawie dowodów, czy też kwestii związanych z przebiegiem postępowania, omówionych na wskazanych powyżej stronach uzasadnienia wyroku, sprowadzając ten nadzwyczajny środek odwoławczy do wybiórczego komentowania fragmentów wywodów sądu ad quem, w oderwaniu od całokształtu rozważań przeprowadzonych w toku postępowania apelacyjnego. Dopełnieniem powyższych rozważań jest utrwalony w orzecznictwie Sądu Najwyższego pogląd, dotyczący wykonania obowiązku z art. 457 § 3 k.p.k. w odniesieniu do zarzutów i wniosków apelacji (art. 433 § 2 k.p.k.). Z jednej strony sposób realizacji tegoż obowiązku jest pochodną jakości i kompletności wywodu zawartego w uzasadnieniu wyroku sądu pierwszej instancji, z drugiej zaś treści zarzutów apelacji oraz argumentacji, która ma wspierać te zarzuty. Jeżeli bowiem sąd pierwszej instancji w swoim uzasadnieniu dokonał wszechstronnej i kompleksowej oceny wszystkich istotnych okoliczności, tak w zakresie ustaleń faktycznych, będących konsekwencją szczegółowo wykazanej oceny materiału dowodowego, jak i w sposób pełny przedstawił argumentację prawną, to oparcie zarzutów apelacji na tych elementach, które były już wszechstronnie i kompleksowo rozważone przez sąd pierwszej instancji, uprawnia sąd odwoławczy do ograniczenia swojego uzasadnienia w znacznym zakresie oraz odesłania do argumentacji przedstawionej przez sąd I instancji, a która dotyczyła kwestii stanowiącej podstawę zarzutu apelacji (postanowienie SN z 11 października 2022 r. sygn. akt V KK 332/22). Zestawiając więc uzasadnienia sporządzone przez sądy obu instancji - traktowanych w zaistniałej sytuacji procesowej jako integralną całość - z zarzutami odwoławczymi w niniejszej sprawie, Sąd Najwyższy nie dopatrzył się braku rzetelności w II KK 330/26 5 przeprowadzonej kontroli apelacyjnej. Uzasadnienie wyroku sądu odwoławczego w pełni zaś odpowiada wymogom określonym w art. 457 § 3 k.p.k. Z tych też względów, Sąd Najwyższy oddalił kasację obrońcy jako oczywiście bezzasadną, co czyniło bezprzedmiotowym rozpoznawanie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego wyroku. Rozstrzygnięcie o obciążeniu skazanego kosztami postępowania kasacyjnego oparto zaś o art. 637a k.p.k. w zw. z art. 636 § 1 k.p.k. [WB] [r.g.]