I KK 224/26

I KK 224/26 POSTANOWIENIE Sąd Najwyższy w składzie: SSN Ryszard Witkowski Dnia 15 września 2026 r. w sprawie J.J. i M.J. skazanych z art. 286 § 1 k.k., po rozpoznaniu w dniu 15 września 2026 r. w Izbie Karnej na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k., kasacji wniesionej przez obrońcę skazanych od wyroku Sądu Okręgowego w Świdnicy z 10 października 2025 r. sygn. akt IV Ka 439/25 zmieniającego wyrok Sądu Rejonowego w Kłodzku z 17 marca 2025 r. sygn. akt II K 916/23; p o s t a n o w i ł: 1. oddalić kasację jako oczywiście bezzasadną; 2. obciążyć skazanych kosztami sądowymi kasacyjnego w częściach na nich przypadających. [WB] postępowania UZASADNIENIE Sąd Rejonowy w Kłodzku wyrokiem z 17 marca 2025 r. sygn. akt II K 916/23 uznał oskarżonych J.J. i M.J. winnymi czynu polegającego na tym, że w okresie od 24 lutego 2021 r. do dnia 8 lutego 2023 r. w S., na terenie województwa dolnośląskiego, działając wspólnie i w porozumieniu, reprezentując spółkę G. Sp. z o.o. doprowadził w celu osiągnięcia korzyści majątkowej do niekorzystnego rozporządzenia mieniem P. w postaci pieniędzy w kwocie 102 296 64 zł za pomocą wprowadzenia w błąd, co do zamiaru i możliwości wywiązania się z umowy zamówienia o numerze [...], polegającej na dostarczeniu na teren budowy zbiornika I KK 224/26 2 przeciwpowodziowego w K. kamienia – granitu o wymiarach 20x40x60mm oraz nie dokonali zwrotu wyżej wymienionych środków pieniężnych, odpowiadających wartości niezrealizowanych dostaw, czym działali na szkodę P. Sp. z o.o. Oddział w Polsce z siedzibą w W., tj. przestępstwa z art. 286 § 1 k.k. i za to na podstawie tego przepisu wymierzył J.J. karę 10 (dziesięciu) miesięcy pozbawienia wolności, a M.J. karę 1 (jednego) roku i 2 (dwóch) miesięcy pozbawienia wolności (pkt I wyroku). Ponadto sąd I instancji na podstawie art. 46 § 1 k.k. orzekł wobec oskarżonych obowiązek solidarnego naprawienia szkody wyrządzonej przestępstwem poprzez zapłatę na rzecz pokrzywdzonego P. Sp. z o.o. Oddział w Polsce z siedzibą w W. kwoty 102 296,64 (sto dwa tysiące dwieście dziewięćdziesiąt sześć i 64/100) złotych. Sąd Okręgowy w Świdnicy wyrokiem z 10 października 2025 r. sygn. akt IV Ka 439/25 na skutek apelacji wniesionej przez obrońcę oskarżonych zmienił zaskarżony wyrok w ten sposób, że przyjął, iż oskarżeni J.J. i M.J. dopuścili się czynu przypisanego im w pkt I dyspozycji w okresie od 24 lutego 2021 r. do 13 sierpnia 2021 r. (pkt I ppkt 1 wyroku) oraz uchylił rozstrzygnięcie zawarte w pkt II dyspozycji (pkt I ppkt 2 wyroku), w pozostałym zaś zakresie zaskarżony wyrok utrzymał w mocy (pkt II wyroku). Kasację od wyroku Sądu Okręgowego wywiódł obrońca skazanych, który zaskarżonemu orzeczeniu zarzucił następujące uchybienia: 1. naruszenia art. 439 §1 pkt 2 k.p.k. w zw. z art. 45 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, art. 6 ust. 3 Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności, art. 47 Karty Praw Podstawowych Unii Europejskiej oraz art. 19 ust. 1 Traktatu o Unii Europejskiej poprzez nienależyte obsadzenie Sądu II instancji rozpoznającego przedmiotową sprawę, w składzie którego uczestniczyła SSO X. Y. powołana do pełnienia urzędu sędziego Sądu Okręgowego w Świdnicy na podstawie postanowienia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia [...] 2024 r. o powołaniu do pełnienia urzędu na stanowisko sędziego o numerze 1130.[…].2024 (Monitor Polski z 2024 r. poz. […]) na wniosek złożony przez Krajową Radę Sądownictwa (uchwała nr […] z dnia […] 2024 r.) ukształtowaną w trybie określonym przepisami ustawy z dnia 8 grudnia 2017 r. o zmianie ustawy o Krajowej Radzie Sądownictwa oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2018 r., I KK 224/26 3 poz. 3 ze zm.) co doprowadziło do wydania wyroku przez sąd niespełniający wymogu konstytucyjnego, konwencyjnego i unijnego „sądu ustanowionego ustawą, bezstronnego, niezależnego i niezawisłego”; ewentualnie, w razie nieuwzględnienia podniesionego powyżej zarzutu; 1. rażącego naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na treść orzeczenia tj. art. 433 § 2 k.p.k. w zw. z art. 457 § 3 k.p.k. i art.7 k.p.k. oraz art. 4 k.p.k. polegające na arbitralnym zaakceptowaniu przez Sąd odwoławczy nieprawidłowej oceny materiału dowodowego poczynionej przez Sąd I instancji i brak należytej kontroli odwoławczej zastosowania art. 7 k.p.k. poprzez tendencyjne i arbitralne powoływanie się na poprawność oceny dowodów dokonanej przez Sąd I instancji i pominiecie, iż Sąd meriti dokonał ustaleń faktycznych niemających oparcia w całości zgromadzonego materiału dowodowego, a nie uwzględnił podczas oceny materiału dowodowego korzystnych dla skazanych okoliczności, a co więcej wywiódł twierdzenia nieodpowiadające zasadom do świadczenia życiowego w zakresie specyfiki prowadzenia działalności gospodarczej, a nadto Sąd II instancji odniósł się do zarzutu naruszenia art. 7 k.p.k. i przedstawionej argumentacji jedynie poprzez odesłanie do stanowiska (pisemnych motywów wyroku) Sądu Rejonowego w Kłodzku i arbitralnego stwierdzenia, iż argumentacja sądu orzekającego czyni zadość kryteriom określonym w art. 7 k.p.k., 2. rażącego naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć wpływ na treść orzeczenia, tj. art. 433 § 2 k.p.k. w zw. z art. 457 § 3 k.p.k. w zw. z art. 170 § 1 pkt 2 k.p.k. polegającego na nierzetelnym rozpoznaniu zarzutu naruszenia art. 170 § 1 pkt 2 k.p.k. w zw. z art. 94 § 1 pkt 5 k.p.k. w zw. z art. 98 § 1 k.p.k. w zw. z art. 6 k.p.k. poprzez brak odniesienia się do argumentu apelacji, iż w toku postępowania przed Sądem I instancji nie został przeprowadzony dowód z przesłuchania świadków K.J. oraz A.G., a przeprowadzenie tychże dowodów pozwoliłoby na wszechstronne wyjaśnienie przedmiotowej sprawy. Podnosząc powyższe zarzuty, obrońca wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Sądowi Okręgowemu w Świdnicy do I KK 224/26 4 ponownego rozpoznania. Jednocześnie obrońca zawarł w kasacji wniosek o wstrzymania wykonania zaskarżonego wyroku. W odpowiedzi prokurator wniósł o oddalenie kasacji obrońcy jako oczywiście. Sąd Najwyższy zważył, co następuje. Podniesione w kasacji obrońcy zarzuty okazały się oczywiście bezzasadne, co skutkowało jej rozpoznaniem i oddaleniem przez Sąd Najwyższy w trybie wskazanym w przepisie art. 535 § 3 k.p.k. Rozważania należy rozpocząć od przypomnienia, że przepis art. 439 k.p.k. ma charakter wyjątkowy, z uwagi na fakt, że zaistnienie jednej z taksatywnie wymienionych w nim przyczyn obliguje sąd do orzekania poza granicami zaskarżenia i podniesionych zarzutów oraz niezależnie od wpływu uchybienia na treść wyroku. Niewątpliwie każde z uchybień wskazanych w art. 439 § 1 k.p.k. narusza prawo do rzetelnego procesu. Sąd Najwyższy zauważa, iż w postępowaniu nie wystąpiła sugerowana przez obrońcę nienależyta obsada składu Sądu I instancji stanowiąca negatywną przesłankę procesową, w rozumieniu art. 439 § 1 pkt 2 k.p.k. Obrońca skazanej rzekome zaistnienie bezwzględnej przyczyny odwoławczej połączył z obecnością w składzie orzekającym Sądu Okręgowego w Świdnicy sędzi X. Y., czyli sędziego powołanego przez Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej na wniosek Krajowej Rady Sądownictwa w procedurze ukształtowanej według ustawy z dnia 8 grudnia 2017 r. o zmianie ustawy o Krajowej Radzie Sądownictwa oraz niektórych innych ustaw (Dz.U.2018.3 ze zm.), niespełniającej w opinii skarżącego, kryteriów niezawisłości ze względu na strukturalną wadę w procesie powołania jej na stanowisko sędziowskie. Niemniej, odnosząc się do takiego zarzutu i towarzyszącej mu argumentacji, zauważyć należy, iż moc wiążąca przywołanej przez skarżącego uchwały Sądu Najwyższego z 23 stycznia 2020 r. sygn. akt BSA I 41101/20 została uchylona wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego (dalej TK) z 20 kwietnia 2020 r. w sprawie U 2/20 (M.P.2020.376)., co powoduje, iż Sąd Najwyższy orzekający w niniejszej sprawie, w świetle treści art. 190 ust. 1 Konstytucji RP nie był nią związany. W świetle przywołanego art. 190 ust. 1 Konstytucji RP orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego I KK 224/26 5 mają bowiem moc powszechnie obowiązującą i są ostateczne. Wobec tego żaden sąd nie jest uprawniony do prowadzenia postępowania zmierzającego do wzruszenia orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego, jak też samodzielnego podważania obowiązywania jego wyroków. Abstrahując od tego, podobnie jak nawiązująca do niej treściowo uchwała Sądu Najwyższego (dalej SN) z 2 czerwca 2022 r. sygn. akt I KZP 2/22, wskazywała ona, iż dla udowodnienia zaistnienia nienależytej obsady sądu każdorazowo konieczne jest wykazanie in concreto (z czego zdaje sobie sprawę autorka, formułując powyższy zarzut kasacyjny), że sędzia nie gwarantuje, chociażby minimalnego standardu bezstronności i niezawisłości, a przywołana instytucjonalna wadliwość miała wpływ na sposób rozstrzygnięcia. W konsekwencji potencjalne naruszenie standardu rozpoznania sprawy przez niezawisły i bezstronny sąd w konkretnej sprawie winno być rozpatrywane w kategoriach innego rażącego naruszenia prawa (względna przyczyna odwoławcza; postanowienie SN z 30 listopada 2022 r. sygn. II KK 468/22). Innymi słowy, w myśl przedstawionej w uchwale wykładni, może to zaistnieć, gdy wadliwość procesu powoływania sędziego prowadzi, w konkretnych okolicznościach, do naruszenia standardu niezawisłości i bezstronności w rozumieniu art. 45 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, art. 47 Karty Praw Podstawowych Unii Europejskiej oraz art. 6 ust. 1 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności. Sam zaś udział w tej procedurze wyklucza przyjęcie a priori nienależytej obsady sądu, a co za tym idzie zaistnienia bezwzględnej przyczyny odwoławczej wymienionej w art. 439 § 1 pkt 1 i 2 k.p.k. Wymagana jest bowiem wnikliwa analiza osoby sędziego w kontekście postępowania nominacyjnego oraz jego postawy w toku postępowania. Powoduje to, iż okoliczności mogące mieć wpływ na bezstronność sędziego w danej sprawie, muszą zostać wykazane za pomocą faktów. Zarzut postawiony w kasacji nie mógł zatem okazać się skuteczny, gdyż skarżący nie wskazał na istnienie okoliczności uzasadniających wątpliwości, że proces powołania wskazanej ww. sędzi Sądu Okręgowego, prowadził in concreto do naruszenia konstytucyjnego i konwencyjnego standardu niezawisłości i bezstronności sądu. Zdaniem Sądu Najwyższego orzekającego w niniejszym składzie, bezwzględne przyczyny odwoławcze, skutkujące przecież koniecznością uwzględniania z urzędu i to niezależnie od granic zaskarżenia i podniesionych zarzutów oraz ich wpływu na treść orzeczenia, wymagają, aby do tego grona zaliczać jedynie stany o obiektywnym i łatwo weryfikowalnym charakterze. Gdyby bowiem wspomniane konsekwencje miało I KK 224/26 6 wywoływać uchybienie, którego stwierdzenie wymagałoby przeprowadzenia wielopłaszczyznowych i wysoce ocennych analiz, prawo stron procesu karnego do przewidywalności działań organów procesowych oraz własnej sytuacji procesowej, nawet po uprawomocnieniu się orzeczenia, zostałoby w sposób istotny ograniczone, przekładając się na istotne ograniczenie gwarancji procesowych, w tym te związane z prawem do zaskarżenia orzeczenia, czy uzyskania pewnego, wiążącego rozstrzygnięcia. Próba oceny przeprowadzenia owej analizy pod kątem niezawisłości i bezstronności z punktu widzenia art. 439 § 1 pkt 1 i 2 k.p.k. w istocie zmierza do relatywizacji bezwzględnych przyczyn odwoławczych, które są albo ich nie ma i nie podlegają one ocenie z punktu widzenia natężenia (por. postanowienie SN z 28 grudnia 2022 r. sygn. akt. IV KK 477/22). Każdy bowiem sąd, dysponując własnym atrybutem niezawisłości, inaczej może postrzegać i oceniać kwestię spełnienia minimalnego standardu bezstronności i niezawisłości. Strony postępowania w takim stanie rzeczy nie będą miały wówczas pewności co do wyników takiej oceny, co istotnie zaprzecza procesowej skuteczności bezwzględnych przyczyn odwoławczych w sposób zdefiniowany przez ustawodawcę i ugruntowane dotychczas orzecznictwo. Na tym zaś tle wskazać należy, że celem i wartością demokratycznego państwa jest zapewnienie bezpieczeństwa prawnego i pewności obrotu prawnego, immanentnie powiązanego z jednolitością stosowania prawa przez sądy (zob. wyrok TK z 13 października 2015 r. sygn. akt SK 63/12). Powyższe stwierdzenie jest tym bardziej adekwatne w kontekście bezwzględnych przyczyn odwoławczych, które powinny być oczywiste, łatwo dostrzegalne, a przez to możliwie jednolicie stosowane w orzecznictwie. Tymczasem skarżąca nie podniosła żadnych zarzutów osobistych pod adresem sędzi X. Y. jako członka składu orzekających w ww. sprawie, wykazujących, iż podczas rozpoznania sprawy była ona poddana jakimkolwiek naciskom, czy choćby sugestiom ze strony czynników zewnętrznych, albo nie zachowała wymaganej bezstronności, czy obiektywizmu. Odnosząc powyższe do sformułowanej przez skarżącego argumentacji, Sąd Najwyższy w realiach tej sprawy nie dopatrzył się żadnego związku między okolicznościami powołania sędziego na urząd a samym rozstrzygnięciem sprawy, w szczególności by wywarły one jakikolwiek negatywny wpływ na sposób rozpoznania sprawy sygn. IV Ka 439/25 Sądu Okręgowego w Świdnicy. W rozważanym kontekście nie ma zatem mowy o uchybieniach wymienionych w art. 439 § 1 pkt 2 k.p.k. I KK 224/26 7 Nawiązując do powyższego, Sąd Najwyższy w tym składzie nie podziela stanowiska, iż udział w rozpoznaniu sprawy sędziego, który na ten urząd został powołany na wniosek Krajowej Rady Sądownictwa ukształtowanej przepisami ustawy z dnia 8 grudnia 2017 r. o zmianie ustawy o Krajowej Radzie Sądownictwa oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2018 r. poz. 3), wywołuje sam przez się i w każdym przypadku stan nienależytej obsady sądu w rozumieniu art. 439 § 1 pkt 2 k.p.k. (tak też wyroki Trybunału Konstytucyjnego: z 21 listopada 2021 r. w sprawie K 6/21 i z 10 marca 2022 r. w sprawie K 7/21, zakazujące wykorzystywanie art. 6 ust. 1 EKPCz jako przesłanki ustalenia standardu prawa do sądu, a co za tym idzie kontroli prawidłowości przebiegu procedury nominacyjnej i jej wpływu na skuteczność powołania, a zatem oceny wykonywania przez Prezydenta RP prerogatywy konstytucyjnej z art. 179 w związku z art. 144 ust. 3 pkt 17 Konstytucji RP (K 7/21). W konsekwencji wykluczających kwestionowanie samego votum sędziowskiego nawet w części, które stanowi nieodłączny element wykonywania władzy sędziowskiej (zob. wyrok Trybunału Konstytucyjnego z 4 marca 2020 r. w sprawie P 22/19). Stanowisko takie znalazło pełne potwierdzenie w wyroku Trybunału Konstytucyjnego z 22 września 2026 r. w sprawie K 21/26, w którym stwierdzono ostatecznie, iż przepisy wprowadzające tzw. test niezawisłości i bezstronności sędziów sądów powszechnych, wojskowych oraz Sądu Najwyższego są niezgodne z Konstytucją RP, usuwając całkowicie z polskiego porządku prawnego mechanizm, który pozwalał na badanie wymogów niezależności sędziego z uwzględnieniem okoliczności towarzyszących jego powołaniu. Mechanizm testu prowadził bowiem do sytuacji, w której sędzia posiada formalny urząd, ale zostaje faktycznie pozbawiony możliwości sądzenia, co stanowi niedopuszczalną „inwersję pojęciową” i ogranicza prawa sędziów do wykonywania zawodu. Zdaniem TK państwo nie może najpierw stworzyć ścieżki awansu i dopuścić sędziego do urzędu, a następnie – z powodu zmiany oceny politycznej czy prawnej – stosować mechanizmów kwestionujących jego status. Tymczasem powołanie sędziego przez Prezydenta RP jest aktem osobistym, definitywnym i niepodlegającym kontroli sądowej. Podważanie tego aktu poprzez procedurę testową narusza zasadę nieusuwalności sędziów (art. 180 Konstytucji). Analizując zaś zarzut z pkt II kasacji i wspierającą go argumentację w kontekście przebiegu postępowania karnego w niniejszej sprawie oraz treści uzasadnienia wyroku nie sposób uznać, iż sąd II instancji, dokonując kontroli I KK 224/26 8 zaskarżonego apelacją obrońcy orzeczenia, dopuścił się naruszeń art. 433 § 2 k.p.k. w zw. z art. 457 § 3 k.p.k. Skarżący kasacyjnie nie konkretyzuje bowiem, które z przedstawionych stanowisk i wywodów sądu odwoławczego związanych z rozpoznaniem zarzutu apelacyjnego dot. obrazy art. 7 k.p.k. nie spełnia wymogów rzetelności. Twierdzenia skarżącego zawarte w kasacji są bowiem jedynie ogólnikowym sprzeciwem wobec braku zmiany rozstrzygnięcia powziętego przez sąd I instancji, zgodnie z oczekiwaniem obrony. Sąd Najwyższy przypomina, iż nie jest wystarczające samo stwierdzenie, że sąd odwoławczy określonego zarzutu nie rozpoznał, naruszając art. 433 § 2 k.p.k. lub rozpoznał go nierzetelnie, czym dopuścił się obrazy art. 457 § 3 k.p.k. Konieczne jest natomiast wykazanie, iż przy dokonywaniu kontroli odwoławczej uchybienie w rzeczywistości zaistniało, a przy tym także opisanie, na czym ono polegało oraz wskazanie, dlaczego stanowi tak rażące naruszenie, że można w swych skutkach przyrównywać je do uchybienia wagi bezwzględnej podstawy odwoławczej. Jedynie literalne przywołanie w formułowanych zarzutach norm art. 433 § 2 k.p.k. sugerujące, iż kasacja dotyczy błędów popełnionych przez sąd odwoławczy, podczas gdy w istocie kwestionowane jest rozstrzygnięcie zawarte w orzeczeniu sądu I instancji nie może zostać potraktowane jako skutecznie podniesiony zarzut kasacyjny. Wyjątkiem jest sytuacja, gdy w toku postępowania odwoławczego doszło do tzw. efektu przeniesienia, czyli zaabsorbowania do orzeczenia sądu ad quem uchybień popełnionych przez sąd pierwszej instancji, w wyniku nierozpoznania lub nienależytego rozpoznania środka odwoławczego. W kasacji winny wówczas zostać podniesione i opatrzone pogłębioną argumentacją zarzuty wskazujące na wadliwe procedowanie tego sądu, w następstwie czego doszło do przeniknięcia uchybienia, którego dopuścił się sąd a quo do orzeczenia sądu drugiej instancji (postanowienie SN z 18 lipca 2024 r. sygn. akt V KK 119/24). Jak wynika zaś z treści uzasadnienia zaskarżonego kasacją wyroku, Sąd Okręgowy bardzo szczegółowo odniósł się do zarzutu apelacyjnego zarzutu uchybienia art. 7 k.p.k., czego przejawem są rozważania odnoszące się nie tylko do treści umowy łączącej G. Spółka z o.o. z pokrzywdzonym P., ale także do zeznań poszczególnych świadków ze wskazaniem wniosków płynących z przywołanych depozycji oraz na korelację tych dowodów prowadzącą do ustaleń faktycznych w kształcie przyjętym przez sąd meriti (s. 8-9 formularza uzasadnienia wyroku). Tak przeprowadzone I KK 224/26 9 rozważania czynią zadość obowiązkom sądu odwoławczego zakreślonym przez art. 433 § 2 k.p.k. i art. 457 § 3 k.p.k. W odniesieniu zaś do zarzutu z pkt III kasacji stwierdzić należy, iż również jest on bezzasadny. Zauważyć po pierwsze należy, iż kwestia nieprzesłuchania świadków stanowiła część apelacyjnego zarzutu obrońcy dotyczącego obrazy art. 7 k.p.k. Ów zarzut natomiast został, jak już zauważono powyżej wyczerpująco omówiony. W swoich wywodach sąd ad quem, powołując się na konkretne fragmenty uzasadnienia wyroku sądu meriti wykazał, dlaczego ujawniony w toku postępowania sądowego materiał dowodowy w przedmiotowej sprawie był kompletny i wyczerpujący oraz które z jego elementów należało obdarzyć walorem wiarygodności, a którym tego przymiotu odmówić (s. 8-9 formularza uzasadnienia wyroku). Apelacja zaś nie zawierała wniosku w przedmiocie przeprowadzenia dowodów z przesłuchania świadków K.J. i A.G. Wobec więc braku wniosku strony w tym zakresie oraz żądania uniewinnienia sformułowanego w apelacji, nie sposób uznać, iż przeprowadzone przez sąd rozważania związane z kontrolą instancyjną zaskarżonego orzeczenia, wywołaną przez obrońcę, zostały przeprowadzone w sposób nierzetelny. Skoro bowiem rozważania sądu odwoławczego zawierają stanowisko tego sądu co do jakości postępowania dowodowego i jego kompletności, a przy tym wykazują polemiczność i wybiórczość twierdzeń obrony co do wiarygodności wyjaśnień J.J. i M.J. na tle całokształtu zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, to brak odniesienia do tej konkretnej odmowy przesłuchania wskazanych przez skarżącego osób, nie może stanowić uchybienia mającego cechy rażącego a jednocześnie istotnego, dla zaskarżonego orzeczenia. Podkreślić w tym miejscu należy, iż nie każde naruszenie prawa stwierdzone w wyroku sądu odwoławczego kwalifikuje się do uznania go za skuteczną podstawę kasacji. Musi być ono "rażące", a więc nie tylko, rzucające się w oczy, oczywiste, poważne, ale przy tym także mogące mieć "istotny", a więc nie jakikolwiek, wpływ na treść zaskarżonego wyroku (art. 523 § 1 k.p.k.). To w gestii skarżącego leży wykazanie zaistnienia, obu tych - kumulatywnie wymaganych - cech, warunkujących możliwość uznania wykazanego uchybienia za skuteczną podstawę kasacji (art. 526 § 1 k.p.k.). Samo deklarowanie takich cech pośród zgłaszanych uchybień, nie jest jednak wystarczające, albowiem należy przy tym wykazać - odwołując się do konkretnych okoliczności danej sprawy - z czego ten "rażący" charakter miał wynikać i w oparciu o co należy przyjąć, że uchybienie to I KK 224/26 10 mogło mieć aż "istotny" wpływ na treść wyroku (zob. postanowienie SN z 7 listopada 2023 r. sygn. akt III KK 267/23 i cyt. tam orzecznictwo). Nadmienić należy, iż zakres postępowania dowodowego pozostaje w dyskrecjonalnej właściwości sądów powszechnych, które zgodnie z zasadą autonomii orzeczniczej i ekonomiki procesowej samodzielnie decydują, które dowody należy przeprowadzić. Ma to związek z tym, iż w polskim systemie prawnym sąd nie ma obowiązku przeprowadzania wszystkich dowodów zgłoszonych przez strony, a jedynie te, które mają istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy. To skład orzekający decyduje, czy zgromadzony materiał jest już "konieczny i wystarczający" do wydania sprawiedliwego i merytorycznego wyroku. Ocena zatem tego zarzutu przez pryzmat przywołanych wyżej przesłanek z art. 523 § 1 k.p.k. prowadzi do zasadnej konstatacji, iż kasacyjnie pozbawiony jest on doniosłości prawnej, albowiem skarżący nie wykazał, iż następstwem jego uwzględnienia będzie wydanie orzeczenia odmiennego co do istoty. Dopełnieniem powyższych rozważań związanych z omówieniem zarzutu z pkt II i III kasacji jest utrwalony w orzecznictwie Sądu Najwyższego pogląd, dotyczący wykonania obowiązku z art. 457 § 3 k.p.k. w odniesieniu do zarzutów i wniosków apelacji (art. 433 § 2 k.p.k.). Z jednej strony sposób realizacji tegoż obowiązku jest pochodną jakości i kompletności wywodu zawartego w uzasadnieniu wyroku sądu pierwszej instancji, z drugiej zaś treści zarzutów apelacji oraz argumentacji, która ma wspierać te zarzuty. Jeżeli bowiem sąd pierwszej instancji w swoim uzasadnieniu dokonał wszechstronnej i kompleksowej oceny wszystkich istotnych okoliczności, tak w zakresie ustaleń faktycznych, będących konsekwencją szczegółowo wykazanej oceny materiału dowodowego, jak i w sposób pełny przedstawił argumentację prawną, to oparcie zarzutów apelacji na tych elementach, które były już wszechstronnie i kompleksowo rozważone przez sąd pierwszej instancji, uprawnia sąd odwoławczy do ograniczenia swojego uzasadnienia w znacznym zakresie oraz odesłania do argumentacji przedstawionej przez sąd I instancji, a która dotyczyła kwestii stanowiącej podstawę zarzutu apelacji (postanowienie SN z 11 października 2022 r. sygn. akt V KK 332/22). Zestawiając więc uzasadnienia sporządzone przez sądy obu instancji - traktowanych w zaistniałej sytuacji procesowej jako integralną całość - z zarzutami odwoławczymi w niniejszej sprawie, Sąd Najwyższy nie dopatrzył się braku rzetelności w przeprowadzonej kontroli apelacyjnej. I KK 224/26 11 Uzasadnienie wyroku sądu odwoławczego w pełni odpowiada wymogom określonym w art. 457 § 3 k.p.k. Z tych też względów, Sąd Najwyższy oddalił kasację obrońcy jako oczywiście bezzasadną, co czyniło bezprzedmiotowym rozpoznawanie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego wyroku. Rozstrzygnięcie o obciążeniu skazanych kosztami sądowymi postępowania kasacyjnego w częściach na nich przypadających oparto zaś o art. 637a k.p.k. w zw. z art. 636 § 1 k.p.k. [WB] [r.g.] Ryszard Witkowski