I CSK 3279/25

I CSK 3279/25 POSTANOWIENIE Sąd Najwyższy w Izbie Cywilnej w składzie: SSN Beata Janiszewska 21 lipca 2026 r. na posiedzeniu niejawnym 21 lipca 2026 r. w Warszawie w sprawie z wniosku O.K. z udziałem J.B., D.K., W.K., P.K., H.K., J.K. i M.M. o stwierdzenie nabycia spadku, na skutek skargi kasacyjnej O.K. od postanowienia Sądu Okręgowego w Tarnowie z 4 marca 2025 r., I Ca 677/24, 1. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania, 2. zasądza od O.K. na rzecz M.M. kwotę 360 (trzysta sześćdziesiąt) złotych z odsetkami w wysokości odsetek ustawowych za opóźnienie w spełnieniu świadczenia pieniężnego, za czas po upływie tygodnia od dnia doręczenia niniejszego orzeczenia zobowiązanemu do dnia zapłaty, tytułem kosztów postępowania kasacyjnego. [J.T.] I CSK 3279/25 2 UZASADNIENIE Wnioskodawczyni O.K. wniosła skargę kasacyjną od postanowienia Sądu Okręgowego w Tarnowie, którym oddalono apelacje skarżącej oraz J.B., D.K., W.K., P.K. i H.K. od postanowienia Sądu pierwszej instancji wydanego w sprawie o stwierdzenie nabycia spadku prowadzonej z udziałem także M.M. i J.K. Sąd Najwyższy zważył, co następuje: Jako przyczynę przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania skarżąca wskazała oczywistą zasadność skargi. Przedstawiła przy tym wywód odnoszący się do niesłusznego – zdaniem wnioskodawczyni – pominięcia wniosku o przeprowadzenie (kolejnego) dowodu z art. 286 k.p.c. na okoliczności stanu zdrowia spadkodawcy w chwili sporządzenia testamentu z 11 marca 2019 r. Skarżąca zawarła przy tym obszerny wywód, w którym zobrazowała tok czynności związanych z przeprowadzeniem dowodu z opinii biegłego oraz motywy zgłoszenia kolejnych wniosków o sporządzenie opinii oraz przedstawiła własną ocenę co do nietrafności stanowiska Sądu drugiej instancji o braku potrzeby przeprowadzenia tego dowodu. Wnioskodawczyni stwierdziła również, że Sąd Okręgowy błędnie podał jako podstawę pominięcia tego dowodu art. 381 k.p.c., choć wniosek o jego przeprowadzenie nie był spóźniony, jako że zgłaszano go już w postępowaniu przed Sądem pierwszej instancji. Oparcie wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania na przesłance z art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. wymaga wykazania niewątpliwej, widocznej prima facie sprzeczności przyjętej przez Sąd drugiej instancji wykładni lub zastosowania prawa z brzmieniem przepisów lub powszechnie przyjętymi regułami interpretacji prawa. Wnoszący skargę powinien więc zawrzeć w uzasadnieniu wniosku wywód prawny wyjaśniający, w czym wyraża się "oczywista zasadność" skargi i przedstawić odpowiednie argumenty (zob. postanowienie SN z 5 września 2008 r., I CZ 64/08). Do przyjęcia skargi do rozpoznania na podstawie wskazanej przyczyny kasacyjnej nie jest wystarczające samo kwalifikowane naruszenie prawa przez Sąd drugiej instancji. W art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. mowa bowiem o oczywistej zasadności I CSK 3279/25 3 skargi, a nie o trafności zarzutu. Przytoczone przez skarżącego okoliczności powinny zatem jednoznacznie wskazywać na to, że w zasadniczym postępowaniu skarga kasacyjna zostanie rozstrzygnięta na korzyść strony, która ją wniosła (zob. postanowienie SN z 10 maja 2019 r., I CSK 768/18). Uzasadnienie wniosku skarżącej wymaganiom tym nie odpowiada. Zasadnicza część tego wywodu sprowadza się do przedstawienia toku postępowania i nie jest nakierowana na wyeksponowanie konkretnych uchybień po stronie Sądu drugiej instancji. O wystąpieniu naruszeń mających przekonywać o oczywistej zasadności skargi kasacyjnej nie świadczą twierdzenia o lakoniczności i niepełności opinii, wsparte opisanym w skardze kasacyjnej przekonaniem, że niektórzy uczestnicy już w postępowaniu przed Sądem pierwszej instancji uważali, iż z uwagi na złożoność badanej materii powinien być przeprowadzony dowód z opinii instytutu (konkretnie: I. w W.). Stanowisko Sądu Okręgowego zostało obszernie uargumentowane na s. 17-22 uzasadnienia zaskarżonego postanowienia. Samo to, że uczestniczka postępowania nie zgadza się z opinią biegłego, a wobec dokonanej przez Sąd oceny wyników postępowania dowodowego oczekuje podjęcia w tym zakresie dalszych czynności, nie oznacza, że Sąd Okręgowy powinien był skorzystać z możliwości unormowanej w art. 286 k.p.c. Tylko na marginesie należy zauważyć, że zwięzłość opinii (k. 586) nie może być utożsamiana z jej lakonicznością, a w tym miejscach, w których biegły dla wykonania opinii sięga do dowodów osobowych, zawsze do Sądu należy – dokonywana z uwzględnieniem tego kontekstu – ocena wartości merytorycznej opinii. Wywody zawarte na s. 3-5 skargi kasacyjnej nie wskazują więc na zaistnienie takich uchybień po stronie Sądu drugiej instancji, które świadczyłyby o oczywistej zasadności wywiedzionego obecnie środka zaskarżenia. Odmiennie ocenić można by jedynie wskazanie na brak podstaw do zastosowania w sprawie art. 381 k.p.c. – przywołany ostatnio przepis rzeczywiście nie powinien był stanowić podstawy pominięcia spornego dowodu. Rzecz jednak w tym, że Sąd Okręgowy obszernie uzasadnił, dlaczego uważał ten dowód za zbędny, natomiast w sprawie nie wyjaśniono, dlaczego samo podanie wadliwej I CSK 3279/25 4 podstawy prawnej postanowienia dowodowego mogłoby mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 3983 § 1 pkt 2 k.p.c.), a tym bardziej – prowadzić do wniosku o oczywistej zasadności skargi kasacyjnej. Kierując się przedstawionymi względami, Sąd Najwyższy uznał, że z motywów skargi kasacyjnej nie wynika, by zachodziły przyczyny określone w art. 3989 § 1 k.p.c., co uzasadniało odmowę przyjęcia tej skargi do rozpoznania. O kosztach orzeczono, mając na względzie sporne interesy uczestników postępowania, ich wysokość ustalając na podstawie § 6 pkt 2 w zw. z § 10 ust. 4 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie. Z uwagi na powyższe, na podstawie art. 3989 § 1 w zw. z art. 13 § 2 k.p.c., orzeczono, jak w sentencji postanowienia. [J.T.] [SOP]