VII SAB/Wa 37/23

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący Asesor WSA – Justyna Wtulich – Gruszczyńska po rozpoznaniu w dniu 19 maja 2023 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. F. na bezczynność Gminy Miasta Z. w przedmiocie złożenia wniosku do UNESCO o przyznanie dotacji na rewitalizację kaplicy postanawia odrzucić skargę.

A.F. pismem z 7 grudnia 2022 r. wniósł skargę na bezczynność Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego w przedmiocie złożenia przez Gminę Miasto Z. wniosku do UNESCO o przyznanie dotacji na rewitalizację kaplicy modlitewnej [...], która znajduje się w Z. w budynku położonym przy ul. [...], na dz. ewid. nr [...] obręb [...]. W odpowiedzi na skargę Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego wniósł o umorzenie postępowania sądowego. Wskazał, że postanowieniem z 23 listopada 2022 r., nr DOZ-APN.650.68.2921.WK stwierdził, że Miejski Konserwator Zabytków w Z. nie dopuścił się bezczynności w sprawie wniosków A.F. z [...] kwietnia 2021 r., znak : [...] o wpisanie budynku przy ul. [...]wraz z przynależnymi piwnicami oraz terenem wokół do Gminnej Ewidencji Zabytków Miasta Z., zgodnie z wyrokiem sądu administracyjnego z 16 lutego 2007 r., sygn. akt II SA/Kr 301/04. Wezwaniem z 2 lutego 2023 r. zwrócono się do skarżącego o usunięcie braków formalnych skargi oraz o sprecyzowanie czy jego skarga z 7 grudnia 2022 r. jest skargą na: a) bezczynność Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego w sprawie znak : DOZ-APN.650.68.2021, zainicjowanej ponagleniem skarżącego na bezczynność Miejskiego Konserwatora Zabytków w Z., b) postanowienie Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z 23 listopada 2022 r., znak : DOZ-APN.650.68.2021.WK, c) inną decyzję, postanowienie, bezczynność lub działanie organu, w terminie 7 dni, pod rygorem przyjęcia, że zaskarżono postanowienie Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z 23 listopada 2022 r., znak : DOZ-APN.650.68.2021.WK. W odpowiedzi na wezwanie skarżący oświadczył, że nie wnosił żadnej skargi na postanowienie Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z 23 listopada 2022 r., znak : DOZ-APN.650.68.2021.WK. Dodał, że organ pozostaje w zwłoce nie przesyłając całości akt sprawy do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie. Mając na uwadze treść skargi oraz nadesłaną przez skarżącego odpowiedź na wezwanie do sprecyzowania skargi uznano, że skarżący wniósł skargę na bezczynność Gminy Miasta Z. w przedmiocie złożenia wniosku do UNESCO o przyznanie dotacji na rewitalizację kaplicy. W nadesłanej odpowiedzi na skargę Gmina Miasto Z. wniosła o odrzucenie skargi albo o jej oddalenie w całości. Organ wskazał, że pismem z 20 maja 2021 r., nr [...] w odpowiedzi na 2 wnioski skarżącego z [...] marca 2021 r. i 23 kwietnia 2021 r. poinformował, że nie posiada informacji o istnieniu Kaplicy Modlitewnej [...] w Z., w budynku przy ul. [...] oraz istnieniu pod tym adresem jakichkolwiek obiektów wpisanych do rejestru zabytków. Organ dodał, że w piśmie z [...] czerwca 2021 r. znak : [...] udzielono odpowiedzi na wniosek skarżącego z 3 czerwca 2021 r. o tożsamej treści. Zaznaczył, że rzekoma decyzja na którą powołuje się skarżący " Naczelnika Państwa J.K. z dnia [...].03.2021 r. znak : [...], mocą której nakazano zabezpieczyć istniejącą substancję Kaplicy (...)", według wiedzy organu nigdy nie została wydana, a pismo "Biura Poselskiego Posła J.K. z dnia [...].03.2021 r. znak : [...]" jest pismem przekazującym skargę na Naczelnika Wydziału Orzecznictwa Budowlanego w WINB w Krakowie do właściwego organu. Organ podkreślił, że istniejący pod tym adresem budynek wpisany do Gminnej Ewidencji Zabytków jest budynkiem o funkcji usługowej, w którym od dziesiątków lat działa restauracja/karczma. Ponadto, Burmistrz Miasta Z. nie posiada kompetencji do występowania do UNESCO o przyznawanie dotacji. Z powyższych względów, organ wniósł o odrzucenie skargi jako niedopuszczalnej. Jednocześnie z ostrożności procesowej wniósł o oddalenie skargi jako bezzasadnej, gdyż nie pozostawał w bezczynności, ani nie prowadził przewlekle postępowania. Brak jest zatem podstaw do orzeczenia o rażącym naruszeniu prawa przez Burmistrza Miasto Z., ani do ukarania dyscyplinarnego urzędników, ani do przyznania skarżącemu jakiejkolwiek sumy pieniężnej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje : Skarga podlega odrzuceniu. Sąd przed przystąpieniem do merytorycznego rozpoznania sprawy zobligowany jest w pierwszej kolejności do zbadania przesłanek dopuszczalności skargi. Zgodnie z art. 3 § 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r. poz. 259 t.j.), powoływanej dalej "P.p.s.a.", kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r., poz. 2096 oraz z 2019 r., poz. 60, 730, 1133 i 2196), postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2019 r., poz. 900, z późn. zm.), postępowań, o których mowa w dziale V w rozdziale 1 ustawy z 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz. U. z 2019 r., poz. 768, 730, 1520, 1556 i 2200), oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw; 4a pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach, opinie zabezpieczające i odmowy wydania opinii zabezpieczających; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a; 9) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw. Stosownie do art. 3 § 2a P.p.s.a., sądy administracyjne orzekają także w sprawach sprzeciwów od decyzji wydanych na podstawie art. 138 § 2 ustawy z 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego, a także, na mocy art. 3 § 3 tej ustawy, w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki określone w tych przepisach. Jednocześnie na gruncie art. 4 omawianej ustawy sądy administracyjne rozstrzygają spory o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego i między samorządowymi kolegiami odwoławczymi, o ile odrębna ustawa nie stanowi inaczej, oraz spory kompetencyjne między organami tych jednostek a organami administracji rządowej. Z art. 3 § 2 pkt 8 i 9 P.p.s.a. wynika, że skarga na bezczynność nie jest dopuszczalna w innych sprawach niż wymienione w powyższych przepisach. Wniesienie skargi na bezczynność organu jest dopuszczalne tylko w takim zakresie, w jakim dopuszczalne jest zaskarżenie do sądu administracyjnego decyzji, postanowienia lub innego aktu lub czynności z zakresu administracji publicznej, a bezczynność organu zachodzi wówczas, gdy w ustalonym terminie organ nie podjął żadnych czynności w sprawie lub opieszale prowadził postępowanie i pomimo ustawowego obowiązku nie zakończył go wydaniem w terminie stosownego aktu albo nie podjął odpowiedniej czynności. Kontrola sądu sprowadza się przede wszystkim do sprawdzenia, czy sprawa podlega załatwieniu przez organ w drodze aktu lub czynności z zakresu administracji publicznej. Pogląd taki wyraził Naczelny Sąd Administracyjny, między innymi w wyroku z 5 lutego 1999 r., sygn. akt I SAB 90/98; z 13 czerwca 2001 r., sygn. akt IV SA 961/99 oraz w postanowieniu z 2 czerwca 1998 r., sygn. akt IV SAB 166/97. W niniejszej sprawie przedmiotem skargi jest bezczynność Gminy Miasta Z. w sprawie wystąpienia do UNESCO z wnioskiem o przyznanie dotacji na rewitalizację kaplicy modlitewnej [...], znajdującej się, według twierdzeń skarżącego, w Z. w budynku położonym przy ul. [...] , na dz. ewid. nr [...] obręb [...]. Jak wynika z nadesłanej przez organ odpowiedzi na skargę w Z. przy ul. [...] nie istnieje budynek o funkcji kaplicy modlitewnej, jak również budynek o funkcji sakralnej. Istniejący pod tym adresem budynek jest budynkiem o funkcji usługowej, w którym od dziesiątków lat działa restauracja/karczma i jest on wpisany do Gminnej Ewidencji Zabytków. Skoro zatem nie istnieje budynek o funkcji kaplicy modlitewnej, jak również budynek o funkcji sakralnej pod wskazanym przez skarżącego adresem w Z. to brak jest podstaw do żądania załatwienie sprawy przez Gminę Miasto Z. w drodze aktu lub czynności z zakresu administracji publicznej. Dodatkowo wskazać należy, że 73 ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami (Dz.U. z 2022 r, poz. 840 t.j.) określa, kto może ubiegać się o udzielenie dotacji celowej z budżetu państwa na dofinansowanie prac konserwatorskich, restauratorskich lub robót budowlanych przy zabytku. Są to podmioty prawa polskiego - osoby fizyczne, jednostki samorządu terytorialnego lub inne jednostki organizacyjne, będące właścicielem bądź posiadaczem zabytku wpisanego do rejestru albo posiadające taki zabytek w trwałym zarządzie albo będąca właścicielem lub posiadaczem zabytku wpisanego na Listę Skarbów Dziedzictwa. Gmina jako jednostka samorządu terytorialnego może wystąpić o dotację celową, jednak nie ma takiego obowiązku. W niniejszej sprawie brak jest budynku o funkcji kaplicy modlitewnej, czy budynku o funkcji sakralnej wpisanego do Gminnej Ewidencji Zabytków pod wskazanym przez skarżącego adresem, co do którego ewentualnie Gmina Miasto Z. mogłaby wystąpić o dotację celową do Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego lub Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków. Burmistrz Miasta Z. nie posiada natomiast kompetencji do występowania do UNESCO o przyznawanie dotacji. Skoro Gmina Miasto Z. nie była zobligowana do załatwienia sprawy skarżącego ani w drodze decyzji administracyjnej, ani postanowienia wydanego w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie, a także postanowienia rozstrzygającego sprawę co do istoty albo innego aktu lub czynności z zakresu administracji publicznej, to skarżącemu nie przysługuje skarga na bezczynność organu do sądu administracyjnego. Oznacza to, że niniejsza sprawa nie podlega kontroli sądowoadministracyjnej. Zakres skargi na bezczynność organu wyznaczają przepisy art. 3 § 2 pkt 8 i 9 P.p.s.a. w świetle których zaskarżenie przewlekle prowadzonego postępowania przez organ jest dopuszczalne, ale tylko w takim zakresie, w jakim dopuszczalne jest zaskarżenie decyzji, postanowienia oraz innych aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej. W tym stanie rzeczy niniejsza sprawa nie mieści się we wskazanym powyżej katalogu aktów i czynności poddanych kognicji sądu administracyjnego. Mając na uwadze wszystkie powyższe okoliczności Sąd, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.