I CSK 3073/25

I CSK 3073/25 POSTANOWIENIE Sąd Najwyższy w Izbie Cywilnej w składzie: SSN Beata Janiszewska 21 lipca 2026 r. na posiedzeniu niejawnym 21 lipca 2026 r. w Warszawie w sprawie z powództwa A.K. i K.K. przeciwko Bank spółce akcyjnej w W. o ustalenie i zapłatę, na skutek skargi kasacyjnej Bank spółki akcyjnej w W. od wyroku Sądu Apelacyjnego w Łodzi z 28 maja 2025 r., I ACa 2980/23, 1. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania, 2. zasądza od Bank spółki akcyjnej w W. na rzecz A.K. i K.K. kwotę 2 700 (dwa tysiące siedemset) złotych z odsetkami w wysokości odsetek ustawowych za opóźnienie w spełnieniu świadczenia pieniężnego, za czas po upływie tygodnia od dnia doręczenia niniejszego orzeczenia zobowiązanemu do dnia zapłaty, tytułem kosztów postępowania kasacyjnego. [J.T.] I CSK 3073/25 2 UZASADNIENIE Pozwany Bank S.A. w W. (dalej: bank) wniósł skargę kasacyjną od wyroku Sądu Apelacyjnego w Łodzi, którym oddalono w istotnej części apelację skarżącego od wyroku Sądu pierwszej instancji wydanego w sprawie o ustalenie i zapłatę toczącej się z powództwa A.K. i K.K. Sąd Najwyższy zważył, co następuje: We wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania bank wskazał na występowanie w sprawie istotnych zagadnień prawnych (art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c.), postawionych jako pytania, których forma oraz treść uzasadniają przytoczenie ich tu in extenso. Pierwsze z pytań dotyczyło tego, czy „Sąd II instancji orzekający w sprawie w momencie wyrokowania obowiązany jest uwzględnić stan faktyczny i prawny (stan rzeczy) istniejący w chwili zamknięcia rozprawy co do rzeczywistej wartości należnych Stronie Powodowej świadczeń pieniężnych, a który jest mu znany i dać temu wyraz w sentencji wydawanego Wyroku orzekając co do istoty w sytuacji, gdy o tymże stanie rzeczy w sposób klarowny informuje na kartach sporządzonego przezeń Uzasadnienia”. Drugie pytanie dotyczyło tego, czy „Sąd II instancji orzekający w sprawie, który dokonał prawidłowych ustaleń faktycznych i prawnych w sprawie dostrzegając poważne uchybienia w tym zakresie po stronie Sądu I instancji co do rzeczywistej wysokości świadczenia nienależnego, którego ma prawo domagać się Strona Powodowa, a czemu dał wyraz na kartach sporządzonego przezeń Uzasadnienia może nie uwzględnić w pełni tego stanu rzeczy w sentencji wydawanego przezeń Wyroku, nie zmieniając w sposób dostateczny Wyroku Sądu I instancji co do wysokości świadczenia nienależnego zasądzonego na rzecz Strony Powodowej”. Trzecie pytanie dotyczyło z kolei tego, czy „Sąd II instancji orzekający w sprawie, który dokonał prawidłowych ustaleń faktycznych i prawnych i celnie uchwycił doniosłe błędy w tychże ustaleniach faktycznych i prawnych po stronie Sądu I instancji co do wysokości kwoty świadczenia nienależnego, która winna być I CSK 3073/25 3 zasądzona na rzecz Strony Powodowej, a czemu dał wyraz sporządzając uzasadnienie do wydawanego przez siebie Wyroku zmieniającego Wyrok Sądu I instancji, może w tymże Wyroku zmieniającym Wyrok Sądu I instancji uwzględnić jedynie ułamkową część owych dostrzeżonych błędów po stronie Sądu I instancji, chociaż z tegoż Uzasadnienia wynika, iż Wyrok Sądu I instancji winien być zmieniony w większym zakresie” (wszystkie cytowane pytania – s. 4-5 skargi kasacyjnej). Natura przyczyny kasacyjnej z art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c. była już przedmiotem bardzo licznych wypowiedzi Sądu Najwyższego i została szczegółowo omówiona m.in. w postanowieniu SN z 31 marca 2025 r., I CSK 963/24, wydanym w sprawie z udziałem pozwanego. Ponowne jej wyjaśnianie jest zatem zbędne. Wskazana przez bank przyczyna kasacyjna nie zaistniała w sprawie. Wstępnie należy wskazać, że treść postawionych przez bank pytań jest niezwykle rozbudowana, a mimo to – nie wykazuje ich związku ze sprawą. Pozostała, bardzo obszerna część uzasadnienia wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania, również nie zawiera konkretnego odniesienia się do okoliczności sprawy. Można jedynie przypuszczać, że skarżący nawiązuje do wskazania przez Sąd Apelacyjny, że Sąd Okręgowy zasądził od pozwanego na rzecz powodów kwotę wskazaną w pozwie, choć kwota ta nie odpowiada wartości wynikającej ze zsumowania kwot wskazanych w zaświadczeniu banku o wysokości dokonywanych przez powodów spłat. Sąd drugiej instancji stwierdził bowiem, że „[…] wyrok Sądu I instancji wymagał […] niewielkiej zmiany” gdyż „[…] Sąd Okręgowy bezkrytycznie przyjął wyliczenia powodów z pozwu, nie konfrontując ich z zaświadczeniem wystawionym przez bank”, a nadto „[…] powodowie dokonali nieuprawnionego przeliczenia potrąconej przez bank prowizji w CHF na złotówki”, podczas gdy „[…] kwota prowizji […] podlega zwrotowi w walucie CHF, a zatem tak jak została spełniona” (wszystkie cytaty – s. 43 uzasadnienia wyroku SA). Jak się zdaje skarżący kwestionuje tym samym prawidłowość zasądzonej w sprawie kwoty. Rzecz jednak w tym, że Sąd drugiej instancji zmodyfikował zasądzenie dokonane przez Sąd Apelacyjny nie tylko o kwotę prowizji (786,89 CHF), lecz dokonał dalej idącej korekty – zgodnej z treścią zaświadczenia I CSK 3073/25 4 banku z k. 19-29. Kwestia ta została wyjaśniona na s. 43 uzasadnienia zaskarżonego wyroku. W efekcie z pierwotnie zasądzonych kwot 106 811,57 zł oraz 66 089,75 CHF Sąd Apelacyjny pozostawił kwoty 102 987,28 zł oraz 65 876,64 CHF. Prima facie dostrzegalne jest, że korekta dotyczyła nie tylko – jak twierdzi obecnie bank – kwoty odpowiadającej prowizji, tj. 786,89 CHF. W związku z powyższym przedstawione przez skarżącego wątpliwości nie stanowią istotnych zagadnień prawnych występujących w sprawie. Mimo ich rozbudowanej formy sprowadzają się one do pytań o to, czy Sąd powinien był wydać w sprawie prawidłowy wyrok. W uzasadnieniu wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania nie wyjaśniono, na czym polegały rzekome błędy Sądu Okręgowego („poważne uchybienia […] po stronie Sądu I instancji co do rzeczywistej wysokości świadczenia nienależnego”), tj. jaka kwota była rzeczywiście świadczona przez bank, a jaką kwotę – rzekomo błędnie – zasądził ostatecznie Sąd Apelacyjny. Brak jakiegokolwiek konkretnego powiązania wywodu na s. 6-8 skargi kasacyjnej z okolicznościami sprawy wyklucza przyjęcie tej skargi do rozpoznania. Jedynie na marginesie należy dodać, że gdyby Sąd Apelacyjny rzeczywiście prawidłowo ustalił wysokość świadczeń powodów, lecz zasądził zawyżoną kwotę, to w sprawie nie istniałoby „istotne zagadnienie prawne”, lecz powody do podnoszenia przyczyny kasacyjnej w postaci oczywistej zasadności skargi kasacyjnej w rozumieniu art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. Analiza akt sprawy oraz uzasadnienia zaskarżonego wyroku i skargi kasacyjnej nie prowadzą jednak do wniosku, by in casu zrealizowała się ta przyczyna kasacyjna. Kierując się przedstawionymi względami, Sąd Najwyższy uznał, że z motywów skargi nie wynika, by zachodziły określone w art. 3989 § 1 pkt 1-4 k.p.c. przyczyny kasacyjne, co uzasadniało odmowę przyjęcia tej skargi do rozpoznania. O kosztach orzeczono zgodnie z zasadą odpowiedzialności za wynik sprawy, ich wysokość ustalając na podstawie § 2 pkt 6 w zw. z § 10 ust. 4 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych. I CSK 3073/25 5 Z uwagi na powyższe, na podstawie art. 3989 § 1 k.p.c., orzeczono, jak w sentencji postanowienia. [J.T.] [SOP]