III OSK 569/22

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Teresa Zyglewska Sędziowie: sędzia NSA Piotr Korzeniowski (spr.) sędzia del. WSA Arkadiusz Windak Protokolant: asystent sędziego Olga Libiszewska po rozpoznaniu w dniu 27 maja 2025 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej K.S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 5 października 2021 r. sygn. akt VII SA/Wa 549/21 w sprawie ze skargi K.S. na decyzję Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w Warszawie Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie z dnia 12 stycznia 2021 r. znak WA.RUZ.4210.345m.2020.RB w przedmiocie udzielenia pozwolenia wodnoprawnego oddala skargę kasacyjną.

Wyrokiem z 5 października 2021 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie (dalej: Sąd I instancji), sygn. akt VII SA/Wa 549/21 po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 października 2021 r. sprawy ze skargi K.S. (dalej: skarżący, skarżący kasacyjnie) na decyzję Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej Wód Polskich w Warszawie (dalej: Dyrektor RZGW, organ II instancji, organ odwoławczy) z 12 stycznia 2021 r. znak: WA.RUZ.4210.345m.2020.RB w przedmiocie udzielenia pozwolenia wodnoprawnego, oddalił skargę. W uzasadnieniu wyroku Sąd I instancji wskazał, że zaskarżoną decyzją z 12 stycznia 2021 r. znak: WA.RUZ.4210.345m.2020.RB Dyrektor RZGW, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 14 ust. 4 ustawy z 20 lipca 2017 r. Prawo wodne (Dz. U. z 2021 r. poz. 624 ze zm., dalej jako: p.w., Prawo wodne) po rozpatrzeniu odwołania skarżącego od decyzji Dyrektora Zarządu Zlewni w Warszawie PGWWP (dalej: organ I instancji) z 27 października 2020 r., znak: WA.ZUZ.6.4210.220.2020.AZ, wydanej w przedmiocie udzielenia pozwoleń wodnoprawnych, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Skargę do WSA w Warszawie na ww. decyzję wywiódł skarżący wnosząc o uchylenie decyzji obydwu instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania od organu. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasową argumentację oraz podnosząc, że zarzuty skargi są tożsame z zarzutami odwołania, do których organ się już ustosunkował. Sąd I instancji oddalając skargę w uzasadnieniu wyroku wskazał, że materialnoprawną podstawę rozstrzygnięć wydanych w sprawie stanowiły przepisy art. 407 ust. 1, art. 389 pkt 6 w związku z art. 16 pkt 65 lit. a) oraz art. 17 ust. 1 pkt 4, art. 401 ust. 1, art. 400 ust. 1 i 6, art. 403 ust. 1 i 2, art. 397 ust. 3 pkt 2 i art. 396 ust. 1 p.w. W ocenie Sądu I instancji, rozstrzygnięcia wydane w niniejszej sprawie spełniają wymogi wynikające z ww. przepisów prawa. W skardze kasacyjnej skarżący, na podstawie art. 173 § 1 oraz art. 174 pkt 1 i pkt 2 p.p.s.a., zaskarżył w całości wyrok Sądu I instancji. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono: 1. w trybie art. 174 pkt 1 p.p.s.a. - naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, tj. naruszenie przepisów ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. Prawo wodne (tekst jedn.: Dz.U. z 2020 r., poz. 310, ze. zm.), mianowicie: - naruszenie art. 396 ust. 1 pkt 7 Prawa wodnego - przez pozostawienie w obiegu prawnym decyzji administracyjnej, która wydana została w oparciu o dołączony do wniosku wypis i wyrys z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego przyjętego uchwałą [....] w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla terenu w obrębie ewidencyjnym [...] (Dz. Urz. [....]), mimo że wersja planu miejscowego dołączona do wniosku była nieaktualna, albowiem WSA w Warszawie prawomocnym wyrokiem z 21 lutego 2018 r., w sprawie sygn. akt: IV SA/Wa 2196/16, stwierdził nieważność powołanej wyżej uchwały [...] w części tekstowej i graficznej planu odnośnie drogi l.KD-D oraz obszaru A.3.MN; - naruszenie art. 396 ust. 1 pkt 8 Prawa wodnego - przez pozostawienie w obiegu prawnym decyzji administracyjnej, która wydana została z całkowitym pominięciem wymagań z zakresu ochrony dóbr kultury wpisanych do rejestru zabytków, mimo że objęte decyzją organu pierwszej i drugiej instancji działki o numerach ewidencyjnych [...] i [...] z obrębu ew. [...] w Gminie P. objęte są także decyzją nr [....] M. Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków z 24 października 2019 r., nr sprawy: WD.4164-15/1/09, o wpisaniu do rejestru zabytków nieruchomych województwa mazowieckiego; - naruszenie art. 388 ust. 2 pkt 3 Prawa wodnego - przez pozostawienie w obiegu prawnym decyzji administracyjnej, która wydana została dla Gminy P., mimo że Gmina ta ani w stanie obowiązującym w dacie złożenia wniosku o wydanie decyzji, ani w stanie obowiązującym w dacie wydania zaskarżonej decyzji nie planowała i nadal nie planuje budowy drogi 1.KD-Z; 2. w trybie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. - naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, mianowicie: - naruszenie art. 77 § 1 k.p.a. oraz art. 80 k.p.a. w zw. z art. 136 § 1 k.p.a. polegające na uznaniu przez sąd administracyjny, że organy obydwu instancji prawidłowo zebrały oraz w pełni rozeznały zebrany materiał dowodowy i miały uzasadnione podstawy do zaniechania przeprowadzenia, mimo szczegółowo umotywowanego żądania skarżącego, dodatkowego postępowania w celu uzupełnienia dowodów i materiałów w sprawie, w szczególności że organ drugiej instancji miał uzasadnione podstawy do zaniechania wystąpienia do Gminy P. z żądaniem udzielenia pisemnej odpowiedzi na pytania wskazane w odwołaniu od decyzji organu pierwszej instancji, a w konsekwencji na uznaniu przez WSA w Warszawie, że w rozpatrywanej sprawie nie doszło do naruszenia przepisów postępowania, które mogłoby uzasadniać uchylenie zaskarżonej decyzji i uznaniu przez tenże Sąd, że materiał zgromadzony w sprawie jest kompletny oraz że został przez ograny administracji obydwu instancji oceniony i uwzględniony w sposób prawidłowy; 3. pozostawienie w obiegu prawnym decyzji administracyjnej wydanej w okolicznościach, które skutkować mogą jej nieważnością, o której mowa w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., tj. pozostawienie w obiegu decyzji organu pierwszej instancji, co do której istnieje uzasadnione podejrzenie, że decyzja ta wydana została bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa, o czym może świadczyć uzasadnione podejrzenie, że decyzja organu pierwszej instancji wydana została w oparciu o nieodpowiadające prawdzie informacje zawarte w załącznikach do wniosku złożonego przez Gminę P., polegające na stworzeniu pozoru, iż Gmina P. zamierza w najbliższym czasie realizować, bądź też że już realizuje inwestycję polegającą na budowie drogi gminnej l.KD-Z, mimo że ani w uchwałach budżetowych Gminy P. na lata 2019 - 2020, ani w projekcie uchwały budżetowej na rok 2021 nie zostały zabezpieczone środki finansowe na budowę tej drogi i Gmina P. ani w stanie obowiązującym w dacie złożenia wniosku o wydanie decyzji, ani w stanie obowiązującym w dacie wydania decyzji przez organy pierwszej i drugiej instancji nie planowała wykonania tej drogi. Na podstawie art. 185 § 1 p.p.s.a. wniesiono o: 1. uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania sądowi, który wydał zaskarżone orzeczenie; 2. zasądzenie na rzecz skarżącego kasacyjnie kosztów postępowania podług norm prawem przepisanych. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej przedstawiono argumentację na poparcie zarzutów skargi kasacyjnej. Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje: Niniejsza sprawa podlegała rozpoznaniu na posiedzeniu jawnym. Skarga kasacyjna nie jest zasadna. Wszystkie zarzuty przedstawione w petitum skargi kasacyjnej oraz w jej uzasadnieniu nie zasługiwały na uwzględnienie. Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. W niniejszej sprawie podstawy nieważności wskazane w art. 183 § 2 p.p.s.a. nie zachodzą, zaś granice skargi kasacyjnej zostały wyznaczone przez jej podstawy, czyli wskazane naruszenia przepisów prawa. Rozpoznając zatem skargę kasacyjną w tak określonych granicach NSA uznał, że nie zawiera ona usprawiedliwionych podstaw. W skardze kasacyjnej zarzucono naruszenie przepisów postępowania oraz prawa materialnego. W sytuacji, gdy w skardze kasacyjnej zarzuca się zarówno naruszenie prawa materialnego, jak i naruszenie przepisów postępowania, w pierwszej kolejności co do zasady rozpoznaniu podlega ostatnio wymieniony zarzut. Dopiero bowiem po przesądzeniu, że stan faktyczny przyjęty przez Sąd w zaskarżonym wyroku jest prawidłowy albo, że nie został skutecznie podważony, można przejść do skontrolowania procesu subsumcji danego stanu faktycznego pod zastosowany przez Sąd I instancji przepis prawa materialnego, chyba, że postawiony w skardze kasacyjnej zarzut procesowy jest w istocie konsekwencją zarzutów dotyczących naruszenia prawa materialnego. W takiej sytuacji uzasadnione jest dokonanie jego oceny w ramach analizy tych właśnie zarzutów (materialnych). Nie zasługiwał na uwzględnienie zarzut przedstawiony w pkt 2 petitum skargi kasacyjnej dotyczący naruszenia art. 77 § 1 k.p.a. oraz art. 80 k.p.a. w zw. z art. 136 § 1 k.p.a. polegający na uznaniu przez sąd administracyjny, że organy obydwu instancji prawidłowo zebrały oraz w pełni rozeznały zebrany materiał dowodowy i miały uzasadnione podstawy do zaniechania przeprowadzenia, mimo szczegółowo umotywowanego żądania skarżącego, dodatkowego postępowania w celu uzupełnienia dowodów i materiałów w sprawie. Odnosząc się do tego zarzutu oraz jego uzasadnienia wskazać należy, że prawidłowe sformułowanie podstaw kasacyjnych z art. 174 pkt 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (które określono w skardze kasacyjnej) polega w związku z powyższym na wskazaniu konkretnych przepisów postępowania, które zostały naruszone przez wojewódzki sąd administracyjny, jak również sposobu ich naruszenia. Należy podkreślić, iż skarga kasacyjna przysługuje od wyroku wojewódzkiego sądu administracyjnego i jej zarzuty powinny się odnosić do tego wyroku oraz do przepisów regulujących postępowanie przed tym sądem, ewentualnie w powiązaniu z regulacjami dotyczącymi procedury administracyjnej mającej zastosowanie przed danym organem administracyjnym. W przypadku zarzutów dotyczących naruszenia przepisów postępowania, podkreślić należy, że prawidłowo sformułowany zarzut tego typu winien wskazywać konkretne regulacje procesowe, którym uchybił Sąd I instancji, a także to, że naruszenie tego rodzaju regulacji mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Skarżący kasacyjnie nie może więc ograniczyć się tylko do stwierdzenia, że do naruszenia określonych przepisów faktycznie doszło, ale musi wykazać, co najmniej potencjalny, związek przyczynowy pomiędzy tym naruszeniem, a wynikiem sprawy, tj. treścią zapadłego orzeczenia. Odnosząc się do tak sformułowanego zarzutu skargi kasacyjnej stwierdzić należy, że nie sposób uznać jego zasadności, co wynika w pierwszej kolejności z wadliwego sposobu ich skonstruowania, a także niezasadności podniesionych w nim twierdzeń i argumentów przytoczonych na ich poparcie. W orzecznictwie podkreśla się, że przez wpływ, o którym mowa w art. 174 pkt 2 p.p.s.a., należy rozumieć istnienie związku przyczynowego pomiędzy uchybieniem procesowym podniesionym w zarzucie skargi kasacyjnej a wydanym w sprawie zaskarżonym orzeczeniem sądu pierwszej instancji. Przy czym ten związek przyczynowy, jakkolwiek nie musi być realny (uchybienie mogło mieć istotny wpływ), to jednak musi uzasadniać istnienie hipotetycznej możliwości odmiennego wyniku sprawy. Wnoszący skargę kasacyjną powinien więc uprawdopodobnić istnienie wpływu zarzucanego naruszenia na wynik sprawy. Innymi słowy, strona skarżąca powinna wykazać, że następstwa stwierdzonych wadliwości postępowania były tego rodzaju lub rangi, że kształtowały lub współkształtowały treść kwestionowanej w sprawie decyzji lub innej formy działania organu administracji (por. wyrok NSA z 23 marca 2021 r., sygn. akt III OSK 205/21, LEX nr 3157819.). Taki związek w rozpoznawanej sprawie nie został jednak wykazany. Tym samym, skonstruowane w pkt 2 petitum skargi kasacyjnej zarzuty, wskazujące na naruszenie przepisów postępowania, nie mogą podważyć ustalonego w sprawie przez orzekające w sprawie organy i przyjętego przez Sąd I instancji, stanu faktycznego. Zgodzić należy się z Sądem I instancji, że wbrew zarzutom formułowanym w rozpatrywanej skardze nie doszło do naruszenia przepisów postępowania, które mogłoby uzasadniać uchylenie zaskarżonej decyzji. W szczególności w postępowaniu nie doszło do naruszenia art. 77 § 1, art. 80 w zw. z art. 136 § 1 k.p.a. Materiał zgromadzony w sprawie był kompletny i został oceniony i uwzględniony w zaskarżonej decyzji w sposób prawidłowy. Nie zasługiwał na uwzględnienie zarzut przedstawiony w pkt 3 petitum skargi kasacyjnej dotyczący naruszenia art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Odnosząc się do tego zarzutu oraz jego uzasadnienia wskazać należy, że przepis art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., mimo że został zamieszczony w akcie normatywnym o charakterze procesowym, jest przepisem prawa materialnego, ponieważ stanowi podstawę prawną rozstrzygnięcia (określa skutki prawne zaistnienia wskazanych w nim wad decyzji administracyjnej), w żadnym razie nie reguluje trybu postępowania w sprawie (zob. wyrok NSA z 10 marca 2016 r., sygn. akt I OSK 1594/14, LEX nr 2035986). Z uwagi zatem na wadliwie skonstruowany zarzut naruszenia art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego nie poddawał się zarzut podniesiony w punkcie 3 petitum skargi kasacyjnej (zob. wyrok NSA z 14 stycznia 2025 r., sygn. akt II OSK 1022/22, LEX nr 3819961). Nie zasługiwały na uwzględnienie zarzuty przedstawione w pkt 1 petitum skargi kasacyjnej dotyczące naruszenia prawa materialnego. Przypomnieć należy, że w ramach zarzutów dotyczących naruszenia prawa materialnego skarżący zarzuca: - naruszenie art. 396 ust. 1 pkt 7 p.w. przez pozostawienie w obiegu prawnym decyzji administracyjnej, która wydana została w oparciu o dołączony do wniosku wypis i wyrys z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego przyjętego uchwałą [....] w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla terenu w obrębie ewidencyjnym [...] (Dz. Urz. [...]), mimo że wersja planu miejscowego dołączona do wniosku była nieaktualna; - naruszenie art. 396 ust. 1 pkt 8 p.w. przez pozostawienie w obiegu prawnym decyzji administracyjnej, która wydana została z całkowitym pominięciem wymagań z zakresu ochrony dóbr kultury wpisanych do rejestru zabytków; - naruszenie art. 388 ust. 2 pkt 3 p.w. przez pozostawienie w obiegu prawnym decyzji administracyjnej, która wydana została dla Gminy P., mimo że Gmina ta ani w stanie obowiązującym w dacie złożenia wniosku o wydanie decyzji, ani w stanie obowiązującym w dacie wydania zaskarżonej decyzji nie planowała i nadal nie planuje budowy drogi 1.KD-Z. Wskazać należy, że w skardze kasacyjnej w trybie art. 174 pkt 1 p.p.s.a. – zarzucono naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, tj. naruszenie przepisów p.w. Odnosząc się do tak sformułowanych zarzutów wyjaśnić należy, że prawidłowo postawiony zarzut błędnej wykładni wymaga wskazania, jakie dyrektywy interpretacyjne przy wykładni danego przepisu zostały naruszone i jakie powinno być prawidłowe rozumienie interpretowanego przepisu. Skarga kasacyjna nie zawiera żadnych argumentów tego rodzaju, nie wskazuje naruszonych dyrektyw interpretacyjnych i w ogóle nie odnosi się do problemu wykładni przepisu. Zarzutu błędnej wykładni nie można sprowadzać do kwestii niewłaściwego zastosowania, są to bowiem dwie odrębne formy naruszenia prawa materialnego. Takie sformułowanie zarzutu jest zatem nieprawidłowe. Kwestia niewłaściwego zastosowania dotyczy etapu subsumpcji, kwalifikacji prawnej ustalonego stanu faktycznego. Ponieważ nie zakwestionowano w skardze kasacyjnej wykładni ww. przepisów wskazanych w pkt 1 petitum skargi kasacyjnej, efektywność zarzutu niewłaściwego zastosowania zależy od podważania ustalonych w sprawie okoliczności faktycznych, czyli skuteczności zarzutów naruszenia przepisów postępowania. Sąd I instancji wskazał, że materialnoprawną podstawę rozstrzygnięć wydanych w sprawie stanowiły przepisy art. 407 ust. 1, art. 389 pkt 6 w zw. z art. 16 pkt 65 lit. a) oraz art. 17 ust. 1 pkt 4, art. 401 ust. 1, art. 400 ust. 1 i 6, art. 403 ust. 1 i 2, art. 397 ust. 3 pkt 2 i art. 396 ust. 1 p.w. Odnosząc się do tych zarzutów oraz ich uzasadnienia wskazać należy, że w orzecznictwie przyjmuje się, że zarzuty dotyczące obu form naruszenia prawa materialnego powinny być formułowane w przypadku, gdy stan faktyczny sprawy został ustalony w sposób prawidłowy i nie budzi wątpliwości. Ocena zasadności zarzutu naruszenia prawa materialnego może być dokonywana wyłącznie na podstawie stanu faktycznego, którego ustalenia nie są kwestionowane lub nie zostały skutecznie podważone. W przeciwnym wypadku ich stawianie jest przedwczesne. Podnoszenie takich zarzutów w oparciu o podstawy wymienione w art. 174 pkt 1 p.p.s.a. nie jest skuteczne w przypadkach, gdy strona chce zakwestionować wadliwe, jej zdaniem, ustalenia stanu faktycznego. Wykazywanie naruszenia prawa materialnego nie polega bowiem na kwestionowaniu przez stronę ustaleń w zakresie okoliczności sprawy. Próba zwalczenia ustaleń faktycznych, uznanych za prawidłowe w zaskarżonym skargą kasacyjną wyroku, nie może nastąpić przez zarzut naruszenia prawa materialnego. Może być ona skuteczna tylko w ramach drugiej podstawy kasacyjnej zawartej w art. 174 pkt 2 p.p.s.a. (zob. wyrok NSA z 8 sierpnia 2024 r., sygn. akt III FSK 229/24, LEX nr 3770386). Niedopuszczalne jest zastępowanie zarzutu naruszenia przepisów postępowania, zarzutem naruszenia prawa materialnego i za jego pomocą kwestionowanie ustaleń faktycznych. Kwestionując ocenę stanu faktycznego nie można skutecznie powoływać się na zarzut niewłaściwego zastosowania lub niezastosowania prawa materialnego, również w wyniku jego błędnej wykładni, o ile równocześnie nie zostaną także skutecznie, tj. w ramach drugiej podstawy kasacyjnej, zakwestionowane ustalenia faktyczne, na których oparto skarżone rozstrzygnięcie (zob. wyrok NSA z 31 stycznia 2013 r. sygn. akt I OSK 1171/12). Próba zwalczenia ustaleń faktycznych poczynionych przez sąd I instancji nie może nastąpić przez zarzut naruszenia prawa materialnego. Ocena zarzutu prawa materialnego może być dokonana wyłącznie na podstawie konkretnego stanu faktycznego, nie zaś na podstawie stanu faktycznego, który skarżący uznaje za prawidłowy (zob. wyrok NSA z 6 marca 2013 r. sygn. akt II GSK 2328/11; wyrok NSA z 14 lutego 2013 r. sygn. akt II GSK 2173/11). Zarzut naruszenia prawa materialnego nie może opierać się na wadliwym (kwestionowanym przez stronę) ustaleniu faktu (zob. wyrok NSA z 13 marca 2013 r. sygn. akt II GSK 2391/11). Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 396 ust. 1 pkt 7 p.w., Sąd I instancji prawidłowo wyjaśnił, że strona w toku postępowania podnosiła zarzut, że załączony przez Gminę P. do wniosku o wydanie decyzji w niniejszej sprawie wypis i wyrys z planu miejscowego zatwierdzonego uchwałą Rady Miejskiej w P. nr [...] są nieaktualne, ponieważ uwidoczniona jest na nich nadal droga 1.KD-D oraz obszar A.3.MN. mimo, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie prawomocnym wyrokiem z dnia 21 lutego 2018 r. stwierdził nieważność powołanej wyżej uchwały Rady Miejskiej w P. nr [...] w części tekstowej i graficznej dotyczących ustaleń planu miejscowego odnośnie drogi 1.KD-D oraz obszaru A.3.MN. Sąd I instancji zasadnie podkreślił, że ustalenia w planie dotyczącej spornej drogi 1 KD-Z były także przedmiotem skargi skarżącego na uchwałę Rady Miejskiej w P. i w tym zakresie WSA w Warszawie wyrokiem z dnia 21 lutego 2018 r., sygn. akt IV SA/Wa 2196/16 oddalił skargę. W uzasadnieniu tego wyroku WSA w Warszawie wskazał, że "Nie znajduje także uzasadnienia zarzut związany z usytuowaniem drogi 1 KD.Z z naruszeniem praw skarżącego i sprzecznie z ustaleniami Studium. Droga ta widnieje w ustaleniach Studium, jest przewidziana jako droga zbiorcza odprowadzająca ruch z m.in. z ulicy [...] i [...] i wbrew wywodom skargi utworzona jest nie tylko z części gruntów skarżącego ale i gruntów właściciela działki o nr [...]. W tym zatem zakresie, w ocenie Sądu, organ w sposób proporcjonalny uwzględnił zarówno racje społeczne (potrzeba dostępu do dróg głównych) jak i prywatne i proporcjonalnie obciążył skutkami tych rozwiązań planistycznych właścicieli kilku nieruchomości. Wskazać należy, w droga ta przebiega po gruntach rolnych skarżącego – A.2.R – ich skraju i po gruntach przeznaczonych do zabudowy A.2.MN. – działka on rew. [...]. Tym samym to do właściciela tej ostatniej działki przebieg tej drogi jest bardziej uciążliwy i ogranicza możliwą zabudowę". Odnosząc się do zarzutu dotyczącego naruszenia art. 396 ust. 1 pkt 8 p.w. Sąd I instancji prawidłowo wskazał, że sporne urządzenie wodne – rów – znajduje się, według załączonych przez wnioskodawcę dokumentów, na północ od projektowanej drogi 1 KD.Z (a zatem pozwolenie wodnoprawne obejmuje fragmenty działek nr [...] i [...] znajdujące się na północ od ww. drogi), a ww. decyzja M. Wojewódzkiego Konserwator Zabytków obejmuje taką ochroną fragmenty działek nr [...] i [...] znajdujące się na południe od projektowanej drogi. Tym samym ochrona konserwatorska nie dotyczy terenów, na którym zaprojektowano usytuowanie omawianego rowu, a zatem zarzut naruszenia art. 396 ust. 1 pkt 8 p.w. także jest bezzasadny. Nie jest zasadny zarzut dotyczący naruszenia art. 388 ust. 2 pkt 3 p.w. Odnosząc się do tego zarzutu Sąd I instancji prawidłowo wskazał, że Gmina P. złożyła wniosek o udzielenie pozwolenia wodnoprawnego na rów odwadniający oraz przepust na rowie A-10, w związku z projektowana drogą 1.KD-Z, a wniosek został złożony i pozwolenie wodnoprawne udzielone przed uzyskaniem decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej na podstawie ustawy ZRID. Zgodzić należy się z Sądem I instancji, że organ udzielający pozwolenia wodnoprawnego nie jest zobligowany ani uprawniony do badania, czy inwestycja drogowa powstanie oraz czy inwestor zabezpieczył środki na realizację omawianej inwestycji. Zgodnie z art. 414 ust. 1 pkt 4 p.w., pozwolenie wodnoprawne wygasa, jeżeli inwestor w ramach realizacji przedsięwzięcia w zakresie dróg publicznych, linii kolejowych, linii przesyłowych, lotnisk lub lądowisk nie rozpoczął wykonywania urządzeń wodnych w terminie 6 lat od dnia, w którym pozwolenie wodnoprawne na wykonanie tych urządzeń stało się ostateczne. Nieskuteczność wszystkich zarzutów skargi kasacyjnej skutkowała jej oddaleniem w oparciu o art. 184 p.p.s.a.