VII SA/Wa 2858/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Mirosław Montowski, Sędziowie sędzia WSA Tomasz Janeczko (spr.), sędzia WSA Monika Kramek, Protokolant spec. Eliza Jędrasik po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 września 2020 r. sprawy ze skargi [...]"[...]" S.A. z siedzibą w W. na decyzję Prezesa Urzędu Lotnictwa Cywilnego z dnia [...] września 2019 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej oddala skargę

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] września 2019 r., znak: [...] Prezes Urzędu Lotnictwa Cywilnego (dalej: "Prezes ULC") na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 127 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r., poz. 2096, dalej: "k.p.a.") oraz art. 21 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 3 lipca 2002 r. Prawo lotnicze (Dz. U. z 2019 r., poz. 1580 i 1495), utrzymał w mocy własną decyzję z dnia [...] czerwca 2019 r., nr [...], nakładającą na [...] S.A. (dalej: "skarżący", "przewoźnik") karę pieniężną w wysokości 13 500 złotych w związku z przekazaniem niepełnej informacji [...] dotyczącej lotu z dnia [...] września 2016 r., nr [...] z M. Decyzja organu zapadła w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy. W dniu [...] października 2016 r. Komendant Placówki Straży Granicznej W., wystąpił z wnioskiem do Prezesa ULC o wymierzenie kary pieniężnej przewoźnikowi [...] w związku z przekazaniem niepełnej informacji [...] za lot nr [...] z M., który miał miejsce w dniu [...] września 2016 r. W uzasadnieniu wniosku wyjaśniono, że przewoźnik przekazał niepełną informację odnośnie do przedmiotowego lotu, dotyczącą danych dokumentu podróży pasażerki S.V. W informacji przekazanej przez przewoźnika, wskazano bowiem jedynie początkowe litery numeru paszportu "[...]", zamiast pełnego numeru tego dokumentu – "[...]". Do wniosku o wymierzenie kary pieniężnej, Komendant Straży Granicznej, dołączył następujące dokumenty: skierowany do przewoźnika wniosek Placówki Straży Granicznej W. z dnia [...] sierpnia 2016 r. o przekazanie informacji [...], potwierdzenie odbioru wniosku o przekazanie informacji [...] przez przewoźnika – [...] S.A., dokument o oznaczeniu Zintegrowany System Ewidencji 6 - wersja Produkcyjna [...], informację API potwierdzoną za zgodność z oryginałem oraz kopię paszportu należącego do pasażerki S. V. Prezes ULC pismem z [...] listopada 2016 r. wezwał Placówkę Straży Granicznej W. o wyjaśnienie, czy dokument oznaczony jako zintegrowany system ewidencyjny 6 wersja produkcyjna [...] stanowi dokument przekazany przez przewoźnika, czy jest to dokument wygenerowany z systemu Straży Granicznej w oparciu o informację API przekazaną przez przewoźnika, jak również jaka była podstawa faktyczna wniosku z dnia [...] sierpnia 2016 r. o przekazanie informacji API, tj. czy wystąpienie z wnioskiem było konieczne do zwalczania nielegalnej migracji lub usprawnienia kontroli granicznej. W odpowiedzi, pismem z dnia [...] grudnia 2016 r., Komendant Placówki Straży Granicznej W. wyjaśnił, że dokument oznaczony jako Zintegrowany System Ewidencji 6 wersja produkcyjna [...] jest wygenerowany z Systemu Straży Granicznej na podstawie informacji uzyskanej od przewoźnika, zaś oryginalna informacja API stanowiła załącznik do wniosku o wymierzenie kary, przesłany w formie tekstu strukturalnego w postaci uniwersalnego formatu tekstowego. Jednocześnie wyjaśnił, że wystąpienie z wnioskiem o przekazywanie informacji API było konieczne do zwalczania nielegalnej migracji poprzez uzyskanie wyprzedzającej informacji o pasażerach (między innymi o pasażerach tranzytowych nieprzekraczających granicy zewnętrznej, ilości pasażerów na pokładzie statku powietrznego i posiadanych dokumentach, trasach podróży, a także pasażerach figurujących w bazach danych, z których korzysta Straż Graniczna), co z kolei konieczne jest do usprawnienia kontroli granicznej, poprzez odpowiednią dyslokację posiadanych sił i środków. Następnie pismem z [...] marca 2017 r. Prezes ULC wezwał Komendanta Placówki Straży Granicznej W. o wyjaśnienie w jaki sposób informacja dotycząca pasażerów znajdujących się na pokładzie statku powietrznego przewoźnika, których dotyczył wniosek o przekazanie informacji API, była konieczna do zwalczania nielegalnej migracji lub usprawnienia kontroli granicznej. Pismem z dnia [...] marca 2017 r. Komendant Placówki Straży Granicznej wyjaśnił, że wystąpienie z wnioskiem o przekazanie informacji API do przewoźnika było poprzedzone analizą ryzyka, na podstawie której wytypowano kierunki, z których będą pozyskiwane dane API, powołując się w tym zakresie na zapisy Zarządzenia nr 94 Komendanta Głównego Straży Granicznej z dnia 24 grudnia 2012 r. w sprawie przetwarzania informacji API w Straży Granicznej. Stwierdził również, że konieczność przesyłania prawdziwych danych API jest ważnym elementem weryfikacji tych informacji w krajowych i europejskich systemach poszukiwawczych, a stwierdzone nieprawidłowości powodują brak możliwości identyfikacji potencjalnych zagrożeń ze strony osób przekraczających granicę zewnętrzną oraz uniemożliwiają zapewnienie bezpieczeństwa nie tylko w Polsce, ale również w całej strefie Schengen. Przewoźnik w piśmie z dnia [...] marca 2017 r. podniósł, że omawiany wniosek nie został umotywowany w sposób uzasadniający żądanie przez Straż Graniczną tak szerokiego zakresu danych, odnoszących się do wszystkich pasażerów lotów wykonywanych przez przewoźnika w okresie od 1 września do 31 grudnia 2016 r. Przewoźnik wskazał, że zarówno celem dyrektywy nr [...], jak również ustawy, miało być wdrożenie obowiązku tylko w odniesieniu do lotów implikujących ryzyko nielegalnej migracji oraz powodujących trudności w przeprowadzeniu kontroli granicznej, na co wskazuje art. 202a ust. 5 Prawa lotniczego. Wynika z niego bowiem, że wniosek przesyła się przewoźnikowi na co najmniej jeden dzień przed planowanym przylotem statku powietrznego, jednak nie później niż do rozpoczęcia odprawy biletowo - bagażowej przed odlotem. W ocenie przewoźnika we wskazanym we wniosku okresie, nie zachodziły przesłanki uzasadniające przekazywanie informacji API, co oznacza, że złożony przez Straż Graniczną wniosek, wykraczał poza cel przewidziany ustawą i może stanowić naruszenie art. 23 ust. 1 pkt. 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych. Przewoźnik uznał ponadto, że przepisy Prawa lotniczego, nie nakładają uprawnienia żądania przekazywania przez przewoźników informacji dotyczących wszystkich lotów odbywających się z/do państw trzecich, a jedynie w przypadku powstania uzasadnionych okoliczności które nie zostały wykazane w niniejszym postępowaniu. Kolejnym pismem z [...] kwietnia 2017 r. Prezes ULC zwrócił się do Placówki Straży Granicznej W. do dalszego wyjaśnienia, czego dotyczyła analiza ryzyka opracowana przez Straż Graniczną, jakie wnioski zawierała ta analiza, a także czego dotyczyło Zarządzenie nr 94 Komendanta Głównego Straży Granicznej w sprawie przetwarzania informacji API przez Straż Graniczną. Ponadto wezwanie dotyczyło wyjaśnienia na czym polega dyslokacja posiadanych sił i środków przez Straż Graniczną, czemu ta dyslokacja ma służyć oraz jakie przesłanki uzasadniały konieczność przekazywania danych pasażerów przez przewoźnika Straży Granicznej jak również, czy lista pasażerów z lotu była niezbędna do spełnienia obowiązku wynikającego z art. 23 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r, o ochronie danych osobowych, a jeśli tak, wyjaśnienie dlaczego informacje te były niezbędne. Wezwanie zawierało również pytanie dlaczego informacje dotyczące pasażerów z lotu, były konieczne odpowiednio do zwalczania nielegalnej migracji i usprawnienia kontroli granicznej. W odpowiedzi pismem z dnia [...] kwietnia 2017 r. Komendant Placówki Straży Granicznej W. udzielił następujących wyjaśnień: 1. analiza ryzyka przygotowana w przedmiotowej placówce pod kątem uzyskiwania informacji API dotyczyła zagrożeń pod względem nielegalnej migracji, ujawniania cudzoziemców posługujących się sfałszowanymi dokumentami podróży oraz destynacji, na których najczęściej występują wspomniane zagrożenia. 2. wnioski z tych analiz wskazywały zagrożone kierunki, które następnie zostały wytypowane do przekazywania informacji API. 3. zarządzenie nr 94 Komendanta Głównego Straży Granicznej z dnia 24 grudnia 2012 r. określa szczegółowy sposób postępowania funkcjonariuszy Straży Granicznej w związku z przekazywaniem przez przewoźników, wykonujących loty zewnętrzne, informacji dotyczących pasażerów znajdujących się na pokładzie statku powietrznego, który będzie lądował na terytorium RP oraz sposób postępowania z tymi informacjami. 4. dyslokacja posiadanych sił i środków polega na efektywnym wykorzystaniu funkcjonariuszy zaplanowanych do służby, gdyż lotnisko [...] w W.posiada dwie przylotowe strefy kontroli dokumentów. 5. dyslokacja ta ma służyć sprawniejszej i płynniejszej obsłudze pasażerów oraz poprawie przepustowości stanowisk i linii kontroli granicznej. 6. przesłanką uzasadniającą przekazywanie informacji API jest konieczność przeciwdziałania nielegalnej migracji i zapewnienia bezpieczeństwa Rzeczypospolitej Polskiej. 7. informacje dotyczące list pasażerów są niezbędne do realizacji zadań określonych w art. 202a Prawa lotniczego. Straż Graniczna ma bowiem prawny obowiązek sprawdzania danych osobowych wszystkich pasażerów przekraczających granicę zewnętrzną. 8. wystąpienie z wnioskami o przekazywanie informacji API było i jest podyktowane obecną sytuacją geopolityczną na świecie, wysokim zagrożeniem nielegalną migracją do krajów europejskich oraz działalnością tzw. Państwa Islamskiego., przekazane informacje są więc niezbędne do wytypowania do kontroli na tzw. II linii pasażerów, wobec których istnieje podejrzenie, że ich podróż ma charakter migracyjny lub stanowi zagrożenie dla zapewnienia bezpieczeństwa Rzeczypospolitej Polskiej. 9. przekazywane informacje dotyczące pasażerów były konieczne do usprawnienia kontroli granicznej z uwagi na fakt, że zawierają informacje dotyczące danych osobowych pasażerów. Straż Graniczna ma zaś prawny obowiązek sprawdzania w dostępnych bazach danych pasażerów zgłaszających się do odprawy paszportowej, co jest elementem złożonego procesu kontroli granicznej. Komendant Placówki Straży Granicznej W. w swych wyjaśnieniach poinformował również, że w momencie zwrócenia się do przewoźnika z wnioskiem o przekazywanie informacji API, nie odnotowano żadnych zastrzeżeń ze strony przewoźnika, co do zasadności żądania o przekazanie tych informacji. Po przeanalizowaniu okoliczności przedmiotowej sprawy Prezes ULC decyzją z [...] czerwca 2019 r. nałożył na przewoźnika karę pieniężną w wysokości 13 500 złotych. Karę tą należało uiścić w terminie 14 dni, od dnia w którym decyzja stanie się ostateczna. W dniu [...] lipca 2019 r. przewoźnik złożył wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy zarzucając organowi I instancji naruszenie art. 7, art. 35 § 1 k.p.a., art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., czego konsekwencją było wymierzenie kary pieniężnej w związku z przekazaniem przez przewoźnika nieprawdziwej informacji API za lot z dnia [...] września 2016 r., nr [...] z M. Skarżący wniósł o uchylenie decyzji Prezesa ULC z [...] czerwca 2019 r. oraz nałożonej na jej podstawie kary pieniężnej. Przewoźnik uzasadniając wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, wskazał, że skierowany do przewoźnika wniosek o przekazanie informacji z dnia [...] sierpnia 2016 r., nie został w sposób właściwy poprzedzony analizą ryzyka. Dotyczył on bowiem wszystkich pasażerów lotów spoza państw UE/EOG/CH realizowanych w terminie od 01.09.2016 r. do 31.12.2016 r., a zachodzi wątpliwość co do tego, czy na pewno wszystkie loty z państw trzecich objęte były takim samym ryzykiem. [...] wskazał, że w późniejszych wnioskach kierowanych do przewoźnika Komendant Placówki Straży Granicznej W. zawężał zakres lotów, w odniesieniu do których żądał informacji. Przewoźnik podniósł, że celem prawa lotniczego było ograniczenie obowiązku w odniesieniu do rejsów implikujących ryzyko nielegalnej migracji. Wskazał, że z art. 209u Prawa lotniczego wynika, że kara wymierzana jest za sam fakt nieprzekazania informacji, przekazania informacji nieprawdziwej lub niepełnej. Tym bardziej podstawa żądania tych informacji powinna być poprzedzona rzetelną analizą ryzyka. Ponownie rozpatrując sprawę Prezes ULC zaskarżoną decyzją z [...] września 2019 r. utrzymał w mocy własne rozstrzygnięcie. Uzasadniając decyzję, organ wskazał, że stosownie do art. 202a ust. 1 Prawa lotniczego w przypadku wykonywania międzynarodowych pasażerskich lotów do lub z Rzeczypospolitej Polskiej, przewoźnik lotniczy jest obowiązany do przekazywania na wniosek komendanta placówki Straży Granicznej informacji dotyczących pasażerów znajdujących się na pokładzie statku powietrznego, który będzie lądował na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Zgodnie zaś z art. 209u ust. 1 Prawa lotniczego, przedsiębiorca prowadzący działalność gospodarczą w zakresie wykonywania przewozu lotniczego, który wbrew obowiązkowi, o którym mowa w art. 202a: 1) nie przekazał informacji - podlega karze pieniężnej w wysokości 22 500 zł, 2) przekazał informację nieprawdziwą - podlega karze pieniężnej w wysokości 18 000 zł, 3) przekazał informację niepełną - podlega karze pieniężnej w wysokości 13 500 zł - za każdy lot, w którym odpowiednio nie przekazał informacji, przekazał informację nieprawdziwą lub przekazał informację niepełną. Kary pieniężne, o których mowa w ust. 1, Prezes ULC wymierza na uzasadniony wniosek komendanta placówki Straży Granicznej właściwego ze względu na miejsce przekroczenia granicy państwowej przez pasażerów statku powietrznego (ust. 2 omawianego przepisu). W ocenie organu zebrany w sprawie materiał dowodowy, a w szczególności wyjaśnienia złożone przez Komendanta Placówki Straży Granicznej W., wskazują, że wniosek o przekazanie informacji API miał na celu przeciwdziałanie nielegalnej migracji i usprawnienie kontroli granicznej oraz, że poprzedzony był analizą ryzyka. Nie przeczy temu okoliczność, że wniosek o przekazywanie informacji API, dotyczył wszystkich lotów przewoźnika z krajów trzecich. Komendant Placówki Straży Granicznej szczegółowo bowiem wyjaśnił w jaki sposób informacje API są wykorzystywane do identyfikacji podróżnych i dyslokacji funkcjonariuszy Straży Granicznej. Co więcej, zakres informacji API został określony w art. 202a ust. 3 Prawa lotniczego. Komendant Placówki Straży Granicznej nie miał więc możliwości, aby w stosunku do rejsów generujących niebezpieczeństwo migracji, albo w związku z potrzebą usprawnienia kontroli granicznej, zażądać innych informacji niż wskazane w powyższym przepisie. Organ nie zgodził się także z twierdzeniem przewoźnika, że art. 209u Prawa lotniczego, z którego wynika, że kara wymierzana za sam fakt nieprzekazania informacji, przekazania informacji nieprawdziwej lub niepełnej, stoi w sprzeczności z motywem 10 dyrektywy nr [...], zgodnie z którym państwa członkowskie powinny zapewnić możliwość skutecznego skorzystania z prawa do obrony i z prawa do odwołania od decyzji w każdym postępowaniu wszczętym przeciwko przewoźnikowi, które może skutkować zastosowaniem kar. Kara administracyjna nakładana jest bowiem w drodze procedury administracyjnej, która gwarantuje przewoźnikowi możliwość uczestniczenia w postępowaniu na jego każdym etapie, wyrażenia własnego zdania, odwołania się od decyzji, jak również zaskarżenia decyzji do sądu administracyjnego. Skargę na decyzję Prezesa Urzędu Lotnictwa Cywilnego do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniosły [...] S.A., reprezentowane przez profesjonalnego pełnomocnika. Przewoźnik zaskarżył decyzję Prezesa ULC w całości w wnosząc o stwierdzenie jej nieważności oraz stwierdzenie nieważności decyzji ją poprzedzającej na podstawie art 145 § 1 ust. 2 p.p.s.a. w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., bądź uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającego ją rozstrzygnięcia organu I instancji, a także o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Zaskarżonej decyzji skarżący zarzucił: 1. rażące naruszenie przepisów prawa stanowiące podstawę do stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji tj: a) - rażące naruszenie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w związku z art. 209u ust. 1 i 2 oraz art. 209w Prawa lotniczego, w związku z art. 10 Dyrektywy Rady 2004/82/WE z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie zobowiązania przewoźników do przekazywania danych pasażerów (Dz.U. UE.L.2004, Nr 261, poz. 24) polegające na utrzymaniu w mocy decyzji organu I instancji pomimo braku podstaw prawnych jego wydania ze względu na nieprawidłowy i niezgodny z wymogami Prawa lotniczego wniosek Komendanta Placówki Straży Granicznej W. o przekazanie informacji o pasażerach (tzw. informacji API); b) - rażące naruszenie art. 77 § 1 i art. 80 oraz art. 107 § 1 pkt 6 i § 3 k.p.a. poprzez uznanie, że wykazana została potrzeba uzyskania informacji API przez Komendanta Placówki Straży Granicznej W., w szczególności poprzez pominięcie, że brak było podstaw do żądania we wniosku o przekazanie informacji o pasażerach (tzw. informacji API) tak szerokiego zakresu informacji o pasażerach, a także pominięcie, że brak jest w Prawie lotniczym przesłanki "zapewniania bezpieczeństwa Rzeczypospolitej Polskiej" jako podstawy żądania przez Straż Graniczną przekazania informacji API, na którą to przesłankę powołuje się Straż Graniczna w swoich wyjaśnieniach przedstawionych w postępowaniu przed Prezesem Urzędu Lotnictwa Cywilnego, co w rezultacie doprowadziło do błędnego utrzymania w mocy wadliwej decyzji organu I instancji, a także niedochowanie wymogów w zakresie prawidłowego uzasadnienia faktycznego i prawnego decyzji, co uniemożliwia kontrolę zasadności rozstrzygnięcia Prezesa ULC, c) - rażące naruszenie art. 202a ust. 4 Prawa lotniczego poprzez błędną wykładnię i uznanie, że: (i) jedną z przesłanek wystąpienia z wnioskiem o przekazanie informacji o pasażerach (tzw. informacji API) przez Komendanta Placówki Straży Granicznej W. jest konieczność "zapewnienia bezpieczeństwa Rzeczypospolitej Polskiej", podczas gdy przepis ten wymienia tylko dwie przesłanki żądania - konieczność zwalczania nielegalnej migracji lub usprawnienia kontroli granicznej (ii) przepis ten daje Komendantowi Placówki Straży Granicznej Wa. uprawnienie do żądania informacji o wszystkich lotach i ich pasażerach, niezależnie od zasadności żądania takich informacji, podczas gdy komendant ma prawo wystąpić z wnioskiem o informacje jedynie w wypadku zaistnienia przesłanek wskazanych w przedmiotowym przepisie, ewentualnie w przypadku uznania przez Sąd, że nie ma podstaw do stwierdzenia nieważności: 2. naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: a) naruszenie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w związku z art. 209u ust. 1 i 2 oraz art. 209w Prawa lotniczego, polegające na utrzymaniu w mocy decyzji organu I instancji pomimo braku podstaw prawnych wydania tej decyzji ze względu na nieprawidłowy i niezgodny z wymogami Prawa lotniczego wniosek Straży Granicznej o przekazanie informacji o pasażerach (tzw. informacji API); b) naruszenie art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. oraz 107 § 1 pkt 6 i § 3 k.p.a. poprzez w szczególności pominięcie, że brak było podstaw do żądania przez Komendanta Placówki Straży Granicznej W. we wniosku o przekazanie informacji o pasażerach (tzw. informacji API) tak szerokiego zakresu informacji, pominięcie, że brak jest w Prawie lotniczym przesłanki "zapewniania bezpieczeństwa Rzeczypospolitej Polskiej" jako podstawy żądania przez Komendanta Placówki Straży Granicznej W. przekazania informacji API, na którą to przesłankę powołuje się Komendant w swoich wyjaśnieniach przedstawionych w postępowaniu przed Prezesem Urzędu Lotnictwa Cywilnego, co w rezultacie doprowadziło do błędnego utrzymania w mocy wadliwej decyzji organu I instancji, a także niedochowanie wymogów w zakresie prawidłowego uzasadnienia faktycznego i prawnego decyzji, co uniemożliwia kontrolę zasadności rozstrzygnięcia Prezesa Urzędu Lotnictwa Cywilnego; c) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj. art. 202a ust. 4 Prawa lotniczego, poprzez błędną wykładnię i uznanie, że: (i) jedną z przesłanek wystąpienia z wnioskiem o przekazanie informacji o pasażerach (tzw informacji API) przez Komendanta Placówki Straży Granicznej W. jest konieczność "zapewnienia bezpieczeństwa Rzeczypospolitej Polskiej" podczas gdy przepis ten wymienia tylko dwie przesłanki żądania, tj. konieczność zwalczania nielegalnej migracji lub usprawnienia kontroli granicznej; (ii) przepis ten daje Komendantowi Placówki Straży Granicznej W. uprawnienie do żądania informacji o wszystkich lotach i ich pasażerach, niezależnie od zasadności żądania takich informacji, podczas gdy komendant placówki Straży Granicznej ma prawo wystąpić z wnioskiem o informacje jedynie w wypadku zaistnienia przesłanek wskazanych w przedmiotowym przepisie; d) naruszenie art. 7 Konstytucji oraz art. 6 k.p.a. poprzez naruszenie obowiązku działania organów administracji publicznej na podstawie przepisów prawa, co doprowadziło do błędnego utrzymania w mocy wadliwej decyzji organu I instancji; co oznacza, że: (i) Prezes Urzędu Lotnictwa Cywilnego nie rozpatrzył w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego co w rezultacie doprowadziło do błędnego utrzymania w mocy decyzji organu I instancji; (ii) Prezes Urzędu Lotnictwa Cywilnego (i) nieprawidłowo uznał, że istniały podstawy prawne do wystąpienia przez Komendanta Placówki Straży Granicznej W. z wnioskiem o przekazanie informacji API w tak szerokim zakresie, (ii) nieprawidłowo uznał, że istniały podstawy prawne do wydania przez Prezesa Urzędu Lotnictwa Cywilnego decyzji o nałożeniu na [...] kary pieniężnej za przekazanie niepełnych informacji API (decyzja organu I instancji), a konsekwencji (iii) błędnie utrzymał w mocy wadliwą organu I instancji; (iii) zaskarżona decyzja nie zawiera prawidłowego uzasadnienia faktycznego i prawnego, a więc niemożliwa jest kontrola zasadności rozstrzygnięcia Prezesa Urzędu Lotnictwa Cywilnego. Ponadto skarżący zwrócił się o rozważenie wystąpienia przez Sąd w niniejszym postępowaniu z pytaniem prawnym do Trybunatu Konstytucyjnego w zakresie zgodności Rozporządzenia API określającego wzór wniosku o przekazanie informacji API z art. 202a ust. 4 Prawa lotniczego. Uzasadniając zarzuty skargi, przewoźnik wskazał, że zarówno zaskarżona decyzja, jak też decyzja organu I instancji, są obarczone wadami polegającymi na ich wydaniu z rażącym naruszeniem prawa lub bez podstawy prawnej, co stanowi podstawę do stwierdzenia nieważności tych decyzji zgodnie z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Skarżący podał następujące podstawy do stwierdzenia nieważności obu decyzji: - utrzymanie w mocy decyzji wydanej bez podstawy prawnej - rażące naruszenie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w związku z art. 209u oraz art. 209w Prawa lotniczego oraz w związku z art. 10 Dyrektywy - pominięcie zbyt szerokiego zakresu żądania Straży Granicznej oraz powołanie się przez Straż Graniczną na nieistniejącą przesłankę jako podstawę żądania informacji, a także nienależyte uzasadnienie decyzji - rażące naruszenie art. 7 oraz 77 § 1 k.p.a. oraz art. 107 §1 pkt 6 oraz § 3 k.p.a. - rażące naruszenie art. 202a ust. 4 Prawa lotniczego. Następnie skarżący przedstawił w tym zakresie obszerną argumentację. Ponadto w ocenie skarżącego obie decyzje są obarczone wadami lub zostały wydane z naruszeniem przepisów postępowania mającym istotny wpływ na wynik sprawy i w związku z tym zasadnym jest wyeliminowanie ich z obrotu prawnego. Z uwagi na niezgodność dotyczącą zakresu informacji, których może żądać komendant placówki Straży Granicznej zgodnie z art 202a Prawa lotniczego a zakresem informacji wskazanym we wzorze wniosku o przekazanie informacji API ustalonym w Rozporządzeniu API wydanym na podstawie Prawa lotniczego, brak możliwości kwestionowania przez przewoźników wniosku komendanta placówki Straży Granicznej o przekazanie informacji API (w tym zakresu takiego wniosku), sankcje przewidziane za nieprzekazanie informacji API bądź przekazanie niepełnych lub nieprawdziwych informacji, zasadnym w ocenie skarżącego jest wystąpienie przez Sąd w niniejszym postępowaniu z pytaniem prawnym do Trybunału Konstytucyjnego w zakresie zgodności Rozporządzenia API określającego wzór wniosku o przekazanie informacji API z art. 202a Prawa lotniczego. Zdaniem skarżącego Rozporządzenie API w zakresie, w jakim określa wzór wniosku o udzielenie informacji API i uwzględnia żądanie przekazania informacji o pasażerach lotów spoza państw UE/EOG/CH realizowanych w terminie od ..do ..." (a więc wszelkich lotów w danym okresie), jest sprzeczny z art. 202a ust 4 Prawa lotniczego, zgodnie z którym możliwe jest żądanie informacji tylko wtedy, gdy jest to konieczne do zwalczania nielegalnej migracji lub usprawnienia kontroli granicznej. W odpowiedzi na skargę Prezes Urzędu Lotnictwa Cywilnego wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Organ podkreślił, że zgodnie z zapewnieniami Komendanta Placówki Straży Granicznej W., wystąpienie z wnioskiem o przekazanie informacji API było konieczne do zwalczania nielegalnej migracji poprzez uzyskanie wyprzedzającej informacji o pasażerach. Wystąpienie było zaś poprzedzone analizą ryzyka, na podstawie której wytypowano kierunki, z których będą pozyskiwane dane API. Organ wyjaśnił, że odpowiedzi Komendanta Placówki na pytania zadawane przez Prezesa ULC w celu ustalenia okoliczności sprawy, pozwoliły w sposób niebudzący wątpliwości stwierdzić, że konieczność "zapewnienia bezpieczeństwa Rzeczypospolitej Polskiej" stanowiła próbę nakreślenia szerszego kontekstu działań Straży Granicznej. Na zakończenie organ podniósł, że decyzja o nałożeniu kary administracyjnej zapada w oderwaniu od okoliczności towarzyszących stwierdzonemu naruszeniu. Odpowiedzialność administracyjna w postaci nałożenia na przewoźnika kary administracyjnej ma bowiem charakter odpowiedzialności obiektywnej. Oznacza to, że odpowiedzialność ta jest ponoszona co do zasady z tytułu określonego skutku, bez konieczności wykazywania związku przyczynowego między zachowaniem podmiotu odpowiedzialnego, a powstałym skutkiem. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje: Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325, dalej "p.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Przedmiotem kontroli jest badanie, czy organy administracji w toku rozpoznania sprawy nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na jej wynik. Uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych wad w prowadzonym postępowaniu (art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a.). Stosownie zaś do art. 134 § 1 p.p.s.a., Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Sądowa kontrola zaskarżonej decyzji przeprowadzona z uwzględnieniem powyższych reguł, doprowadziła do uznania, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ zarówno zaskarżona decyzja, jak też poprzedzająca ja decyzja, nie naruszają prawa w stopniu uzasadniającym ich uchylenie lub wyeliminowanie z obrotu prawnego. Podstawę prawną decyzji organu I instancji, utrzymanej następnie w mocy skarżoną decyzją Prezesa ULC z dnia [...] września 2019 r., stanowił art. 209u ust. 1 i 2 oraz art. 209w ustawy z dnia 3 lipca 2002 r. Prawo lotnicze. Zgodnie z treścią art. 209u ust. 1 Prawa lotniczego przedsiębiorca prowadzący działalność gospodarczą w zakresie wykonywania przewozu lotniczego, który wbrew obowiązkowi, o którym mowa w art. 202a: 1) nie przekazał informacji - podlega karze pieniężnej w wysokości 22 500 zł, 2) przekazał informację nieprawdziwą - podlega karze pieniężnej w wysokości 18 000 zł, 3) przekazał informację niepełną - podlega karze pieniężnej w wysokości 13 500 zł - za każdy lot, w którym odpowiednio nie przekazał informacji, przekazał informację nieprawdziwą lub przekazał informację niepełną. Stosownie do treści art. 209u ust. 2 Prawa lotniczego kary pieniężne, o których mowa w ust. 1, Prezes Urzędu wymierza na uzasadniony wniosek komendanta placówki Straży Granicznej właściwego ze względu na miejsce przekroczenia granicy państwowej przez pasażerów statku powietrznego. Do wniosku tego komendant dołącza akta sprawy wraz z niezbędnymi dowodami. Z kolei art. 209w Prawa lotniczego określa okoliczności, jakie należy uwzględnić przy wymiarze kary. Obowiązki przewoźnika, których niedopełnienie skutkuje wymierzeniem kary na podstawie art. 209u Prawa lotniczego wymienia art. 202a tej ustawy. Zgodnie z treścią art. 202a Prawa lotniczego, przewoźnik lotniczy, który wykonuje loty międzynarodowe pasażerskie do lub z Rzeczypospolitej Polskiej, jest obowiązany do przekazywania informacji dotyczącej pasażerów znajdujących się na pokładzie statku powietrznego, który będzie lądował na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, zwanej dalej "informacją"( ust. 1) Obowiązku, o którym mowa w ust. 1, nie stosuje się do lotów pasażerskich między Rzecząpospolitą Polską a innym państwem członkowskim Unii Europejskiej oraz między Rzecząpospolitą Polską a państwem trzecim traktowanym na równi z państwami Unii Europejskiej na podstawie umowy w sprawie włączenia tego państwa we wdrożenie, stosowanie i rozwój dorobku z Schengen (ust. 2) Zgodnie z art. 202a ust. 3 Prawa lotniczego, informacja obejmuje następujące dane: 1) imię lub imiona oraz nazwisko w pełnym brzmieniu; 2) datę urodzenia; 3) numer i rodzaj dokumentu podróży; 4) obywatelstwo; 5) nazwę przejścia granicznego, w którym nastąpi przekroczenie granicy państwowej Rzeczypospolitej Polskiej; 6) numer lotu; 7) datę i czas startu i lądowania statku powietrznego; 8) liczbę pasażerów statku powietrznego; 9) lotnisko wejścia pasażera na pokład statku powietrznego w celu odbycia lotu. Przewoźnik lotniczy przekazuje informację na wniosek komendanta placówki Straży Granicznej właściwego ze względu na miejsce przekroczenia granicy państwowej Rzeczypospolitej Polskiej przez pasażerów znajdujących się na pokładzie statku powietrznego. Komendant placówki Straży Granicznej występuje z wnioskiem, w przypadku gdy jest to konieczne do zwalczania nielegalnej migracji lub usprawnienia kontroli granicznej. ( ust. 4) Wniosek o przekazanie informacji komendant placówki Straży Granicznej sporządza w formie pisemnej lub elektronicznej i przesyła przewoźnikowi lotniczemu co najmniej na jeden dzień przed planowanym przylotem statku powietrznego na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. W uzasadnionych przypadkach wniosek może być przekazany później, jednak nie później niż do rozpoczęcia odprawy biletowo - bagażowej przed odlotem ( ust. 5). Należy w tym miejscu dodać, że przewidziany w Prawie lotniczym obowiązek przewoźników w zakresie przekazywania danych pasażerów, został ustanowiony na podstawie dyrektywy Rady 2004/82/WE z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie zobowiązania przewoźników do przekazywania danych pasażerów (Dz. Urz. UE L 261 z 6.08.2004, s. 24; Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 19, t. 7, s. 74). Zakres danych o których mowa w Prawie lotniczym, objętych obowiązkiem informacyjnym pokrywa się z informacjami wskazanymi w dyrektywie 2004/82. Nieprzekazanie chociażby jednego z elementów informacji, skutkuje sankcjami finansowymi nakładanymi na przewoźników lotniczych. Wynika to z motywu 1 Dyrektywy 2004/82/WE, w którym wskazano, że w celu skutecznego zwalczania nielegalnej imigracji i polepszenia kontroli granicznej niezbędne jest wprowadzenie przez wszystkie Państwa Członkowskie przepisów ustanawiających zobowiązania przewoźników przywożących pasażerów na terytorium Państw Członkowskich drogą powietrzną. Ponadto, aby zapewnić niniejszemu celowi większą skuteczność, kary finansowe przewidywane obecnie przez Państwa Członkowskie dla przewoźników zaniedbujących wywiązywanie się ze swych zobowiązań, powinny być w możliwym zakresie zharmonizowane, biorąc pod uwagę różnice w systemach i praktykach prawnych między Państwami Członkowskimi. W myśl art. 3 ust. 1 Dyrektywy 2004/82/WE, Państwa Członkowskie podejmują niezbędne kroki do ustanowienia zobowiązania dla przewoźników do przesyłania na wniosek organów odpowiedzialnych za przeprowadzanie kontroli osób na granicach zewnętrznych, przed końcem kontroli, informacji dotyczących pasażerów, których będą wprowadzać przez autoryzowane przejścia graniczne, przez które te osoby wchodzą na terytorium Państwa Członkowskiego. Z kolei art. 3 ust. 2 Dyrektywy stanowi, że informacje określone powyżej zawierają: – numer i rodzaj wykorzystanego dokumentu podróży, – obywatelstwo, – pełne imię i nazwisko, – datę urodzenia, – przejście graniczne wejścia na terytorium Państw Członkowskich, – kod transportu, – czas wylotu i przylotu tego transportu, – całkowitą liczbę pasażerów tego transportu, – punkt początkowy załadowania. Art. 4 ust. 1 Dyrektywy stanowi, że Państwa Członkowskie podejmują niezbędne środki, aby nałożyć sankcje na przewoźników którzy, w wyniku błędu, nie przesłali danych lub przesłali dane niepełne lub fałszywe. Państwa Członkowskie podejmują niezbędne środki, aby zapewnić, że sankcje są odstraszające, skuteczne i proporcjonalne. Przenosząc powyższe regulacje na grunt rozpoznawanej sprawy, Sąd stwierdza, że zarówno wystąpienie do przewoźnika z wnioskiem o przekazanie informacji API, jak też nałożenie przez Prezesa ULC kary na przewoźnika, nie naruszało prawa. W ocenie Sądu, stan faktyczny rozpoznawanej sprawy, nie budzi wątpliwości. Jak wynika z akt sprawy, wnioskiem z dnia [...] sierpnia 2016 r., Komendant Placówki Straży Granicznej W., wystąpił do skarżącego przewoźnika o przekazywanie informacji o pasażerach lotów spoza państw UE/EOG/CH realizowanych w terminie od 1 września do 31 grudnia 2016 r. Z art. 202a ust. 1 Prawa lotniczego oraz art. 3 ust. 1 Dyrektywy 2004/82/WE, wynikał po stronie przewoźnika obowiązek przekazania tych informacji. Treść art. 202a ust. 3 pkt 3 Prawa lotniczego oraz art. 3 ust. 2 Dyrektywy 2004/82/WE, wskazuje, że informacja ta obejmuje również numer i rodzaj dokumentu podróży. W aktach sprawy, znajduje się kopia przekazanej przez przewoźnika informacji. Wynika z niej ewidentnie, że skarżący przekazał niepełną informację dotyczącą lotu nr [...] z M., który miał miejsce w dniu [...] września 2016 r. w zakresie danych dokumentu podróży pasażerki S.V. W informacji przekazanej przez przewoźnika, wskazano bowiem jedynie początkowe litery numeru paszportu "[...]", zamiast pełnego numeru tego dokumentu – "[...]", co wynikało prawdopodobnie z przeoczenia przewoźnika, bowiem w odniesieniu do innych pasażerów, występują już pełne dane ich dokumentów. Wymierzenie przewoźnikowi kary w wysokości 13. 500 złotych nastąpiło na podstawie art. 209u ust. 1 pkt 3 Prawa lotniczego, który to przepis przewiduje taką sankcję za podanie niepełnej informacji. Sankcje za podanie niepełnych danych, przewiduje również art. 4 ust. 1 Dyrektywy 2004/82/WE, w którym podkreślono, że są one nakładane na przewoźnika także w wypadku, gdy nieprzesłania danych lub przesłania danych niepełnych w wyniku błędu. Powyższe okoliczności oraz odpowiedzialność przewoźnika co do zasady nie są kwestionowane przez skarżącego. Istota sprawy, sprowadza się natomiast do podnoszonej w skardze nieprawidłowości i niezgodności z przepisami wniosku z dnia [...] sierpnia 2016 r. Komendanta Placówki Straży Granicznej W., skierowanego do przewoźnika o przekazywanie informacji o pasażerach lotów spoza państw UE/EOG/CH realizowanych w terminie od 1 września do 31 grudnia 2016 r. Zdaniem skarżącego, z uwagi na niezgodność z przepisami, wniosek ten nie może być traktowany jako źródło obowiązku przewoźnika. Skarżący wskazuje także, że brak było podstaw do żądania przez Straż Graniczną tak szerokiego zakresu informacji o pasażerach. W konsekwencji ,niezasadne było nałożenie na przewoźnika kary pieniężnej. Argumentacja ta nie zasługuje zdaniem Sądu na uwzględnienie. Prezes ULC w ocenie Sądu, zasadnie utrzymał w mocy własną decyzję z dnia [...] czerwca 2016 r. nie naruszając tym samym art. 138 § 1 pkt. 1 k.p.a. Odnosząc się do zarzutu rażącego naruszenia art. 209u i art. 209w Prawa lotniczego (dotyczących kary pieniężnej i procedury jej nakładania), wskazać należy, że mimo obszerności skargi w tym zakresie, skarżący w istocie nie wskazuje na czym w jego ocenie miałoby polegać rażące naruszenie tych przepisów. Argumentacja skargi sprowadza się do przytoczenia treści przepisów oraz częściowo stanu faktycznego zakończonego stwierdzeniem, z którym Sąd się zgadza, że wzór wniosku o przekazanie informacji API określony w Rozporządzeniu API, nie przewiduje wskazania przez komendanta placówki straży granicznej okoliczności uzasadniających wystąpienie z wnioskiem. Odnosząc się do zarzutu niezgodności z prawem wniosku skierowanego do przewoźnika o przekazanie informacji API, należy przypomnieć, że zgodnie z treścią art. 202a ust. 4 Prawa lotniczego, komendant placówki Straży Granicznej występuje z wnioskiem, w przypadku gdy jest to konieczne do zwalczania nielegalnej migracji lub usprawnienia kontroli granicznej. Z przepisu tego wynika jednocześnie dla przewoźnika obowiązek przekazania informacji na wniosek komendanta placówki Straży Granicznej właściwego ze względu na miejsce przekroczenia granicy państwowej Rzeczypospolitej Polskiej przez pasażerów znajdujących się na pokładzie statku powietrznego. Przepis nie przewiduje po stronie Straży Granicznej obowiązku uzasadniania takiego wniosku. Również przepisy Dyrektywy 2004/82/WE, nie zawierają żadnych regulacji, z których miałoby wynikać, że wniosek skierowany do przewoźnika ma zawierać uzasadnienie, dlaczego dane żądane od przewoźnika, potrzebne są do zwalczania nielegalnej migracji lub usprawnienia kontroli granicznej. Odnosząc się szerzej do wspomnianego zarzutu, wskazać należy, że na podstawie delegacji ustawowej określonej w art. 202b ust. 2 Prawa lotniczego, wydane zostało rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 24 października 2012 r. w sprawie wymagań technicznych o organizacyjnych dotyczących przekazywania Straży Granicznej Informacji przez przewoźników lotniczych (Dz. U. z 2012, poz. 1249). Rozporządzenie to określa wymagania techniczne i organizacyjne przekazywania Straży Granicznej przez przewoźnika lotniczego, informacji dotyczącej pasażerów znajdujących się na pokładzie statku powietrznego, który będzie lądował na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, a w szczególności sposób przekazywania informacji API w formie elektronicznej oraz stosowane formaty danych. Załącznik do wyżej wymienionego rozporządzenia stanowi wzór wniosku o przekazanie informacji API. Wzór ten nie zawiera elementu w postaci uzasadnienia wniosku. Wspomnieć w tym miejscu należy także o Zarządzeniu Nr 94 Komendanta Głównego Straży Granicznej z dnia 24 grudnia 2012 r. w sprawie przetwarzania informacji API w Straży Granicznej (Dz.Urz.KGSG.2012.86 z dnia 2012.12.31). Zgodnie z § 3 ust. 1. tego zarządzenia, komendant placówki w celu skutecznego zwalczania nielegalnej migracji lub usprawnienia kontroli granicznej, na podstawie prowadzonej analizy ryzyka, dokonuje typowania lotów zewnętrznych, z których pozyskiwane będą informacje API. Typowanie, o którym mowa w ust. 1, odbywa się co najmniej raz w roku. (ust. 2). Dokonując typowania, o którym mowa w ust. 1, należy uwzględnić możliwość wykorzystania pozyskanych informacji API, w procesie organizacji kontroli ruchu granicznego i zwalczania nielegalnej migracji ( ust. 3). Regulacje zawarte w Prawie lotniczym oraz wspomnianym wyżej rozporządzeniu i zarządzeniu, prowadzą do wniosku, że to organy Straży Granicznej, jako fachowy podmiot posiadający wiedzę i doświadczenie w zakresie zwalczania nielegalnej migracji lub usprawnienia kontroli granicznej, na podstawie prowadzonej analizy ryzyka dokonują typowania konkretnych lotów niosących określone zagrożenia i nie mają obowiązku uzasadniania przewoźnikowi podstaw do wystąpienia z takim wnioskiem w oparciu o kryterium zwalczania nielegalnej migracji lub usprawnienia kontroli granicznej. Jak wynika z § 5 ust. 1 powyższego zarządzenia, w celu optymalizacji wykorzystania informacji API należy dążyć do składania wniosku o przekazanie informacji API, którego wzór stanowi załącznik do rozporządzenia, raz w roku, z zastrzeżeniem art. 202a ust. 5 ustawy. Stosując powyższe zalecenia, komendant placówki Straży Granicznej, wystąpił do przewoźnika z wnioskiem zgodnym ze wzorem zamieszczonym w załączniku do rozporządzenia z dnia 24 października 2012 r. Wystąpienie to było poprzedzone analizą ryzyka, na podstawie której wytypowano kierunki, z których będą pozyskiwane dane API. Należy w pełni podzielić argumentację organu, zgodnie z którą akt wykonawczy, jakim jest rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 24 października 2012 r. w sprawie wymagań technicznych o organizacyjnych dotyczących przekazywania Straży Granicznej Informacji przez przewoźników lotniczych, winien zgodnie z zasadami techniki prawodawczej zawierać regulacje funkcjonalnie uzupełniające ustawę. Rozporządzenie jako akt niesamoistny wydawany z upoważnienia ustawy i służący wykonaniu jej postanowień, może normować jedynie sprawy, które zostały mu przekazane do unormowania w przepisie upoważniającym. Rozporządzenie nie może więc wykraczać poza zakres spraw określonych w tzw. upoważnieniu ustawowym. Jednocześnie zgodnie z § 118 rozporządzenia z dnia 20 czerwca 2002 r. Prezesa Rady Ministrów w sprawie "Zasad techniki prawodawczej" (Dz. U. z 2016 r., poz. 283 z późn. zm.), w rozporządzeniu nie powtarza się przepisów ustawy upoważniającej oraz przepisów innych aktów normatywnych. Dosłowne przeniesienie normy ustawowej przewidzianej w art. 202a ust. 4 zd. 2 Prawa lotniczego, do wyżej wymienionego rozporządzenia, stanowiłoby zatem istotne uchybienie w procesie prawotwórczym, niezgodne z zasadą techniki prawodawczej określoną w § 118 Zasad techniki prawodawczej. Treść rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 24 października 2012 r., odpowiada delegacji ustawowej określonej w art. 202b ust. 2 Prawa lotniczego. Zatem zarzut niezgodności wzoru wniosku o przekazanie informacji API stanowiącego załącznik do rozporządzenia MSW z wymogami ustawowymi, jest niezasadny. Nie ma też podstaw do zastosowania art. 7a k.p.a. formułującego zasadę rozstrzygania wątpliwości co do treści normy prawnej na korzyść strony. Z zasady tej wynika zakaz interpretowania na niekorzyść strony przepisów, które są niejednoznaczne. Dotyczy ona zatem wyłącznie sytuacji, gdy treść danej normy prawnej po zastosowaniu różnych metod wykładni przepisów, nadal budzi wątpliwości. Dopiero więc w przypadku, gdy rezultat przeprowadzonej wykładni, mimo zastosowania różnych metod interpretacji, pozwala na przyjęcie alternatywnych względem siebie treści normy prawnej, prawidłowym rozwiązaniem jest wybór znaczenia, które jest korzystne dla strony. Zasada powyższa nie ma zastosowania w rozpoznawanej sprawie, ponieważ stanowiący podstawę prawną zaskarżonej decyzji art. 202a Prawa lotniczego, nie stwarza zdaniem Sądu jakichkolwiek trudności interpretacyjnych. Niezasadny jest także zarzut naruszenia art. 10 Dyrektywy 2004/82/WE. Należy przypomnieć, że zgodnie z motywem 10 Dyrektywy, Państwa Członkowskie powinny zapewnić możliwość skutecznego korzystania z prawa do obrony i z prawa do odwołania się od decyzji w każdym postępowaniu wszczętym przeciw przewoźnikom, które może skutkować zastosowaniem kar. Uzupełnieniem tego zapisu jest art. 5 Dyrektywy wskazujący, że Państwa Członkowskie zapewniają, że ich przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne stanowią, iż przewoźnicy, wobec których wszczęte jest postępowanie w celu nałożenia kar, mają skuteczne prawo do obrony i odwołania. Przepisy te nie zostały w ocenie Sądu naruszone, skoro przewoźnik przewidziane w niech uprawnienia włącznie ze skargą wykorzystał. Jednocześnie należy wskazać, że powyższe przepisy przewidujące środki ochrony dla przewoźników, nie dotyczą braku możliwości kwestionowania przez przewoźnika zasadności wniosku komendanta placówki straży granicznej o przekazanie informacji API. Niezasadny jest także zawarty w skardze wniosek o wystąpienie przez Sąd z pytaniem prawnym do Trybunału Konstytucyjnego w zakresie zgodności rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 24 października 2012 r. w sprawie wymagań technicznych o organizacyjnych dotyczących przekazywania Straży Granicznej Informacji przez przewoźników lotniczych z art. 202a Prawa lotniczego. Stosownie do art. 193 Konstytucji RP, każdy sąd może przedstawić Trybunałowi Konstytucyjnemu pytanie prawne co do zgodności aktu normatywnego z Konstytucją, ratyfikowanymi umowami międzynarodowymi lub ustawą, jeżeli od odpowiedzi na pytanie prawne zależy rozstrzygnięcie sprawy toczącej się przed sądem. Instytucja pytania prawnego przewidziana art. 193 Konstytucji RP nie daje jednakże skarżącemu uprawnienia do skutecznego domagania się przedłożenia przez Sąd pytania prawnego Trybunałowi Konstytucyjnemu. Warunkiem wystąpienia z pytaniem prawnym jest wątpliwość powstała w składzie orzekającym co do zgodności przepisu prawa z Konstytucją RP, ratyfikowanymi umowami międzynarodowymi lub ustawą, jeżeli od odpowiedzi na pytanie prawne zależy rozstrzygnięcie sprawy toczącej się przed sądem, a takiej wątpliwości Sąd w rozpoznawanej sprawie nie powziął. Nie zasługuje także na uwzględnienie zarzut, że zakres informacji żądanych we wniosku skierowanym do przewoźnika ( o pasażerach lotów spoza państw UE/EOG/CH realizowanych w terminie od 1 września do 31 grudnia 2016 r. ), był szerszy aniżeli dopuszczalny na podstawie przepisów Prawa lotniczego. Regulacja przewidziana w art. 202a ust. 4 Prawa lotniczego, zgodnie z którą komendant placówki Straży Granicznej występuje z wnioskiem, w przypadku gdy jest to konieczne do zwalczania nielegalnej migracji lub usprawnienia kontroli granicznej, nie przewiduje bowiem żadnych ograniczeń co do zakresu żądanych informacji. Skarżący nie wykazał natomiast, by zakres żądanych od przewoźnika informacji, nie był podyktowany koniecznością zwalczania nielegalnej migracji lub usprawnienia kontroli granicznej. W tym zakresie jak już wyżej wspomniano, to Straż Graniczna a nie przewoźnik, posiada szczegółowe informacje oraz instrumenty do oceny takiej konieczności. Podnoszony w skardze argument, że obecnie Komendant Placówki SG, zawęża zakres żądanych informacji API do lotów z konkretnych krajów, nie ma znaczenia dla odpowiedzialności przewoźnika. Jak wynika z § 3 ust. 1 i 2 Zarządzenia nr 94 Komendanta Głównego Straży Granicznej z dnia 24 grudnia 2012 r., typowanie lotów powtarzane jest co najmniej raz w roku. Z wyjaśnień Komendanta Placówki SG z dnia 16 marca 2017 r. wynika, że jednym z czynników branych pod uwagę podczas typowania jest aktualna sytuacja geopolityczna na świecie. Ulega ona zmianom powodując także co naturalne, zmianę zakresu informacji API żądanych od przewoźnika, w zależności od zagrożeń na świecie. Chybiony jest zarzut rażącego naruszenia prawa poprzez oparcie żądania skierowanego do przewoźnika, na nieprzewidzianej w Prawie lotniczym przesłance "zapewnienia bezpieczeństwa Rzeczypospolitej Polskiej". Należy wyraźnie podkreślić, że skierowany do przewoźnika wniosek o przekazanie informacji, nie był uzasadniany względami bezpieczeństwa RP. Eksponowana w skardze rzekoma przesłanka "zapewnienia bezpieczeństwa RP" nie stanowiła samodzielnej przesłanki uzasadniającej wezwanie przewoźnika do przekazania informacji API, lecz była wyłącznie jednym z argumentów przedstawionym w punkcie 6 pisma Komendanta SG z dnia [...] kwietnia 2017 r. W żadnej z decyzji Prezesa ULC nie wskazano by podstawę żądania informacji od przewoźnika stanowiło " zapewnienie bezpieczeństwa RP". Nie doszło zatem do naruszenia art. 7 Konstytucji RP oraz rażącego naruszenia prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Odnosząc się do zarzutu skargi, że zaskarżona decyzja oraz decyzja organu I instancji zapadła z naruszeniem art. 77 i 80 k.p.a., wskazać należy, że w ocenie Sądu, wydaniu zapadłych rozstrzygnięć, wbrew zarzutom skargi, towarzyszyła analiza wszystkich istotnych okoliczności faktycznych, którym zostało nadane prawidłowe znaczenie prawne. Zostały one także w wystarczający sposób ujawnione w uzasadnieniach zaskarżonych decyzji, które spełniają wymagania art. 107 § 3 k.p.a. W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę jako nieuzasadnioną, uznając wszystkie jej zarzuty za chybione