VII SA/Wa 2732/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Małgorzata Jarecka, Sędziowie: sędzia WSA Michał Podsiadło, asesor WSA Szczepan Borowski (sprawozdawca), , Protokolant: referent Radosław Fijałkowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 kwietnia 2026 r. sprawy ze skargi Wspólnoty Mieszkaniowej [...] w W., Wspólnoty Mieszkaniowej [...] w W., Wspólnoty Mieszkaniowej [...] w W., Wspólnoty Mieszkaniowej [...] w W., Wspólnoty Mieszkaniowej [...] w W. na uchwałę Rady Miasta Stołecznego Warszawy z dnia 21 września 2023 r. nr LXXXVIII/2871/2023 w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego M. – część w. [...] oddala skargę

W piśmie z 7 października 2025 r. Wspólnota Mieszkaniowa [...] w [...], Wspólnota Mieszkaniowa [...] , Wspólnota Mieszkaniowa [...], Wspólnota Mieszkaniowa [...]oraz Stowarzyszenie Mieszkańców [...] "[...]" (dalej także jako skarżący) złożyli skargę na uchwałę nr LXXXVIII/2871/2023 Rady m.st. Warszawy z 21 września 2023 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego [...]- część wschodnia I (Dz.Urz. Woj. Maz. z 2023 r. poz. 10995), w części dotyczącej działki ewidencyjnej nr [...]z obrębu [...] przy ul. [...] w W. wnosząc o stwierdzenie nieważności uchwały w zaskarżonej części oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Zaskarżonej uchwale zarzucono naruszenie: 1. art. 19 ust. 1 w zw. z art. 17 pkt 11-14 oraz art. 28 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2023 r. poz. 977 ze zm., dalej jako u.p.z.p.) poprzez zmianę planu, dokonaną po wyłożeniu do wglądu jego projektu, bez powtórzenia procedury planistycznej; 2. art. 8d ust. 1-2 u.p.z.p. (w brzmieniu z dnia 11 maja 2022 r. to jest z chwili rozpoczęcia dyskusji publicznej) poprzez przeprowadzenie ich w zakresie działki nr [...]w sposób pozorowany, bez poinformowania w toku dyskusji, że Wydział Architektury i Budownictwa dzielnicy [...] m.W. czeka na ostatnie dokumenty od inwestora przed wydaniem decyzji na pozwolenie na budowę, co nastąpiło 18 października 2022 r. na podstawie decyzji nr 349/Ś/2022; 3. art. 8d ust. 2 u.p.z.p. poprzez przeprowadzenie dyskusji publicznej nad planem tylko w formie zdalnej, bez możliwości zadawania pytań w formie zapisu tekstowego, a także w okresie największego zagrożenia epidemicznego; 4. art. 9 ust. 1 u.p.z.p. w zw. z art. 32 ust. 1 Konstytucji RP poprzez naruszenie zasady równości wobec prawa i dyskryminowanie obywateli, polegające na niedokonaniu merytorycznej oceny zasadności zgłoszonych uwag i poprzestanie wyłącznie na ich nieuwzględnieniu ze względu na wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę; 5. art. 6 ust. 1 i 2 w zw. z art. 65 ust. 1 i 2 u.p.z.p. poprzez nieuwzględnienie efektów dyskusji publicznej, to jest przeznaczenie nieruchomości stanowiącej działkę o nr ewidencyjnym [...], obręb [...]przy ul. [...] w W. i ustalenie parametrów zabudowy (wysokości i intensywności zabudowy) wyłącznie w oparciu o decyzję Prezydenta m.st. Warszawy nr 349/Ś/2022 z dnia 18 października 2022 r. pod budowę budynku, podczas gdy pierwotny projekt miejscowego planu zagospodarowania zakładał przeznaczenie ww. działki tylko w nieznacznej części pod zabudowę, natomiast oczekiwania społeczne, które ujawniły się na skutek dyskusji publicznej, sprowadzały się do przeznaczenia całej działki pod zieleń i obiekty sportowe; 6. art. 15 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. i art. 8d ust. 1-2 u.p.z.p. poprzez oparcie się na decyzji Prezydenta m.st. Warszawy nr 349/Ś/2022 jako ostatecznej i prawomocnej, podczas gdy rozpoznanie przez Naczelny Sąd Administracyjny skargi kasacyjnej zarejestrowanej pod sygn. akt II OSK 805/24 powinno w przyszłości doprowadzić do odebrania decyzji Prezydenta m.st. Warszawy z 18 października 2022 r., statusu ostateczności i prawomocności, a także nierozpoznanie uwag do projektu planu w zakresie działki [...] tylko i wyłącznie w oparciu o uznanie tej decyzji za ostateczną i prawomocną; 7. art. 1 ust. 3 oraz 15 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. poprzez przyjęcie w uchwale przeznaczenia działki nr [...], a także wskaźników wysokości i intensywności zabudowy bez odpowiedniego uwzględnienia interesu społecznego, bez zachowania właściwej równowagi między interesem indywidualnym a interesem publicznym; 8. naruszenie art. 20 ust. 1 u.p.z.p. poprzez uchwalenie planu o treści naruszającej Studium Uwarunkowań i Kierunków Gospodarowania Przestrzennego m.st. Warszawy w zakresie braku nałożonego przez ww. Studium obowiązku ustalenia stref ochrony konserwatorskiej, celem wprowadzenia prawem miejscowym nakazów, zakazów i ograniczeń w zagospodarowaniu, gwarantujących utrzymanie charakterystycznych cech struktury kompozycji przestrzennej, gabarytów i cech zieleni oraz widokowych powiązań przestrzennych w postaci pomnika przyrody "[...] ". określonego w l.p. 42 załącznika nr 1 uchwały nr XIV/295/15 Rady Miasta Stołecznego Warszawy z dnia 9 lipca 2015 r. w sprawie pomników przyrody, położonych na terenie Dzielnicy [...] (Dz. Urz. Woj. Maz. z 2015 r., poz.6699). Skarżący wnieśli ponadto o zawieszenie postępowania do czasu rozpoznania przez Naczelny Sąd Administracyjny skargi kasacyjnej zarejestrowanej pod sygn. akt II OSK 805/24, a także o przeprowadzenie dowodu z następujących dokumentów: a) postanowienia Prezydenta m.st. Warszawy z 16 maja 2022 r. – na fakt, iż w chwili prowadzenia dyskusji publicznej Wydział Architektury w Dzielnicy [...] oczekiwał od inwestora ostatnich dokumentów przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę, stąd organy Miasta W. spodziewały się już wtedy wydania pozwolenia na budowę na działce nr [...] po przedłożeniu ostatnich dokumentów, b) broszury informacyjnej oraz informacji na stronie internetowej - na fakt daty przeprowadzenia dyskusji publicznej (od 11 maja do 27 czerwca 2022 r.), a także sposobu - tylko w formie zdalnej, bez możliwości zadawania pytań w formie zapisu tekstowego, c) projektu planu z [...] do publicznego wglądu - na fakt pierwotnego przeznaczenia działki [...], d) odwołania z 28 października 2022 r. bez ekspertyz, postanowienia Wojewody Mazowieckiego z 1 marca 2023 r., skargi z 16 marca 2023 r., skargi kasacyjnej z 24 stycznia 2024 r. wraz z kartą przekazową z dnia 15 kwietnia 2024 r. wniosku o wznowienie z 14 marca 2023 r., postanowienia Wojewody Mazowieckiego z 4 marca 2024 r. - na fakt, iż uznanie za ostateczną decyzji Prezydenta m.st. Warszawy z 18 października 2022 r., było błędem, nadto decyzja ta została wydana w warunkach niedopuszczenia skarżących do udziału w postępowaniu, a zatem nawet gdyby była ostateczna, to kwalifikuje się do uchylenia w ramach postępowania wznowieniowego, a postępowanie sądowoadministracyjne co do dopuszczalności złożenia odwołania oraz postępowanie wszczęte w wyniku złożenia wniosku o wznowienie postępowania i przywrócenia terminu do złożenia takiego wniosku są w toku, e) decyzji Prezydenta m.st. Warszawy z dnia 24 października 2019 r. - na fakt, iż zieleń na działce nr [...] jest elementem uzupełnienia odporności areodynamicznej zagrożonych bożodrzewów gruczałkowatych stanowiących chroniony prawem pomnik przyrody, a zatem uchwalony plan zagraża chronionemu pomnikowi przyrody, f) wydruków z działu I-O, II i III księgi wieczystej [...] - na fakt ustanowienia służebności na sąsiedniej działce [...]potrzebnej do wydania pozwolenia na budowę oraz tego, że Miasto W. było zainteresowane uzyskaniem przez inwestora [...] sp. z o.o. pozwolenia na budowę jak również korzystnego dla tej spółki zapisów planu. W obszernym uzasadnieniu skargi skarżący przedstawili argumenty świadczące o zasadności poszczególnych zarzutów. Rada m.st. Warszawy (dalej także jako organ) w odpowiedzi na skargę wniosła o jej odrzucenie ewentualnie o oddalenie skargi. Uzasadniając wniosek o odrzucenie skargi organ wskazał, że skarżący powołując się na uniemożliwienie funkcjonowania i rozbudowy wiat śmietnikowych, zmniejszenie stabilności konstrukcji budynków, uwolnienie niebezpiecznych substancji czy zmniejszenie ilości miejsc parkingowych nie wskazują żadnego dowodu na istnienie któregokolwiek z tych zjawisk i że wynikają one z postanowień planu na działce objętej skargą. Organ wskazał, że kwestie nasłonecznienia itp. to zagadnienia związane nie tyle z postanowieniami planu, co z konkretnym projektem budowlanym i mogą uzasadniać naruszenie interesu prawnego na etapie postępowania o pozwolenie na budowę Jest to jednak zagadnienie, które będzie rozstrzygane na innym etapie inwestycji. Jednocześnie organ zwrócił uwagę, że bezsporne jest, iż ostateczna decyzja o pozwoleniu na budowę daje inwestorowi prawo do realizacji inwestycji zgodnie z jej treścią, nawet jeśli plan miejscowy zmieniałby przeznaczenie terenu. Organ dodał, że skoro plan miejscowy uwzględnia postanowienia ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę, wydanej na podstawie decyzji o warunkach zabudowy to stwierdzenie nieważności postanowień planu dla działki nr [...]skutkować będzie brakiem miejscowego planu dla tejże działki i możliwością realizacji inwestycji w oparciu o pozwolenie na budowę i decyzję o warunkach zabudowy. W tych okolicznościach z punktu widzenia skarżących pozostawanie w obrocie postanowień planu w tym zakresie jest okolicznością irrelewantną, a to dodatkowo dowodzi, że w tej sytuacji nie mają oni interesu prawnego do zaskarżenia postanowień planu na działce sąsiada, bowiem źródłem powoływanych "ograniczeń" nie są postanowienia planu, skoro ich eliminacja nie zmieni sytuacji skarżących. Odnosząc się natomiast do zarzutów skargi organ przytoczył okoliczności związane z proceduralną częścią postępowania, wskazał m.in. na prowadzone w sprawie konsultacje społeczne oraz uzasadnił powody zastosowania zdalnej formy tych konsultacji, a także wskazał, że projekt planu był dwukrotnie wykładany do publicznego wglądu. Po raz pierwszy w dniach od 23 listopada 2020 do 25 stycznia 2021 r. zaś ponownie w od 11 maja 2022 r. do 10 czerwca 2022 r. Uwagi do projektu planu były zbierane do 27 czerwca 2022 r. W toku drugiego wyłożenia złożono 16 uwag. Uwagi zostały rozpatrzone, a informacja o sposobie ich rozstrzygnięcia znalazła się na stronie internetowej Biuletynu Informacji Publicznej m.W. Po tym czasie uprawomocniła się decyzja o pozwoleniu na budowę Prezydenta m. st. Warszawy - po wcześniejszym odwołaniu się Wspólnoty Mieszkaniowej [...] [...], [...] i wydaniem przez Wojewodę Mazowieckiego postanowienia z 1 marca 2023 r. stwierdzającego niedopuszczalność odwołania. Prezydent podjął decyzję o konieczności ponownego rozpatrzenia uwag do wcześniej wyłożonego projektu planu w tym zakresie. Rozpatrzenie uwag ukazało się w maju 2023 r. i wpisana została następująca formuła: "W planie dla działki ewid. nr [...]z obrębu [...] zostaną uwzględnione parametry zabudowy i zagospodarowania terenu zgodne z prawomocną decyzją o pozwoleniu na budowę nr 349/Ś/2022." Odnosząc się do zarzutu dotyczącego braku wyłożenia projektu planu po dokonaniu zmian dotyczących działki nr [...] organ powołując się na treść art. 19 u.p.z.p. stwierdził, że nie każda zmiana projektu planu miejscowego musi skutkować ponowieniem czynności planistycznych. W ocenie Rady m.st. Warszawy w przedmiotowej sprawie zakres i głębokość wprowadzanych zmian nie wymagały ponowienia procedury planistycznej. Organ zwrócił uwagę, że plan na działce nr [...]od początku przewidywał zabudowę mieszkaniową wielorodzinną. Uwzględnienie uwag właściciela i ostatecznego pozwolenia na budowę nie skutkowało zmianą przeznaczenia terenu. Zdaniem organu nie sposób zgodzić się też z argumentem skarżących, że uwagi mieszkańców zmierzające do wprowadzenia na działce nr [...] terenów zielonych zostały zignorowane. To, że nie zostały uwzględnione nie jest równoznaczne z ich zignorowaniem. Organ w ramach władztwa planistycznego zobowiązany jest wziąć pod uwagę wiele, często sprzecznych interesów. W tym przypadku wyważenie interesu publicznego i prywatnego skutkowało uwzględnieniem priorytetu indywidualnego prawa własności i prawa do zabudowy. Organ zgodził się z tezą skarżących, że brak jest generalnego zakazu uchwalania planu miejscowego, który byłby sprzeczny z treścią ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę. Jednak uznał, że nie może też działać w sposób arbitralny. Oznacza to, że choć w przepisach prawa nie istnieje wymieniony zakaz to zgodnie z zasadą praworządności oraz zasadą zaufania obywateli do państwa. organ powinien podejmować działania zmierzające do uwzględnienia wydanych przez siebie decyzji. Z tych powodów, na skutek dokonanej analizy okoliczności faktycznych w przedmiotowej sprawie organ stwierdził, że brak było uzasadnienia dla odmowy uwzględnienia w ostatecznej wersji uchwalonego planu miejscowego pozwolenia na budowę wydanego dla działki nr [...]. Rada m.st. Warszawy zwróciła ponadto uwagę, że dyskusja nad planem faktycznie odbywała się w formie zdalnej, zgodnie z tarczą 4.0, która wprowadzała możliwość zabierania głosu, zadawania pytań, ale także składania formalnych uwag podczas dyskusji publicznych on-line w czasie konsultacji planów miejscowych. W sposób wcześniej zwyczajowy formalne uwagi do planu były składane tradycyjnie, czyli na piśmie - przekazywane drogą pocztową lub osobiście, oraz elektronicznie, za pośrednictwem platformy ePUAP. Organ podał, że oba wyłożenia projektu planu oraz dyskusje publiczne, jak i rozpatrzenia uwag do planu miały miejsce przed wydaniem oraz uprawomocnieniem się decyzji o pozwoleniu na budowę dla terenu na działce nr [...]. Zakładano bowiem, że plan zostanie uchwalony wcześniej, niż wydane zostanie pozwolenie na budowę, a następnie zakładano że zostanie uchwalony najpóźniej przed uprawomocnieniem się zaskarżonej decyzji. W projekcie wyznaczone zostały zielone podwórka pomiędzy budynkami, jako tereny wyłączone z zabudowy nadziemnej oraz dopuszczono w ograniczonym zakresie uzupełnienie zabudowy. Od początku procedury planistycznej zakładano założenie kompromisowe dotyczące dopuszczenia zabudowy i terenu zieleni osiedlowej. Projekt planu nie przewidywał na żadnym etapie zagospodarowania terenu oznaczonego symbolem H1.2MW jako publicznego skweru. Część terenu stanowiła działka prywatna, którą Miasto w takim wypadku zmuszone byłoby wykupić. Organ wskazał ponadto, że wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę było realizowane w zupełnie innym trybie niż w tym samym czasie sporządzany miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego [...] - część wschodnia I. Dla pozwolenia na budowę parametry wysokości, intensywności zabudowy były ustalane i sprawdzane w zgodzie z wymaganiami prawnymi przewidzianymi dla takiej decyzji i w zgodzie z wcześniej zrealizowanymi warunkami zabudowy dla tego terenu. W chwili uprawomocnienia się pozwolenia na budowę dla tego terenu i decyzji Prezydenta o konieczności zawarcia zapisów z decyzji o pozwoleniu na budowę w planie, zapisy uległy zmianie. Jednakże sprawy dotyczące przepisów ochrony zabytków, czy też ochrony przyrody pozostały niezmienne, ponieważ są chronione poprzez odpowiednie rozwiązania procedury administracyjnej, wymagającej uzgodnień przez powołane do tego właściwe organy administracji publicznej. Organ wyjaśnił również, że istniejący na terenie oznaczonym symbolem 10KDD, ul. [...] pomnik przyrody - [...] (bożodrzewy gruczołkowate), podlega ochronie na mocy uchwały Rady m.st. Warszawy w sprawie pomników przyrody, położonych na terenie Dzielnicy [...] z dnia 9 lipca 2015 r. Uchwałą tą wprowadzono ochronę drzew w obszarze obejmującym zasięg korony i systemu korzeniowego nie mniejszym niż w promieniu 15 m od zewnętrznej krawędzi pni drzew oraz zakazy. Zgodnie z planem ustala się też zachowanie i ochronę istniejących terenów zieleni i zadrzewień, które stanowią podstawową strukturę przyrodniczą obszaru objętego planem, zgodnie z ustaleniami szczegółowymi, rysunkiem planu i przepisami odrębnymi. Reasumując Rada m.st. Warszawy stwierdziła, że działała w zgodzie z obowiązującym prawem, w granicach uprawnień przysługujących gminie, a ograniczenia wynikające z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego zostały poparte adekwatnym uzasadnieniem, dlatego, w jej ocenie, nie znajdują uzasadnienia argumenty przytoczone w skardze. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 5 i 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2026 r., poz. 143, dalej jako: p.p.s.a.) kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje również orzekanie w sprawach skarg na akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej (pkt 5) oraz akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej (pkt 6). Stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Z kolei zgodnie z art. 147 § 1 p.p.s.a. sąd uwzględniając skargę na uchwałę lub akt, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6, stwierdza nieważność tej uchwały lub aktu w całości lub w części albo stwierdza, że zostały wydane z naruszeniem prawa, jeżeli przepis szczególny wyłącza stwierdzenie ich nieważności. W myśl 151 p.p.s.a. w razie nieuwzględnienia skargi w całości albo w części sąd oddala skargę odpowiednio w całości albo w części. Podstawą prawną do zaskarżenia uchwały w niniejszej sprawie był art. 101 ust. 1 ustawy z 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (obecnie: Dz. U z 2025 r., poz. 1153 ze zm., dalej jako: u.s.g.), zgodnie z którym każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem, podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego. Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę podziela pogląd wyrażany w orzecznictwie, zgodnie z którym naruszeniem interesu prawnego może być takie przeznaczenie nieruchomości sąsiadujących z działkami stanowiącymi własność (użytkowanie wieczyste) osób wnoszących skargę w trybie art. 101 ust. 1 u.s.g., które udaremni bądź utrudni zabudowę ich nieruchomości lub też spowoduje uciążliwości i ograniczenia w swobodnym użytkowaniu nieruchomości i rozporządzaniu posiadanym do niej prawem (por. m.in. wyrok NSA z 21 sierpnia 2025 r., sygn. akt II OSK 398/23). Taka sytuacja ma miejsce w niniejszej sprawie. Interesu prawnego skarżących należy doszukiwać się w prawie sąsiedzkim, a naruszenia tego interesu w ustaleniach planistycznych, które przez bezpośrednie sąsiedztwo odmiennie kształtują społeczno-gospodarcze przeznaczenie otoczenia i tym samym realny zakres wykonywania prawa własności. W ocenie Sądu zabudowa działki nr [...] może doprowadzić do ograniczenia zabudowy, ale przede wszystkim zagospodarowania działek należących do skarżących Wspólnot. Stąd też wniosek organu o odrzucenie skargi nie zasługiwał na uwzględnienie. Ocena, czy miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego jest obarczony wadą skutkującą stwierdzeniem jego nieważności przez sąd administracyjny dokonywana jest przez pryzmat przesłanek unormowanych w art. 28 ust. 1 u.p.z.p. W myśl tego przepisu skutkiem istotnego naruszenia zasad sporządzania planu, istotnego naruszenia trybu jego sporządzania, a także naruszenie właściwości organów w tym zakresie jest nieważność planu w całości lub w części. Pojęcie "trybu sporządzania planu miejscowego", odnosi się do sekwencji czynności, jakie podejmuje organ w celu doprowadzenia do uchwalenia planu miejscowego, począwszy od uchwały o przystąpieniu do sporządzania planu, a skończywszy na jego uchwaleniu. Natomiast pojęcie "zasad sporządzania planu miejscowego" – których przestrzeganie stanowi przesłankę materialną zgodności planu z przepisami prawa – należy wiązać z samym sporządzeniem (opracowaniem) aktu planistycznego, a więc z merytoryczną zawartością tego aktu (część tekstowa, graficzna i załączniki), zawartych w nim ustaleń, a także standardów dokumentacji planistycznej (por. wyroki NSA z dnia 25 maja 2009 r. sygn. akt II OSK 1778/08 i z dnia 11 września 2008 r. sygn. akt II OSK 215/08). Zdaniem Sądu, w rozpatrywanej sprawie nie doszło do istotnego naruszenia prawa ani w zakresie trybu ani w zakresie zasad sporządzania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W pierwszej kolejności Sąd skontrolował prawidłowość procedury uchwalenia zaskarżonego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albowiem po pierwsze potwierdzenie naruszenia trybu podjęcia uchwały mogłoby wpłynąć na ocenę jej legalności również w niezaskarżonej części, a po drugie skarżący w swojej skardze główny akcent położyli właśnie na wykazanie uchybień w procedurze uchwalania planu. Dokonana przez Sąd analiza dokumentacji planistycznej potwierdziła, że zaskarżony plan miejscowy został przyjęty w trybie wolnym od wad prawnych. Sąd potwierdził kompletność akt oraz zachowanie właściwości organów, nie znajdując naruszeń art. 17 i nast. u.p.z.p. Sąd stwierdził, że nie jest zasadny zarzut naruszenia przez organ planistyczny art. 19 ust. 1 w zw. z art. 17 pkt 11-14 oraz art. 28 ust. 1 u.p.z.p. poprzez zmianę planu, dokonaną po wyłożeniu do wglądu jego projektu, bez powtórzenia procedury planistycznej. Zgodnie z art. 19 ust. 1 u.p.z.p. jeżeli rada gminy stwierdzi konieczność dokonania zmian w przedstawionym do uchwalenia projekcie planu miejscowego, w tym także w wyniku uwzględnienia uwag do projektu planu - czynności, o których mowa w art. 17, ponawia się w zakresie niezbędnym do dokonania tych zmian. Z kolei art. 17 tej ustawy w pkt 11-14 stanowi, że wójt, burmistrz albo prezydent miasta po podjęciu przez radę gminy uchwały o przystąpieniu do sporządzania planu miejscowego: wyznacza w ogłoszeniu, o którym mowa w pkt 9, termin, w którym osoby fizyczne i prawne oraz jednostki organizacyjne nieposiadające osobowości prawnej mogą wnosić uwagi dotyczące projektu planu, nie krótszy niż 14 dni od dnia zakończenia okresu wyłożenia projektu planu; rozpatruje wymienione uwagi, w terminie nie dłuższym niż 21 dni od dnia upływu terminu ich składania; wprowadza zmiany do projektu planu miejscowego wynikające z rozpatrzenia uwag, a następnie w niezbędnym zakresie ponawia uzgodnienia, a następnie przedstawia radzie gminy projekt planu miejscowego wraz z listą nieuwzględnionych uwag. Należy zgodzić się z organem, który w odpowiedzi na skargę wskazał, że w myśl przytoczonych przepisów wprowadzenie zmian do projektu planu bez ponowienia w tym zakresie czynności określonych w art. 17 u.p.z.p. nie stanowiło naruszenia prawa. Wykładając art. 19 ust. 1 u.p.z.p. należy zwrócić uwagę na zwrot normatywny "w niezbędnym zakresie". Podzielając stanowisko prezentowane w orzecznictwie stwierdzić należy, że co do zasady, nie odnosi się on do wszystkich sytuacji, w których dochodzi do zmiany w planie w wyniku uwzględnienia uwag, lecz jedynie do sytuacji wyjątkowych. Trzeba mieć na względzie charakter prawny uwzględnionych uwag. Kryterium oceny powinien być stopień modyfikacji treści projektu planu miejscowego w stosunku do projektu planu miejscowego sprzed dokonania zmian. O spełnieniu się tej przesłanki nie może przesądzać tylko i wyłącznie liczba zmian pomiędzy projektem miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego przedłożonym określonym organom do uzgodnienia lub zaopiniowania, a projektem, który został następnie uchwalony przez radę gminy (por. m.in. wyrok NSA z 10 czerwca 2020 r., sygn. akt II OSK 3850/19). Uwagi o charakterze indywidualnym zgłaszane w odniesieniu do poszczególnych działek, jako takie mogą być uwzględniane bez obowiązku ponowienia procedury planistycznej (por. wyrok NSA z 20 lipca 2021 r., sygn. akt II OSK 756/21). Zdaniem Sądu z taką (nieistotną w kontekście całego planu) zmianą mieliśmy do czynienia w niniejszej sprawie. Jak słusznie stwierdził organ, na skutek zmiany dokonanej na końcowym etapie procedury planistycznej, z inicjatywy organu wykonawczego Miasta (Prezydenta m.st. Warszawy), nie doszło do zmiany funkcji przeznaczenia działki nr [...]. Sporna działka już w pierwotnym projekcie, ale również w trakcie całej procedury była przeznaczona pod zabudowę mieszkaniową wielorodzinną. Stąd brak przedstawienia projektu planu uwzględniającego tę zmianę do publicznej konsultacji, w ocenie Sądu, nie stanowił istotnej zmiany treści planu. Ponowne wyłożenie miejscowego planu powinno nastąpić wtedy, gdy wprowadzone zmiany są daleko idące, zmieniają jego koncepcję czy istotne elementy (por. wyrok NSA z 8 grudnia 2021 r., sygn. akt II OSK 453/21). Skoro zatem motywem spornej zmiany parametrów zabudowy działki o nr [...] było uwzględnienie ostatecznej decyzji Prezydenta m.st. Warszawy o pozwoleniu na budowę na tej działce, a wolą organu było dostosowanie projektu planu, a w konsekwencji uchwały o miejscowym planie do rzeczywistego stanu faktycznego i prawnego tej działki, to doprowadzenie do kolejnego wyłożenia projektu i poddanie go publicznej dyskusji nie mogłoby przynieść efektu oczekiwanego przez skarżących. Sąd, co do zasady podziela stanowisko skarżących, zgodnie z którym samo istnienie warunków zabudowy, czy nawet decyzji o pozwoleniu na budowę dla konkretnej nieruchomości nie oznacza w każdym przypadku braku możliwości zmiany przeznaczenia terenu w planie w stosunku do tego, który wynika z owych decyzji. Jednak w orzecznictwie Trybunału Konstytucyjnego, wskazuje się, że ochrona praw nabytych obejmuje także sytuacje, w których właściciel nie nabył jeszcze pełnego prawa, ale spełnił już wszystkie najważniejsze warunki, by je otrzymać (tzw. ekspektatywy maksymalnie ukształtowane). Dotyczy to zwłaszcza prawa do zabudowy, które jest elementem składowym własności chronionej przez Konstytucję. Dlatego organ administracji nie może ignorować wcześniejszych decyzji lub aktów prawnych, które zgodnie z przepisami ustaliły już sposób zagospodarowania danej działki (por. wyroki TK z 22 czerwca 1999 r. sygn. akt K 5/99 i z 23 listopada 1998 r. sygn. SK 7/98). Skoro ochronie powinno podlegać prawo wynikające z decyzji o warunkach zabudowy, to tym bardziej konkretyzacja tego prawa realizowana w decyzji o pozwoleniu na budowę podlega ochronie. Nie sposób przyjąć, jak twierdzą skarżący, że na końcowym etapie procedury planistycznej organ w sposób arbitralny zmienił przeznaczenie działki nr [...]. Zdaniem Sądu zmiana ta, choć faktycznie nie poprzedzona konsultacjami nie miała charakteru arbitralnego. Zmiana ta, jak wspomniano, była skutkiem wniosku właściciela działki nr [...] i stanowi odzwierciedlenie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę, które z kolei zostało wydane w zgodzie z ostateczną i prawomocną decyzją o warunkach zabudowy, w której ustalono określone współczynniki zagospodarowania tej działki. Zmiana projektu planu była więc niczym innym jak dostosowaniem planu do realiów wynikających z decyzji o pozwoleniu na budowę, ale także do decyzji o warunkach zabudowy. Niekwestionowane w sprawie jest, że właściciel działki [...], który również był aktywnym uczestnikiem procedury planistycznej, legitymuje się zarówno decyzją o warunkach zabudowy oraz wydaną na jej podstawie ostateczną decyzją zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą pozwolenia na budowę. Te indywidualne akty stosowania prawa ukształtowały, zdaniem Sądu, w sposób konkretny, możliwość zabudowy części tej działki . Sąd podziela stanowisko organu, zgodnie z którym mimo braku prawnego obowiązku uwzględnienia w planie ostatecznych decyzji o warunkach zabudowy, czy pozwoleń na budowę to zgodnie z zasadą praworządności i zasadą zaufania do organów państwa organ planistyczny zobowiązany jest do uwzględnienia w planie wydanych przez siebie decyzji. Jednocześnie zasad tych organ nie naruszył w stosunku do skarżących uwzględniając w części ich postulaty o zmniejszeniu obszaru pod zabudowę działki [...] na wcześniejszych etapach procedury planistycznej. Wówczas w obrocie prawnym nie było jeszcze wspomnianej decyzji o pozwoleniu na budowę. Zdaniem Sądu nie znajdują również usprawiedliwienia zarzuty naruszenia art. 8d ust. 1 i ust. 2 u.p.z.p. . Zgodnie z tym przepisem organ sporządzający projekt studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy albo miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego prowadzi dyskusję publiczną dotyczącą projektu tego dokumentu w sposób umożliwiający zabieranie głosu, zadawanie pytań i składanie uwag (ust. 1). Jeżeli organ, o którym mowa w ust. 1, prowadzi dyskusję publiczną za pomocą środków porozumiewania się na odległość, czyni to w sposób umożliwiający: zabieranie głosu, zadawanie pytań i składanie uwag przez jednoczesną transmisję obrazu i dźwięku, oraz zadawanie pytań i składanie uwag w formie zapisu tekstowego. Z akt sprawy wynika, że określony w art. 8d ust. 1 u.p.z.p. obowiązek informacyjny dotyczący procedury planistycznej został dopełniony poprzez zamieszczenie stosownych ogłoszeń w prasie (Gazeta Wyborcza) oraz w Biuletynie Informacji Publicznej m.W. i na stronie internetowej Biura Architektury i Planowania Przestrzennego. Komunikaty te dotyczyły zarówno etapu składania wniosków, jak i terminów wyłożenia projektu do wglądu, debat publicznych oraz zbierania uwag. W serwisie BIP udostępniono pełną dokumentację, w tym projekt planu z prognozą oddziaływania na środowisko oraz zestawienie uwag wraz z argumentacją Prezydenta dotyczącą sposobu ich uwzględnienia lub odrzucenia. Organ nie naruszył również art. 8d ust. 2 u.p.z.p. Przepis ten został wprowadzony ustawą z 19 czerwca 2020 r. o dopłatach do oprocentowania kredytów bankowych udzielanych przedsiębiorcom dotkniętym skutkami COVID-19 oraz o uproszczonym postępowaniu o zatwierdzenie układu w związku z wystąpieniem COVID-19 (Dz.U. z 2021 r. poz. 1072). Na jego podstawie możliwe stało się prowadzenie dyskusji publicznej również za pomocą środków porozumiewania się na odległość, zapewniających jednoczesną transmisję wizji i dźwięku. Artykuł 8d ust. 2 zapewnia czynny udział uczestników w trakcie debaty publicznej przez umożliwienie zadawania pytań i składania uwag w postaci elektronicznej. W ocenie Sądu w procedurze planistycznej poprzedzającej wydanie zaskarżonej uchwały wymogi określone wskazanym przepisem zostały zachowane. Jak wskazał organ, wypełniając obowiązki ustawowe zorganizowano debatę publiczną nad założeniami planu, która z uwagi na restrykcje związane z epidemią SARS-CoV-2, została przeprowadzona 3 grudnia 2020 r. w trybie online (poprzez aplikację Zoom oraz platformę YouTube). Proces konsultacji uzupełniono o telefoniczne konsultacje z projektantami w trakcie wyłożenia projektu. Termin na składanie uwag został wydłużony i upłynął 25 stycznia 2021 r. Aby zgłosić formalną uwagę, należało zabrać głos na platformie ZOOM lub przesłać treść na czacie YouTube, podając dane osobowe (imię, nazwisko i adres) drogą telefoniczną lub przez e-mail na wskazany w trakcie dyskusji adres. Uczestników informowano, że uwagi te rozpatrzy Prezydent m.st. Warszawy w trybie późniejszym, co wykluczało uzyskanie wiążącej odpowiedzi w trakcie trwania spotkania. Co zatem istotne przyjęta przez organ formuła zdalna umożliwiała, podobnie jak tradycyjna formuła osobistego spotkania, zadanie pytań i zgłaszanie uwag. Sąd wskazuje, że jak wynika z akt sprawy skarżące Wspólnoty i członkowie tych Wspólnot i Stowarzyszenia brali czynny udział w trakcie całego postępowania planistycznego, w tym również w spotkaniach on-line (co wynika ze spisanego protokołu konsultacji) i zgłaszali swoje zastrzeżenia, uwagi i wnioski. Stąd też dostrzegając mankamenty prowadzenia postępowania w trybie zdalnym, (choć taki na mocy powołanych przepisów był uprawniony), to okoliczności te nie wpłynęły w żaden sposób na sytuację procesową skarżących, a zatem nie miały one charakteru istotnego. W ocenie Sądu, wbrew twierdzeniom skarżących nie zostały naruszone zasady równości wobec prawa i niedyskryminowania obywateli, czego skarżący dopatrują się w niedokonaniu merytorycznej oceny zasadności zgłoszonych uwag i poprzestaniu wyłącznie na ich nieuwzględnieniu ze względu na wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę. Skarżący, jak wspomniano, brali udział w konsultacjach, zgłaszali uwagi, które były następnie przedmiotem analizy organu. Jak już wspomniano ostateczny kształt postanowień planu odnośnie do działki nr [...] był efektem wydania przez Prezydenta m.st. Warszawy, jeszcze przed uchwaleniem planu decyzji o pozwoleniu na budowę. Brak uwzględnienia uwag skarżących, nie oznacza ich zlekceważenia przez organ. Organ nie ma obowiązku uwzględniania wszystkich uwag zgłaszanych w procesie planistycznym przez podmioty o często sprzecznych interesach. Rada m.st. Warszawy uchwalając zaskarżoną uchwałę nie mogła natomiast naruszyć art. 65 ust. 1 i ust. 2 u.p.z.p. Przepis ten nie jest adresowany do organu planistycznego, a do organu, który wydał decyzję o warunkach zabudowy dla działki objętej następnie miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Zgodnie z art. 65 ust. 1 pkt 2 u.p.z.p. organ, który wydał decyzję o warunkach zabudowy albo decyzję o ustaleniu lokalizacji celu publicznego, stwierdza jej wygaśnięcie, jeżeli dla tego terenu uchwalono plan miejscowy, którego ustalenia są inne niż w wydanej decyzji. Przepisu tego nie stosuje się zaś, jeżeli została wydana ostateczna decyzja o pozwoleniu na budowę. Taka sytuacja miała miejsce w niniejszej sprawie tzn. przed uchwaleniem planu dla działki o nr [...] została wydana ostateczna decyzja o pozwoleniu na budowę. Sąd zwraca uwagę, że przepis ten w żadnym razie nie obliguje organu planistycznego do uchwalenia planu nieuwzględniającego wydanej dla określonej działki decyzji o warunkach zabudowy, czy decyzji o pozwoleniu na budowę. Jak już wspomniano, w zależności od okoliczności sprawy, organ winien w planie miejscowym uwzględniać wydane wcześniej decyzje. Na marginesie należy zwrócić uwagę na skutki, jakie spowodowałoby stwierdzenie przez Sąd nieważności kwestionowanych przez skarżących przepisów uchwały. Stwierdzenie nieważności § 25 ust. 3 uchwały oraz części graficznej dla obszaru oznaczonego symbolem H1.3 MW przywróciło by moc decyzji o warunkach zabudowy działki nr [...], a zatem decyzji o treści tożsamej do kwestionowanych przepisów, a inwestor nawet w przypadku wyeliminowania z obrotu prawnego decyzji o pozwoleniu na budowę mógłby realizować swoje plany na podstawie decyzji o warunkach zabudowy. Przechodząc do zarzutów naruszenia zasad sporządzania planu Sąd wskazuje, że wbrew zarzutom skargi, Rada m.st. Warszawy uchwalając miejscowy plan w zaskarżonej części nie przekroczyła granic tzw. władztwa planistycznego. Ustawowe władztwo planistyczne (wywiedzione z art. 3 ust. 1 oraz art. 15 ust. 2 u.p.z.p.) uprawnia gminę do autonomicznego kształtowania ładu przestrzennego oraz przeznaczenia terenów. Swoboda ta nie posiada oczywiście charakteru absolutnego ani arbitralnego. Zgodnie z konstytucyjną zasadą legalizmu (art. 7 Konstytucji RP), gmina zobowiązana jest realizować swoje kompetencje wyłącznie w granicach i na podstawie przepisów prawa. Oznacza to, że każde rozstrzygnięcie planistyczne musi mieścić się w ustawowo określonych ramach, a jego dowolność czy nadużycie kompetencji stanowi istotne naruszenie prawa, skutkujące wadliwością aktu. Należy podnieść, że stosownie do art. 6 ust. 1 u.p.z.p. gmina jest uprawniona do władczego określenia w miejscowym planie sposobu wykonywania prawa własności. Istota władztwa planistycznego dopuszcza ingerencję w sferę interesów indywidualnych, która – choć może być postrzegana przez skarżącego jako niekorzystna – nie musi implicite oznaczać przekroczenia granic tego władztwa. Prawo własności, pomimo szerokiej ochrony konstytucyjnej, nie posiada przymiotu absolutności. Zgodnie z art. 64 ust. 3 Konstytucji RP, dopuszczalne jest jego ustawowe ograniczenie, o ile nie narusza ono istoty tego prawa i czyni zadość zasadzie proporcjonalności Przenosząc powyższe na grunt rozpoznawanej sprawy przypomnieć należy, że dla działki nr [...] została wydana decyzja o warunkach zabudowy, która była przedmiotem kontroli sądowej sądów administracyjnych obu instancji (sygn. akt IV SA/Wa 2624/19, II OSK 94/21). Skoro zarówno organy w tym postępowaniu, jak też sądy administracyjne stwierdziły, że zaproponowany przez inwestora sposób zagospodarowania działki nr [...] spełnia przesłanki określone w art. 61 ust. 1 u.p.z.p., w tym zasadę dobrego sąsiedztwa, która uzależnia wydanie zgody na nową zabudowę od tego, czy dostosuje się ona do cech zabudowy już istniejącej na sąsiednich działkach, to nie sposób przyjąć, że organ uchwalając przepisy miejscowego planu stanowiące w istocie realizację decyzji o warunkach zabudowy (poprzez przyjęcie parametrów zabudowy określonych w pozwoleniu na budowę) przekroczył uprawnienia wynikające z władztwa planistycznego. Stąd nie jest zasadny zarzut skarżących naruszenia art. 1 ust. 3 oraz 15 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. poprzez przyjęcie w uchwale przeznaczenia działki nr [...] przy ul. [...] w W., wskaźników wysokości i intensywności zabudowy bez zachowania właściwej równowagi między interesem indywidualnym a interesem publicznym. Organ uchwalając plan nie mógł kierować się wyłącznie interesem właścicieli działek sąsiadujących z działką nr [...] ale musiał wziąć pod uwagę także interes właściciela tej działki, a także okoliczność ochrony nabytych przez niego praw do jej wykorzystania na mocy decyzji wydanych przed uchwaleniem planu. Sąd uznał, że nie jest zasadny również zarzut naruszenia art. 20 ust. 1 u.p.z.p. (w brzmieniu obowiązującym w dacie podejmowania zaskarżonej uchwały), który stanowi, że plan miejscowy uchwala rada gminy, po stwierdzeniu, że nie narusza on ustaleń studium. Zdaniem skarżących organ naruszył zapisy Studium Uwarunkowań i Kierunków Gospodarowania Przestrzennego m.st. Warszawy w zakresie braku nałożonego przez Studium obowiązku ustalenia stref ochrony konserwatorskiej, celem wprowadzenia prawem miejscowym nakazów, zakazów i ograniczeń w zagospodarowaniu, gwarantujących utrzymanie charakterystycznych cech struktury kompozycji przestrzennej, gabarytów i cech zieleni oraz widokowych powiązań przestrzennych w postaci pomnika przyrody "[...]". Sąd podziela stanowisko organu, że pomnik przyrody – [...] (bożodrzewy gruczołkowate), dla którego na mocy uchwały nr XIV/295/2015 Rady Miasta Stołecznego Warszawy w sprawie pomników przyrody, położonych na terenie Dzielnicy [...] z dnia 9 lipca 2015 r. wprowadzono ochronę drzew w obszarze obejmującym zasięg korony i systemu korzeniowego nie mniejszym niż w promieniu 15 m od zewnętrznej krawędzi pni drzew. Zaskarżona uchwała zakłada zachowanie i ochronę istniejących terenów zieleni i zadrzewień, które stanowią podstawową strukturę przyrodniczą obszaru objętego planem, również dla obszaru oznaczonego w planie symbolem H1.3 MW. Sąd zwraca uwagę, że przedmiotem kontroli w niniejszej sprawie jest uchwała o miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, a nie decyzja o pozwoleniu na budowę, a tym bardziej poza zakresem kontroli pozostają ewentualne konsekwencję realizacji zamierzeń budowlanych na działce [...], które mogłyby w sposób niezgodny z prawem ingerować w chroniony prawem pomnik przyrody "[...]". Z tych względów Sąd uznał wszystkie zarzuty skargi za niezasadne. W ocenie Sądu uchwała m.st Warszawy z 21 września 2023 r., w zaskarżonej części, nie narusza przepisów regulujących zasady sporządzania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i nie jest wynikiem nadużycia przysługujących gminie uprawnień, ani trybu uchwalania planu, a tylko takie naruszenia mogły spowodować stwierdzenie ich nieważności. Sąd nie uwzględnił wniosku skarżących o zawieszenie postępowania sądowego do czasu rozpoznania przez Naczelny Sąd Administracyjny sprawy oznaczonej sygnaturą akt II OSK 805/24 albowiem, w ocenie Sądu, rozstrzygnięcie tej sprawy nie stanowi zagadnienia prejudycjalnego w niniejszym postępowaniu. Przedmiotem kontroli sądowej we wspomnianej sprawie jest postanowienie Wojewody Mazowieckiego o niedopuszczalności odwołania Wspólnoty Mieszkaniowej [...] , Wspólnoty Mieszkaniowej [...], Wspólnoty Mieszkaniowej [...] Wspólnoty Mieszkaniowej [...] w [...] od decyzji Prezydenta m. st. Warszawy z 18 października 2022 r. zatwierdzającej projekt zagospodarowania terenu i projekt architektoniczno-budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego na działce nr [...]. Sąd zwraca uwagę, że postępowanie te dotyczy wyłącznie statusu skarżących w postępowaniu o pozwolenie na budowę na działce nr [...], a nie decyzji z 18 października 2022 r. Nawet jednak założenie, że decyzja ta zostałaby wyeliminowana z obrotu prawnego, jak już wspomniano, nie miałoby wpływu na rozpoznawaną sprawę. Jeszcze raz należy zaznaczyć, że parametry zabudowy działki nr [...] wynikają z decyzji o warunkach zabudowy tej działki, a uchylenie decyzji o pozwoleniu na budowę nie oznacza automatycznie usunięcia decyzji o warunkach zabudowy z obrotu prawnego. Sąd nie uwzględnił również wniosków dowodowych skarżących. Zgodnie z art. 106 § 3 p.p.s.a. sąd może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. W ocenie Sądu przedstawione przez skarżącego dokumenty nie były niezbędne dla wyjaśnienia istotnych wątpliwości w sprawie (informacje z nich wynikające były znane Sądowi z urzędu lub wynikały z akt sprawy), natomiast zostały wzięte pod uwagę przez Sąd jako rozszerzenie argumentacji strony na okoliczność zgodności z prawem postanowienia stanowiącego przedmiot kontroli sądowej w niniejszej sprawie. Mając na uwadze powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, działając na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę.