VII SAB/Wa 126/23

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący asesor WSA Aneta Żak po rozpoznaniu w dniu 9 lutego 2024 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. K. na bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania przez Radę Doskonałości Naukowej w przedmiocie rozpoznania wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy znak: [...] postanawia I. odrzucić skargę; II. zwrócić M. K. ze środków Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie kwotę 100 (sto) złotych tytułem uiszczonego wpisu od skargi.

W dniu 5 lipca 2023 r. skarżący wniósł datowaną na tenże dzień skargę na bezczynność i przewlekłe prowadzenie przez Radę Doskonałości Naukowej postępowania zainicjowanego wnioskiem skarżącego o ponowne rozpatrzenie sprawy rozstrzygniętej postanowieniem Rady Doskonałości Naukowej znak: [...] zawieszającym postępowanie zażaleniowe od postanowienia Rady Doskonałości Naukowej z dnia [...] listopada 2022 r. znak: [...] stwierdzającego niedopuszczalność odwołania z dnia 5 sierpnia 2022 r. wniesionego przez M. K. od uchwały Rady Dyscypliny Historia Uniwersytetu [...] w T. z dnia [...] czerwca 2022 r., nr [...]. Skarżący wniósł o uwzględnienie skargi i zobowiązanie Rady do wydania aktu rozstrzygającego wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy w terminie 1 miesiąca od doręczenia wyroku w tej sprawie, stwierdzenie, że bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa, przyznanie od organu na rzecz skarżącego kwoty pieniężnej w wysokości 2500 zł oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania. Wniesienie skargi poprzedzone zostało wniesieniem przez skarżącego ponaglenia z 16 czerwca 2023 r. W odpowiedzi na skargę Rada Doskonałości Naukowej wniosła o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu jako niedopuszczalna. Powyższa ocena ma związek ze stwierdzeniem przez Sąd, że w dniu wniesienia skargi, tj. 5 lipca 2023 r. sprawa, której dotyczy skarga zarzucająca Radzie Doskonałości Naukowej zaniechanie wydania wnioskowanej aktu, miała charakter sprawy zakończonej, albowiem organ ten, rozpoznając złożony przez skarżącego wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, na posiedzeniu w dniu [...] czerwca 2023 r. utrzymujące w mocy własne postanowienie znak: [...] z [...] marca 2023 r. (postanowienie Rady znak [...] z [...] czerwca 2023 r. w aktach sprawy). W dniu wniesienia skargi nie istniał już zatem przedmiot postępowania sądowoadministracyjnego niezależnie, czy odnosić go do zarzucanej organowi bezczynności, czy też przewlekłości prowadzonego postępowania zainicjowanego wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy w rozumieniu art. 37 § 1 pkt 1 i 2 k.p.a., stosownie do art. 3 § 2 pkt 8 w związku z art. 3 § 2 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r. poz. 1634 ze zm.), dalej: p.p.s.a. Wymaga wskazania, że Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale składu siedmiu sędziów z 22 czerwca 2020 r. sygn. akt II OPS 5/19, ONSAiWSA 2020/6/79 stwierdził, że wniesienie skargi na bezczynność po zakończeniu przez organ administracji publicznej prowadzonego postępowania przez wydanie decyzji ostatecznej stanowi przeszkodę w merytorycznym rozpoznaniu takiej skargi przez sąd administracyjny w zakresie rozstrzygnięcia podjętego na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Z uzasadnienia tejże uchwały wynika, że za niedopuszczalną należy uznać skargę na bezczynność wniesioną po zakończeniu postępowania administracyjnego. Analogiczne stanowisko Naczelny Sąd Administracyjny wyraził również w uchwale z dnia 7 marca 2022 r. sygn. akt II OPS 1/21, ONSAiWSA 2022/3/34, usuwając wątpliwości interpretacyjne dotyczące dopuszczalności skargi na przewlekłe prowadzenie przez organ postępowania w sytuacji, gdy postępowanie to w chwili wniesienia skargi zostało zakończone. Dyscyplinowanie organu administracji publicznej, które nakierowane jest na terminowe załatwienie sprawy administracyjnej, nie może zostać oderwane, zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, od źródła w postaci trwającego postępowania administracyjnego oraz prowadzącego je organu, w stosunku do którego środki dyscyplinujące powinny zostać zastosowane przez sąd uwzględniający skargę. Kontrolowany w wyniku skargi na bezczynność lub przewlekłość stan rzeczy musi być w dacie wniesienia skargi zatem "aktualny", nie zaś historyczny. Przyjęcie, że powyższe stanowisko interpretacyjne znajduje odpowiednie zastosowanie do postanowienia administracyjnego, jako aktu załatwiającego procesowo kwestię wynikłą w toku postępowania (art. 123 § 1 i 2 k.p.a.), jeżeli z jego niewydaniem skarżący łączy stan bezczynności (przewlekłości) organu, prowadzić musi, zdaniem Sądu, do wniosku, iż w niniejszej sprawie zaistniała przeszkoda prawna, by wnioskowane środki dyscyplinujące Radę Doskonałości Naukowej mogły podlegać przez Sąd zastosowaniu. Sąd podziela prezentowany w dotychczasowym orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego pogląd, zgodnie z którym zdarzeniem prawnym, które kończy stan bezczynności lub przewlekłości, jest załatwienie sprawy przez organ i stan ten należy wiązać z terminem, w jakim został przez organ wydany dany akt administracyjny (zob. wyrok NSA z 24 stycznia 2023 r. sygn. akt II OSK 1575/22). Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. orzekł, jak w pkt I sentencji. O zwrocie uiszczonego wpisu od skargi orzeczono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a