I CSK 2967/25

I CSK 2967/25 POSTANOWIENIE Sąd Najwyższy w Izbie Cywilnej w składzie: SSN Beata Janiszewska 21 lipca 2026 r. na posiedzeniu niejawnym 21 lipca 2026 r. w Warszawie w sprawie z wniosku A.F. z udziałem J.R. o stwierdzenie nabycia spadku po A.R., na skutek skargi kasacyjnej J.R. od postanowienia Sądu Okręgowego w Warszawie z 1 kwietnia 2025 r., XXVII Ca 886/24, odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania. [J.T.] I CSK 2967/25 2 UZASADNIENIE Uczestnik J.R. wniósł skargę kasacyjną od postanowienia Sądu Okręgowego w Warszawie, oddalającego apelację skarżącego od postanowienia Sądu pierwszej instancji wydanego w sprawie z wniosku A.F. o stwierdzenie nabycia spadku. Sąd Najwyższy zważył, co następuje: Jako przyczynę przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania skarżący wskazał oczywistą zasadność skargi. Przedstawił przy tym wywód w całości dotyczący kwestii tego, kiedy rzeczywiście sporządzony został jeden z testamentów pozostawionych przez spadkodawcę. Na obecnym etapie postępowania skarżący utrzymuje, że testament oznaczony datą 2 października „200/3” pochodzi w stanie sporządzić ważnego testamentu – uczestnik utrzymywał, że testament ten pochodzi z 2013 r. Oparcie wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania na przesłance z art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. wymaga wykazania niewątpliwej, widocznej prima facie sprzeczności przyjętej przez Sąd drugiej instancji wykładni lub zastosowania prawa z brzmieniem przepisów lub powszechnie przyjętymi regułami interpretacji prawa. Wnoszący skargę powinien więc zawrzeć w uzasadnieniu wniosku wywód prawny wyjaśniający, w czym wyraża się "oczywista zasadność" skargi i przedstawić odpowiednie argumenty (zob. postanowienie SN z 5 września 2008 r., I CZ 64/08). Do przyjęcia skargi do rozpoznania na podstawie wskazanej przyczyny kasacyjnej nie jest wystarczające samo kwalifikowane naruszenie prawa przez Sąd drugiej instancji. W art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. mowa bowiem o oczywistej zasadności skargi, a nie o trafności zarzutu. Przytoczone przez skarżącego okoliczności powinny zatem jednoznacznie wskazywać na to, że w zasadniczym postępowaniu skarga kasacyjna zostanie rozstrzygnięta na korzyść strony, która ją wniosła (zob. postanowienie SN z 10 maja 2019 r., I CSK 768/18). Uzasadnienie wniosku uczestnika wymaganiom tym nie odpowiada. Wstępnie wypada przypomnieć, że Sąd Najwyższy nie jest sądem faktów, lecz sądem prawa. Zgodnie z art. 39813 § 2 k.p.c. w postępowaniu kasacyjnym nie jest I CSK 2967/25 3 dopuszczalne powołanie nowych faktów i dowodów, a Sąd Najwyższy jest związany ustaleniami faktycznymi stanowiącymi podstawę zaskarżonego orzeczenia. Z kolei z art. 3983 § 3 k.p.c. wynika, że podstawą skargi kasacyjnej nie mogą być zarzuty dotyczące ustalenia faktów lub oceny dowodów. Tymczasem Sąd Okręgowy bardzo wyraźnie ustalił, że sporny testament sporządzono „w okresie, w którym spadkodawca nie miał zdolności testowania, tj. najprawdopodobniej 2 października 2013 r.”. Tym samym skarga kasacyjna uczestnika a limine nie mogła być oczywiście uzasadniona, jako że poświęcona jest ona niemal w całości zwalczaniu ustaleń faktycznych Sądu drugiej instancji. Podkreślić również należy, że stanowisko Sądu Okręgowego zostało uzasadnione w sposób kompleksowy, bardzo wnikliwy i spójny, co wyklucza uznanie – po całościowej ocenie motywów orzeczenia oraz uzasadnienia wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania – by uczestnik wykazał wystąpienie przywołanej przez siebie przyczyny kasacyjnej, tzn. by skarga kasacyjna była oczywiście zasadna, wobec błędności rozstrzygnięcia sprawy przez Sąd drugiej instancji i korespondującej z nią trafności zarzutów skargi. Kierując się przedstawionymi względami, Sąd Najwyższy uznał, że z motywów skargi kasacyjnej nie wynika, by zachodziły przyczyny określone w art. 3989 § 1 k.p.c., co uzasadniało odmowę przyjęcia tej skargi do rozpoznania. Z uwagi na powyższe, na podstawie art. 3989 § 1 k.p.c., orzeczono, jak w sentencji postanowienia. [J.T.] [a.ł]