VII SAB/Wa 101/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Zielińska-Śpiewak po rozpoznaniu w dniu 5 listopada 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. Z. na bezczynność Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej postanawia: odrzucić skargę.

Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. poz. 270, zwanej dalej: "p.p.s.a.") sądy administracyjne orzekają w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1 – 4a, a więc w tych sprawach, w których są wydawane: decyzje administracyjne; postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie czy też rozstrzygające sprawę co do istoty; postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach oraz w tych sprawach, w których mogą być podejmowane inne akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. W niniejszej sprawie A. Z. w swej skardze na bezczynność Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej podniósł, iż złożył do tegoż organu zażalenie w trybie art. 37 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (zwanej dalej: "k.p.a.") na niezałatwienie sprawy w terminie przez Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego. Zarzucił Ministrowi Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej, że nie rozpoznał wniesionego zażalenia, pomimo obowiązku jego rozpatrzenia w terminie jednego miesiąca. Zauważyć wobec tego trzeba, że konsekwencją rozpoznawania przez organy administracji publicznej wyższego stopnia takich zażaleń, w przypadku uznania zażalenia za uzasadnione, winno być wydanie postanowienia, o jakim mowa w art. 37 § 2 k.p.a., a więc wyznaczającego dodatkowy termin załatwienia sprawy oraz zarządzającego wyjaśnienie przyczyn i ustalenie osób winnych niezałatwienia sprawy w terminie. Na tego typu postanowienia nie służy zażalenie, nie są to również postanowienia kończące postępowanie czy też rozstrzygające sprawę co do istoty, wobec tego nie należą one do kategorii aktów wymienionych w art. 3 § 2 pkt 2 i 3 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W świetle treści art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. skarga na bezczynność Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej w rozpoznaniu zażalenia na niezałatwienie sprawy w terminie przez Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego jest więc niedopuszczalna. Zauważyć ponadto trzeba, że pod skargą widniała jedynie kserokopia podpisu A. Z.. W związku z powyższym pismem z dnia 18 września 2013 r. skarżący został wezwany do jej podpisania, w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi. Wezwanie z dnia 18 września 2013 r. zostało doręczone skarżącemu w dniu 8 października 2013 r. Pomimo upływu wskazanego terminu A. Z. nie podpisał skargi. W związku z powyższym Sąd orzekł, jak w sentencji postanowienia, na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 oraz pkt 6 p.p.s.a.