VII SA/Wa 210/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Włodzimierz Kowalczyk, Sędzia WSA Izabela Ostrowska (spr.), Sędzia WSA Tomasz Stawecki, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 11 sierpnia 2020 r. sprawy ze skargi J. S. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2019 r. nr [...] w przedmiocie wniesienia sprzeciwu do zamiaru zmiany sposobu użytkowania lokalu oddala skargę

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] listopada 2019 r., Nr [...], znak: [...], Wojewoda [...] (dalej: "organ II instancji"), po rozpatrzeniu odwołania J. S. od decyzji Prezydenta [...] (dalej: "organ I instancji") z [...] września 2019 r., Nr [...], znak: [...], wnoszącej sprzeciw do dotyczącego zamiaru zmiany sposobu użytkowania lokalu mieszkalnego na lokal biurowy, utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji. Z akt postępowania administracyjnego wynika, że w dniu [...] lipca 2019 r. do Wydziału Architektury i Budownictwa dla Dzielnicy [...] wpłynęło zgłoszenie inwestora – J.S. dotyczące zamiaru dokonania zmiany sposobu użytkowania lokalu mieszkalnego na lokal biurowy w budynku położonym w W. przy ul. P. na działce nr ew. [...] z obrębu [...] w jednostce ewidencyjnej nr [...] w Dzielnicy [...]. Z kolei postanowieniem z [...] sierpnia 2019 r. , Nr [...] organ I instancji nałożył na inwestora obowiązek uzupełnienia przedmiotowego zgłoszenia w terminie 30 dni poprzez: 1) ujednolicenie treści złożonego zgłoszenia oraz dołączonej do zgłoszenia dokumentacji w zakresie określenia planowanego sposobu użytkowania lokalu, 2) uzupełnienie opisu lokalu zawierającego informację o zgodności zamierzonego sposobu użytkowania z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru otoczenia ul. J., zatwierdzonego uchwała nr [...] Rady Gminy [...] z [...] października 2002 r. w zakresie określenia planowanego sposobu użytkowania lokalu, 3) wskazanie lokalizacji miejsc parkingowych zapewnionych dla lokalu objętego zgłoszeniem, 4) określenie sposobu zapewnienia niezbędnych warunków do korzystania z lokalu usługowego oraz dostępu do lokalu przez osoby niepełnosprawne. W odpowiedzi na wezwanie inwestor pismem z [...] sierpnia 2019 r. poinformował, że braki w zgłoszeniu zostały usunięte. Następnie decyzją z [...] września 2019 r. Prezydent [...] wniósł sprzeciw do zgłoszenia zamiaru dokonania zmiany sposobu użytkowania lokalu mieszkalnego na lokal biurowy. Odwołanie od powyższego rozstrzygnięcia wniósł inwestor, zarzucając organowi pominięcie słusznego interesu strony, niewyczerpujące rozpatrzenie materiału dowodowego, wadliwe rozszerzenie zakresu stosowania Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki - poza granice lokalu objętego zgłoszeniem, a także błędną wykładnię ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego przez uznanie, że dla przedmiotowej inwestycji konieczne jest wskazanie miejsc parkingowych. Po rozpatrzeniu omawianego odwołania Wojewoda [...] decyzją z [...] listopada 2019 r. utrzymał w mocy rozstrzygnięcie Prezydenta [...]. W uzasadnieniu organ II instancji wskazał, że zmiana sposobu użytkowania może nastąpić w trybie zgłoszenia unormowanego w art. 71 Prawa budowlanego wyłącznie wtedy, gdy nie wymaga przeprowadzenia robót budowlanych, które wymagałyby uzyskania pozwolenia na budowę. W przeciwnym wypadku zmiana sposobu użytkowania odbywa się w trybie wydania decyzji pozwalającej na budowę. Zgodnie zaś z art. 71 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego przez zmianę sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części rozumie się w szczególności podjęcie lub zaniechanie w obiekcie budowlanym lub jego części działalności zmieniającej warunki bezpieczeństwa pożarowego, powodziowego, pracy, zdrowotne, higieniczno- sanitarne, ochrony środowiska bądź wielkość lub układ obciążeń. Ponadto zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części wymaga zgłoszenia właściwemu organowi administracji architektoniczno-budowlanej. W zgłoszeniu tym należy określić dotychczasowy i zamierzony sposób użytkowania obiektu budowlanego lub jego części. Do zgłoszenia należy dołączyć, m.in. zwięzły opis techniczny, określający rodzaj i charakterystykę obiektu budowlanego oraz jego konstrukcję, wraz z danymi techniczno-użytkowymi, w tym wielkościami i rozkładem obciążeń, a w razie potrzeby, również danymi technologicznymi oraz zaświadczenie wójta, burmistrza albo prezydenta miasta o zgodności zamierzonego sposobu użytkowania obiektu budowlanego z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, w przypadku braku obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Co więcej, w razie konieczności uzupełnienia zgłoszenia właściwy organ nakłada w drodze postanowienia obowiązek uzupełnienia w określonym terminie brakujących dokumentów, a w przypadku ich nieuzupełnienia wnosi sprzeciw w drodze decyzji (art. 71 ust. 3 Prawa budowlanego). Zatem po uzupełnieniu dokumentów w wyznaczonym w postanowieniu terminie lub po upływie terminu uzupełnienia braków zgłoszenia organ ma 30 dni na wniesienie ewentualnego sprzeciwu. Zmiana sposobu użytkowania może więc nastąpić, jeżeli w terminie 30 dni od dnia doręczenia zgłoszenia właściwy organ nie wniesie sprzeciwu w drodze decyzji i nie później niż po upływie 2 lat od doręczenia zgłoszenia (art. 71 ust. 4 Prawa budowlanego). Wojewoda [...] wyjaśnił, że uwzględniając powyższe regulacje w niniejszej sprawie wniesienie przez Prezydenta [...] sprzeciwu do zgłoszonego przez inwestora zamiaru zmiany dotychczasowego sposobu użytkowania części obiektu budowlanego znajdowało oparcie w obowiązujących przepisach prawa i było uzasadnione wskazanymi w tych przepisach okolicznościami. Analiza złożonych przez inwestora dokumentów wykazała bowiem braki uniemożliwiające prawidłową ocenę zgłoszenia. Stąd też postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2019 r., organ I instancji wezwał inwestora do uzupełnienia zgłoszenia we wskazanym zakresie. Organ I instancji ustalił, że postanowienie zawierające wezwanie do uzupełnienia braków dokumentacji zostało odebrane w dniu [...] sierpnia 2019 r., a zatem 30-dniowy termin na jego uzupełnienie upływał w dacie [...] września 2019 r. Z kolei w dniu [...] sierpnia 2019 r., wpłynęła odpowiedź inwestora na przedmiotowe postanowienie, w którym odniósł się do braków, przez co w ocenie Prezydenta [...], dochował wymogu terminowości. Nie mniej jednak w ocenie tego organu inwestor nie uczynił zadość realizacji wszystkich obowiązków przewidzianych postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2019 r., przez niespełnienie wymagań nadmienionych wyżej w pkt 3 i 4. Odnosząc się do okoliczności zaistniałych w przedmiotowej sprawie organ odwoławczy na wstępie wskazał, że przedmiotowy lokal zmieniając funkcję z mieszkalnej na usługową, powinien spełniać wszelkie wymogi określone dla funkcjonowania lokalu usługowego, zgodnie z Rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. z 2009 r., poz. 1065). Taki budynek usługowy pełniący funkcję biura bez wątpienia jest bowiem budynkiem użyteczności publicznej, zgodnie z definicją zawartą w tym rozporządzeniu. W związku z tym przedmiotowy budynek powinien, m.in. być przystosowany i zapewniać dostęp dla osób niepełnosprawnych. Z akt przedmiotowej sprawy wynika zaś, że sporny budynek nie jest dostosowany do użytkowania przez osoby niepełnosprawne, w szczególności przez osoby poruszające się na wózkach inwalidzkich, co słusznie podnosi organ I instancji w uzasadnieniu swojej decyzji. Wyjaśnienia inwestora opierające się na tym, że lokal spełnia warunki określone w rozporządzeniu odnośnie szerokość drzwi wejściowych, przystosowania łazienki czy też przestrzeni manewrowych, wobec braku bezpośredniego dostęp do lokalu dla osób niepełnosprawnych, który według inwestora ma być realizowany poprzez przyzwanie pracownika za pomocą domofonu przy drzwiach wejściowych do budynku – nie są wystarczające do uznania, że budynek spełnia wszystkie wymogi rozporządzenia. Jednocześnie organ II instancji podkreślił, że objęta przedmiotowym zgłoszeniem zmiana dotychczasowego sposobu użytkowania lokalu dotyczy części nieruchomości, dla której obowiązują zapisy miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenu otoczenia ul. J. zatwierdzonego uchwałą Nr [...] Rady Gminy [...] z dnia [...] października 2002 r. Działka o numerze ewidencyjnym [...] z obrębu [...] przy P. położona jest w jednostce strukturalnej planu oznaczonej symbolem [...] - zabudowa mieszkaniowa wielorodzinna z dopuszczeniem usług usytuowanych w budynkach. Na takim terenie, zgodnie z § 17 miejscowego planu, ustala się wskaźnik zaspokojenia potrzeb parkingowych dla obiektów nowo wznoszonych, rozbudowywanych lub przy zmianie funkcji obiektu dla biur i usług na minimum 35 stanowisk/ 1000 m² powierzchni użytkowej, natomiast dla zabudowy mieszkaniowej – 1,5 stanowiska/ lokal mieszkalny. Na gruncie zaś § 7 ust. 1 pkt 12 miejscowego planu lokal biurowy należy zaliczyć do grona lokali usługowych, poprzez które należy rozumieć obiekty usługowe wolno stojące lub lokale usługowe wbudowane, służące szeroko rozumianej funkcji usługowej (przede wszystkim w zakresie handlu, biurowości i rzemiosła), bądź funkcjom administracji, wymiaru sprawiedliwości i utrzymania porządku publicznego (...). W świetle powyższych ustaleń w ocenie Wojewody [...] organ I instancji słusznie nałożył na inwestora obowiązek wskazania miejsc parkingowych dla lokalu objętego zgłoszeniem. Odnosząc się do zarzutu inwestora, że stanowisko Prezydenta [...] jest niezgodne z literalnym brzmieniem zapisów miejscowego planu i stanowi przykład rozszerzonej wykładni planu na niekorzyść inwestora, organ odwoławczy stwierdził, że poprzez obiekt budowlany zgodnie z Prawem budowanym należy rozumieć budynek, budowlę bądź obiekt małej architektury wraz z instalacjami zapewniającymi możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem wzniesiony z użyciem wyrobów budowlanych. W przedmiotowej sprawie spornym obiektem jest lokalem usługowy wbudowany wewnątrz budynku mieszkalnego wielorodzinnego. Stąd aby użytkować taki obiekt, który jest objęty zgłoszeniem należy zapewnić mu dwa miejsca postojowe. Skargę na decyzję Wojewody [...] do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniosła J. S., wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającego ją rozstrzygnięcia, a także o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych, jednocześnie zarzucając organowi naruszenie: - art. 7, art. 77, art. 80 oraz art. 107 § 3 k.p.a. poprzez zaniechanie dokonania ustaleń, czy w sprawie w ogóle ma miejsce zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części, a w szczególności czy i w jakim zakresie miałyby się zmienić warunki bezpieczeństwa pożarowego, pracy, zdrowotne, higieniczno-sanitarne, ochrony środowiska bądź wielkość lub układ obciążeń, a co za tym idzie zaniechaniu dokonania ustaleń, czy w ogóle dopuszczalne było wydanie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji, co stanowiło konsekwencję w szczególności błędnej wykładni art. 71 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego, polegającej na przyjęciu, że zmiana przeznaczenia lokalu z mieszkalnego na niemieszkalny - związany z prowadzeniem działalności gospodarczej (pracowni architektonicznej) - stanowi automatycznie zmianę sposobu użytkowania obiektu budowlanego, - art. 7, art. 77, art. 85 i art. 107 § 3 k.p.a. przez niedokonanie własnych ustaleń faktycznych, co do istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy zagadnień, w tym w szczególności na niedokonaniu oględzin budynku i weryfikacji, czy i w jakim stopniu jest on przystosowany do potrzeb osób niepełnosprawnych, oraz niedokonaniu czynności dowodowych zmierzających do ustalenia, na jakich zasadach spółdzielnia władająca budynkiem umożliwia korzystanie z miejsc parkingowych położonych na nieruchomości osobom posiadającym w nim lokale, - art. 7, art. 77 i art. 107 § 3 k.p.a. przez niewszechstronne wyjaśnienie podstawy faktycznej i prawnej zaskarżonej decyzji, a to w szczególności w zakresie dotyczącym rzekomego niedostosowania lokalu skarżącej do potrzeb osób niepełnosprawnych oraz na zawarciu sprzecznych ze sobą ustaleń w uzasadnieniu decyzji, - art. 10 k.p.a. przez zaniechanie umożliwienia skarżącej zapoznania się z materiałem dowodowym i zajęcia ostatecznego stanowiska w sprawie, w tym w szczególności zaprezentowania wytycznych Głównego Urzędu Nadzoru Budowlanego z dnia [...] czerwca 2014 r. co do niedopuszczalności stosowania przewidzianych w treści rozporządzenia wymagań stawianych budynkom, do pojedynczych lokali, co miało istotny wpływ na wynik sprawy, gdyż doprowadziło do przyjęcia, że wymogi techniczne stawiane przez prawodawcę budynkom odnosić należy także do pojedynczego lokalu użytkowego, stanowiącego część tego budynku, - § 17 ust. 1 uchwały Rady Gminy [...] z dnia [...] października 2002 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego otoczenia ul. J. przez jego niewłaściwe zastosowanie do - niebędącego samodzielnym obiektem - lokalu skarżącej, którego funkcja podlega zmianie, oraz przez błędną wykładnię wymogu zapewnienia realizacji odpowiedniej ilości miejsc parkingowych na terenie własnym inwestycji, który to wymóg nie powinien być interpretowany w każdym wypadku jak posiadanie tytułu prawnego do miejsc parkingowych, - § 16 ust. 1, § 55 ust. 1, § 61, § 66 i § 74 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie w związku z art. 5 ust. 1 pkt 4 Prawa budowlanego, polegające na niewłaściwym, sprzecznym z wytycznymi Głównego Urzędu Nadzoru Budowlanego, zastosowaniu przewidzianych w treści rozporządzenia wymagań stawianych budynkom do lokalu skarżącej, niebędącego budynkiem, lecz jedynie jego częścią, - art. 71 ust. 3 Prawa budowlanego przez przyjęcie tego przepisu za podstawę sprzeciwu, podczas gdy stanowi on podstawę sprzeciwu wniesionego w braku uzupełnienia zgłoszenia, zaś w innych wypadkach gdy ustawa uznaje wniesienie sprzeciwu za konieczne, podstawę stanowią odrębne przepisy. W uzasadnieniu pełnomocnik skarżącej rozwinął powyższe zarzuty. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację prezentowaną w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sąd sprawuje w zakresie swej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych. Podkreślenia przy tym wymaga, iż zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325, dalej: p.p.s.a.). sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem - w ocenie Sądu- zaskarżona decyzja odpowiada prawu. Zaskarżoną do tutejszego Sądu decyzją z dnia [...] listopada 2019r. Nr [...] Wojewoda [...] utrzymał w mocy decyzję Prezydenta [...] Nr [...] z dnia [...] września 2019r. wnoszącą sprzeciw do dotyczącego zamiaru zmiany sposobu użytkowania lokalu mieszkalnego na lokal biurowy w budynku położonym w W. przy ul. P. na działce nr ew. [...] z obrębu [...] w jednostce ewidencyjnej nr [...] w Dzielnicy [...]. Użytkowanie obiektu budowlanego zgodnie z jego przeznaczeniem jest traktowane przez Prawo budowlane jako obowiązek właściciela lub zarządcy. Powyższe wynika z art. 61 Prawa budowlanego. Naruszenie tego przepisu jest naruszeniem porządku prawnego w budownictwie, wymagającym obligatoryjnego zastosowania przez właściwy organ środków mających na celu likwidację tego stanu. Na wstępie należy wskazać, że zgodnie z art. 71 ust 1 pkt 2 i ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j. Dz.U. z 2017 r., poz. 1332) przez zmianę sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części rozumie się w szczególności podjęcie bądź zaniechanie w obiekcie budowlanym lub jego części działalności zmieniającej warunki: bezpieczeństwa pożarowego, powodziowego, pracy, zdrowotne, higieniczno-sanitarne, ochrony środowiska bądź wielkość lub układ obciążeń. Zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części wymaga zgłoszenia właściwemu organowi (architektoniczno-budowlanemu). Z powyższego wynika wyraźnie, że zmiana sposobu użytkowania obiektu lub jego części, sprowadza się głównie do potrzeby ustalenia, czy i w jakim stopniu podjęcie lub zaniechanie w obiekcie budowlanym lub jego części działalności, związanej z jego użytkowaniem, wpływa na zmianę wymagań stawianych obiektowi lub jego części, związanych głównie z bezpieczeństwem jego dalszego użytkowania (vide wyrok NSA z 5 lutego 2020r., II OSK 748/18). Przez zmianę sposobu użytkowania obiektu budowlanego rozumieć zatem należy wszelkie działania lub zaniechania zmieniające dotychczasowy sposób korzystania z obiektu oraz wpływające na jego przeznaczenie, warunki techniczno-budowlane lub otoczenie. Chodzi zatem o działalność, która - niezależnie od zmiany przeznaczenia obiektu budowlanego - prowadzi do zmiany wewnętrznych lub zewnętrznych warunków korzystania z tego obiektu. Zmiana, o której mowa w art. 71 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego może być spowodowana nie tylko przeprowadzeniem robót budowlanych w obiekcie budowlanym, lecz także faktyczną zmianą sposobu jego użytkowania. W konsekwencji, zmiana sposobu użytkowania obiektu, uregulowana w art. 71 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego, rozumiana musi być jako realne podjęcie bądź zaniechanie w obiekcie budowlanym lub jego części działalności, która zmienia zasadniczo warunki: bezpieczeństwa pożarowego, powodziowego, pracy, zdrowotne, higieniczno-sanitarne, ochrony środowiska bądź wielkość lub układ obciążeń. Wystąpienie takiej zmiany wymaga ustalenia, że rzeczywiście takie działanie (zmiana) nastąpiło. Zmiana przeznaczenia budynku z funkcji mieszkalnej na cele biurowe zmienia co najmniej warunki bezpieczeństwa pożarowego, pracy, zdrowotne, higieniczno-sanitarne bądź wielkość lub układ obciążeń, co wynika z treści rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690 z późn. zm.) Sąd podziela w tym zakresie stanowisko wyrażone przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w wyroku z 4 października 2012 r., sygn. akt VII SA/Wa 258/12, bowiem zmiana obiektu budowlanego mieszkalnego na obiekt biurowy wiąże się ze zmianą warunków użytkowania: bezpieczeństwa pożarowego (wymusza potrzebę zmienionej funkcji pomieszczeń do wymagań przepisów przeciwpożarowych),bezpieczeństwa pracy (wymaga zastosowania odpowiednich przepisów Kodeksu pracy w odniesieniu do warunków stworzonych nowych miejsc pracy w obiekcie),warunków sanitarno-higienicznych (wymaga dostosowania instalacji i dostaw mediów technicznych do potrzeb zmienionej funkcji obiektu lub jego części. Zmiana sposobu użytkowania lokalu o funkcji mieszkalnej (czyli części obiektu budowlanego) na inne cele użytkowe w świetle przepisów Prawa budowlanego jest dopuszczalna, o ile podmiot zainteresowany dopełni procedury zgłoszeniowej (art. 71 ust. 2), zaś właściwy organ nie wniesie sprzeciwu w drodze decyzji. Do zgłoszenia należy dołączyć: 1) opis i rysunek określający usytuowanie obiektu budowlanego w stosunku do granic nieruchomości i innych obiektów budowlanych istniejących lub budowanych na tej i sąsiednich nieruchomościach, z oznaczeniem części obiektu budowlanego, w której zamierza się dokonać zmiany sposobu użytkowania; 2) zwięzły opis techniczny, określający rodzaj i charakterystykę obiektu budowlanego oraz jego konstrukcję, wraz z danymi techniczno-użytkowymi, w tym wielkościami i rozkładem obciążeń, a w razie potrzeby, również danymi technologicznymi; 3) oświadczenie o prawie dysponowania nieruchomością na cele budowlane; 4) zaświadczenie wójta, burmistrza albo prezydenta miasta o zgodności zamierzonego sposobu użytkowania obiektu budowlanego z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo (gdy brak planu miejscowego) z decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, 5) ekspertyzę techniczną, wykonaną przez osobę posiadającą uprawnienia budowlane w danej specjalności – w przypadku zmiany sposobu użytkowania zmieniającej warunki bezpieczeństwa pożarowego, powodziowego, pracy, zdrowotne, higieniczno-sanitarne, ochrony środowiska bądź wielkość lub układ obciążeń; 6) w zależności od potrzeb – pozwolenia, uzgodnienia lub opinie wymagane odrębnymi przepisami. Nadto w razie konieczności uzupełnienia zgłoszenia, organ nakłada obowiązek jego uzupełnienia o brakujące dokumenty , a w przypadku ich nie uzupełnienia w zakreślonym terminie, wnosi sprzeciw w terminie 30 dni od uzupełnienie dokumentacji lub upływu terminu na dokonanie tej czynności ( art. 71 ust 3 Prawa budowlanego). Jak wynika z akt postępowania, postanowieniem z [...] sierpnia 2019 r. , Nr [...] organ I instancji nałożył na inwestora obowiązek uzupełnienia przedmiotowego zgłoszenia w terminie 30 dni poprzez: 1) ujednolicenie treści złożonego zgłoszenia oraz dołączonej do zgłoszenia dokumentacji w zakresie określenia planowanego sposobu użytkowania lokalu, 2) uzupełnienie opisu lokalu zawierającego informację o zgodności zamierzonego sposobu użytkowania z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru otoczenia ul. J., zatwierdzonego uchwała nr [...] Rady Gminy [...] z [...] października 2002 r. w zakresie określenia planowanego sposobu użytkowania lokalu, 3) wskazanie lokalizacji miejsc parkingowych zapewnionych dla lokalu objętego zgłoszeniem, 4) określenie sposobu zapewnienia niezbędnych warunków do korzystania z lokalu usługowego oraz dostępu do lokalu przez osoby niepełnosprawne. W odpowiedzi na wezwanie inwestor pismem z [...] sierpnia 2019 r. poinformował, że braki w zgłoszeniu zostały usunięte. W dniu [...] września 2019r. Prezydent [...] wniósł sprzeciw uznając , że inwestorka nie wykonała pkt 3 i 4 przywołanego postanowienia. Ze stanowiskiem tym Sąd zgadza się częściowo. Należy podkreślić, że wbrew zarzutowi skargi, zmiana sposobu użytkowania, a więc zmiana stanu prawnego lokalu, spowodowała, że zastosowanie znajdują przepisy przywołanego wyżej rozporządzenia , tak jak miałyby zastosowanie w przypadku rozbudowy czy przebudowy budynku, zgodnie bowiem z § 2 ust. 1 tego rozporządzenia jego przepisy stosuje się przy projektowaniu, budowie i przebudowie oraz przy zmianie sposobu użytkowania budynków. Tym niemniej , zdaniem Sądu obowiązek dostosowania obiektu do potrzeb osób niepełnosprawnych określony w § 55 ust. 2, § 61, § 66 i § 74 warunków technicznych, może obejmować jedynie część obiektu co do której planowana jest zmiana sposobu użytkowania, w tym przypadku lokal przy ul. W. w W., co do którego skarżąca poczyniła stosowane zmiany, nie ocenione przez organy. Sąd w tym zakresie podziela zarzut skarżącej, bowiem w przypadku zmiany sposobu użytkowania lokalu w obiekcie budowlanym , przywołane przepisy rozporządzenia wykonawczego w zakresie przystosowania do potrzeb osób niepełnosprawnych , mają zastosowanie jedynie w zakresie tego lokalu. Nie można jednak, w ocenie Sądu, uwzględnić zarzutu skarżącej niewłaściwego zastosowania § 17 ust. 1 uchwały Rady Gminy [...] z dnia [...] października 2002 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego otoczenia ul. J., zatwierdzonego uchwałą Nr [...] Rady Gminy [...] z dnia [...] października 2002 r. Działka o nr ew. [...] z obrębu [...] przy Placu W. położona jest w jednostce planu oznaczonej symbolem [...] - zabudowa mieszkaniowa wielorodzinna z dopuszczeniem usług usytuowanych w budynkach. Na tym terenie, zgodnie z § 17 miejscowego planu, ustala się wskaźnik zaspokojenia potrzeb parkingowych dla obiektów nowo wznoszonych, rozbudowywanych lub przy zmianie funkcji obiektu dla biur i usług na minimum 35 stanowisk/ 1000 m² powierzchni użytkowej, natomiast dla zabudowy mieszkaniowej – 1,5 stanowiska/ / na lokal mieszkalny. Przy czym inwestorzy maja obowiązek zapewnienia realizacji odpowiedniej ilości miejsc parkingowych na terenie własnym inwestycji. Zgodnie z § 7 ust. 1 pkt 12 miejscowego planu lokal biurowy należy zaliczyć do grona lokali usługowych, poprzez które należy rozumieć obiekty usługowe wolno stojące lub lokale usługowe wbudowane, służące szeroko rozumianej funkcji usługowej (przede wszystkim w zakresie handlu, biurowości i rzemiosła), bądź funkcjom administracji, wymiaru sprawiedliwości i utrzymania porządku publicznego (...). Nie ulega wątpliwości, że warunku tego skarżąca nie spełniła i nie wykonała obowiązku określonego w pkt 3 postanowienia z dnia 14 sierpnia 2019r. W tym miejscu należy zauważyć, że zgodnie z art. 59 ust 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym zmiana zagospodarowania terenu w przypadku braku planu miejscowego, polegająca na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowlanych, a także zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części, z zastrzeżeniem art. 50 ust. 1 i art. 86, wymaga ustalenia, w drodze decyzji, warunków zabudowy. Przepis art. 50 ust. 2 stosuje się odpowiednio. Oczywiście przepis ten nie ma zastosowania w sytuacji gdy , jak to ma miejsce w sprawie niniejszej, obowiązują ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Został jednak przytoczony w odpowiedzi na zarzuty skargi i mają uzasadniać prawidłowość rozważań organów, bowiem ustalenia przepisów planistycznych ( czy to planu czy decyzji o warunkach zabudowy) obowiązują także przy zmianie sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części, jaką niewątpliwie jest lokal mieszkalny, którego przeznaczenie ma być zmienione na użytkowy- biurowy. Niezależnie od możliwości interpretacji planu, w tym korzystnej dla skarżącej ( możliwość zawarcia umowy cywilnoprawnej z właścicielem gruntu ), pozostaje okolicznością bezsporną, że skarżąca nie przedstawiła żadnej propozycji realizacji wymogu miejscowego planu, nie wykonała więc obowiązku wynikającego z postanowienia organu , co w konsekwencji legło u podstaw wydania prawidłowej decyzji o sprzeciwie na postawie art. 71 ust 3 Prawa budowlanego. W ocenie Sądu nie można także skutecznie postawić organowi zarzutu naruszenia art. 7 i 77 kpa poprzez niewszechstronne wyjaśnienie wszystkich istotnych okoliczności w sprawie. Uzasadnienie zaskarżonego rozstrzygnięcia w części dotyczącej niezapewnienia miejsc parkingowych zgodnie z wymaganiami miejscowego planu zasługuje na aprobatę, zaś postawione w tej mierze zarzuty skargi stanowią jedynie polemikę z organem, uzasadnioną interesem skarżącej. Z tych wszystkich względów, Sąd orzekł jak w sentencji na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U 2019r., poz.2325).