VII SA/Wa 2026/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Bogusław Cieśla, Sędziowie sędzia WSA Jolanta Augustyniak-Pęczkowska, sędzia WSA Andrzej Siwek (spr.), , po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 16 kwietnia 2021 r. sprawy ze skargi W.W., W.W., B.L. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] września 2020 r. znak [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę

Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego (dalej: "organ odwoławczy", "GINB") zaskarżoną decyzją z dnia [...] września 2020 r., znak:[...], po rozpoznaniu odwołaniaW.W., W.W., reprezentowanego przez W.W.iB.L., reprezentowanej przez D.L.od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] lipca 2020 r., znak:[...], w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji Starosty [..]z dnia [...] kwietnia 2003 r. nr[...], utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. Jako podstawę prawną organ wskazał art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t. j. Dz. U. z 2020 r., poz. 256 ze zm., dalej: "k.p.a."). Do wydania powyższej decyzji doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym: Decyzją Starosty [...]z dnia [...] kwietnia 2003 r. nr [...] zatwierdzono projekt budowlany sieci optotelekomunikacyjnej relacji [...]i budowę sieci teletechnicznej z przyłączami na teren działek w m. [...]i [...]i udzielono [...]S. A. z siedzibą w W. pozwolenia na budowę sieci optotelekomunikacyjnej relacji [...] i budowę sieci teletechnicznej z przyłączami na teren działek w m. [...] i[...]. W dniu [...] czerwca 2020 roku do organu wojewódzkiego wpłynął wniosekW.W., W.W., reprezentowanego przez pełnomocnika W.W.orazB.L., reprezentowanej przez pełnomocnikaD.L., o stwierdzenie nieważności decyzji nr [...] z [...] kwietnia 2003 roku. W uzasadnieniu wnioskodawcy wskazali, że zaskarżone pozwolenie na budowę z 2003 roku nie obejmowało działki nr [...] wS., ponieważ ówcześni właściciele nie zostali przez organ uznani za stronę postępowania. Na działce nr [...] wS., której wnioskodawcy są obecnie współwłaścicielami, w trzech miejscach przebiegają odcinki dwóch sieci, światłowodowej i teletechnicznej, wybudowanej bez zgody i wiedzy właścicieli nieruchomości. Wskazali, że doszło do naruszenia prawa, o jakim mowa w art. 156 § 1 k.p.a. oraz do naruszenia art. 3 pkt 11 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U z 2020 r. poz. 1333 ze zm., dalej jako "p.b."), ponieważ wydano decyzję bez oświadczenia o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Właściciele działki nr [..] w S. dowiedzieli się o przebiegu przez ich działkę obu sieci dopiero w 2012 roku. Sieci, położone w jednym wykopie, przechodziły z działki drogowej nr [..] (wtargnięcie południowe od strony działki sąsiedniej[...]), ponadto miały miejsce jeszcze dwa wtargnięcia, od strony rowu melioracyjnego nr[..]. Przebieg instalacji na długości ok. 37 m ograniczał korzystanie z całej wschodniej granicy działki. Właściciele działki nr [...] w S.nigdy nie otrzymali w tej sprawie żadnej korespondencji ani od organów administracji, ani też od operatora sieci. W związku z tym domagali się podjęcia przez Wojewodę działań, nakazujących operatorowi niezwłoczne wykonanie na własny koszt takiej przebudowy sieci, że powstałe w wyniku podziału nieruchomości nr [...] działki zostaną odblokowane. Zawiadomieniem z [...] czerwca 2020 roku organ poinformował strony o wszczęciu postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji nr [...]Starosty [...] z [..] kwietnia 2003 roku w części dotyczącej przebiegu sieci wzdłuż granicy działki nr [...] z obrębu S.(po podziale działki nr[...]) oraz o możliwości zapoznania się z aktami. W przebiegu postępowania nieważnościowego przeglądu akt sprawy dokonałD.L., reprezentującyB.L.. Decyzją Wojewody [...](dalej: "organ I instancji", "Wojewoda") z dnia [...] lipca 2020 r., znak:[...], na podstawie art. 158 § 1 k.pa., odmówiono stwierdzenia nieważności decyzji nr [...]Starosty [...]z [...] kwietnia 2003 roku znak: [...]w części dotyczącej przebiegu sieci wzdłuż granicy działki nr [...] z obrębu S. Organ I instancji wskazał, że analiza materiału zgromadzonego w sprawie nie dowodziła, że kwestionowana decyzja nr [...] Starosty [...] z [...]kwietnia 2003 roku została wydana z rażącym naruszeniem prawa, o jakim mowa w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Skarżona decyzja zatwierdziła przebieg sieci optotelekomunikacyjnej relacji [...] i sieci technicznej na terenie działek w miejscowości S. iS., zgodnie z decyzją Wójta Gminy [...] z [...] października 2002 roku znak:[...]. Działka nr [...] z obrębu S.nie została ujęta w przebiegu sieci, stąd też jej właściciele nie zostali uznani za stronę postępowania, w rozumieniu art. 28 k.p.a. (wówczas Dz.U. Nr 98 z 2000 roku, poz. 1071 ze zm.). Dodatkowo organ wskazał, że w czasie wydawania decyzji w 2003 roku, ustawa z 7 lipca 1994 roku Prawo budowlane (wówczas Dz.U. Nr 106 z 200 roku, poz. 1126 ze zm.) nie zawierała jeszcze definicji strony postępowania. Wobec tego, że projekt przebiegu sieci światłowodowej z założenia nie obejmował działki nr [...] z obrębuS., inwestor nie wykazał się prawem do dysponowania nieruchomością na cele budowlane w postaci uzgodnienia z właścicielami tejże nieruchomości. Z dokumentacji wynikało, że wzdłuż granicy z nieruchomością nr [..] sieć przebiegała w działce drogowej nr[...], pozostającej we własności Skarbu Państwa w zarządzie Powiatowego Zarządu Dróg w P. Na podstawie akt sprawy Wojewoda uznał, iż przebieg sieci na spornym odcinku został zaprojektowany w drodze nr [...] biegnącej wzdłuż granicy z działką nr [...] i granic innych nieruchomości w obrębieS., za zgodą i wiedzą właściciela działki drogowej, bez konieczności wejścia na teren działki nr[...]. Organ I instancji wskazał, że nawet jeżeli projekt wykazywał pewną niestaranność i sieć w niektórych punktach swojego przebiegu w arkuszu nr [..] zbliżała się do granicy z działką nr[...], to biorąc pod uwagę całokształt materiału (część opisową i graficzną), sieć ta nie mogła się znaleźć w granicach działki nr[...]. Jeżeli do takich przekroczeń granicy między działką drogową nr [...] a działką nr [...] podczas realizacji inwestycji doszło, to inicjowanie ewentualnego postępowania naprawczego nie mieściło się to w kompetencjach Wojewody. Pismem z dnia [...] sierpnia 2020 r.W.W., W.W., reprezentowany przez W.W.i B.Ł, reprezentowana przezD.L., (dalej jako: "skarżący") złożyli odwołanie od ww. decyzji. Podnieśli, iż wykazali w toku sprawy, że działka [...] nie była objęta w 2003 r. żadną procedurą budowlaną [...]S.A. i dlatego nie była ujęta m.in. w " Wykazie uzgodnień z właścicielami gruntu" (Załącznik nr 2/2) do Decyzji nr [...] Starostwa Powiatowego w P. Wskazali ponadto, że jako właściciele działki nic o instalacji telekomunikacyjnej nie wiedzieli. Wobec nich, jako właścicieli działki [...] nigdy nie było żadnej korespondencji ze strony [...]S.A. ani gminy czy powiatu. Na etapach projektowania oraz uzyskiwania pozwolenia na budowę nigdy nie występowano do właścicieli działki nr [...] z wnioskami, zarządzeniami czy decyzjami administracyjnymi. Nikt nie wystąpił o prawo dysponowania nieruchomością celem uzyskania PnB. Właściciele nie składali wniosku do [...]SA o podłączenie działki[...]. Powoływanie się więc przez Wojewodę [...] na brak "rażącego naruszenia prawa" przy m.in. wykazanych przekroczeniach granicy o ok. 2,1m jak obecna dz.[...], a ok. 3,5-4m jak obecna [...]- jest całkowicie nieuzasadnione i wymaga uchylenia jej w całości. W wyniku rozpoznania odwołania Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wydał w dniu [...] września 2020 r. zaskarżoną do tutejszego Sądu decyzję, którą utrzymał w mocy decyzję Starosty [...] z dnia [...] lipca 2020 r., znak:[...]. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ odwoławczy, powołał się na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 6 stycznia 2006 r., sygn. akt II OSK 364/05, dotyczącego inwestycji liniowych i wskazał, że jeżeli postępowanie nieważnościowe zostało wszczęte na żądanie strony (art. 157 § 2 k.p.a.), to zakres wszczęcia tego postępowania musi odpowiadać interesowi prawnemu wnioskodawcy (art. 28 k.p.a.), czyli decyzja wydana w tym postępowaniu może dotyczyć kwestionowanej decyzji tylko w tej części, w której odnosi się ona do interesu prawnego składającego wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji. Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy, organ odwoławczy stwierdził, że: - W.W. swój interes prawny wywodził z tytułu własności działki o nr ew. [...](KW nr[...]); - W.W. swój interes prawny wywodził z tytułu własności działek o nr ew.[...], (KW nr[...]); - B.L. swój interes prawny wywodziła z tytułu własności działek o nr ew. [...] (KW nr[...]) i [...] (KW nr[...]). Organ II instancji wyjaśnił ponadto, że jakkolwiek w KW nr[...], która urządzona jest m.in. dla działek o nr ew. [...]jako właściciele wpisani są W.W.iZ.W., to zgodnie z zawartą w toku postępowania spadkowego po Z.W.przed Sądem Rejonowym S. – [...] w S. [...]Wydziałem Cywilnym ugodą sądową z dnia [..] marca 2020 r., sygn. akt[...] , wyłącznym właścicielem działki o nr ew. [...] byłW.W., a wyłącznym właścicielem działek o nr ew. [...] był W.W. Ww. działki w dacie wydania spornego pozwolenia na budowę stanowiły działkę o nr ew.[...]. Natomiast z projektu zagospodarowania terenu (rys. nr 1, Rozbudowa sieci teletechnicznej, ark.: 53) wynikało, że projektowana sieć teletechniczna została zaprojektowana m.in. na działce drogowej o nr ew. [...]wzdłuż granicy działki o nr ew.[...]. Z projektu budowlanego nie wynikało, by jakiekolwiek elementy projektowanej sieci zostały zaprojektowane na działce o nr ew.[...]. Z KW nr [...] wynikało, że działka o nr ew. [...]podzieliła się na działki o nr ew.:[...] . Ze znajdującego się natomiast w aktach organu podstawowego pisma B.L. z [...] listopada 2013 r. wynikało, że "[...]SA udzieliła odpowiedzi, że pozwolenie Starosty P. nie obejmowało działki[...], ponieważ projektowana sieć "t" przechodziła poza jej granicami. Na podstawie przedstawionej mapy do celów projektowych [...]SA przyznała się do wtargnięcia na teren działki (ok. 32 m oraz ok. 13 m) bez wiedzy i zgody właścicieli oraz położenia fragmentów sieci niezgodnie z projektem". Do pisma dołączono mapę, z której wynikało, że fragmenty sieci "t" znajdują się na działce o nr ew.[...]. Tym samym kontrolowana decyzja organu stopnia podstawowego była przez organ badana w toku przedmiotowego postępowania nieważnościowego tylko w części dotyczącej działki o nr ew.[...], na której zlokalizowano sporną inwestycję wzdłuż granicy działki o nr ew.[...]. Dodatkowo GINB wskazał, że sporna inwestycja obejmowała budowę sieci optotelekomunikacyjnej relacji [...]i sieci teletechnicznej z przyłączami na teren działek w m. [...] i [...]m.in. na działce o nr ew.[...]. Organ odwoławczy ustalił, iż do wniosku o pozwolenie na budowę inwestor – [...]S.A. - dołączył m.in. pismo Starostwa Powiatowego w P. z [...] grudnia 2002 r., znak:[...], stanowiące uzgodnienie przebiegu spornej inwestycji m.in. w pasie drogowym drogi powiatowej nr [...][..][...], odcinek [...]- działka o nr ew. [...] oraz decyzję Urzędu Gminy [...] z [...] października 2002 r., nr[...], ustalającą warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na budowie światłowodu, sieci teletechnicznej z przyłączami energetycznymi w ciągach dróg powiatowych i gminnych na działkach w obrębach:[...], wraz z przyłączami teletechnicznymi do obiektów budowlanych na terenach przyległych. Jak wynikało z akt postępowania na projekcie zagospodarowania terenu (rys. nr 1, Rozbudowa sieci teletechnicznej, ark.: 53) granice działki o nr ew. [...]nie zostały wyraźnie zaznaczone. Z analizy projektu zagospodarowania terenu wynikało natomiast, że projektowana sieć została usytuowana na działce o nr ew. [...]i w pkt 27 i 28 zbliżał się do granicy działki o nr ew.[...]. Tym samym żaden z elementów spornej sieci nie został zaprojektowany na działce o nr ew. [...](m.in. działki o nr ew.[...]). Zatem, skoro zgodnie z projektem budowlanym żadnych elementów sieci nie zaprojektowano na działce o nr ew.[...], nie było konieczności występowania do właścicieli tejże działki o zgodę na jej realizację, ani informowania o toczącym się postępowaniu w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę. W postępowaniu ocenie podlegała sporna inwestycja w jej projektowanym (a nie realizowanym czy zrealizowanym) kształcie. Natomiast ewentualna realizacja projektowanego przedsięwzięcia niezgodnie z pozwoleniem na budowę na nieruchomości wnioskodawców, mogła być wyłącznie przedmiotem oceny właściwego miejscowego powiatowego inspektora nadzoru budowlanego. Co do braku zachowania rzetelności prac geodezyjnych na etapie projektowania organ odwoławczy wyjaśnił, że projekt zagospodarowania terenu został sporządzony na aktualnej mapie do celów projektowych przyjętej do ewidencji materiałów zasobu w dniu [...] listopada 2002 r. zaewidencjonowanej pod nr[...], co potwierdzała stosowna adnotacja na tej mapie. Dodatkowo GINB wykazał, że na stronie tytułowej projektu budowlanego wskazano, że sporną inwestycję zaprojektowali: mgrZ.M., inż.J.D., mgr inż.WG., a projekt spornej inwestycji sprawdził mgr inż. W.G. Wskazane osoby podpisały się na rysunkach projektowych. Natomiast w projekcie budowlanym znajdują się wyłączne dokumenty potwierdzające posiadanie odpowiednich uprawnień budowlanych przez inż. J.D. i mgr inż.W.G.. W ocenie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego za projektantów spornej inwestycji uznano inż. J.D. i mgr inż.W.G., bowiem tylko przy ich nazwiskach wskazano nr posiadanych uprawnych budowlanych oraz, co wskazano, dołączono dokumenty potwierdzające posiadanie przez nich uprawnienia. Tym samym projekt budowlany zatwierdzony kwestionowaną decyzją Starosty P.z [...] kwietnia 2003 r. nr[...] , znak:[...], został sporządzony przez osoby posiadające uprawnienia budowlane do projektowania w odpowiednich specjalnościach. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższą decyzję złożyliW.W., W.W., reprezentowany przez W.W.iB.L., reprezentowana przezD.L.. Skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz utrzymanej nią w mocy decyzji Wojewody[...]. W uzasadnieniu skargi skarżący powtórzyli argumentację zaprezentowaną w odwołaniu od decyzji organu I instancji, dodatkowo podnosząc, iż instalacje w trzech miejscach znalazły się w granicach byłej działki [...] ws., gm.[...], dla której istniała księga wieczysta KW numer[...]. Po podziale z 2017 roku wtargnięcia były na [...]i [...] (KW[...]); [...] (KW[...]); [...] (KW[...]). W księdze wieczystej dla byłej [...] nie było żadnego wpisu o wszczęciu procedury wywłaszczeniowej przez Starostę P. celem realizacji inwestycji celu publicznego w postaci linii światłowodowej i teletechnicznej. Ponieważ działka nr [...] nie była objęta prawną procedurą uzyskania ICP i PnB, więc nie mogła być objęta procedurą wywłaszczeniową. Według oceny skarżących nie było też ukrytych przeszkód terenowych czy kolizji, nienaniesionych na mapę i wymuszających konieczność wejścia na działkę nr[...]. Wtargnięcia były samowolą budowlaną, ponieważ nie miały uzasadnienia w trakcie budowy. Skarżący wskazali, że już od 2013 roku wykazali, że wszystkie wtargnięcia w granice byłej działki [...] wykazały się deliktem prawnym. Już pomimo aspektu ekonomicznego z mapy zasadniczej: — wykreślono linię telekomunikacyjną "2tA" lub "2tD" niewiadomego pochodzenia; — [...] SA przebudowała na własny koszt na pobocze działki [...] sieci gazowe śg90 z 2000 roku i g40 z 2008 roku dla usunięcia ich z działek budowlanych [...](pozostawiony na nich odcinek jest wyłączony z eksploatacji po fizycznym odcięciu na działce[...]); ugoda sądowa z [...] została zawarta [...] października 2020 roku; — [...]na własny koszt w czerwcu 2016 roku usunęła samowolę budowlaną w postaci linii napowietrznej 15,6kVz 1993 roku. Poprawiany był też wadliwy projekt przebudowy drogi gminnej nr [...] w S., w którym projektant osiągnął potrzebną szerokość drogi ok. 5,3 m zamiast geodezyjnie wytyczonej ok. 3,3 m. [...] SA w ramach sprawy cywilnej o zaprzestanie naruszeń, toczącej się w Sądzie Rejonowym [...] i, sygn. [...] (poprz.[...]), twierdzi że możliwa technicznie przebudowa na pobocze drogi powiatowej nr [...] tak, jak było w uzgodnieniach przed uzyskaniem pozwolenia na budowę, jej się nie opłaca i żąda oddalenia pozwu. Biegły wyliczył koszt na ok. 8,5 tys zł. Tymczasem [...]SA oraz [...]S.A. usunęły już na własny koszt swoje instalacje z działek budowlanych [...]- otrzymując zgodę na pozostawienie ich na działce nr[...]. Skarżący wskazali, że nie będą traktować [...]SA łagodniej niż obu pozostałych operatorów przesyłowych, zatem dalsza obstrukcja spowoduje dla pozwanej jeszcze większe komplikacje prawne i finansowe. Koszty opinii sądowych zbliżają się do szacunkowej wyceny przełożenia instalacji z działek [...]na pobocze działki drogowej nr[...], co mogło zakończyć pozew sądowy kilka lat temu. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. [...]S.A. w piśmie z dnia [..]kwietnia 2021 r. wniosła o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 2107), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów odnoszących się do słuszności rozstrzygnięcia. Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.– Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz. U z 2019 r., poz. 2325 ze zm.; zwana dalej p.p.s.a.). Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wydając zaskarżoną decyzję nie naruszył przepisów postępowania administracyjnego oraz przepisów prawa materialnego. Na wstępie należy wskazać, iż przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] września 2020 r., znak:[...], którą, po rozpoznaniu odwołaniaW.W., W.W., reprezentowanego przez W.W.iB.L., reprezentowanej przez D.L.utrzymano w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] lipca 2020 r., znak:[...], odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji Starosty P. z dnia [..] kwietnia 2003 r. nr [...] zatwierdzającej projekt budowlany sieci optotelekomunikacyjnej relacji [...]-i budowę sieci teletechnicznej z przyłączami na teren działek w m. S. i S.i udzielającej [...]S. A. z siedzibą w W. pozwolenia na budowę sieci optotelekomunikacyjnej relacji [...]i budowę sieci teletechnicznej z przyłączami na teren działek w m. S. i S. Zaskarżona wydana została w postępowaniu nadzorczym prowadzonym w trybie stwierdzenia nieważności. Tryb ten jest wyjątkiem od wyrażonej w art. 16 k.p.a. zasady ogólnej trwałości decyzji administracyjnej, a organ administracji publicznej orzekający w tym trybie, posiada jedynie uprawnienia kasacyjne, tzn. rozstrzyga tylko i wyłącznie w kwestii istnienia bądź nieistnienia - w dacie wydania kontrolowanej w tym trybie decyzji, czy postanowienia na zasadzie art. 126 k.p.a. - przesłanek z art. 156 § 1 k.p.a. Postępowanie niniejsze, zakończone decyzją z dnia [...] lipca 2020 r., wszczęte zostało na wniosek i dotyczyło decyzji Starosty {...]z dnia [...] listopada 2000 r. nr [...] zatwierdzającej projekt budowlany i wydano pozwolenie na budowę dla:" sp. z o.o. ul. W W. na działce nr [...] w I. na ulicy[...], bezobsługowej stacji bazowej telefonii komórkowej GSM 900: wieża kratowa o wysokości 50 m wraz z kontenerem i przyłączem elektrycznym. Wskazać należy, że stwierdzenie nieważności ostatecznej decyzji administracyjnej jest wyjątkiem od zasady trwałości decyzji ostatecznych, o której mowa w art. 16 k.p.a. toteż może mieć miejsce jedynie w przypadku, gdy decyzja dotknięta jest w sposób niewątpliwy przynajmniej jedną z wad wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a. Przedmiotem postępowania o stwierdzenie nieważności jest zatem ustalenie wad decyzji, które pozwalają na stwierdzenie nieważności z powodu wad istniejących od dnia jej wydania. Dokonując oceny, czy zachodzą przesłanki z art. 156 § 1 k.p.a. do stwierdzenia nieważności decyzji, organ orzekający w tym zakresie bada stan faktyczny, jak i prawny z daty wydania decyzji. Przedmiotem postępowania w- sprawie stwierdzenia nieważności decyzji nie jest ponowne merytoryczne rozpoznanie sprawy, a jedynie ustalenie, czy decyzja nie jest dotknięta kwalifikowanymi wadami prawnymi. Podkreślić należy, iż kontrola zaskarżonego rozstrzygnięcia opiera się na tych samych dowodach, które były podstawą wydania pierwotnej decyzji. Nowy materiał dowodowy wniesiony do sprawy, na ogół pozostaje bez wpływu na kontrolę zaistnienia przesłanek wskazanych w 156 § 1 k.p.a.. Nowe dowody i okoliczności wykazane w toku postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności, nie będące częścią akt sprawy na dzień wydania decyzji, co do zasady zgodnie z art. 145 Kpa mogą stanowić podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego. Właściwy organ orzeka o stwierdzeniu nieważności badanej decyzji tylko wówczas gdy stwierdzi, iż wystąpiła jedna z przesłanek ściśle określonych w art. 156 § 1 k.p.a. i jednocześnie nie zachodzi żadna z negatywnych przesłanek stwierdzenia nieważności określonych w art. 156 § 2 k.p.a. ustawy, a więc nie upłynął termin dopuszczalności stwierdzenia nieważności badanego rozstrzygnięcia, ani też rozstrzygnięcie to nie wywołało nieodwracalnych skutków prawnych. Zauważyć w tym miejscu trzeba, że rażące naruszenie prawa, o którym mowa w art.156 § 1 pkt 2 k.p.a., a na które powołuje się skarżący, określane jest w doktrynie i orzecznictwie jako oczywiste i bezsporne naruszenie przepisu prawa, a przy tym takie, które wywołuje skutki niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia wymagań praworządności. W orzecznictwie zgodnie zauważa się, iż rażące naruszenie prawa występuje w przypadku naruszenia przepisu prawnego, którego treść bez żadnych wątpliwości może być ustalona w bezpośrednim rozumieniu. O rażącym naruszeniu prawa można mówić w razie oczywistego naruszenia prawa, tj. takiego, gdy dane rozstrzygnięcie stoi w oczywistej sprzeczności z jasno sformułowanym przepisem prawa, a więc takim, który nie wymaga dalszych wyjaśnień. W wyroku z 31 stycznia 2006 r. (sygn. akt I OSK 883/05, lex nr 299873), Naczelny Sąd Administracyjny przyjął, iż "Rażące naruszenie prawa stanowi kwalifikowaną formę "naruszenia prawa". Utożsamianie tego pojęcia z każdym "naruszeniem prawa" nie jest słuszne. Naruszenie przepisów postępowania lub prawa materialnego, mające istotny wpływ na wynik sprawy, nie może być podstawą stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej w postępowaniu prowadzonym w trybie nadzoru, jeżeli nie nosi cech rażącego naruszenia prawa". I dalej: "Zgodnie z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. naruszenie prawa tylko wtedy powoduje nieważność decyzji, gdy ma charakter rażący. A zatem dla uznania, że wystąpiło owo kwalifikowane "naruszenie prawa", konieczne jest stwierdzenie i wykazanie, iż miało ono charakter rażący". W przywołanym wyroku Sąd zaznaczył też, iż rażące naruszenie prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. zachodzi wtedy, gdy treść decyzji pozostaje w wyraźnej i oczywistej sprzeczności z treścią prawa i gdy charakter tego naruszenia powoduje, że owa decyzja nie może być akceptowana jako akt wydany przez organ praworządnego państwa. Zaznaczył przy tym, że nie chodzi tu o błędy w wykładni prawa, ale o przekroczenie prawa w sposób jasny i niedwuznaczny. Jednocześnie dodać należy, iż w orzecznictwie zwraca się uwagę i podkreśla, że ani oczywistość naruszenia przepisu, ani jego charakter nie są wystarczające do uznania, że miało miejsce rażące naruszenie prawa. Obok oczywistego naruszenia prawa i charakteru przepisu, który został naruszony, jako kryterium rażącego naruszenia prawa winny być traktowane społeczno-gospodarcze skutki wywołane wadliwą decyzją. Na powyższe Naczelny Sąd Administracyjny zwrócił uwagę m.in. w wyroku z 25 września 2007 r. (sygn. akt II OSK 1111/06, lex nr 494728), w którym to wskazał, iż "O tym, czy naruszenie prawa jest "rażącym", decyduje ocena skutków społeczno-gospodarczych, jakie dane naruszenie za sobą pociąga. Za "rażące" należy uznać wyłącznie takie naruszenie prawa, w wyniku którego powstają skutki niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia zasady praworządności. Utożsamianie zatem tego pojęcia z każdym naruszeniem jest oczywiście wadliwe. Nie każde, nawet oczywiste, naruszenie prawa może być uznane za rażące, nie jest też decydujący charakter przepisu, jaki został naruszony. Przy kwalifikowaniu naruszenia prawa do kategorii naruszenia rażącego chodzi nie o sam fakt zachowania się organu niezgodnie z normą prawną, lecz o skutki, których dotkliwości dla strony niczym nie można usprawiedliwiać. Ponadto o "rażącym" naruszeniu prawa można mówić jedynie wtedy, gdy stwierdzone naruszenie ma znacznie większą wagę aniżeli stabilność ostatecznej decyzji administracyjnej (...)". W niniejszej sprawie organy obydwu instancji zgodnie uznały, że ww. decyzja Starosty P. z dnia [...] kwietnia 2003 r. nr [...]nie została wydana z rażącym naruszeniem prawa. Przedmiotowa decyzja dotyczy pozwolenia na budowę. Zgodnie z brzmieniem przepisów art. 32 ust. 4 pkt 1 i 2 p.b. (według stanu na dzień wydania ww. decyzji), pozwolenie na budowę może być wydane wyłącznie temu kto złożył wniosek w tej sprawie w terminie ważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu oraz wykazał prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Stosownie zaś do treści przepisów art. 33 ust. 2 pkt 2 i 3 p.b., dowód stwierdzający prawo dysponowania nieruchomością na cele budowlane oraz decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu inwestor winien dołączyć do wniosku o pozwolenie na budowę. W ocenie Sądu słusznie organy ustaliły, że ww. decyzja zatwierdziła przebieg sieci optotelekomunikacyjnej relacji [...]i sieci technicznej na terenie działek w miejscowościS., zgodnie z decyzją Wójta Gminy [..]z [...] października 2002 roku znak: [...]ustalająca warunki zabudowy. Działka nr [...]z obrębu S.nie została ujęta w przebiegu sieci, stąd też jej właściciele nie zostali uznani za stronę postępowania, w rozumieniu art. 28 k.p.a. Projekt przebiegu sieci światłowodowej z założenia nie obejmował działki nr [...]z obrębuS., inwestor nie wykazał się prawem do dysponowania nieruchomością na cele budowlane w postaci uzgodnienia z właścicielami tejże nieruchomości. Z dokumentacji wynikało, że wzdłuż granicy z nieruchomością nr [...] sieć przebiegała w działce drogowej nr[...][, pozostającej we własności Skarbu Państwa w zarządzie Powiatowego Zarządu Dróg w P.. Jak słusznie wskazał organ odwoławczy, na projekcie zagospodarowania terenu co prawda granice działki o nr ew. [..]nie zostały wyraźnie zaznaczone, jednakże projektowana sieć została usytuowana na działce o nr ew. [...]i w pkt 27 i 28 zbliża się do granicy działki o nr ew.[..]. Żaden z elementów spornej sieci nie został zaprojektowane na działce o nr ew. [..](obecnie m.in. działki o nr ew.[...]). Tym samym nie było konieczności występowania do właścicieli tejże działki o zgodę na jej realizację, ani informowania o toczącym się postępowaniu w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę. Słusznie także organy wskazały, że projekt zagospodarowania terenu został sporządzony na aktualnej mapie do celów projektowych przyjętej do ewidencji materiałów zasobu w dniu [...] listopada 2002 r.t zaewidencjonowanej pod nr[...], co potwierdza stosowna adnotacja na tej mapie. W ocenie Sądu skarżący zarówno we wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji jak i w odwołaniu od decyzji I instancji jak i w skardze nie zanegowali skutecznie ww. ustaleń organów, skupiając się na wykazaniu, że omawiana inwestycja została ostatecznie zrealizowana także na działkach do nich należących Zgodzić się należy z organem odwoławczym, że w niniejszym postepowaniu dotyczącym decyzji o pozwoleniu na budowę ocenie podlegała sporna inwestycja w jej projektowanym kształcie, a nie kwestia realizacji inwestycji ewentualnie naruszającej przepisy prawa i niezgodnej z decyzją o pozwoleniu na budowę Ewentualna realizacja projektowanego przedsięwzięcia niezgodnie z pozwoleniem na budowę na nieruchomości skarżących może być wyłącznie przedmiotem postepowania naprawczego w trybie art. 50-51 p.b., gdzie organami właściwymi są organy nadzoru budowlanego. Skarżący mają tez możliwość dochodzenia swoich roszczeń na drodze cywilnosądowej, co, jak wynika z treści skargi, jest przez skarżących wykorzystywane. W tej sytuacji Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł o oddaleniu skargi.