VII SA/Wa 2335/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Leszek Kobylski (sprawozdawca), Sędziowie: sędzia WSA Iwona Ścieszka, asesor WSA Wojciech Białogłowski, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 7 lipca 2026 r. sprawy ze skargi M.K. na postanowienie Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 4 lipca 2025 r. nr 852/25 w przedmiocie wstrzymania robót budowlanych I. uchyla zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w P. z dnia 28 kwietnia 2025 r. nr [...]; II. zasądza od Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego na rzecz M. K. kwotę 500 (pięćset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

Przedmiotem kontroli sądowej w niniejszej sprawie jest postanowienie Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego ( dalej jako: "MWINB", "organ odwoławczy") Nr 852/25 z dn. 4 lipca 2025 r. na podstawie którego ww. organ po rozpatrzeniu zażalenia M. K. (dalej także jako: "skarżąca", "inwestor") na postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w P. Nr [...] z dnia [...].04.2025r. wstrzymujące Ł. G. roboty budowlane związane z realizacją budowy stajni z ośmioma boksami dla koni, usytuowanej na działkach o nr ew. [...], [...], [...] i [...] w obrębie [...] położonych w miejscowości P. gm. G., informujące o możliwości złożenia w terminie 30 dni od dnia doręczenia w/w postanowienia wniosku o legalizację budowy obiektu budowlanego, zwanego dalej "wnioskiem o legalizację" oraz o konieczności wniesienia opłaty legalizacyjnej w celu uzyskania decyzji o legalizacji obiektu budowlanego – orzekł o utrzymaniu w mocy zaskarżonego postanowienia. Powyższe postanowienie zostało wydane w postępowaniu w którym ustalono następujący stan faktyczny i prawny sprawy: W dniu 05.07.2023r. do Powiatowego Inspektoratu Nadzoru Budowlanego w P. wpłynął wniosek M. K., o wszczęcie uproszczonego postępowania legalizacyjnego tymczasowych boksów dla koni i namiotu do prowadzenia zajęć jazdy konnej zlokalizowanych na działce położonej w miejscowości P. gm. G., powiat P. Wobec powyższego organ powiatowy przeprowadził w dniu 08.02.2024r. oględziny, w trakcie których ustalono, że na terenie nieruchomości położonych w miejscowości P. gm. G. znajdują się następujące obiekty: 1/ budynek stajni, który według oświadczenia pełnomocnika inwestora jest obiektem legalnym; 2/ budynek drewniany parterowy oparty na legarach, obecnie pełniący funkcję socjalną, posiada instalację elektryczną; 3/ namiot o konstrukcji mieszanej (drewnianej oraz stalowej) z posadzką wykonaną z palet drewnianych, obiekt posiada instalację elektryczną, 4/ karuzela dla koni o konstrukcji stalowej, częściowo zadaszona, posiada instalację elektryczną, 5/ budynek gospodarczy parterowy, drewniany, kryty blachodachówką, posiada instalację elektryczną i wodociągową, 6/ dwa parterowe boksy dla koni o konstrukcji drewnianej; 7/ jeden parterowy boks dla konia o konstrukcji drewnianej; 8/ osiem parterowych boksów dla koni, konstrukcji drewnianej, posiadają instalację elektryczną; 9/ hala namiotowa konstrukcji stalowej, parterowa użytkowana jako ujeżdżalnia dla koni, posiada instalację elektryczną, dach dwuspadowy słupy i dach kryte plandeką; 10/ drewniany kurnik parterowy, obiekt bez instalacji. Poza budynkiem stajni nie przedstawiono żadnych dokumentów świadczących o ich legalności. M. K. oświadczyła, że boksy drewniane powstały na przełomie 2019/2020r. PINB w P. postanowieniem Nr [...] z dnia [...].08.2024r. wstrzymał M. K. roboty budowlane związane z realizacją budowy stajni z ośmioma boksami dla koni, usytuowanej na działkach o nr ew. [...], [...], [...] i [...] w obrębie [...] położonych w miejscowości P. gm. G., poinformował o możliwości złożenia w terminie 30 dni od dnia doręczenia w/w postanowienia wniosku o legalizację budowy obiektu budowlanego, zwanego dalej "wnioskiem o legalizację" oraz o konieczności wniesienia opłaty legalizacyjnej w celu uzyskania decyzji-o legalizacji obiektu budowlanego. W wyniku postępowania zażaleniowego Mazowiecki WINB postanowieniem Nr 1628/24 z dnia 24.10.2024r. uchylił w/w rozstrzygnięcie i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. W dniu 19.11.2024r. pracownicy organu powiatowego przeprowadzili oględziny na w/w nieruchomościach celem zwymiarowania obiektów. Postanowieniem Nr [...] z dnia [...].04.2025r. wstrzymano Ł. G. roboty budowlane związane z realizacją budowy stajni z ośmioma boksami dla koni, usytuowanej na działkach o nr ew. [...], [...], [...] i [...] w obrębie [...] położonych w miejscowości P. gm. G., poinformowano o możliwości złożenia w terminie 30 dni od dnia doręczenia w/w postanowienia wniosku o legalizację budowy obiektu budowlanego oraz o konieczności wniesienia opłaty legalizacyjnej. Zażalenie na powyższe rozstrzygnięcie w ustawowym terminie złożyła M. K. Organ odwoławczy, po rozpatrzeniu zażalenia orzekając o jego utrzymaniu w mocy, przedstawił następujące stanowisko i argumentację: Na wstępie rozważań MWINB wskazał, że omawiana sprawa była już przedmiotem postępowania zażaleniowego, w ramach którego MWINB wydał w dniu 24.10.2024r. postanowienie Nr 1628/24. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organu wojewódzkiego wskazano na konieczność nakładania obowiązków wynikających z art. 52 Prawa budowlanego na właściciela działek o nr ew. [...], [...], [...] i [...] w obrębie [...] położonych w miejscowości P., gm. G. (czyli na Ł. G.) oraz na konieczność określenia prawidłowej kwalifikacji prawnej obiektu. Ponownie rozpatrując sprawę PINB w P. zwymiarował sporną stajnię z ośmioma boksami. Co prawda w uzasadnieniu zaskarżonego rozstrzygnięcia nieprawidłowo podano wymiary dla budynku stajni z dwoma boksami (omawiane postępowanie dotyczy budynku stajni z ośmioma boksami dla koni), tak ze szkicu sporządzonego w trakcie oględzin z dnia 19.11.2024r. wynika, że sporny obiekt posiada wymiary ok. 23,02 m x 3,35 m i wysokość ok. 2;65 m. Organ powiatowy określił Ł. G. jako podmiot właściwy do ewentualnej., legalizacji spornego obiektu. Jednocześnie PINB w P. wskazał, że z uwagi na fakt, że właściciel w/w nieruchomości nie prowadzi rodzinnego gospodarstwa rolnego, to nie można omawianego obiektu zakwalifikować jako przedłużenie zabudowy zagrodowej lub siedliskowej. W ocenie Mazowieckiego WINB organ powiatowy słusznie określił Ł. G. jako podmiot właściwy do legalizacji przedmiotowej stajni co wynika z uregulowań art. 52 ust.1 ustawy Pr. Budowlane. Wobec powyższego organ powiatowy słusznie uznał, że to P. Ł. G. jako właściciel działek o nr ew. [...], [...], [...] i [...] położonych w miejscowości P. gm. G. winien zostać adresatem obowiązków wynikających z art. 48 Prawa budowlanego. Ponadto stanowisko w powyższym zakresie zostało zawarte w postanowieniu tut. organu Nr 1628/24 z dnia 24.10.2024r., zaś żadna ze stron postępowania nie złożyła na nie skargi do WSA w Warszawie. Następnie MWINB podniósł, że z uwagi na specyfikację omawianej sprawy (prowadzone postępowanie cywilne, w ramach którego Sąd Rejonowy w P. I Wydział Cywilny postanowieniem z dnia [...].01.2024r. sygn. akt [...] zabezpieczył roszczenie M. K. i E. O. o naruszenie posiadania poprzez zakazanie Ł. i G.prowadzenia robót budowlanych, w tym prac związanych z rozbiórką obiektów budowlanych i odłączenia mediów dostarczanych do nieruchomości) organ powiatowy przed kolejnym etapem postępowania winien zwrócić się do sądu cywilnego z zapytaniem, czy postępowanie cywilne zostało zakończone. W ocenie tut. organu fakt zabezpieczenia roszczenia na tym etapie postępowania nie wyklucza uznania, że Ł. G. nie jest upoważniony do legalizacji spornej stajni z ośmioma boksami. Zaskarżone postanowienie Nr [...] wydane w przedmiocie wstrzymania robót oraz poinformowania o możliwości złożenia wniosku o legalizację oraz o konieczności wniesienia opłaty legalizacyjnej stanowi pierwszy etap legalizacji, zaś na mocy w/w postanowienia z dnia [...].01.2024r. sygn. akt [...] zakazano Ł. G. prowadzenia robót budowlanych, w tym dokonania rozbiórki obiektów budowlanych. Nakaz rozbiórki może wynikać z kolejnego etapu postępowania legalizacyjnego. W zależności od wyniku zakończenia postępowania cywilnego organ powiatowy winien je uwzględnić przy dalszym procedowaniu w omawianej sprawie. Ponadto MWINB wskazał, że przepisy. Prawa budowlanego nie uzależniają kwalifikacji obiektu od podmiotu, który je użytkuje. Jeżeli sporny obiekt użytkowany jest jako stajnia, to zbyt daleko idące jest stwierdzenie, że nie można tego obiektu zaliczyć jako przedłużenia zabudowy zagrodowej lub siedliskowej tylko dlatego, że właściciel działki nie prowadzi rodzinnego gospodarstwa rolnego. W omawianej sprawie bezsprzecznym jest fakt, że stajnia użytkowana jest przez M. K., która jest rolnikiem i prowadzi gospodarstwo rolne o profilu chów i hodowla koni. Reasumując swoje wywody MWINB stwierdził, że skarżone rozstrzygnięcie zostało słusznie wydane na podstawie art. 48 ust.1-4 ustawy Pr. Budowlane i jako takie jest w rozpoznawanej sprawie zgodne z prawem. Skargę na powyższe postanowienie złożyła M. K., która kwestionowanemu rozstrzygnięciu zarzuciła: 1/ Naruszenie art. 52 ustawy prawo budowlane, dalej Pbud, poprzez skierowanie go do właściciela, który nie włada przedmiotowa nieruchomością i przedmiotowym obiektem, zamiast do mnie jako inwestora i ich zarządcy na podstawie obowiązującej umowy dzierżawy, co zostało jednoznacznie potwierdzone także przez właściciela, 2/ Naruszenie art. 9 oraz art. 11 KPA poprzez błędną wykładnię prawną i zaliczenie w/w obiektu do obiektów wymagających pozwolenia na budowę; 3/ Naruszenie art. 8 KPA poprzez nieprawidłowe zastosowanie przepisów w mające wpływ na wydane postanowienie skutkujące zawyżoną opłatą legalizacyjną, 4/ Naruszenie art. 28 Pbud oraz art. 6 KPA poprzez jego błędną wykładnię, skutkującą nieprawidłowym zakwalifikowaniem w/w obiektu jako obiekt budowlany wymagający pozwolenia na budowę i dalszymi tego konsekwencjami w postaci sposobu przeprowadzenia procesu legalizacyjnego i jego wyceny. Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia i poprzedzającego je postanowienia I instancji. W uzasadnieniu skargi skarżąca podniosła, że Skierowanie postanowienia do właściciela a nie do mnie, jest całkowicie niezrozumiałe i nielogiczne, zwłaszcza w świetle twierdzeń samego organu. Organ pisze, że nakaz powinien być kierowany do podmiotu, który dysponuje prawem umożliwiającym wykonanie nakazu. W dniu wydania zaskarżonego postanowienia, oczywistym było, że pan G. - właściciel - nie ma prawa umożliwiającego wykonania nakazów dotyczących przedmiotowej nieruchomości i jej zabudowań, bo nie władał nimi ani nie miał prawa wchodzić na ten teren. Wynikało to wprost z wykonalnego orzeczenia Sądu Rejonowego w P., na które wskazuje organ ! Orzeczenie to zostało wydane, gdyż to ja władam przedmiotową nieruchomością od 2018 roku na podstawie umowy dzierżawy i właściciel nie miał prawa naruszać mojego posiadania. Fakt obowiązywania dzierżawy został ostatecznie potwierdzony także przez pana G. na podstawie aneksu do umowy dzierżawy, który to aneks została podpisany 4 lipca 2025 roku - kopię aneksu załączam do niniejszej skargi. "Podsumowując, to ja byłam inwestorem przedmiotowego obiektu i od kilku lat nieprzerwanie jestem jego zarządcą jako dzierżawca nieruchomości. Pan G. nie miał ani nie ma prawa dysponować nieruchomością i obiektem w okresie dzierżawy i tym samym nie mógłby wykonać nakazu organu. Dlatego kierowanie do niego postanowienia narusza prawo." W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymał stanowisko zawarte w zaskarżonym postanowieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Sprawa została przez Sąd rozpatrzona w postępowaniu uproszczonym na posiedzeniu niejawnym stosownie do przepisu art. 119 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 z późn. zm.), dalej zwana p.p.s.a., zgodnie z którym sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. Przedmiotem kontroli Sądu jest postanowienie MWINB utrzymujące w mocy postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w P. Nr [...] z dnia [...].04.2025r. wstrzymujące Ł. G. roboty budowlane związane z realizacją budowy stajni z ośmioma boksami dla koni, usytuowanej na działkach o nr ew. [...], [...], [...] i [...] w obrębie [...] położonych w miejscowości P. gm. G., informujące o możliwości złożenia w terminie 30 dni od dnia doręczenia w/w postanowienia wniosku o legalizację budowy obiektu budowlanego, zwanego dalej "wnioskiem o legalizację" oraz o konieczności wniesienia opłaty legalizacyjnej w celu uzyskania decyzji o legalizacji obiektu budowlanego Materialnoprawną podstawą tego postanowienia są przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 2025 r. poz. 418 z późn. zm.), dalej zwanej u.p.b. Zgodnie z art. 48 ust.1 u.p.b. Organ nadzoru budowlanego wydaje postanowienie o wstrzymaniu budowy w przypadku obiektu budowlanego lub jego części będącego w budowie albo wybudowanego: 1) bez wymaganej decyzji o pozwoleniu na budowę albo 2) bez wymaganego zgłoszenia albo pomimo wniesienia sprzeciwu do tego zgłoszenia. W postanowieniu o wstrzymaniu budowy informuje się o możliwości złożenia wniosku o legalizację obiektu budowlanego lub jego części, zwanego dalej "wnioskiem o legalizację", oraz o konieczności wniesienia opłaty legalizacyjnej w celu uzyskania decyzji o legalizacji obiektu budowlanego lub jego części, zwanej dalej "decyzją o legalizacji", oraz o zasadach obliczania opłaty legalizacyjnej.( art. 48 ust.3 u.p.b.). Postanowienie wydane w trybie art. 48 ust. 1 i 3 Prawa budowlanego formalnie otwiera sprawcy samowoli budowlanej możliwość jej legalizacji. Wydając takie postanowienie, organ nadzoru budowlanego stwierdza, że samowola została popełniona. W rozpoznawanej sprawie organy nadzoru budowlanego wydały postanowienia, mocą których na podstawie art. 48 ust. 1 pkt 1 w zw. z ust. 5 Prawa budowlanego wstrzymały roboty budowlane związane z realizacją budowy stajni z ośmioma boksami dla koni, usytuowanej na działkach o nr ew. [...], [...], [...] i [...] w obrębie [...] położonych w miejscowości P. gm. G. oraz poinformowały adresata postanowienia, którym określiły właściciela ww. nieruchomości Ł. G. o możliwości złożenia wniosku o legalizację obiektu budowlanego w terminie 30 dni od dnia doręczenia postanowienia, o konieczności wniesienia opłaty legalizacyjnej w celu uzyskania decyzji o legalizacji obiektu budowlanego lub jego części oraz o zasadach obliczania opłaty legalizacyjnej. Zasadniczym problemem sporu w niniejszej sprawie jest skierowanie postanowienia wstrzymującego roboty budowlane do Ł. G. jako właściciela ww. nieruchomości na których zaistniały stwierdzone samowole budowlane. Stosownie do art. 52 ust.1 u.p.b. obowiązki, w formie nakazów i zakazów, określone w postanowieniach i decyzjach, o których mowa w niniejszym rozdziale, nakłada się na inwestora. Jeżeli roboty budowlane zostały zakończone lub wykonanie postanowienia albo decyzji przez inwestora jest niemożliwe, obowiązki te nakłada się na właściciela lub zarządcę obiektu budowlanego. W wyniku zmiany art. 52 Prawa budowlanego mocą nowelizacji z 13 lutego 2020 r. doprecyzowano adresatów obowiązków w formie nakazów oraz zakazów zawartych w decyzjach i postanowieniach przewidzianych w postępowaniach dotyczących naruszenia przepisów ustawy. "Nowe" brzmienie rozstrzyga, że nakazy i zakazy wajnakłada się na inwestora, natomiast jeżeli roboty budowlane zostały zakończone lub wykonanie postanowienia albo decyzji przez inwestora jest niemożliwe, obowiązki te nakłada się na właściciela lub zarządcę obiektu budowlanego. Już w poprzednim stanie prawnym – sprzed nowelizacji, ugruntowany był pogląd, że w pierwszej kolejności zobowiązanym do dokonania czynności nakazanych w decyzji, o której mowa w art. 48, 49b, 50a oraz 51, był inwestor, chyba że według okoliczności sprawy nałożenie takiego obowiązku było nieracjonalne, np. gdy obiekt jest budowany na terenie, do którego inwestor nie ma żadnego tytułu prawnego bądź gdy inwestor zbył nieruchomość, której dotyczy przedmiot postępowania, na rzecz innych osób (tak m.in. wyroki NSA: z 6.03.2008 r., II OSK 158/07; z 10.05.2013 r., II OSK 66/12; z 15.05.2012 r., II OSK 338/11; z 17.12.2019 r., II OSK 3190/18). Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą skargę, podziela przy tym w pełni tezę wyroku WSA w Gdańsku z 15 czerwca 2023 r., (II SA/Gd 120/23), zgodnie z którą art. 52 Prawa budowlanego należy interpretować w taki sposób, aby doprowadzić do wydania wykonalnego nakazu, tj. aby nakaz został skierowany do takiej osoby, która ma realną możliwość jego wykonania. Prawidłowość wyboru adresata decyzji powinna być zatem oceniana z uwzględnieniem indywidualnych okoliczności konkretnej sprawy (por. wyrok WSA w Łodzi z dnia 28 marca 2023 r., II SA/Łd 953/22). Również NSA uznał, że ustawodawca dał organom nadzoru budowlanego wybór, wskazując, że obowiązki w procedurach z art. 48, art. 49b, art. 50a oraz art. 51 mogą być nakładane na inwestora, właściciela lub zarządcę obiektu budowlanego. Umożliwił zatem skierowanie obowiązków, na przykład w postepowaniu legalizacyjnym, do takiego podmiotu, który w danych okolicznościach może i powinien je ponosić, względnie także można sądzić, że jest zainteresowany określonym rozstrzygnięciem sprawy (zamiast wielu zob. wyrok NSA z dnia 4 kwietnia 2023 r., II OSK 978/20). Odnosząc powyższe wskazania do ustalonego w sprawie stanu faktycznego, Sąd jako całkowicie błędne ocenił przyjęcie przez organy nadzoru budowlanego, że adresatem postanowienia legalizacyjnego w niniejszej sprawie powinien być Ł. G. jako właściciel nieruchomości na których zaistniały stwierdzone samowole budowlane. Sąd na podstawie ustalonego w sprawie stanu faktycznego stwierdza, że jest to wybór całkowicie nielogiczny i nieracjonalny w istniejących w rozpoznawanej sprawie okolicznościach i uwarunkowaniach prawnych i faktycznych. W sprawie jest bezsporne, że nieruchomości na których zidentyfikowano samowole budowlane zostały na podstawie umowy dzierżawy z 2018 r. wydzierżawione przez Ł. G. skarżącej M. K. i E. O. Sam organ MWINB w kontrolowanym postanowieniu podnosi, że z uwagi na specyfikę omawianej sprawy, z uwzględnieniem prowadzonego postępowania cywilnego przed Sądem Rejonowym w P. w ramach którego sąd powszechny zabezpieczył roszczenie M. K. i E. O. o naruszenie posiadania poprzez zakazanie Ł. G. prowadzenia robót budowlanych, w tym prac związanych z rozbiórką obiektów budowlanych i odłączenia mediów dostarczanych do nieruchomości, Ł. G. nie możliwości zarówno faktycznych jak i prawnych do przeprowadzenia czynności w ramach legalizacji ww. samowoli budowlanej. Dywagacje organu nadzoru budowlanego co do możliwości prowadzenia legalizacji samowoli budowlanej przez Ł. G. w zależności od wyniku zakończenia postępowania cywilnego, nie mają żadnego znaczenia dla rozstrzygnięcia niniejszej skargi. Również okoliczności że przepisy Prawa budowlanego nie uzależniają kwalifikacji obiektu budowlanego od podmiotu który je użytkuje, nie wpływają na rozstrzygnięcie sprawy. Natomiast organy nadzoru budowlanego całkowicie zignorowały istotne dla sprawy okoliczności, że to skarżąca M. K. była inwestorem prowadzonych samowolnie robót budowlanych oraz to ona jest od kilku lat zarządcą ww. nieruchomości jako ich dzierżawca. W ocenie Sądu w składzie orzekającym w niniejszej sprawie, niewystarczające jest stwierdzenie, że inwestor przedmiotowej samowoli nie dysponuje prawem własności nieruchomości. Przesłanką nałożenia określonych obowiązków w procedurze legalizacyjnej nie jest samo prawo własności nieruchomości, a jedynie prawo do dysponowania gruntem na cele budowlane, które wynika wprost z prawa własności, ale jest również możliwe do pozyskania również na drodze czynności prawnych. Sąd w składzie orzekającym przychyla się do poglądu zaprezentowanego w orzeczeniu WSA w Łodzi (wyrok z 23 lipca 2025 r. II SA/Łd 211/25) że przepis art. 52 Pb. nie sprzeciwia się adresowaniu nakazu z tego przepisu wyłącznie do inwestora, w sytuacji gdy aktualny właściciel wypowiedział się jednoznacznie o wyrażeniu zgody na przeprowadzenie prac budowlanych. Sąd w wyroku tym podkreślił, że nakaz z art. 52 P.b. w pewnych sytuacjach może być kierowany do inwestora, któremu tytuł własności do nieruchomości, na której samowoli dokonał w chwili orzekania przez organ nadzoru budowlanego nie przysługuje. Orzekając o nakazie wykonania robót, organ nadzoru budowlanego w pierwszej kolejności decyzję winien skierować do inwestora, także w sytuacji, kiedy nie jest właścicielem terenu, na którym samowoli tej się dopuścił, a samowoli tej dopuścił się bez zgody, czy choćby aprobaty właściciela (por. wyroki NSA z dnia: 18 października 2018 r., sygn. II OSK 2623/16; z dnia 22 sierpnia 2024 r., sygn. II OSK 1707/23). Jednak rozstrzyganie tych kwestii ( wpływu postępowania przed Sądem Rejonowym w P. o naruszenie posiadania) w chwili obecnej byłoby przedwczesne, jako że postępowanie przed sądem powszechnym jest nadal prowadzone, a okoliczności te nie zostały poddane analizie przez organy. Wobec powyższego zaskarżone postanowienie zostało uchylone na zasadzie art. 145 § 1 pkt. 1 lit a p.p.s.a. Postanowienie organu I instancji zostało uchylone na zasadzie art. 135 p.p.s.a.( pkt. 1 wyroku). O kosztach orzeczono na zasadzie art. 200 i art. 205 §1 p.p.s.a. w zakresie zasądzenia na rzecz skarżącej od organu uiszczonego przez skarżącą wpisu sądowego ( pkt.2 wyroku).