VII SA/Wa 549/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący, Sędzia WSA, Andrzej Siwek, , Asesor WSA, Sędzia WSA, Elżbieta Granatowska, Grzegorz Antas (spr.), , Protokolant st. referent, Grażyna Dmitruk, , , , po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 października 2021 r. sprawy ze skargi K S na decyzję Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej Wód Polskich w [...] z dnia [...] stycznia 2021 r. znak [...] w przedmiocie udzielenia pozwolenia wodnoprawnego oddala skargę

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] stycznia 2021 r. znak: [...] Dyrektor Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w [...] Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie ( (dalej: "organ II instancji, organ odwoławczy), na podstawie art. 138 § 1 pkt. 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2021 r., poz. 735 ze zm., dalej jako "k.p.a.") oraz art. 14 ust. 4 ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. Prawo wodne (Dz. U. z 2021 r. poz. 624 ze zm., dalej jako "p.w.", "Prawo wodne") po rozpatrzeniu odwołania K S (dalej: "skarżący") od decyzji Dyrektora Zarządu Zlewni w [...] Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie (dalej: "organ I instancji:) z dnia [...] października 2020 r., znak: [...] wydanej w przedmiocie udzielenia pozwoleń wodnoprawnych, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Decyzja była wynikiem następujących ustaleń i oceny prawnej: Gmina [...] , w imieniu i na rzecz której działa na mocy udzielonego pełnomocnictwa P K, wnioskiem z dnia [...] marca 2020 r., zwróciła się o udzielenie pozwoleń wodnoprawnych na wykonanie urządzenia wodnego, tj. rowu przydrożnego wzdłuż drogi gminnej [...], na działkach o nr ew. [...],[...],[...],[...],[...]obręb [...] , gmina [...]oraz na przebudowę urządzenia wodnego, tj. rowu melioracyjnego A-10, polegającą na wykonaniu przepustu na działce o nr ew. [...] obręb [...] , gmina [...]. Do wniosku dołączono operat wodnoprawny wraz z opisem prowadzenia zamierzonej działalności niezawierającym określeń specjalistycznych w wersji papierowej i elektronicznej, wypis i wyrys z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz wypisy z rejestru gruntów dla działek w zasięgu oddziaływania planowanych działań. W toku postępowania K S, właściciel działek o nr ew. [...] , [...] i [...] oraz władający działką o nr ew. [...]obręb [...], gmina [...] (zgodnie z wypisami z rejestru gruntów), pismem z dnia 30 czerwca 2020 r. poinformował organ I instancji, że ustalił w Urzędzie Miasta i Gminy [...], że Gmina [...] nie planuje obecnie, ani w najbliższej przyszłości budowy drogi [...] w miejscowości [...] i nie przewiduje wydatkowania jakichkolwiek publicznych funduszy na ten cel. Planowana przez Gminę [...] budowa drogi jest "całkowicie irracjonalna" i nie służy poprawie bezpieczeństwa na drogach w ruchu lokalnym, bowiem droga ta służyć będzie obsłudze jednej nieruchomości. Jednocześnie skarżący poinformował organ I instancji, że wnioskodawca planuje wykonać przepust pomiędzy projektowanym rowem zlokalizowanym wzdłuż planowanej drogi, a rowem melioracyjnym A-10 na działkach nr: [...] i [...], obręb [...] , gmina [...] w okolicach planowanego zjazdu na działkę nr [...] stanowiącą grunty rolne, a zdaniem Pana K S na w/w działkach od 40 - stu lat nie ma śladu rowu. Z dokumentów dołączonych do wniosku wynika, że rów jest położony ok. 200 m dalej tj. na działkach nr: [...] i [...], obręb [...] , gmina [...] . Zdaniem skarżącego planowana inwestycja jest sprzeczna z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego uchwalonego uchwałą Rady Miejskiej w [...]z dnia [...] kwietnia 2015 r. nr [...] dla terenu w obrębie [...], ponieważ miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego dla obszaru objętego wnioskiem nie ustala budowy kanału wzdłuż planowanej drogi gminnej [...], ani przebudowy rowu melioracyjnego A - 10 na działkach nr: [...] i [...]. Jednocześnie poinformował organ I instancji, że przed Sądem Rejonowym w [...]toczy się postępowanie o stwierdzenie zasiedzenia działki nr [...] na rzecz samoistnego posiadacza K S. Ponadto wyjaśnił, że działki nr [...],[...]i [...] położone są w granicach ochrony konserwatorskiej otoczenia zespołu dworskiego wpisanego do rejestru zabytków. Decyzje [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków dotyczące ochrony zabytkowego otoczenia kompleksu dworsko - parkowego położonego przy ulicy [...] byty dwukrotnie uchylone. Jednocześnie skarżący poinformował organ I instancji, że pełnomocnik wnioskodawcy reprezentuje, również stronę (uczestnika) postępowań sądowych z jego udziałem. Wnioskodawca – Gmina [...] - przy piśmie z dnia 1 września 2020 r. ustosunkował się do uwag podniesionych w ww. piśmie. Mianowicie uprawniony wyjaśnił organowi I instancji, że budowa planowanej drogi gminnej przewidziana jest w ramach ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (Dz. U. z 2020 r. poz. 1363 z późn. zm.). Zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego określającym przebieg i cel, projektowana droga będzie stanowić łącznik pomiędzy ulicami [...]-[...]i drogą [...] Projektowana droga gminna w miejscowości [...], gmina [...] oznaczona jest symbolem [...]KD-Z. Plan zagospodarowania przestrzennego nie precyzuje jakie urządzenia należy wykonać w drodze, gdyż określają to przepisy ustawy Prawo budowlane oraz normatywy drogowe. Wzdłuż ww. drogi planowane jest wykonanie rowu przydrożnego na działkach nr: [...],[...],[...],[...] oraz [...] obręb [...] , gmina [...] , do którego powierzchniowo spływać będą wody opadowe i roztopowe z drogi. Na ww. rowie wykonany zostanie przepust pod zjazdem na działkach nr: [...] i [...]obręb [...] , gmina [...] . Ww. rów uchodzić będzie do rowu melioracyjnego A-10 na działce nr [...] obręb [...] , gmina [...] . Działka nr [...] , obręb [...], gmina [...]jest wydzielona na mapie, a budowa drogi [...] nie wymaga zmiany granic tej działki, tylko wydzielenia pasa dla budowy drogi. Planowane jest także wykonanie przepustu na rowie melioracyjnym A-10 na działce o nr ew. [...] obręb [...], gmina [...] , pod projektowaną drogą. K S postanowieniem z dnia [...] stycznia 2019 r. Dyrektora Zarządu Zlewni w [...] Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie został zobowiązany do przywrócenia poprzedniej funkcji rowu zlokalizowanego na własnej działce nr [...], obręb [...] , gmina [...] . Wykonanie przepustu nie zmieni zagospodarowania działki określonego planem miejscowym. Natomiast działka nr [...], dawno temu została wydzielona na potrzeby lokalnej komunikacji. Obecnie zachodzi potrzeba wykonania przejazdu pod projektowaną drogą i wykonanie dwóch zjazdów do działek położnych po prawej i lewej stronie projektowanej drogi gminnej [...]. Po przeprowadzeniu postępowania administracyjnego i przeanalizowaniu złożonego wniosku Dyrektor Zarządu Zlewni w [...] Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie wydał decyzję z dnia [...] października 2020 r. znak: [...] , którą, na podstawie art. 104 i art. 107 § 1 k.p.a., art. 407 ust. 1, art. 389 pkt 6 w związku z art. 16 pkt 65 lit. a) oraz art. 17 ust. 1 pkt 4, art. 401 ust. 1, art. 400 ust. 1 i 6, art. 403 ust. 1 i 2, art. 397 ust. 3 pkt 2 i art. 396 ust. 1 p.w. udzielił Gminie [...]pozwoleń wodnoprawnych na wykonanie i przebudowę następujących urządzeń wodnych: - wykonanie rowu przydrożnego wzdłuż drogi gminnej [...] na działkach nr ew.: [...],[...].[...],[...]oraz [...]. z obrębu ew. [...] w Gminie [...] , z ujściem do rowu melioracyjnego A-10 na działce nr ew. [...], z obrębu ew. [...] w Gminie [...] , o parametrach wskazanych w treści decyzji; - przebudowę rowu melioracyjnego A- 10 polegającą na wykonaniu przepustu pod drogą na działce nr ew. [...]. z obrębu ew[...] w Gminie [...]. Odwołanie od ww. decyzji wniósł skarżący zarzucając jej naruszenie następujących przepisów: - art. 396 ust. 1 pkt 7 p.w. poprzez wydanie zaskarżonej decyzji w oparciu o dołączony do wniosku wypis i wyrys z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego przyjętego uchwałą nr [...] Rady Miejskiej w [...] z dnia [...] kwietnia 2015 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla terenu w obrębie ewidencyjnym [...] (Dz. Urz. Woj. [...] . Z dnia [...] czerwca 2015 r., poz. [...]), mimo że wersja planu dołączona do wniosku jest nieaktualna, albowiem Wojewódzki Sad Administracyjny w Warszawie prawomocnym wyrokiem z dnia 21 lutego 2018 r., w sprawie sygn. akt: IV SA/Wa 2196/16, stwierdził nieważność powołanej wyżej uchwały nr [...] Rady Miejskiej w [...] w części tekstowej i graficznej planu odnośnie drogi [...]oraz obszaru A.3.MN; - art. 396 ust. 1 pkt 8 p.w. poprzez wydanie zaskarżonej decyzji z całkowitym pominięciem wymagań z zakresu ochrony dóbr kultury wpisanych do rejestru zabytków, mimo że objęte zaskarżoną decyzją działki nr ew. [...] i [...] z obrębu ew. [...]w Gminie [...]objęte są także decyzją [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków z dnia [...] października 2019 r., nr [...] o wpisaniu do rejestru zabytków nieruchomych województwa mazowieckiego; - art. 388 ust. 2 pkt 3 p.w. poprzez wydanie zaskarżonej decyzji dla Gminy [...], mimo że Gmina ta ani w stanie obowiązującym w dacie złożenia wniosku o wydanie decyzji, ani w stanie obowiązującym w dacie wydania zaskarżonej decyzji nie planowała budowy drogi [...] - wydanie zaskarżonej decyzji w okolicznościach, które skutkować mogą nieważnością decyzji, o której mowa w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a tj. wydanie zaskarżonej decyzji bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa, o czym może świadczyć uzasadnione podejrzenie, że zaskarżona decyzja wydana została w oparciu o nieprawdziwe informacje zawarte w załącznikach do wniosku złożonego przez Gminę [...], polegające na stworzeniu pozoru, iż Gmina [...]zamierza w najbliższym czasie realizować, bądź też że już nawet realizuje inwestycję polegającą na budowie drogi gminnej [...] mimo że ani w uchwałach budżetowych Gminy [...]na lata 2019 i 2020, ani w projekcie uchwały budżetowej Gminy [...]na rok 2021 nie zostały zabezpieczone środki finansowe na budowę tej drogi i Gmina [...]ani w stanie obowiązującym w dacie złożenia wniosku o wydanie decyzji, ani w stanie obowiązującym w dacie wydania zaskarżonej decyzji nie planowała wykonania przedmiotowej drogi. Skarżący ponadto na podstawie art. 136 § 1 k.p.a. wniósł o przeprowadzenie przez organ odwoławczy dodatkowego postępowania w celu uzupełnienia dowodów i materiałów w sprawie, poprzez uzyskanie od Gminy [...]odpowiedzi na szereg pytań, które w ocenie skarżącego zmierzały do ustalenia, czy Gmina zamierza realizować budowę drogi gminnej [...]. Dyrektor Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w [...] Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie decyzją z dnia [...] stycznia 2021 r. znak: [...] utrzymał w mocy decyzję organu II instancji. Organ II instancji w uzasadnieniu ww. decyzji wskazał, że z wypisu i wyrysu z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego zatwierdzonego uchwalą nr [...] Rady Miejskiej w [...]z dnia [...]kwietnia 2015 r. dotyczącego m.in. działek nr: [...],[...] i [...]oraz [...]obręb [...] , gmina [...] , wynika, że w skład ww. działek wchodzi droga publiczna, zbiorcza, szerokości w liniach rozgraniczających 20,0 m - oznaczona symbolem 1 KD-Z, tereny użytków rolnych – oznaczone symbolem A.1.R i A. 2.R. W skład działki nr [...]wchodzą również tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej - oznaczone symbolem A.2.MN. Natomiast w skład działki nr [...] dodatkowo wchodzą tereny usług zdrowia oznaczone symbolem A.1.UZ oraz droga publiczna, zbiorcza projektowana, szerokości w liniach rozgraniczających - w granicach planu część drogi o szer. 8,0 m. Część działki nr [...] i nr [...] położona jest w strefie ograniczonego zagospodarowania w obszarze 35 m od lnii rozgraniczających drogi zbiorczej. Natomiast działka nr [...] położona jest w strefie ograniczonego zagospodarowania w obszarze 35 m od linii rozgraniczających dróg zbiorczych [...] i [...]. Wszystkie działki objęte wnioskiem znajdują się poza [...] Obszarem Chronionego Krajobrazu. Zapisy przedmiotowego planu w zakresie odprowadzania wód opadowych ustalają zasady odprowadzania wód z terenów dróg publicznych oraz innych powierzchni utwardzonych do rowów melioracyjnych lub poprzez system kanalizacji deszczowej. W tym przypadku wody opadowe i roztopowe pochodzące z odwodnienia projektowanej drogi do rowu melioracyjnego, zgodnie z w/w zapisem planu. Organ II instancji analizując dołączony do odwołania prawomocny wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 21 lutego 2018 r. sygn. akt: IV SA/Wa 2196/16 stwierdził, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpatrzeniu skargi K S na uchwałę Rady Miejskiej w [...] z dnia [...]kwietnia 2015 r. nr [...] w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla terenu w obrębie ewidencyjnym [...] w zakresie obejmującym nieruchomości gruntowe oznaczone jako działki nr: [...],[...],[...],[...][...],[...],[...],[...]- gmina [...], przedmiotowym wyrokiem stwierdził nieważność powołanej uchwały nr [...] Rady Miejskiej w [...] w części tekstowej i graficznej planu odnośnie drogi [...]oraz obszaru A.3.MN, a w pozostałym zakresie skargę oddalił. Tym samym ww. uchwała dotycząca działek objętych wnioskiem w sprawie udzielenia Gminie [...]przedmiotowych pozwoleń wodnoprawnych, obowiązuje w obrocie prawnym, gdyż w części tekstowej i graficznej planu dotyczy drogi [...] oraz obszaru A.2.MN. Organ podniósł, iż zgodnie z art. 393 ust. 4 p.w. pozwolenie wodnoprawne nie rodzi praw do nieruchomości i urządzeń wodnych koniecznych do jego realizacji oraz nie narusza praw własności i uprawnień osób trzecich przysługujących wobec tych nieruchomości i urządzeń. Oznacza to, że pozwolenie wodnoprawne w żaden sposób nie ingeruje w prawo własności K S przysługujące mu w stosunku do działek objętych wnioskiem, a kwestie te nie podlegają rozpatrywaniu w procedurze wydawania pozwoleń wodnoprawnych. Przywołany przepis wyraźnie wskazuje, że pozwolenie nie narusza uprawnień właścicielskich, a wszelkie kwestie z nimi związane są regulowane na drodze prawa cywilnego. Organ nie przychylił się również do żądania strony odwołującej w kwestii prowadzenia na podstawie art. 136 § 1 k.p.a. dodatkowego postępowania, w celu uzupełnienia dowodów i materiałów w sprawie, gdyż posiadał wystarczające dokumenty przemawiające za udzieleniem Gminie [...] przedmiotowego pozwolenia wodnoprawnego w związku z realizacją inwestycji drogowej realizowanej w trybie art. lid ust. 4 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (dalej jako "ustawa ZRID").. W oparciu o ww. specustawę zezwolenie na realizację inwestycji drogowej wydaje na wniosek właściwego zarządcy drogi - wojewoda w odniesieniu do dróg krajowych i wojewódzkich albo starosta w odniesieniu do dróg powiatowych i gminnych. Zarządcą drogi gminnej na podstawie art. 19 ust 2 pkt 4 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych jest wójt, burmistrz lub prezydent miasta. Organ II instancji poparł stanowisko skarżącego, że jednym z warunków udzielenia pozwolenia wodnoprawnego jest jego zgodność z przepisami ustawy z ZRID, a więc lokalizacja urządzenia oraz wnioskowane warunki korzystania z wody, zgodnie z art. 396 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo wodne nie mogą naruszać, a więc muszą być zgodne, z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a w przypadku jego braku z decyzją o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego lub decyzji o warunkach zabudowy. W zakresie tym stwierdził, że przedstawiona przez wnioskodawcę dokumentacja jak i zebrane informacje w trakcie postępowania, upoważniały organ I instancji do udzielenia przedmiotowego pozwolenia wodnoprawnego. Zaprojektowane rozwiązania spełniają warunki określone w art. 396 ust. 1 pkt 1- 8 ustawy Prawo wodne, co zaznacza, że nie było podstaw do odmowy udzielenia pozwolenia wodnoprawnego. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na ww. decyzję wywiódł K S, ponownie zarzucając zaskarżonej decyzji naruszenie art. 396 ust. 1 pkt 7, art. 396 ust 1 pkt 8, art. 388 ust. 2 pkt 3 p.w. oraz wydanie zaskarżonej decyzji organu drugiej instancji w okolicznościach, które skutkować mogą jej nieważnością, o której mowa w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. utrzymanie w mocy decyzji organu pierwszej instancji, co do której istnieje uzasadnione podejrzenie, że decyzja ta wydana została bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem praw. Ponadto skarżący postawił zarzut naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, mianowicie: - art. 77 § 1 k.p.a. oraz art. 80 k.p.a. w zw. z art. 136 § 1 k.p.a. polegające na niedostatecznym zebraniu materiału dowodowego w sprawie oraz niepełnym rozeznaniu zebranego materiału dowodowego oraz poprzez zaniechanie przez organ odwoławczy przeprowadzenia, mimo uzasadnionego i szczegółowo umotywowanego żądania Skarżącego, dodatkowego postępowania w celu uzupełnienia dowodów i materiałów w sprawie, w tym zaniechanie wystąpienia przez organ drugiej instancji do Gminy [...]z żądaniem udzielenia pisemnej odpowiedzi na pytania wskazane z odwołaniu od decyzji organu pierwszej instancji. Skarżący wniósł o uchylenie decyzji obydwu instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania od organu. W uzasadnieniu skargi skarżący podniósł, iż wnioskodawca wprowadził w błąd organ I instancji załączając do wniosku nieaktualne dokumenty, co zostało pominięte zarówno przez organ pierwszej instancji, jak i przez organ odwoławczy, W dacie składania wniosku o wydanie spornego pozwolenia wodnoprawnego Gmina [...], jako strona postępowania przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie, zakończonego powołanym wyżej wyrokiem z dnia 21 lutego 2018 r., wiedziała, że wyrok ten prawomocnie unieważnił część planu miejscowego. Dalej skarżący wskazał, że wykonanie i przebudowa urządzeń wodnych, których dotyczy decyzja zaskarżona niniejszą skargą, nie jest obojętna, ponieważ narusza zasady ochrony konserwatorskiej wynikające z dołączonej do odwołania decyzji [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków, z dnia [...] października 2019 r. nr [...] obejmującej ochroną - poprzez wpisanie do rejestru zabytków - nieruchomości położone w [...] oznaczone jako działki nr ew. [...] , [...],[...] , [...][...] , [...],[...],[...][...],[...],[...],[...],[...],[...]oraz [...]. Skarżący podkreślił, że zespół dworsko-parkowy w [...] składa się nie tylko z dworu murowanego, powstałego w XVIII w. i przebudowanego w 1843 r. oraz dawnego domu ogrodnika z 1843 r., ale w jego skład wchodzi także park krajobrazowy klasycystyczny z XVJJI w. o pow. 3,6 ha, przekształcony w XIX w., z dwoma stawami o łącznej pow. 0,7 ha, na terenie którego wszystkie drogi obsadzone są szpalerami drzew, w większości w wieku 100150 lat (pomniki przyrody). Cały ten zespół dworsko-parkowy został wpisany do rejestru zabytków województwa [...] (obecnie: [...]) pod nr rej. [...] decyzją z [...] czerwca 1997 r. W ocenie Skarżącego ingerencja w przedmiotowy obszar, polegająca np. na budowie urządzeń wodnych, będzie prowadzić do dewastacji tego obszaru. Zdaniem skarżącego podając we wniosku informacje nieodpowiadające rzeczywistemu stanowi rzeczy, w szczególności dotyczące rzekomego "projektowania" przez Gminę [...]drogi gminnej [...] , wnioskodawca mógł wprowadzić w błąd organy wydające decyzje w niniejszej sprawie. Skarżący ponownie wskazał, że droga [...], o której mowa we wniosku złożonym przez Gminę [...] do organu pierwszej instancji, nie ma żadnego racjonalnego uzasadnienia bez równoczesnej budowy drogi oznaczonej w planie miejscowym symbolem [...]-. Bez drogi [...] droga [...] jest bowiem "ślepą ulicą", donikąd nie prowadzi i nie ma żadnej racji bytu jako droga gminna. Gdyby Gmina [...]faktycznie zamierzała przystąpić do budowy dróg opisanych w planie miejscowym w tym rejonie, jest oczywiste, że dotyczyłoby to łącznie drogi [...] oraz drogi [...] Tylko bowiem łączne zrealizowanie tych dwóch dróg mogłoby przedstawiać jakąkolwiek wartość komunikacyjną dla mieszkańców gminy. Sama droga [...]prowadzić ma zaś wyłącznie do działki należącej do jednego właściciela - trudno zatem mówić tutaj o jakimkolwiek interesie publicznym. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasową argumentację oraz podnosząc, iż zarzuty skargi są tożsame z zarzutami odwołania, do których organ się już ustosunkował. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 2107), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów odnoszących się do słuszności rozstrzygnięcia. Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.– Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz. U z 2019 r., poz. 2325 ze zm.; zwana dalej p.p.s.a.). Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż Dyrektor Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w [...] Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie wydając zaskarżoną decyzję nie naruszył przepisów postępowania administracyjnego oraz przepisów prawa materialnego. Przedmiotem skargi wywiedzionej do tutejszego Sądu jest decyzja [...] stycznia 2021 r. znak: [...] którą Dyrektor Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w [...] Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie, po rozpatrzeniu odwołania K S, utrzymał w mocy decyzję Dyrektora Zarządu Zlewni w [...] Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie (dalej: "organ I instancji:) z dnia [...] października 2020 r., znak: [...],, którą udzielono Gminie [...] pozwoleń wodnoprawnych na wykonanie i przebudowę następujących urządzeń wodnych: - wykonanie rowu przydrożnego wzdłuż drogi gminnej [...] . na działkach nr ew.: [...],[...].[...],[...]oraz [...]. z obrębu ew. [...] w Gminie [...] , z ujściem do rowu melioracyjnego A-10 na działce nr ew. [...], z obrębu ew. [...] w Gminie [...], o parametrach wskazanych w treści decyzji; - przebudowę rowu melioracyjnego A- 10 polegającą na wykonaniu przepustu pod drogą na działce nr ew. [...]. z obrębu ew. [...] w Gminie [...].- Wskazać należy, ż materialnoprawną podstawę rozstrzygnięć wydanych w sprawie stanowiły przepisy art. art. 407 ust. 1, art. 389 pkt 6 w związku z art. 16 pkt 65 lit. a) oraz art. 17 ust. 1 pkt 4, art. 401 ust. 1, art. 400 ust. 1 i 6, art. 403 ust. 1 i 2, art. 397 ust. 3 pkt 2 i art. 396 ust. 1 p.w. Stosownie do postanowień art. 389 pkt 6 p.w. na wykonanie urządzeń wodnych wymagane jest pozwolenie wodnoprawne, a zgodnie z art. 16 pkt 65 lit. a) takim urządzeniem wodnym jest rów. W myśl art. 400 ust. 1 p.w. w pozwoleniu wodnoprawnym ustala się cel projektowanych do wykonania urządzeń wodnych i innych robót, cel i zakres korzystania z wód, warunki wykonywania uprawnienia oraz obowiązki niezbędne ze względu na ochronę zasobów środowiska, interesów ludności i gospodarki, w zasięgu oddziaływania zamierzonego korzystania z wód lub planowanych do wykonania urządzeń wodnych, w szczególności: 1) obowiązki wobec innych zakładów posiadających pozwolenie wodnoprawne lub uprawnionych do rybactwa, narażonych na szkody w związku z wykonywaniem tego pozwolenia wodnoprawnego; 2) obowiązek wykonania urządzeń zapobiegających szkodom lub zmniejszających negatywne skutki wykonywania tego pozwolenia wodnoprawnego; 3) niezbędne przedsięwzięcia ograniczające negatywne oddziaływanie na środowisko. W ust. 2 tego przepisu wskazano niezbędne elementy pozwolenia wodnoprawnego w zakresie konieczności dostosowania do rodzaju działalności, której dotyczy pozwolenie wodnoprawne. Pozwolenia wodnoprawne wydaje się na podstawie operatu wodnoprawnego oraz zgromadzonych w toku postępowania dowodów, dokumentów i informacji (art. 400 ust. 8 Prawa wodnego). Stosownie do obowiązku wynikającego z treści art. 407 ust. 1 i ust. 2 ww. ustawy, do wniosku o wydanie pozwolenia wodnoprawnego dołącza się: 1) operat wodnoprawny z oznaczeniem daty jego wykonania, wraz z opisem prowadzenia zamierzonej działalności niezawierającym określeń specjalistycznych; 2) decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach, jeżeli jest wymagana; 3) wypis i wyrys z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a w przypadku jego braku - decyzję o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego albo decyzję o warunkach zabudowy, jeżeli są wymagane; 4) ocenę wodnoprawną, jeżeli jest wymagana; 5) wypisy z rejestru gruntów lub uproszczone wypisy z rejestru gruntów dla nieruchomości usytuowanych w zasięgu oddziaływania zamierzonego korzystania z wód lub w zasięgu oddziaływania planowanych do wykonania urządzeń wodnych. Z treści powołanych przepisów wynikają pewne, zasadnicze wymagania kształtujące rygory procesowe w postępowaniu o wydanie pozwolenia wodnoprawnego. Po pierwsze, zakres pozwolenia wodnoprawnego wyznacza wnioskodawca. Po drugie, podstawowym dokumentem pozwalającym na weryfikację zgodności planowanego przedsięwzięcia, dla którego wymagane jest pozwolenie wodnoprawne z przepisami Prawa wodnego jest operat wodnoprawny. Operat wodnoprawny jest szczególnego rodzaju dokumentem; z jednej strony ma on charakter wysoce techniczny i specjalistyczny, co zbliża go funkcją do opinii biegłego, z drugiej natomiast jest on przedkładany przez stronę postępowania, a więc podmiot z istoty zainteresowany korzystnym zakończeniem postępowania, czyli uzyskaniem pozwolenia wodnoprawnego. W ujęciu modelowym należy przyjąć, że ustawodawca zdecydował, iż wszystkie istotne dane i parametry zamierzenia, na które wymagane jest pozwolenie wodnoprawne, zobowiązany jest podać inwestor, natomiast rzeczą organu jest je zweryfikować pod kątem kompletności, rzetelności oraz prawdziwości, albowiem to na podstawie właśnie tych informacji organ będzie kształtował treść pozwolenia wodnoprawnego, a przez to sytuację prawną jego adresata oraz podmiotów trzecich, na które planowane przedsięwzięcie będzie oddziaływać. Prowadzący postępowanie organ jest zobowiązany ocenić informacje przedłożone przez inwestora w operacie wodnoprawnym, a w razie jakichkolwiek wątpliwości podjąć adekwatne czynności procesowe w ramach postępowania dowodowego, tak aby można było rozstrzygnąć, czy projektowany sposób korzystania z wód spełnia wymogi, określone w art. 396 ust. 1 Prawa wodnego. oraz nadać pozwoleniu wodnoprawnemu treść wymaganą art. 403 Prawa wodnego. W myśl art. 396 ust. 1 Prawa wodnego pozwolenie wodnoprawne nie może naruszać: 1) ustaleń planu gospodarowania wodami na obszarze dorzecza,; 2) ustaleń planów ochrony i planów zadań ochronnych dla obszarów chronionych; 3) ustaleń planu zarządzania ryzykiem powodziowym; 4) ustaleń planu przeciwdziałania skutkom suszy; 5) ustaleń programu ochrony wód morskich; 6) ustaleń krajowego programu oczyszczania ścieków komunalnych; 7) ustaleń miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego, decyzji o warunkach zabudowy i decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego; 8) wymagań ochrony zdrowia ludzi, środowiska, ochrony przyrody i dóbr kultury wpisanych do rejestru zabytków oraz wynikających z przepisów ustawy oraz przepisów odrębnych. W świetle art. 399 ust. 1 pkt 1 p.w. organ jest zobowiązany odmówić wydania pozwolenia wodnoprawnego tylko wtedy, jeżeli projektowany sposób korzystania z wód narusza ustalenia dokumentów, o których mowa w pkt 1-7, lub nie spełnia wymagań, o których mowa w pkt 8 ww. art. 396 ust. 1 Prawa wodnego. W ocenie Sądu rozstrzygnięcia wydane w niniejszej sprawie spełniają wymogi wynikające z ww. przepisów prawa. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 396 ust. 1 pkt 7 p.w., ponownie podkreślić należy, że w myśl tego przepisu pozwolenie wodnoprawne nie może naruszać m.in. ustaleń miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego. Zatem właściwy organ wydając pozwolenie wodnoprawne zobligowany był do oceny zgodności rozstrzyganego zagadnienia z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Strona w toku postępowania podnosiła zarzut, iż załączony przez Gminę [...]do wniosku o wydanie decyzji w niniejszej sprawie wypis i wyrys z planu miejscowego zatwierdzonego uchwałą Rady Miejskiej w [...] nr [...]z dnia [...] kwietnia 2015 r. są nieaktualne, ponieważ uwidoczniona jest na nich nadal droga [...] oraz obszar A.3.MN. mimo że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie prawomocnym wyrokiem z dnia 21 lutego 2018 r. stwierdził nieważność powołanej wyżej uchwały Rady Miejskiej w [...] nr [...]w części tekstowej i graficznej dotyczących ustaleń planu miejscowego odnośnie drogi [...] oraz obszaru A.3.MN. W ocenie Sądu słusznie organ odwoławczy wskazał, że WSA w Warszawie po rozpatrzeniu skargi K S na uchwałę Rady Miejskiej w [...] z dnia [...] kwietnia 2015 r. nr [...]w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla terenu w obrębie ewidencyjnym [...] w zakresie obejmującym nieruchomości gruntowe oznaczone jako działki nr: [...],[...][...],[...][...],[...],[...],[...]- gmina [...], prawomocnym wyrokiem z dnia 21 lutego 2018 r. sygn.. akt IV Sa 2196/16 twierdził nieważność powołanej uchwały Rady Miejskiej w [...] nr [...] w części tekstowej i graficznej planu odnośnie drogi [...]oraz obszaru A.3.MN, a w pozostałym zakresie skargę oddalił. Tym samym ww. uchwała dotycząca działek objętych wnioskiem w sprawie udzielenia Gminie [...] przedmiotowych pozwoleń wodnoprawnych, obowiązuje w obrocie prawnym, gdyż w części tekstowej i graficznej planu dotyczy drogi [...]oraz obszaru A.2.MN (będących na terenie objętym zakresem omawianych pozwoleń wodnoprawnych). Bez znaczenia jest fakt, że załączony przez wnioskodawcę wypis i wyrys z planu miejscowego zawiera w sobie zapisy graficzne dotyczące drogi odnośnie drogi [...]oraz obszaru A.3.MN. W przypadku stwierdzenia nieważności przez Sąd zapisów graficznych miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie następuje techniczna "aktualizacja" planu poprzez zmianę części graficznej planu. Zapisy planu należy odczytywać razem z treścią wyroków sądowych dotyczących planu. Jednakże przede wszystkim podkreślić należy, że zapisy w planie dotyczącej spornej drogi [...]była także przedmiotem skargi K S na omawianą uchwałę Rady Miejskiej w [...]i w tym zakresie WSA w Warszawie wyrokiem z dnia 21 lutego 2018 r. skargę oddalił. W uzasadnieniu tego wyroku wskazano cyt. "Nie znajduje także uzasadnienia zarzut związany z usytuowaniem drogi [...]z naruszeniem praw skarżącego i sprzecznie z ustaleniami Studium. Droga ta widnieje w ustaleniach Studium, jest przewidziana jako droga zbiorcza odprowadzająca ruch z m.in. z ulicy [...] i [...] i wbrew wywodom skargi utworzona jest nie tylko z części gruntów skarżącego ale i gruntów właściciela działki o nr [...]. W tym zatem zakresie, w ocenie Sądu, organ w sposób proporcjonalny uwzględnił zarówno racje społeczne (potrzeba dostępu do dróg głównych) jak i prywatne i proporcjonalnie obciążył skutkami tych rozwiązań planistycznych właścicieli kilku nieruchomości. Wskazać należy, w droga ta przebiega po gruntach rolnych skarżącego – A.2.R – ich skraju i po gruntach przeznaczonych do zabudowy A.2.MN. – działka on rew. [...]. Tym samym to do właściciela tej ostatniej działki przebieg tej drogi jest bardziej uciążliwy i ogranicza możliwą zabudowę." W świetle powyższego zarzut naruszenia art. 396 ust. 1 pkt 7 p.w. jest bezzasadny. Skarżący ponadto podniósł zarzut naruszenia art. 396 ust. 1 pkt 8 p.w., który to przepis wskazuje, że wydania pozwolenia wodnoprawnego odmawia się, jeżeli projektowany sposób korzystania z wód narusza wymagania ochrony zdrowia, ludzi, środowiska, ochrony przyrody i dóbr kultury wpisanych do rejestru zabytków oraz wynikających z przepisów ustawy oraz przepisów odrębnych. Wskazać należy, że z załączonych przez skarżącego do odwołania dokumentów wynika, że decyzją z dnia [...] października 2019 nr [...][...]Wojewódzki Konserwator Zabytków wpisał do rejestru zabytków nieruchomych województwa mazowieckiego otoczenie zespołu dworsko-parkowego położnego - nieruchomości położone w [...] przy ul. [...] , przy czym wpisem objął teren otoczenia zabytku obejmujący następujące nieruchomości z obrębu [...] – części działek ewid. nr [...] i [...] (fragmenty zlokalizowane poza obszarem zabytkowego zespołu, działkę [...] (powstałą w wyniku podziału działki nr [...] ), fragmenty działki nr [...] (do linii stanowiącej przedłużenie granicy działki nr [...]i działki nr [...]) i [...] (do linii stanowiącej przedłużenie działki nr [...]), działki nr [...],[...],[...],[...],[...],[...], części działek [...],[...],[...] (granicę wschodnią ustawia się na linii stanowiącej przedłużenie wschodniej granicy działki nr [...] ) oraz dwa fragmenty działki drogowej nr [...] przedzielone obszarem zabytkowego zespołu do linii stanowiącej przedłużenie południowej granicy działki nr [...] ) bez uwzględnienia fragmentu działki nr [...] , przeznaczonego pod odcinek drogi krajowej [...]. Natomiast odstąpiono od wpisu ww. otoczenia zabytku w zakresie następujących nieruchomości: działek ewid. nr [...],[...] oraz [...] (powstałe w wyniku podziału działki nr [...] i przeznaczonej pod odcinek drogi zbiorczej [...]) oraz fragmentów nieruchomości oznaczonych jako działki nr [...],[...],[...][...],[...] i fragmentu działki nr [...]przeznaczonego pod odcinek drogi krajowej [...]. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że jedynie fragment działki nr [...]stanowi strefę otoczenia parku od strony północnej i północno-wschodniej, a teren drogi [...]został wyłączony z ochrony jako otoczenie zabytku. Słusznie wskazał skarżący, że wydane pozwolenie wodnoprawne obejmuje wykonanie i przebudowę urządzenia wodnego na działkach o nr. ew. [...],[...],[...],[...]obręb [...], gmina [...] , a zgodnie z decyzją ww. [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków wpisem do rejestru zabytków nieruchomych województwa mazowieckiego objęto fragmenty działek nr [...]i [...]obręb [...]. Uszło natomiast uwagi skarżącego, że omawiane urządzenie wodne – rów – znajduje się, według załączonych przez wnioskodawcę dokumentów, na północ od projektowanej drogi [...] (a zatem pozwolenie wodnoprawne obejmuje fragmenty działek nr [...] i [...] znajdujące się na północ od ww. drogi), a ww. decyzja [...]Wojewódzkiego Konserwator Zabytków objęta taką ochroną fragmenty działek nr [...] i [...]znajdujące się na południe od projektowanej drogi. Tym samym przedmiotowa ochrona konserwatorska nie dotyczy terenów, na którym zaprojektowano usytuowanie omawianego rowu, a zatem zarzut naruszenia art. 396 ust. 1 pkt 8 p.w. także jest bezzasadny. Należało oddalić także zarzuty naruszenia art. 388 ust. 2 pkt 3 p.w. art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. poprzez wydanie zaskarżonej decyzji dla Gminy [...] , mimo że Gmina ta ani w stanie obowiązującym w dacie złożenia wniosku o wydanie decyzji, ani w stanie obowiązującym w dacie wydania zaskarżonej decyzji nie planowała budowy drogi [...], jak też nie zostały zabezpieczone środki na budowę tej drogi. Wskazać należy, że w myśl art. 388 ust. 2 pkt 3 p.w. wydanie pozwolenia wodnoprawnego następuje przed uzyskaniem: decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej - wydawanej na podstawie przepisów ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych. I taka też sytuacja miała miejsce w niniejszej sprawie. Gmina [...]złożyła wniosek o udzielenie pozwolenia wodnoprawnego na rów odwadniający oraz przepust na rowie A-10, w związku z projektowana drogą [...], a wniosek został złożony i pozwolenie wodnoprawne udzielone przed uzyskaniem: decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej na podstawie ustawy ZRID. Organ udzielający pozwolenia wodnoprawnego nie jest zobligowany ani uprawniony do badania, czy inwestycja drogowa powstanie oraz czy inwestor zabezpieczył środki na realizację omawianej inwestycji. Słusznie organ przywołał na przepis art. 414 pkt 4 p.w., zgodnie z którym pozwolenie wodnoprawne wygasa, jeżeli inwestor w ramach realizacji przedsięwzięcia w zakresie m. in. dróg publicznych, nie rozpoczął wykonywania urządzeń wodnych w terminie 6 lat od dnia, w którym pozwolenie wodnoprawne na wykonanie tych urządzeń stało się ostateczne. Zgodnie zaś z art. 418 § 2 p.w. nie wydaje się decyzji stwierdzającej wygaśnięcie pozwolenia wodnoprawnego w przypadku upływu terminu, na który pozwolenie zostało wydane. Mając powyższe na uwadze należy twierdzić, że w przypadku nie wykonania w ww. terminie projektowanych urządzeń wodnych pozwolenie wodnoprawne wygaśnie. Tytułem dopełnienia argumentacji Sądu należy dodać, że wbrew zarzutom formułowanym w rozpatrywanej skardze nie doszło do naruszenia przepisów postępowania, które mogłoby uzasadniać uchylenie zaskarżonej decyzji. W szczególności w postępowaniu nie doszło do naruszenia art. 77 § 1, art. 80 w zw. z art. 136 § 1 k.p.a. Materiał zgromadzony w sprawie jest kompletny i został oceniony i uwzględniony w zaskarżonej decyzji w sposób prawidłowy. Mając na uwadze powyższe skargę należało oddalić na podstawie art. 151 p.p.s.a., jako że nie miała usprawiedliwionych podstaw.