VII SA/Wa 363/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bogusław Cieśla (spr.) Sędziowie: WSA Monika Kramek WSA Artur Kuś po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 26 maja 2021 r. sprawy ze skargi H. S. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] stycznia 2021 r. znak: [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę

Starosta [...] decyzją z dnia [...] lutego 2016 r. nr [...] zatwierdził projekt budowlany i udzielił P. sp. z o. o. z siedzibą w W. pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej [...] w postaci wieży kratowej typu NL-H-60 wraz z antenami sektorowymi szt. 15, radioliniowymi szt. 4, urządzeniami sterującymi oraz zasilaniem elektrycznym na działce o nr ew. [...] obr. [...], przy ul. [...] w P. W dniu 8 lipca 2020 r. do Wojewody [...] wpłynął wniosek skarżącego H. S. o stwierdzenie nieważności decyzji Starosty [...] z dnia [...] lutego 2016 r. Wnioskodawca, będący właścicielem działki nr [...], obręb [...], m. P., oparł swoje żądanie na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 Kodeksu postępowania administracyjnego w zw. z art. 72 ust. 1 pkt 1 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko w powiązaniu z § 2 ust. 1 pkt 7 w zw. z § 3 ust. 8 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. W ocenie wnioskodawcy błędnie przyjęto, że przedmiotem kwalifikacji jest kilka niezależnych anten, pomimo że EIRP anten na każdym sektorze stanowi sumę (zaniżono moc), a dokumentacja nie uwzględnienia maksymalnych tiltów anten. Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] października 2020 r., znak [...], na podstawie art. 158 § 1 w zw. z art. 156 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 r., poz. 256 ze zm., dalej: "k.p.a."), po rozpatrzeniu wniosku skarżącego odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Starosty [...] z dnia [...] lutego 2016 r. Uzasadniając rozstrzygnięcie Wojewoda wskazał, że z uwagi na brak miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, Burmistrz [...] wydał dla przedmiotowej inwestycji w dniu [...] sierpnia 2015 r. decyzję nr [...] o lokalizacji inwestycji celu publicznego. W pkt 7.1 lit. b tej decyzji wskazano, że projektowana inwestycja nie należy do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko w rozumieniu przepisów rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2013 r., poz. 1235 z późn. zm.). Po przytoczeniu art. 35 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2013 r., poz. 1409 z późn. zm.) Wojewoda stwierdził, że inwestor uzyskał decyzję o lokalizacji inwestycji celu publicznego, gdzie dokonano analizy ewentualnego oddziaływania inwestycji w zakresie ochrony środowiska. Organ wydający pozwolenie na budowę był związany zapisami tej decyzji, nie miał obowiązku dokonywać niezależnych analiz poprawności wykonanych przez inwestora obliczeń w zakresie ustaleń dopuszczalnych parametrów technicznych określonych dla anten sektorowych. Bez znaczenia było powoływanie się, że planowana inwestycja będzie mogła podlegać w przyszłości rozbudowie oraz modyfikacji rozwiązań technicznych. Analizując projekt budowlany organ stwierdził, że badana stacja telefonii komórkowej nie będzie uciążliwa dla środowiska i ludzi, a ponadto spełniać będzie wymagania określone w Rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 30 października 2003 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku oraz sposobów sprawdzania dotrzymania tych poziomów. Wojewoda wskazał, że inwestor uzyskał pozwolenia na użytkowanie udzielone decyzją z dnia [...] maja 2017 r. nr [...]. W jej uzasadnieniu stwierdzono, że inwestycja w pełnym zakresie została wykonana, zgodnie z projektem budowlanym. W sprawozdaniu z pomiarów pól elektromagnetycznych – środowisko ogólne nr [...] wskazano, że w miejscach dostępnych dla ludności nie występują natężenia pól elektromagnetycznych przekraczające wartość graniczną dostępne dla ludności, wynoszącą 7 V/m. Stosownie do art. 122a oraz art. 152 ust. 4 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2013 r., poz. 1232) Wojewoda podkreślił, że inwestor po zrealizowaniu inwestycji jest zobowiązany do potwierdzenia wyników analiz przeprowadzonych na etapie projektowania i tym samym sprawdzenia dotrzymania standardów jakości środowiska w otoczeniu urządzeń emitujących pola elektromagnetyczne poprzez wykonanie rzeczywistych pomiarów poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku. W ocenie Wojewody brak jest podstaw prawnych do uznania przedmiotowej stacji bazowej za przedsięwzięcie mogące oddziaływać na środowisko i wymagające uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2013 r., poz. 1235 z późn zm.). Budowa projektowanej stacji bazowej telefonii komórkowej nie wymaga uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Projekt zagospodarowania terenu nie narusza przepisów, w tym techniczno-budowlanych. Ponadto projekt został wykonany i sprawdzony przez osoby posiadające wymagane uprawnienia budowlane i legitymujące się wymaganym zaświadczeniem. Załączono do niego oświadczenia, wymagane zgodnie z art. 20 ust. 4 oraz art. 33 ust. 2 Prawa budowlanego. Ponadto projekt budowlany spełnia warunki wynikające z art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego, a inwestor złożył oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Odnośnie twierdzeń wnioskodawcy dotyczących sumowania nakładających się wiązek mocy anten, Wojewoda wyjaśnił, że podziela stanowisko resortu środowiska dotyczące wyjaśnienia pojęcia "pojedyncza antena" użytego w § 2 ust. 1 pkt 7 i § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. H.S. wniósł odwołanie od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] października 2020 r. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego, na podstawie art. 138 § 1 k.p.a., po rozpatrzeniu odwołania skarżącego utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] października 2020 r. W uzasadnieniu decyzji GINB podał, że skarżący nie brał udziału w postępowaniu zakończonym wydaniem decyzji Starosty [...] z dnia [...] lutego 2016 r., a swój interes prawny do wystąpienia z żądaniem stwierdzenia nieważności wywodził z tytułu współwłasności sąsiedniej działki nr ewid. [...], obr. [...] przy ul. [...] w P. Powyższa działka znajduje się w obszarze pól elektromagnetycznych o poziomach wyższych od dopuszczalnych. Następnie GINB przedstawił treść art. 32 ust. 4 pkt 1 i 2 oraz art. 33 ust. 2 pkt 2 i 3 Prawa budowlanego, według stanu prawnego na dzień wydania kontrolowanej decyzji, i stwierdził, że inwestor spełnił wymagania określone w powyższych przepisach. Po przytoczeniu art. 35 ust. 1 pkt 1 i 2 Prawa budowlanego, GINB podkreślił, że inwestycja nie narusza rażąco ustaleń decyzji Burmistrza [...] z dnia [...] sierpnia 2015 r. o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Parametry projektowanego obiektu nie naruszają w sposób rażący ustaleń co do rodzaju inwestycji, nieprzekraczalnej linii zabudowy wyznaczonej jako istniejąca linia zabudowy na załączniku graficznym; wysokości wieży wolnostojącej – do 61,5 m. Ponadto lokalizacja wieży została uzgodniona ze Służbami Ruchu Lotniczego Sił Zbrojnych RP, a także uzgodniona z Zarządem Dróg Powiatowych w [...]. GINB podkreślił, że organ administracji architektoniczno-budowlanej ma obowiązek zbadania, czy planowana inwestycja nie należy do przedsięwzięć dla których wymagane jest uzyskanie decyzji środowiskowej. Przytoczył art. 71 a ust. 2 ustawy z 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko oraz § 2 ust. 1 pkt 7 i § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia Rady Ministrów z 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Przedstawił również treść art. 124 ust. 2 Prawa ochrony środowiska. Organ II instancji powołując się na orzecznictwo sądów administracyjnych podał definicję "miejsc dostępnych dla ludności", przez które należy rozumieć nie tylko miejsca, w których wzniesiono już legalnie budynki z przeznaczeniem na pobyt ludzi, ale również miejsca, w których te budynku mogą być wznoszone zgodnie z wymogami obowiązujących przepisów. Po dokonaniu oceny "Kwalifikacji przedsięwzięcia wykonanej zgodnie z rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2010 r. Nr 213 Pozycja 1397) – Instalacja radiokomunikacyjna P4 BRA0302A" GINB potwierdził, iż kwalifikacja przedsięwzięcia została wykonana zgodnie z § 2 ust. 1 pkt 7 lub § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia środowiskowego, dla każdej anteny osobno. Obszary, nad którymi przechodzą osie główne wiązek promieniowania anten sektorowych nie były w dacie wydania kwestionowanej decyzji objęte miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego określającym maksymalne wysokości dopuszczalnej zabudowy, ani nie były dla nich wydane ostateczne decyzje ustalające warunki zabudowy i zagospodarowania terenu. Zdaniem organu inwestycja nie narusza rażąco art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego w zw. z art. 71 ust. 2 ustawy z 3 października 2008 r. oraz § 2 ust. 1 pkt 7 i § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia Rady Ministrów z 9 listopada 2010 r. Odnosząc się do kwestii sumowania mocy poszczególnych anten (tzw. kumulacji), organ drugiej instancji wskazał, że w orzecznictwie sądów administracyjnych zagadnienie to budzi rozbieżności. Podkreślił jednak, że § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia Rady Ministrów z 9 listopada 2010 r., wskazuje na pojedynczą antenę, a nie na system anten skierowanych w jednym kierunku (sektor). GINB wskazał również, że inwestycja nie narusza w stopniu rażącym warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, o których mowa w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Za niezasadne uznał zarzuty odwołania, dotyczące braku określenia maksymalnym tiltów anten jak również naruszenia przepisów postępowania administracyjnego. Organ nie dopatrzył się ponadto rażącego naruszenia § 11 ust. 2 pkt 11 rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z 25 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego. W ocenie organu II instancji, decyzja Starosty [...], nie jest również obarczona żadną z pozostałych wad wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z [...] stycznia 2021 r., złożył H.S., wnosząc o jej uchylenie. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. w zw. z: - art. 8 § 1, 11, 77 § 1, 80, 107 § 1, 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 33 ust. 1 Prawa budowlanego poprzez przyjęcie, iż zmiana usytuowania wieży nie miała wpływu na całość zamierzenia budowlanego; - art. 2, 6 ust. 1 lit. a, 9 ust. 2, ust. 3 Konwencji o dostępie do informacji, udziale społeczeństwa w podejmowaniu decyzji oraz dostępie do sprawiedliwości w sprawach dotyczących środowiska, sporządzonej w Aarhus 25 czerwca 1998 r. w zw. z art. 91 ust. 1, 2, 3 Konstytucji RP w powiązaniu z § 2 ust. 1 pkt 7 lit. a-d oraz § 3 ust. 1 pkt 8 lit. a-g rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko poprzez przyjęcie, iż w przypadku rzekomej rozbieżności w zakresie kwalifikacji przedsięwzięcia, brak decyzji o środowiskowych uwarunkowania nie stanowi rażącego naruszenia prawa; - art. 8 § 1, 11, 77 § 1, 80, 107 § 1, 107 § 3 k.p.a. poprzez błędne wskazanie na rozbieżności w orzecznictwie; - art. 8 § 1, 11, 77 § 1, 80, 107 § 3 k.p.a. w zw. z § 11 ust. 2 pkt 11 rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego, poprzez lakoniczne stwierdzenie, iż naruszenie tych przepisów nie stanowi rażącego naruszenia; - art. 72 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko w powiązaniu z przepisami § 2 ust. 1 pkt 7 w zw. z § 3 ust. 8 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko poprzez przyjęcie, iż przedmiotem kwalifikacji jest 15 niezależnych anten, pomimo, że EIRP anten na każdym sektorze stanowi sumę (zaniżono moc), a dokumentacja nie uwzględnia maksymalnych tiltów anten. Nadto nie podano mocy wyjściowej pojedynczego nadajnika TX z uwzględnieniem tolerancji mocy określonej przez producenta, nie określono danych producenta i typu anten oraz nadajników radiolinii, ich zysku antenowego, częstotliwości pracy oraz ich mocy wyjściowej, nie dokonano wyliczeń mocy EIRP w oparciu o budżet mocy w poszczególnych sektorach z uwzględnieniem tolerancji produkcyjnej. Odpowiadając na skargę Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325, dalej: "p.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Przedmiotem kontroli jest badanie, czy organy administracji w toku rozpoznania sprawy nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na jej wynik. Uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych wad w prowadzonym postępowaniu (art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a.). Stosownie zaś do art. 134 § 1 p.p.s.a., Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. W niniejszej sprawie takie naruszenia i wady nie wystąpiły, dlatego skarga została oddalona. Zaskarżona decyzja wydana została w postępowaniu o stwierdzenie nieważności, które jest nadzwyczajnym trybem postępowania administracyjnego i którego przesłanki zastosowania zostały enumeratywnie wymienione w art. 156 § 1 k.p.a. Tryb ten jest wyjątkiem od wyrażonej w art. 16 k.p.a. zasady trwałości decyzji. Organ orzekający w tym trybie posiada jedynie uprawnienia kasacyjne tzn. rozstrzyga wyłącznie w kwestii istnienia bądź nieistnienia w dacie wydania kontrolowanej decyzji, przesłanek z art. 156 § 1 k.p.a. Nie rozstrzyga o istocie sprawy, która była przedmiotem postępowania prowadzonego w trybie zwykłym. Aby móc stwierdzić nieważność decyzji, organ musiałby bezspornie ustalić zaistnienie jednej z przesłanek z art. 156 § 1 k.p.a., m. in. czy wydana została z rażącym naruszeniem prawa (art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.). W orzecznictwie i doktrynie ugruntowane jest stanowisko, że o uznaniu naruszenia prawa za rażące decydują łącznie trzy przesłanki: oczywistość naruszenia prawa, charakter naruszonego przepisu oraz skutki gospodarcze i społeczne, które wywołuje decyzja. Oczywistość naruszenia prawa polega na rzucającej się w oczy sprzeczności pomiędzy treścią rozstrzygnięcia, a przepisem prawa stanowiącym jego podstawę prawną. W sposób rażący może zostać naruszony wyłącznie przepis, który nie wymaga wykładni prawa. Natomiast skutki, które wywołuje decyzja uznana za rażąco naruszająca prawo, to skutki niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia wymagań praworządności – skutki gospodarcze lun społeczne naruszenia, których wystąpienie powoduje, że nie jest możliwe zaakceptowanie takiej decyzji jako aktu organu praworządnego państwa. Organy administracji publicznej badają prawidłowość decyzji – w trybie art. 156 k.p.a. w oparciu o zamknięty materiał dowodowy, tj. materiał dowodowy jakim dysponował organ administracji architektoniczno-budowlanej w dacie wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Podstawą zaskarżonego rozstrzygnięcia było ustalenie, że decyzja Starosty [...] z 8 lutego 2016 r. nie narusza rażąca przepisów obowiązujących w dacie jej wydania, w tym przepisów ustawy Prawo budowlane, ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko oraz aktów wykonawczych. Nie jest ona również obarczona żadną z pozostałych wad, wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a. Analiza akt sprawy dokonana przez organ nadzorczy w trybie stwierdzenia nieważności wykazała, że inwestor do wniosku o pozwolenie na budowę dołączył oświadczenie o prawie do dysponowania na cele budowlane działką o nr ew. [...], obr. [...] w P. Przedłożył również decyzję Burmistrza [...] z [...] sierpnia 2015 r. ustalającą warunki lokalizacji inwestycji celu publicznego, polegającej na budowie spornej stacji. Tym samym decyzja Starosty nie narusza w sposób rażący art. 32 ust. 4 pkt 1 i 2 w zw. z art. 33 ust. 2 pkt 2 i 3 Prawa budowlanego. Główny zarzut wobec decyzji o pozwoleniu na budowę spornej stacji bazowej sformułowany we wniosku o stwierdzenie nieważności, wskazywał na wadliwe przyjęcie oddziaływania anten sektorowych, obliczanej dla poszczególnych anten, podczas gdy zdaniem skarżącego należało zsumować moc anten skierowanych w tym samym sektorze (na ten sam azymut). Taki błędny sposób obliczania mocy anten skutkował zdaniem skarżącego, błędną oceną braku konieczności uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla tego przedsięwzięcia. Zgodnie z art. 35 ust. 1 pkt 1 i 2 Prawa budowlanego, według stanu na dzień wydania kontrolowanej decyzji, przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, jak również zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi. Analiza projektu budowlanego pozwala stwierdzić, że przedmiotowa inwestycja nie narusza rażąco ustaleń decyzji Burmistrza [...] z dnia [...] sierpnia 2015 r., którą ustalono lokalizację spornej inwestycji. Parametry stacji bazowej telefonii nie naruszają ustaleń co do rodzaju inwestycji. Nie została również naruszona nieprzekraczalna linia zabudowy wyznaczona jako istniejąca linia zabudowy na załączniku graficznym. Nie przekroczono dopuszczalnej wysokości wieży wolnostojącej (projektowana wysokość łącznie z betonowym cokołem, kotwą fundamentową i odgromnikiem wynosi 61,45 m n.p.t., przy dopuszczalnej maks. 61,5 m) Oceniając zgodność projektu budowlanego z wymaganiami ochrony środowiska, w tym określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, stwierdzić należy, że zgodnie z art. 71 ust. 2 ustawy z 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest wymagane dla: przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko, przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Stosownie do § 2 ust. 1 pkt 7 aktu wykonawczego do powyższej ustawy, tj. rozporządzenia Rady Ministrów z 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się instalacje radiokomunikacyjne, radionawigacyjne i radiolokacyjne, z wyłączeniem radiolinii, emitujące pola elektromagnetyczne o częstotliwościach od 0,03 MHz do 300 000 MHz, w których równoważna moc promieniowana izotropowo wyznaczona dla pojedynczej anteny wynosi nie mniej niż: a) 2000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 100 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, b) 5000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 150 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, c) 10 000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 200 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, d) 20 000 W - przy czym równoważną moc promieniowaną izotropowo wyznacza się dla pojedynczej anteny także w przypadku, gdy na terenie tego samego zakładu lub obiektu znajduje się realizowana lub zrealizowana inna instalacja radiokomunikacyjna, radionawigacyjna lub radiolokacyjna. Zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 8 powołanego rozporządzenia do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się instalacje radiokomunikacyjne, radionawigacyjne i radiolokacyjne, inne niż wymienione w § 2 ust. 1 pkt 7, z wyłączeniem radiolinii, emitujące pola elektromagnetyczne o częstotliwościach od 0,03 MHz do 300 000 MHz, w których równoważna moc promieniowana izotropowo wyznaczona dla pojedynczej anteny wynosi nie mniej niż: a) 15 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 5 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, b) 100 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 20 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, c) 500 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 40 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, d) 1000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 70 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, e) 2000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 150 m i nie mniejszej niż 100 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, f) 5000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 200 m i nie mniejszej niż 150 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, g) 10 000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 300 m i nie mniejszej niż 200 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny - przy czym równoważną moc promieniowaną izotropowo wyznacza się dla pojedynczej anteny także w przypadku, gdy na terenie tego samego zakładu lub obiektu znajduje się realizowana lub zrealizowana inna instalacja radiokomunikacyjna, radionawigacyjna lub radiolokacyjna. Definicję miejsc dostępnych dla ludności należy rozumieć zgodnie z art. 124 ust. 2 Prawa ochrony środowiska. Miejsca dostępne dla ludności, o których stanowi powyższy przepis, to tereny, na których istnieje legalna zabudowa z przeznaczeniem na pobyt ludzi, jak i tereny, na których taka zabudowa może być wzniesiona zgodnie z prawem. Są to zatem obszary, na których choćby potencjalnie może powstać zabudowa zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa (wyrok NSA z 18 lipca 2017 r., sygn. akt II OSK 2883/15, wyrok NSA z dnia 16 czerwca 2015 r. sygn. akt II OSK 2706/13 – wszystkie powołane orzeczenia dostępne są pod adresem: orzeczenia.nsa.gov.pl). GINB dokonał prawidłowej oceny w zakresie kwalifikacji planowanej inwestycji jako przedsięwzięcia, co do którego nie jest wymagane uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. W przypadku inwestycji dotyczącej stacji bazowej telefonii komórkowej, kwalifikacji tej dokonuje się w oparciu o dwa kryteria określone w § 2 ust. 1 pkt 7 i § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia w sprawie przedsięwzięć . wiązki promieniowania anteny. W ramach inwestycji objętej kwestionowaną decyzją przewidziano instalację zespołu 15 anten sektorowych pracujących w częstotliwościach 800MHz, 900MHz, 1800MHz, 2100MHz, 2600MHz. Na azymucie 320° - 5 anten sektorowych o mocy odpowiednio 4846 W, 4131 W, 4936 W,3864 W, 4893 W; Na azymucie 80° - 5 anten sektorowych o mocy odpowiednio 4846 W, 4131 W, 4936 W, 3864 W, 4893 W; Na azymucie 190° - 5 anten sektorowych o mocy odpowiednio 4846 W, 4131 W, 4936 W, 3864 W, 4893 W. Moc EIRP każdej z anten wynosi więcej niż 2000 W i mniej niż 5000 W, natomiast maksymalne pochylenie osi głównej wiązki każdej to tilt 12°. Uwzględniając powyższe, organ dokonał analizy zaliczenia spornej inwestycji do przedsięwzięcia mogącego znacząco oddziaływać na środowisko. Z "kwalifikacji przedsięwzięcia" wynikało, że jedynie na azymucie 80° w odległości 150 m występuje zabudowa. Na azymucie 190° w odległości 150 m znajduje się rzeka. Z analizy wysokości zawszenia każdej anteny i jej ukierunkowania na określony azymut, wynikało, że oś głównej wiązki promieniowania w odległości 150 m od środka elektrycznego danej anteny będzie przechodzić na najniższej wysokości wynoszącej 21,4 m (oraz wyższych wysokościach). Prawidłowe było stwierdzenie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego, że analizowana konfiguracja anten sektorowych, nie zalicza się do przedsięwzięć mogących zawsze lub mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Przedsięwzięcie nie osiąga bowiem progów wskazanych w rozporządzeniu (§ 2 ust. 1 pkt 7; § 3 ust. 1 pkt 8). W związku z tym i w myśl art. 71 ust. 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, inwestycja nie wymagała uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia. Ponadto organ podkreślił, że w projekcie budowlanym znajduje się "Analiza występowania obszaru pól elektromagnetycznych o poziomach gęstości mocy większych lub równych 0,1 W/m2. Instalacja radiokomunikacyjna P4 BRA0302A’’ z lipca 2015 r. W powyższej dokumentacji, wskazano, że "pola elektromagnetyczne o wartościach wyższych od dopuszczalnych określonych dla miejsc dostępnych dla ludności nie wystąpią w miejscach ich przebywania i zamieszkiwania(...)." W kontekście sumowania mocy anten, składających się na stację bazową organ II instancji wskazał, że w judykaturze prezentowany jest pogląd, zgodnie z którym należy określać parametry całego przedsięwzięcia i sumować oddziaływanie poszczególnych anten sektorowych (wyrok NSA z dnia 25 września 2019 r. sygn. akt II OSK 2201/18, wyrok NSA z dnia 9 czerwca 2017 r. sygn. akt II OSK 1839/16, wyrok NSA z dnia 19 stycznia 2016 r. sygn. akt II OSK 1162/14, wyrok NSA z dnia 29 września 2015 r., sygn. akt II OSK 139/14). Istnieje też pogląd, zgodnie z którym należy stosować literalną wykładnię przepisów rozporządzenia w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, a równoważną moc promieniowaną izotropowo wyznaczać dla pojedynczej anteny, także w przypadku, gdy na terenie tego samego obiektu znajduje się inna instalacja, co wyklucza sumowanie (wyrok NSA z dnia 12 stycznia 2021 r. sygn. akt III OSK3455/21, wyrok NSA z 2 kwietnia 2019 r. sygn. akt II OSK 1194/17, wyrok NSA z dnia 11 stycznia 2018 r., sygn. akt II OSK 766/16, zdanie odrębne do wyroku NSA z 29 września 2015 r., sygn. akt II OSK 139/14). Tam, gdzie zastosowanie przepisu prawa wymaga interpretacji i subsumcji do konkretnego stanu faktycznego, nie może być mowy o rażącym naruszeniu prawa (wyrok NSA z dnia 30 maja 2008 r., sygn. akt II OSK 404/08; wyrok NSA z dnia 11 kwietnia 2008 r. sygn. akt II OSK 383/07, wyrok NSA z dnia 17 września 2008 r. sygn. akt II OSK 1043/07, wyrok NSA z dnia 20 kwietnia 2021 r. sygn. akt II OSK 247/19, wyrok NSA z dnia 19 lutego 2016 r. sygn. akt I OSK 1849/14). Tym samym decyzja Starosty [...] z dnia [...] lutego 2016 r. nie naruszała rażąco art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego w zw. z art. 71 ust. 2 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko oraz § 2 ust. 1 pkt 7 i § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Przedstawione wątpliwości interpretacyjne przepisów rozporządzenia oznaczają, że niemożliwe jest ich stosowanie w bezpośrednim rozumieniu. Sąd podzielił stanowisko organu, że kwestionowana decyzja Starosty [...] nie naruszała rażąco przepisów prawa. W ocenie Sądu bezzasadny jest zarzut skargi, dotyczący nieuwzględnienia "zmiany usytuowania posadowienia wieży". Orzekając w trybie stwierdzenia nieważności decyzji organ rozstrzyga wyłącznie w kwestii istnienia bądź nieistnienia w dacie wydania kontrolowanej decyzji przesłanek z art. 156 § 1 k.p.a. W kontrolowanej sprawie organ dokonał wystarczających dla rozstrzygnięcia ustaleń stanu faktycznego (art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a.) oraz w sposób prawidłowy ocenił zebrany w sprawie materiał dowodowy. Powody odmowy stwierdzenia nieważności decyzji Starosty [...] z dnia [...] lutego 2016 r., zostały wykazane w treści uzasadnienia, które spełnia wymagania art. 107 § 1 pkt 6 i § 3 k.p.a. Z podanych przyczyn Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 p.p.s.a., skargę oddalił. Sprawę rozpoznano i wyrok wydano na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 15 zzs4 ustawy z 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19 (...) (Dz. U. z 2020 r., poz. 374 ze zm.).