VIII SA/Wa 165/26

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Marek Wroczyński po rozpoznaniu w dniu 14 maja 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Radomiu sprawy ze skargi R. M. na uchwałę Rady Gminy [...] z dnia 29 lipca 2024 r. Nr [...] w przedmiocie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego postanawia: 1. odrzucić skargę; 2. zwrócić skarżącemu R. M. kwotę 300 (trzysta) złotych uiszczoną tytułem wpisu od skargi.

Pismem z 13 lutego 2026 r. R. M.(dalej: skarżący) wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na uchwałę Rady Gminy [...] (dalej: Rada, organ) z 29 lipca 2024 r. Nr [...]w przedmiocie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla wybranych działek z miejscowości [...] i [...]- Etap I. W skardze zarzucił naruszenie art. 1 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 27 marca 2023 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2026 poz. 538 dalej. u.p.z.p) poprzez nieuwzględnienie przy uchwalaniu planu wymagań ładu przestrzennego, w tym urbanistyki i architektury. Naruszenie art. 1 ust. 3 poprzez zniweczenie zasady proporcjonalności przy wyważeniu interesu publicznego i interesu prawnego. Uzasadniając posiadanie legitymacji do wniesienia skargi skarżący wskazał, że jest właścicielem działki ew. [...]położonej w [...]. Od września 2019 r. na przedmiotowej nieruchomości rolnej prowadzi zarejestrowaną w Związku Kynologicznym w Polsce hodowlę psów, która może poszczycić się wieloma krajowymi oraz międzynarodowymi nagrodami. Nabycie tej nieruchomości było przemyślaną decyzją, albowiem szukał działki położonej na uboczu, z dala od zabudowań, z sąsiadującymi działkami rolnymi, bowiem prowadzenie hodowli wiąże się z pewnymi immisjami (hałas) na działki sąsiednie. Zmiana studium i miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego będącej własnością gminy działki nr [...]z typowo rolnej na mieszkaniowo usługową, a następnie jej podzielenie na 15 działek budowlanych i wyrażenie zgody na ich sprzedaż wzbudziło duże zaniepokojenie skarżącego. Działki te bowiem znajdują się zaledwie 50 metrów od jego nieruchomości, przy czym nie są oddzielone od działki skarżącego żadnymi fizycznymi przeszkodami, które mogłyby ograniczyć immisje powodowane przez hodowlę psów. Podzielenie działki nr [...]na wiele małych działek, w ocenie skarżącego tworzy dość nienaturalny stan i ogranicza w pewnym zakresie sposób korzystania z sąsiadujących nieruchomości, zwłaszcza wówczas gdy nadzielonej nieruchomości nie prowadzi się działalności gospodarczej, a służą one jedynie do celów mieszkaniowych. Wprowadzenie zabudowy mieszkaniowej 50 metrów od hodowli, zdaniem skarżącego niemożliwi mu prowadzenie dalszej działalności w pełnym zakresie. Hodowla stanie się źródłem konfliktów z nowymi sąsiadami. Dopuszczenie do powstania osiedla tworzy niebezpieczny precedens planistyczny, który według skarżącego w przyszłości posłuży jako argument do dalszej chaotycznej zabudowy sąsiednich terenów rolniczych. Ponadto nieruchomość skarżącego straci na wartości. W odpowiedzi na skargę Rada wniosła o jej odrzucenie z uwagi na brak naruszenia interesu prawnego skarżącego ewentualnie o jej oddalenie jako bezzasadnej oraz zasądzenie od skarżącego na rzecz organu kosztów postępowania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 5a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2026 r., poz. 143 dalej p.p.s.a.), sąd odrzuca skargę, jeżeli interes prawny lub uprawnienie wnoszącego skargę na uchwałę lub akt, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6, tj. akt prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej lub akt organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inny niż akty prawa miejscowego, podjęty w sprawie z zakresu administracji publicznej, nie zostały naruszone stosownie do wymagań przepisu szczególnego. Przepisem szczególnym, określającym wymagania decydujące o legitymacji do zaskarżenia aktów organu gminy do sądu administracyjnego jest art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (tj. Dz. U. z 2025 r. poz. 1153 – dalej u.s.g.). Zgodnie z treścią tego przepisu, każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem, podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego. Z kolei, w myśl art. 101a ust. 1 u.s.g. przepisy art. 101 stosuje się odpowiednio, gdy organ gminy nie wykonuje czynności nakazanych prawem albo przez podejmowane czynności prawne lub faktyczne narusza prawa osób trzecich. Przed dokonaniem kontroli zgodności z prawem zaskarżonego aktu, sąd zobowiązany jest zbadać, czy akt ten narusza interes prawny lub uprawnienie skarżącego. Dopiero ustalenie, że strona skarżąca posiada legitymację do wniesienia skargi na uchwałę organu gminy, otwiera drogę do merytorycznego rozpoznania sprawy. Przepis ten determinuje legitymację skargową, a także – zwłaszcza w przypadku kontroli aktów prawa miejscowego takich jak miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego – zakres rozpoznania i orzekania sądu administracyjnego. Kontrola zaskarżonego aktu dokonywana jest w granicach wyznaczonych prawną ochroną przysługującą skarżącemu mającemu tytuł prawny do oznaczonej nieruchomości objętej planem. W konsekwencji ewentualne uwzględnienie skargi powinno nastąpić wyłącznie w części wyznaczonej indywidualnym interesem skarżącego. Interes prawny podmiotu wnoszącego skargę na uchwałę rady gminy musi być bezpośredni, indywidualny, realny i aktualny oraz wynikać z normy prawa kształtującej sytuację prawną tego podmiotu, a zatem odnosić się wprost do podmiotu kwestionującego dany akt i dotyczyć bezpośrednio tego podmiotu. Od interesu prawnego należy odróżnić interes faktyczny, który występuje, gdy podmiot jest wprawdzie bezpośrednio zainteresowany sposobem uregulowania danej kwestii, jednakże poprzez dane uregulowanie nie dochodzi do naruszenia przepisu prawa materialnego czy procesowego dotyczącego jego sytuacji prawnej. Natomiast naruszenie interesu prawnego lub uprawnienia to naruszenie przysługującej podmiotowi z mocy prawa ochrony i następuje wtedy, gdy zaskarżonym aktem zostaje odebrane lub ograniczone jakieś prawo skarżącego, wynikające z przepisów prawa, względnie zostanie nałożony na niego nowy obowiązek lub też zmieniony obowiązek dotychczas na nim ciążący. Ciężar wykazania naruszenia interesu prawnego spoczywa na podmiocie wnoszącym skargę. Zatem to skarżący c musi wykazać, w jaki sposób doszło do naruszenia jego prawem chronionego interesu lub uprawnienia, a także wykazać, że zaskarżona uchwała naruszając prawo, negatywnie wpływa na jego sytuację prawną, pozbawiając go pewnych uprawnień, czy też uniemożliwiając ich realizację. Legitymacja do wniesienia skargi w trybie art. 101 ust. 1 u.s.g. wymaga, aby zaskarżony akt aktualnie i realnie godził w sferę prawną podmiotu przez wywołanie negatywnych następstw prawnych, np. przez zniesienie, ograniczenie czy też uniemożliwienie realizacji jego uprawnienia lub interesu prawnego. Przedmiotem skargi w niniejszej sprawie jest uchwała Rady Gminy [...] z 29 lipca 2024 r. Nr [...]w przedmiocie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla wybranych działek z miejscowości [...] i [...]- Etap I. Jak wynika z akt sprawy skarżący nie jest właścicielem żadnej nieruchomości objętej postanowieniami zaskarżonej uchwały. Wskazując na swój interes prawny w powołał się na prawo własności przysługujące skarżącemu do działki [...], która nie graniczy bezpośrednio z będąca własnością gminy działką nr [...], której przeznaczenie zostało ustalone w zaskarżonej uchwale. W ocenie skarżącego przeznaczenie ww. działki i dopuszczenie zabudowy mieszkaniowo - usługowej może mieć wpływ na prowadzoną przez niego działalności gospodarczą - hodowlę psów, która jest dużym stopniu uciążliwa w zakresie hałasu dla okolicznych nieruchomości, do tej pory mających przeznaczenie rolne. W ocenie Sądu analiza powyższych zarzutów prowadzi do wniosku, że skarżący nie wykazał, aby zaskarżona uchwała ingerowała w jego indywidualną sferę prawną. Jak już wskazano naruszenie interesu prawnego musi mieć charakter bezpośredni i realny, a nie przyszły i niepewny, oparty na przewidywaniach i przypuszczeniach. Przede wszystkim zaś, musi mieć umocowanie w konkretnych przepisach prawa materialnego, z których wynika konkretne oddziaływanie na sferę prawną skarżącego, objawiające się w uszczupleniu jej uprawnień lub przysporzeniu obowiązków. Powołane w skardze okoliczności nie świadczą o istnieniu po jego stronie naruszenia interesu prawnego uprawniającego do zaskarżenia przedmiotowej uchwały, a jedynie o istnieniu interesu faktycznego, który w świetle art. 101 ust. 1 u.s.g. nie jest wystarczający do uznania legitymacji skarżącego. Od interesu prawnego należy bowiem odróżnić interes faktyczny, kiedy to konkretny podmiot jest wprawdzie zainteresowany rozstrzygnięciem danej sprawy w określony sposób, lecz dla którego z przepisu prawa nie wynikają żadne uprawnienia lub obowiązki. Podmiot taki nie posiada uprawnień lub obowiązków chronionych przepisami prawa. W ocenie Sądu, skarżący nie wykazał, że zaskarżona uchwała w jakikolwiek sposób ogranicza jego prawo własności, nie wskazał bowiem na żadne ograniczenia w korzystaniu ze swoich praw, czy ich pozbawienia w związku z podjętą uchwałą. Tym samym, nie wykazał w niniejszej sprawie, że zaskarżone przepisy uchwały naruszają jego interes prawny. Zaskarżony plan nie zmienia przeznaczenia nieruchomości skarżącego, ani nie narusza istoty jej prawa własności. Skoro zakwestionowane unormowania planu miejscowego nie naruszają interesu prawnego skarżącego, należało przyjąć, że skarżący nie jest uprawniony do zaskarżenia uchwały w przedmiocie niniejszego planu. Mając na uwadze wszystkie przedstawione wyżej okoliczności Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie , na podstawie art. 58 § 1 pkt 5a p.p.s.a., odrzucił skargę. O zwrocie uiszczonego przez skarżącego wpisu od skargi Sąd orzekł na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 i § 2 p.p.s.a.