VII SA/Wa 270/26

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący - Sędzia WSA Izabela Ostrowska po rozpoznaniu w dniu 22 kwietnia 2026 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi I. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia 13 listopada 2025 r., znak: KOA/4249/Ar/25 w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy postanawia: 1. odrzucić skargę, 2. zwrócić skarżącemu kwotę 500 (pięćset) złotych tytułem zwrotu uiszczonego wpisu sądowego.

I. S. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia 13 listopada 2025 r., znak: KOA/4249/Ar/25 w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy. Termin na wniesienie skargi upływał stronie skarżącej w dniu 2 stycznia 2026 r. Strona skarżąca nadała skargę za pomocą operatora pocztowego dnia 3 stycznia 2026 r. Zarządzeniem z dnia 29 stycznia 2026 r., doręczonym przy piśmie z dnia 11 lutego 2026 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zwrócił się do strony skarżącej o wskazanie numeru PESEL skarżącego do uiszczenia wpisu sądowego w wysokości 500 zł – w terminie siedmiu dni pod rygorem odrzucenia skargi. Strona skarżąca odebrała przedmiotowe wezwanie dnia 20 lutego 2026 r. Wskazane braki zostały uzupełnione. Następnie zarządzeniem z dnia 12 marca 2026 r., doręczonym przy piśmie z dnia 12 marca 2026 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zwrócił się do strony skarżącej uzupełnienie skargi przez nadesłanie skargi podpisanej przez skarżącego kwalifikowanym podpisem elektronicznym, podpisem zaufanym albo podpisem osobistym bądź przez nadesłanie skargi własnoręcznie podpisanej – w terminie siedmiu dni pod rygorem odrzucenia skargi. Strona skarżąca odebrała przedmiotowe wezwanie dnia 30 marca 2026 r. Wskazany brak został uzupełniony. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skarga podlega odrzuceniu z uwagi na wniesienie jej po terminie. Jak stanowi art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. 2026 r., poz. 143, zwanej dalej "p.p.s.a."), skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie albo aktu, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 4a p.p.s.a. Zgodnie z art. 83 § 1 p.p.s.a. terminy oblicza się według przepisów prawa cywilnego, z zastrzeżeniem § 2. Jak stanowi art. 111 § 1 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t.j. Dz. U. z 2025 r., poz. 1071 z późn. zm., zwanej dalej "k.c.") termin oznaczony w dniach kończy się z upływem ostatniego dnia. Natomiast zgodnie z art. 112 k.c. termin oznaczony w miesiącach kończy się z upływem dnia, który datą odpowiada początkowemu dniowi terminu, a gdyby takiego dnia w ostatnim miesiącu nie było - w ostatnim dniu tego miesiąca. W przedmiotowej sprawie mamy do czynienia z sytuacją, w której termin wskazany w art. 53 § 1 p.p.s.a. jest terminem wyrażonym w dniach, zatem zastosowanie do niego ma art. 111 § 1 k.c.. Warunkiem rozpatrzenia skargi jest złożenie jej w ustawowym terminie, zgodnie bowiem z art. 85 p.p.s.a., czynność w postępowaniu podjęta przez stronę po upływie terminu jest bezskuteczna. Konsekwencje procesowe wniesienia skargi po terminie normuje natomiast art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a., stanowiąc, że w takiej sytuacji Sąd skargę odrzuca. Stosownie do treści art. 58 § 1 pkt 2 i § 3 p.p.s.a., sąd odrzuca skargę wniesioną po terminie do jej wniesienia postanowieniem, które może być wydane na posiedzeniu niejawnym. W przedmiotowej sprawie termin do wniesienia skargi rozpoczął bieg w dniu 3 grudnia 2025 r., t.j. dzień po dniu, w którym strona skarżącą odebrała, zgodnie z potwierdzeniem odbioru, zaskarżoną decyzję. Trzydziestodniowy termin do wniesienia skargi wypadał dnia 1 stycznia 2026 r., tj. dzień ustawowo wolny od pracy. W przedmiotowej sprawie ma zatem zastosowanie przepis art. 83 § 2 p.p.s.a., który stanowi, że jeżeli ostatni dzień terminu przypada na sobotę lub dzień ustawowo wolny od pracy, za ostatni dzień terminu uważa się następny dzień po dniu lub dniach wolnych od pracy. Zatem 30 dniowy termin do wniesienia skargi upłynął w dniu 2 stycznia 2026 r. (piątek). Tymczasem, skarga została wniesiona w dniu 3 stycznia 2026 r., tj. z uchybieniem trzydziestodniowego terminu do jej wniesienia. Nadmienić jednocześnie należy, że wezwania do uzupełnienia braków formalnych polegających na wskazaniu numeru PESEL skarżącego oraz nadesłania podpisanej skargi a także wezwanie do uzupełnienia braku fiskalnego skargi były konieczne do podjęcia przed dalszym rozpoznaniem skargi, gdyż zgodnie z art. 49 § 1 p.p.s.a., jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej. W przypadku nieuzupełnienia w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi, na mocy art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., podlega ona odrzuceniu. Dopiero po stwierdzeniu, że braki formalne i fiskalne skargi zostały uzupełnione, możliwe było sprawdzenie pozostałych wymogów dopuszczalności skargi, takich jak terminowość jej wniesienia. Zgodnie bowiem z doktryną "Badanie pism wpływających do sądu pod względem formalnym ma na celu nadanie biegu tylko takim pismom, które spełniają wymogi przewidziane przez prawo dla danego rodzaju pisma. Pismo, które ma braki formalne (nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych), podlega uzupełnieniu na stosowne wezwanie przewodniczącego (sędziego sprawozdawcy, referendarza sądowego w ustalonym prawem zakresie)." (B. Dauter, A. Dauter-Kozłowska, Metodyka pracy sędziego sądu administracyjnego). Mając na uwadze powyższe, działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 w związku z art. 53 § 1 p.p.s.a., sąd orzekł, jak w sentencji postanowienia. O zwrocie wpisu orzeczono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a.