II SA/Ke 915/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dorota Pędziwilk-Moskal, Sędziowie Sędzia WSA Beata Ziomek (spr.), Sędzia WSA Jacek Kuza, , po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 26 maja 2021 r. sprawy ze skargi J. B. na decyzję Wojewody z dnia 10 sierpnia 2020 r., znak: [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz decyzję organu I instancji; II. zasądza od Wojewody na rzecz J. B. kwotę 500 (pięćset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

II SA/Ke 915/20 Uzasadnienie Decyzją z dnia 10 sierpnia 2020 r., [...], Wojewoda, po rozparzeniu odwołania A. B., J. B. i M. B., utrzymał w mocy decyzję Starosty [...] z dnia 16 marca 2020 r., nr [...], zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą B. i M. G. pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego wraz z instalacjami: wod-kan., c.o., elektryczną i gazową na działce nr [...], obręb K., w zabudowie mieszkaniowej jednorodzinnej, przy granicy z działkami nr [...] i [...], w zabudowie szeregowej w segmentach od 18 do 23 (działki nr [...], [...], [...], [...], [...] i [...]). W uzasadnieniu organ II instancji przedstawił następujący stan faktyczny i prawny sprawy. W dniu 24 września 2019 r. do Starostwa Powiatowego w K. wpłynął wniosek B. i M. G. o wydanie pozwolenia na budowę ww. budynku. Decyzją z dnia 25 października 2019 r. Starosta [...] zatwierdził projekt budowlany i udzielił wnioskodawcom pozwolenia na budowę. Wojewoda, orzekając w trybie odwoławczym, wydał decyzję z dnia 11 grudnia 2019 r., którą uchylił ww. decyzję organu I instancji do ponownego rozpatrzenia, wskazując, że projekt budowlany narusza ustalenia obowiązującego planu miejscowego pod względem funkcji, ponieważ projektowany budynek nie jest budynkiem jednorodzinnym, a także względem usytuowania do wyznaczonej na rysunku planu ulicy miejskiej DW1a (P.), ponadto brak jest analizy nasłonecznienia pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi w budynkach na działkach sąsiednich. W wyznaczonym przez Starostę terminie inwestorzy przedłożyli poprawiony i uzupełniony projekt budowlany. Następnie Starosta działając na podstawie art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 i art. 36 ustawy Prawo budowlane, wydał opisaną na wstępie decyzję z dnia 16 marca 2020 r. W odwołaniach podniesiono, że poprawiony i uzupełniony projekt budowlany tylko pozornie przewiduje budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego, budynek ten swoim usytuowaniem nadal narusza ustalenia planu miejscowego, a nadto doprowadzi do zacienienia budynku mieszkalnego na działkach nr [...] i [...]. Postanowieniem z dnia 13 maja 2020 r. organ odwoławczy, działając w trybie art. 136 Kpa, polecił Staroście uzupełnić projekt budowlany w celu wyeliminowania wskazanych w postanowieniu niejasności i braków. Przy piśmie z dnia 28 lipca 2020 r. Starosta przekazał poprawiony i uzupełniony projekt budowlany. Rozpatrując odwołanie Wojewoda ustalił, że działka inwestorów oraz działka wnoszących odwołanie (nr [...]) znajdują się na obszarze, który w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego terenu przy ul. [...] w K., przyjęty uchwałą Rady Miejskiej w K. z dnia 9 września 1999 r., nr [...], oznaczony jest symbolem MN1 – tereny zabudowy jednorodzinnej. Projektowany budynek składa się z dwóch brył: trzykondygnacyjnej części mieszkalnej usytuowanej w granicy z działką nr [...] i w odległości 3,015 m od granicy z działką nr [...] oraz przylegającego do części mieszkalnej garażu jednokondygnacyjnego, usytuowanego w granicy z działką nr [...], na której znajduje się budynek mieszkalny, usytuowany w odległości 3,94 m od granicy z działką inwestorów. Projektowany budynek usytuowany jest: ścianą północno-wschodnią z drzwiami wejściowymi i oknami oraz wrotami garażowymi w nieprzekraczalnej linii zabudowy ustalonej dla terenu DW1a – obecnie ul. [...]; odległość budynku od tej linii wynosi 4,50 m i więcej; ścianą południowo-wschodnią, z uskokiem, bez otworów, w granicy z działką nr [...] (garaż) i w odległości 3,015 m od granicy z działką nr [...] (część mieszkalna); ścianą południowo-zachodnią, z uskokiem (część mieszkalna dłuższa od części garażowej), z oknami i drzwiami balkonowymi, w znacznej odległości od granicy z działką nr [...]; ścianą północno-zachodnią bez otworów w granicy z działką nr [...]. Wysokość części mieszkalnej do okapu wynosi 6,80 m, kąt nachylenia połaci dachowej 38°. Istniejący budynek na działce nr [...] oraz budynek projektowany przesunięte są względem siebie o 6,5 m. Organ odwoławczy, po przywołaniu treści art. 35 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane ("Pbud."), wskazał, że w świetle ustaleń ww. planu miejscowego przedmiotowy teren stanowi obszar zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej MN, MN1 (22 działki) – budynek szeregowy o 6 segmentach nr 18, 19, 20, 21, 22, 23 (§ 12 ust. 1); w budynkach bliźniaczych i szeregowych dopuszcza się przesunięcie elewacji frontowych poszczególnych segmentów maksymalnie do 1,5 m w stosunku do elewacji segmentów sąsiednich (§ 12 ust. 2 pkt 8). Organ odwoławczy stwierdził, że projektowany budynek jest budynkiem jednorodzinnym w rozumieniu art. 3 pkt 2a Pbud., ponieważ wydzielono w nim dwa niezależne lokale mieszkalne, tj. lokal nr 1 na pierwszej kondygnacji oraz lokal nr 2, dwupoziomowy, na drugiej i trzeciej kondygnacji. Budynek ten swoim usytuowaniem nie narusza określonej w planie miejscowym nieprzekraczalnej linii zabudowy, elewacja jest przesunięta o 1,5 m względem elewacji budynku na działce nr [...], zbliźniaczonego z projektowanym. Dopuszczalność usytuowania przedmiotowego budynku w granicy z działkami sąsiednimi wynika z § 12 ust. 2 i 4 pkt 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie ("war.tech."), gdyż działka inwestora jest działka wąską (7,46m + 3,015m Organ II instancji stwierdził, że spełnione zostały wymogi określone w art. 35 ust. 1 i art. 32 ust. 4 Pbud., co oznacza, że organ nie mógł odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę (art. 35 ust. 4). Odnosząc się do sugerowanej w odwołaniu zmiany sposobu użytkowania przedmiotowego budynku, Wojewoda wyjaśnił, że przedstawiony przez inwestorów projekt budowy budynku jednorodzinnego z trzema wyodrębnionymi lokalami mieszkalnymi był przez niego oceniany w decyzji z dnia 11 grudnia 2019 r. Ponownie oceniany projekt budowlany obejmuje budynek mający wiele cech wspólnych z poprzednim (ta sama powierzchnia zabudowy, wysokość, kształt architektoniczny), ale jest to projekt nowy, a organ nie może badać, czy przypadkiem w przyszłości inwestorzy nie wystąpią o zmianę sposobu użytkowania budynku. W kwestii usytuowania projektowanego budynku organ wyjaśnił, że budynek na działkach nr [...] i [...] jest odsunięty od granicy z działką inwestorów, a zatem nie może być mowy o zabudowie szeregowej składającej się z 6 segmentów, w sytuacji gdy przepis § 12 ust. 2 pkt 8 planu miejscowego odnosi się do zabudowy szeregowej. Jednocześnie § 8 pkt 3 niniejszego planu stanowi, że usytuowanie poszczególnych budynków pokazane na rysunku planu jest przybliżone. Wyznaczona w planie linia zabudowy jest linią nieprzekraczalną, nie zaś obowiązującą. W skardze do tut. Sądu J. B. zarzuciła powyższemu rozstrzygnięciu naruszenie: 1) art. 35 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 34 i art. 3 pkt 2a Pbud. poprzez brak stwierdzenia, że projektowany budynek jest nadal sprzeczny z planem miejscowym, albowiem po drobnym "wygumkowaniu" aneksu kuchennego w rzucie poddasza i wstawieniu lub wyjęciu drzwi z otworów drzwiowych, "poprawiony" budynek jest w rzeczywistości nadal budynkiem wielorodzinnym przeznaczonym na zamieszkanie w nim trzech rodzin; 2) art. 35 ust. 1 pkt 1 Pbud. poprzez brak stwierdzenia, że projektowany budynek jest sprzeczny z planem miejscowym, albowiem nadal nie jest usytuowany zgodnie z linią zabudowy wskazaną w planie miejscowym; w stosunku do nieruchomości skarżącej jest bowiem przesunięty o około 6,5 m, podczas gdy zgodnie z planem powinien być przesunięty o 1,5 m; 3) art. 35 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 34 ust. 3 pkt 4 Pbud. w zw. z § 7 ust. 1 rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie ustalenia geotechnicznych warunków posadowienia obiektów budowlanych, poprzez niedołączenie do wniosku o pozwolenie na budowę obligatoryjnej opinii geotechnicznej. W oparciu o powyższe zarzuty skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji, ewentualnie uchylenie decyzji obu instancji oraz o zasądzenie kosztów postępowania. W uzasadnieniu wskazano na pozorne zmiany w stosunku do projektu budowlanego z września 2019 r.: w rzucie przyziemia zmniejszono wiatrołap, w rzucie drugiej kondygnacji zlikwidowano drzwi z klatki schodowej, w rzucie poddasza zlikwidowano drzwi z klatki schodowej, tak aby wyglądało to na mieszkanie dwupoziomowe, usunięto aneks kuchenny. Skarżąca powołała się na "tajemnicę poliszynela", wedle której inwestorzy budują przedmiotowy dom wielorodzinny pod późniejsze wyodrębnienie lokali i ich sprzedaż na każdym piętrze, bądź pod wynajem. Takie domy w zabudowie bliźniaczej zostały już wybudowane po drugiej stronie [...], po przekątnej domu skarżącej, mają one po 3 kominy kwasowe na gaz i po 4 kominy wentylacyjne. Powołując się na orzecznictwo sądowe skarżąca podniosła, że budynku pozwalającego na wydzielenie więcej niż dwóch lokali mieszkalnych nie można kwalifikować jako jednorodzinnego, kwalifikacja prawna danej inwestycji powinna opierać się na rzeczywistych rozwiązaniach funkcjonalnych przyjętych w projekcie, a nie na formalnym nazewnictwie. W tym kontekście przywołała zasadę prawdy obiektywnej (art. 7 Kpa). Podniosła, że liczba dwóch lokali mieszkalnych ma wynikać w logiki rozwiązań projektowych skonfrontowanej z art. 3 pkt 2a Pbud. Dalej skarżąca wskazała, że w roku 1997 rozpoczęła budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego na działkach nr [...] i [...] (aktualnie po podziale nr [...]), w oparciu o projekt budowlany zatwierdzony decyzją Kierownika Urzędu Rejonowego w K. z dnia 8 sierpnia 1997 r., nr NB [...]/58/97. Projekt ten był zgodny z założeniami oczekującego na uchwalenie planu miejscowego. Z dokumentów załączonych do odwołania przez A. B. wynika ewidentny układ szeregowy zabudowy przy ul. [...] oraz linia zabudowy i usytuowanie poszczególnych domów jednorodzinnych, oznaczonych numerami od 18 do 23, w tym domu skarżącej nr 21 i 22. Dom skarżącej jest usytuowany zgodnie z planem miejscowym, w tym zgodnie z wyznaczoną linią zabudowy dla całego osiedla. Zdaniem skarżącej z rysunku planu miejscowego ewidentnie wynika, że budynek nr 20 ma przylegać w znacznej części do jej wybudowanego już domu jednorodzinnego (nr 21 i 22), który ma zgodne z planem przesunięcie elewacji; budynek nr 19 ma przylegać w znacznej części do budynku nr 20. Tymczasem na mapie do celów projektowych z 20 września 2018 r. budynek projektowany posadowiony jest na wysokości tarasu znajdującego się na tyłach domu skarżącej. Dom skarżącej i projektowany budynek przesunięte są względem siebie o około 10 m, podczas gdy zgodnie z zapisem w § 12 ust. 2 pkt 8 obowiązującego planu miejscowego, przesunięcie elewacji frontowych w budynkach bliźniaczych i szeregowych może wynosić maksymalnie 1,5 m w stosunku do elewacji segmentów sąsiednich. Według nowej mapy do celów projektowych z 23 grudnia 2019 r. usytuowanie projektowanego budynku jest nadal niezgodne z planem miejscowym, ponieważ projektowany budynek znajduje się w połowie długości domu skarżącej , czyli mógł zostać przesunięty o około 3-4 m, co po odjęciu poprzednich 10 m daje 6-7 m. Organ odwoławczy sam ustalił, że dom skarżącej i budynek projektowany przesunięte są względem siebie o około 6,5 m. Wpływa to zdaniem skarżącej na zacienienie jej pokoi na wszystkich piętrach. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Odnosząc się do zarzutu braku opinii geotechnicznej wyjaśnił, że w projekcie budowlanym na stronie 14, w pkt. 2.4, znajduje się opinia jego autora, stwierdzająca, że nośność gruntu pod budynkiem wynosi nie mniej niż 0,15 MPa, woda gruntowa występuje poniżej poziomu posadowienia fundamentów, a przedmiotowy obiekt zalicza się do pierwszej kategorii geotechnicznej. Warunki gruntowe autor projektu określił jako proste. W opinii organu skarżąca utożsamia warunki glebowe z warunkami gruntowymi. Gleba (tzw. humus) podlega w procesie budowlanym zdjęciu i zmagazynowaniu w celu późniejszego jej rozplantowania na terenach zielonych. Wojewódzki Sąd Administracyjny rozpoznał skargę na posiedzeniu niejawnym, wobec spełnienia warunków wynikających z art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. z 2020 r., poz. 374 ze zm.). Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 1, art. 2 i art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.), dalej "Ppsa", wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania jeżeli miało lub mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd nie jest przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 Ppsa). Wychodząc z tak zakreślonych granic kognicji, Sąd stwierdził, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa materialnego mającym wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a Ppsa). Zgodnie z art. 35 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2020 r., poz. 1333), dalej "Pbud.", przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego organ administracji architektoniczno-budowlanej sprawdza: 1) zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko; 2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi; 3) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, oraz zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7; 4) wykonanie - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7; W razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4, organ administracji architektoniczno-budowlanej nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę (art. 35 ust. 4). Z treści art. 35 ust. 1 pkt 1 Pbud. wynika jednoznacznie, że obowiązkiem organu architektoniczno-budowlanego jest sprawdzenie zgodności projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Dla terenu przedmiotowej inwestycji obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego terenu przy ul. [...] w K., zatwierdzony uchwałą Nr [...] Rady Miejskiej w K. z dnia 9 września 1999 r. (Dz.Urz. Woj. Święt. Nr 71, poz. 1053). Zgodnie z § 12 ust. 1 tej uchwały, na terenie objętym planem wyznacza się obszary zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej MN, w skład którego wchodzą obszary MN 1, MN 2, MN 3 - w tym obszar MN 1 (22 działki), a na nim m.in. budynek szeregowy o 6 segmentach nr 18, 19, 20, 21, 22, 23. Stosownie do § 12 ust. 2 pkt 8 cyt. uchwały, w budynkach bliźniaczych i szeregowych dopuszcza się przesunięcie elewacji frontowych poszczególnych segmentów maksymalnie do 1,5 m w stosunku do elewacji segmentów sąsiednich; ponadto dachy wszystkich segmentów tworzących jeden budynek muszą mieć jednakowy spadek - dotyczy to również wszystkich detali (lukarn, facjatek, itp.). Jak stanowi pkt 9 ust. 2 § 12, segment budynku bliźniaczego i szeregowego musi zostać zaprojektowany w sposób harmonizujący z istniejącym budynkiem i na który zostało wydane pozwolenie na budowę. Na miejscu segmentów oznaczonych w planie miejscowym jako nr 21 i 22 znajduje się obecnie budynek mieszkalny jednorodzinny skarżącej, posadowiony na działkach nr [...] i [...], zrealizowany w oparciu o projekt budowlany budynku mieszkalnego w K. przy ul. [...] stanowiący załącznik nr 1 do decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego w K. z dnia 8 sierpnia 1997 r. znak: NB [...]/58/77. Z części opisowej projektu wynika, że przedmiotem inwestycji jest budowa budynku mieszkalnego jednorodzinnego w zabudowie szeregowej, realizowana dwuetapowo. Powierzchnia zabudowy projektowanego budynku etap I wynosi 129,8m2, powierzchnia zabudowy projektowanego budynku etap II wynosi 44,0m2 (dowód: K II-2 akt II instancji). Drugi etap budowy nie został jak dotąd zrealizowany, w rezultacie budynek mieszkalny skarżącej jest odsunięty od granicy z działką nr [...] (inwestorów). Budynek mieszkalny inwestorów ma powstać na miejscu segmentu oznaczonego w planie miejscowym jako nr 20, co oznacza, że świetle ustaleń tego planu jego elewacja frontowa może być przesunięta maksymalnie do 1,5 m w stosunku do elewacji segmentów sąsiednich. W sprawie bezsporne jest, że przedstawiony do zatwierdzenia w niniejszej sprawie projekt budowlany wymogu tego nie spełnia. Organ odwoławczy ustalił, że przesunięcie wynosi 6,5 m, skarżąca podaje zaś 6-7 m. Nie ulega wątpliwości, że budynek skarżącej w dacie rozstrzygania przez organ nie znajdował się fizycznie w zabudowie szeregowej, wskutek braku realizacji drugiego etapu inwestycji, o którym była mowa w projekcie budowlanym zatwierdzonym decyzją z dnia 8 sierpnia 1997 r. Jest odsunięty od granicy z działką inwestorów o 3,94 m. Nie oznacza to jednak, że projektując budynek mieszkalny na działce sąsiedniej, tj. [...], można pominąć ustalenia obowiązującego planu miejscowego, z których jednoznacznie wynika, że w obszarze zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej MN 1 (na której znajdują się oba wspomniane wyżej budynki) przewidziano realizację budynku szeregowego o 6 segmentach nr: 18, 19, 20, 21, 22, 23. Podkreślenia wymaga fakt, że ustalenia planu dokładnie określają charakter budynków w obszarze MN i ich lokalizację na poszczególnych działkach odpowiednio w obszarze MN 1, MN 2, MN 3. Zdaniem Sądu, nie ma znaczenia, że budynek skarżącej został wybudowany w oparciu o nieobowiązujący plan miejscowy, skoro zapisy aktualnie obowiązującego planu z 1999 r. kontynuują koncepcję zabudowy szeregowej w obszarze MN 1 co do 6 segmentów o nr od 18 do 23 i wprost nakazują projektowanie segmentu bliźniaczego i szeregowego w sposób harmonizujący z istniejącym budynkiem i na który zostało wydane pozwolenie na budowę. Zgodnie z udzielonym pozwoleniem na budowę, budynek skarżącej znajduje się w zabudowie szeregowej i obejmuje segmenty 21 i 22. Z kolei budynek mieszkalny inwestora obejmuje segment nr 20. W tej sytuacji, obowiązkiem inwestora było potraktowanie budynku w bezpośrednim sąsiedztwie jako punktu odniesienia przy sytuowaniu nowoprojektowanego budynku, z uwagi na treść § 12 ust. 2 pkt 8 i pkt 9 planu miejscowego. Okoliczność, że fizycznie zabudowa szeregowa nie została zrealizowana nie zwalnia z tego obowiązku. Przy akceptacji stanowiska organu, w razie wykonania przez skarżącą drugiego etapu budowy, doszłoby do sytuacji, że budynek inwestorów znalazłby się w zabudowie szeregowej, ale byłby przesunięty o 6,5 m w stosunku do elewacji frontowej budynku sąsiedniego, co jest w świetle planu miejscowego oczywiście niedopuszczalne. Dopóki plan miejscowy nie dopuszcza przesunięć elewacji frontowej większych niż 1,5 m, dopóty nie można wybudować budynku na działce nr [...] w takim usytuowaniu jak chcą inwestorzy. Zgoda organu architektoniczno-budowlanego na takie działanie jest ewidentnie sprzeczna z planem, a tym samym niedopuszczalna w świetle art. 35 ust. 1 pkt 1 Pbud. Podsumowując, plan miejscowy przewiduje zabudowę szeregową, budynek skarżącej jest zrealizowany legalnie, w oparciu o udzielone pozwolenie na budowę, aczkolwiek budynek ten fizycznie nie znajduje się w zabudowie szeregowej. Nie zmienia to faktu, że każdy inwestor planujący budowę na terenie objętym ww. planem miejscowym jest zobowiązany dostosować się do jego ustaleń. Skoro na działce sąsiedniej, na terenie przewidzianym pod zabudowę szeregową, istnieje już budynek mieszkalny, to kolejny inwestor nie może ignorować ustaleń planu w zakresie dopuszczalnego przesunięcia elewacji frontowej. Wadliwości w zakresie usytuowania planowanej inwestycji w odniesieniu do ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie dostrzegły organy administracji obu instancji. Nadto ani z materiału dowodowego ani z uzasadnienia zaskarżonej decyzji nie wynika, aby organ oceniając przedłożony przez inwestora projekt budowlany w aspekcie jego zgodności z ustaleniami m.p.z.p., sposób realizacji segmentu szeregowego oceniał z uwzględnieniem warunku określonego w § 12 ust. 2 pkt 9 tego planu. Niezasadny jest natomiast zarzut naruszenia art. 35 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 34 ust. 3 pkt 4 Pbud. poprzez niezałączenie do wniosku o pozwolenie na budowę opinii geotechnicznej. Wymóg załączenia do projektu budowlanego wyników badań oraz geotechnicznych warunków posadowienia budynku nie ma charakteru bezwzględnego. Przepis art. 34 ust. 3 pkt 4 cyt. ustawy stanowi bowiem, że projekt budowlany powinien zawierać wyniki badań geologiczno-inżynierskich oraz geotechniczne warunki posadowienia obiektów budowlanych w zależności od potrzeb. Dokumentacja w postaci tych wyników powinna być opracowana tylko wówczas, gdy uzna to za konieczne projektant konstrukcji obiektu budowlanego, przy braku dostatecznych danych o strukturze gruntu i strumieniach wodnych. Z powyższego przepisu nie wynika, że organ wydający pozwolenie na budowę może nałożyć na wnioskodawcę obowiązek przeprowadzenia ww. badań. Jak trafnie zauważył organ, projektant powołał się w niniejszej sprawie na warunki gruntowo-wodne (s. 14 projektu budowalnego, pkt 2.4). Brak jest więc podstaw do przyjęcia, że warunki te nie były znane. W tym stanie rzeczy, wobec nieustalonego usytuowania planowanego budynku, odnoszenie się do pozostałych zarzutów jest przedwczesne. Z podniesionych wyżej względów Wojewódzki Sąd Administracyjny uznając, że organy orzekające w niniejszej sprawie dopuściły się naruszenia art. 35 ust. 1 pkt 1 Pbud., działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a Ppsa, uchylił zaskarżoną decyzję oraz decyzję organu I instancji. O kosztach, na które złożył się wpis od skargi w wysokości 500zł, orzeczono na podstawie art. 200 i art. 205 § 1 Ppsa. Rozpatrując sprawę ponownie organ I instancji uwzględni przedstawione wyżej stanowisko w zakresie sytuowania budynku na działce nr [...] w aspekcie zgodności z obowiązującym planem miejscowym.