VII SA/Wa 2237/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Bogusław Cieśla (spr.), Sędziowie sędzia WSA Jolanta Augustyniak-Pęczkowska, sędzia WSA Andrzej Siwek, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 16 kwietnia 2021 r. sprawy ze skargi Fundacji [...] z siedzibą w [...] na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] października 2020 r. znak [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji I. uchyla zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie organu I instancji; II. zasądza od Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego na rzecz Fundacji [...] z siedzibą w [...] kwotę 200 zł (dwieście złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

Wojewoda [...] postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2020r. Znak [...], na podstawie art. 31 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku - Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2020 r., poz. 256), po rozpatrzeniu wniosku Fundacji [...] z siedzibą w [...]- odmówił wszczęcia z urzędu postępowania administracyjnego w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Starosty [...] z dnia [...] sierpnia 2019 r. W uzasadnieniu organ wskazał, że Starosta [...]decyzją z dnia [...]sierpnia 2019 r. Znak: [...], umorzył postępowanie w sprawie dokonanego przez Państwowe Gospodarstwo Leśne Lasy Państwowe Nadleśnictwo [...], zgłoszenia remontu drogi leśnej [...] nr [...] oraz drogi [...] nr [...]. Pismem z dnia [...] stycznia 2020 r. Fundacja [...] z siedzibą w [...], wystąpiła o stwierdzenie nieważności ww. decyzji Starosty [...]. We wniosku podniesiono, iż decyzja wydana została z rażącym naruszeniem prawa, co uzasadnia stwierdzenie jej nieważności na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. Zdaniem wnioskodawcy decyzja jest nieważna z powodu: stwierdzenia w niej, że remont dróg leśnych nie wymaga zgłoszenia budowlanego, rażącego naruszenia art. 29 ust. 2 pkt 1 w zw. z art. 30 ust. 1 pkt 2a ustawy Prawo budowlane w zw. z art. 105 § 1 K.p.a., a także przez brak zastosowania art. 29 ust. 3 ustawy Prawo budowlane w zw. z art. 71 ust. 2 pkt 2 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku (...) w zw. z § 3 ust. 1 pkt 60 rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Z dokumentacji zgłoszonych robót wynikało, że nastąpi wykonanie "Podbudowy z betonu asfaltowego (wyrównanie istniejącej nawierzchni mieszanką mineralno-asfaltową AC16P), oraz powierzchniowe utrwalenie nawierzchni drogowych emulsją asfaltową grysem kamiennym frakcji 5-8 w ilości 8.0 dm3/m2", co spełnia definicję drogi twardej, której budowa/przebudowa/remont, kwalifikuje się do uzyskania decyzji środowiskowej, jako droga o nawierzchni bitumicznej. Zgodnie z art. 29 ust. 3 ustawy Prawo budowlane dla tego typu inwestycji wymagane było pozwolenie na budowę. Inwestycja kwalifikuje się jako przedsięwzięcie mogące potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko w rozumieniu § 3 ust. 1 pkt 60 rozporządzenia w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Wojewoda rozpoznając wniosek Fundacji przywołał art. 31 § 1 pkt 1 i 2 K.p.a. stosownie do którego organizacja społeczna może w sprawie dotyczącej innej osoby występować z żądaniem wszczęcia postępowania, oraz dopuszczenia jej do udziału w postępowaniu, jeżeli jest to uzasadnione celami statutowymi tej organizacji i gdy przemawia za tym interes społeczny. W myśl § 2, organ administracji publicznej, uznając żądanie organizacji społecznej za uzasadnione, postanawia o wszczęciu postępowania z urzędu lub o dopuszczeniu organizacji do udziału w postępowaniu. Organizacja społeczna może występować z żądaniem wszczęcia postępowania, jeżeli spełnione są łącznie następujące przesłanki: 1) postępowanie administracyjne nie dotyczy praw i obowiązków organizacji społecznej, lecz praw i obowiązków "innej osoby"; 2) jest to uzasadnione celami statutowymi organizacji społecznej; 3) przemawia za tym interes społeczny. Zdaniem Wojewody spełniona została pierwsza z wymienionych przesłanek, tj. postępowanie zakończone wydaniem decyzji Starosty [...] z dnia [...] sierpnia 2019 r., dotyczyło praw Państwowego Gospodarstwa Leśnego Lasy Państwowe Nadleśnictwo [...]. Fundacja [...] jest organizacją społeczną i z treści jej statutu wynika, iż wniosek o wszczęcie z urzędu postępowania w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji Starosty [...] jest uzasadniony celami statutowymi. Jednym z celów Fundacji jest propagowanie i realizowanie działań na rzecz ochrony przyrody poprzez działalność interwencyjną i kontrolną w zakresie stanu środowiska przyrodniczego oraz przestrzeganie przepisów dotyczących ochrony przyrody, zagospodarowania i planowania przestrzennego oraz budownictwa, w tym inicjowanie i udział w postępowaniach administracyjnych i postępowaniach sądowych, wyrażanie opinii na temat spraw z zakresu ochrony przyrody, wyrażanie wniosków i opinii w procesie stanowienia prawa, a także kierowanie wniosków i wystąpień do organów władzy publicznej oraz innych odpowiednich organów i podmiotów (§ 5-6 Statutu). Zdaniem organu spełniona została także druga przesłanka uzasadniająca wszczęcie z urzędu postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji. Jednak nie została spełniona trzecia z przesłanek jaką jest istnienie interesu społecznego, który mógłby uzasadniać wszczęcie postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Starosty [...] z dnia [...] sierpnia 2019 r. W ocenie organu powoływanie się przez Fundację na cele statutowe, a także wskazanie, iż interes społeczny polega na kontroli wydawania decyzji pozwalających na realizację przedsięwzięć ingerujących w środowisko w zgodzie z prawem, nie może świadczyć o zasadności wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Starosty [...]. O interesie społecznym nie może też świadczyć twierdzenie, że kwestionowana decyzja wydana została z rażącym naruszeniem prawa. Organ zauważył, że umorzenie postępowania w sprawie zgłoszenia remontu drogi leśnej [...] nr [...] oraz drogi [...] nr [...] spowodowało, iż dokonane przez Państwowe Gospodarstwo Leśne Lasy Państwowe Nadleśnictwo [...] zgłoszenie zostało skutecznie przyjęte. Z treści art. 30 ust. 5 ustawy Prawo budowlane wynika, że pozytywne załatwienie zgłoszenia, tzn. wyrażenie zgody na realizację inwestycji, odbywa się poprzez milczenie organu - brak wniesienia sprzeciwu. Za równoznaczne z brakiem wniesienia sprzeciwu uznać należy (tak jak w niniejszej sprawie) wydanie decyzji o umorzeniu postępowania w przedmiocie dokonanego zgłoszenia. Zgłoszenie stało się prawnie skuteczne i uprawniało inwestora do realizacji robót budowlanych. W przypadku ewentualnego stwierdzenia nieważności ww. decyzji, w obrocie prawnym pozostanie skutecznie przyjęte zgłoszenie. Fakt, że nie został wniesiony sprzeciw, nie wyłącza prowadzenia postępowania naprawczego. W sytuacji wadliwego przyjęcia przez organ zgłoszenia robót budowlanych, możliwie jest zastosowania trybu przewidzianego w art. 50 i art. 51 ustawy Prawo budowlane. Podnoszone przez Fundację [...] okoliczności stanowić mogą przedmiot ewentualnego postępowania naprawczego, nie mogą natomiast świadczyć o zaistnieniu interesu społecznego przemawiającego za wszczęciem z urzędu postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Starosty [...]z dnia [...] sierpnia 2019 r. Pojęcie interesu społecznego winno korelować z przedmiotem postępowania objętego żądaniem organizacji społecznej w tym sensie, że jego wszczęcie ma na celu przywrócenia stanu zgodnego z prawem. Wbrew argumentom zawartym we wniosku, stwierdzenie nieważności nie będzie służyło przywróceniu stanu zgodnego z prawem, gdyż z punktu widzenia procesu inwestycyjnego jest prawnie obojętne. Powyższe powoduje, że za wszczęciem postępowania w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji Starosty [...] z dnia[...] sierpnia 2019 r., nie przemawia interes społeczny. Fundacja [...] złożyła zażalenie na postanowienie organu wojewódzkiego z [...] kwietnia 2020 r. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowieniem z dnia [...] października 2020 r., znak [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 r., poz. 256 z późn zm.), po rozpatrzeniu zażalenia Fundacji [...] na postanowienie Wojewody [...] z [...] kwietnia 2020 r., w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji - utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. W uzasadnieniu organ podał, że art. 31 § 1 k.p.a. przewiduje przesłanki, od spełnienia których zależy uwzględnienie żądania organizacji społecznej, to jest gdy: jest to uzasadnione celami statutowymi organizacji i gdy przemawia za tym interes społeczny. Przesłanki te muszą być spełnione łącznie. Organ odwoławczy potwierdził, że wniosek Fundacji [...] o wszczęcie postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Starosty [...] z [...] sierpnia 2019 r., jest uzasadniony jej celami statutowymi. Nawet wtedy, gdy udział organizacji społecznej jest uzasadniony jej celami statutowymi, organ administracji publicznej może uznać jej żądanie za niezasadne ze względu na interes społeczny. Pojęcie "interesu społecznego" nie zostało zdefiniowane przez ustawodawcę i w każdej indywidualnej sprawie podlega wykładni organu, do którego zostało skierowane żądanie oparte na art. 31 § 1 k.p.a. Fundacja [...] wskazała, że w interesie społecznym, jest wydawanie decyzji pozwalających na realizację przedsięwzięć ingerujących w środowisko - w zgodzie z prawem. Ponadto, że od lat jest zaangażowana w działania w celu ochrony przyrody na obszarach [...] oraz [...], a także [...] i [...]. Fundacja prowadzi kampanię społeczną "[...]", a jednym z jej postulatów jest społeczne monitorowanie budowy dróg leśnych. Organ uznał, że istnienie interesu społecznego, który uprawniałby do wszczęcia postępowania z urzędu w związku z wnioskiem organizacji społecznej, nie można sprowadzać do oceny kwalifikowanych wad prawnych decyzji, której wniosek dotyczy, gdyż kwestia ta może być rozstrzygana dopiero na dalszym etapie. Tak szerokie rozumienie interesu społecznego, o którym mowa w art. 31 § 1 k.p.a., godziłoby w zasadę trwałości ostatecznych aktów administracyjnych (wyrok NSA z 9 grudnia 2016 r., sygn. akt. II OSK 672/15, oraz wyrok NSA z 21 grudnia 2016 r., sygn. akt II OSK 822/15). Udział organizacji społecznej w postępowaniu administracyjnym nie jest uzależniony od tego, czy sprawa będzie mogła zostać rozstrzygnięta zgodnie ze stanowiskiem (postulatami) organizacji - WSA w Warszawie w wyroku z 3 stycznia 2018 r., sygn. akt VI SA/Wa 1740/17. Mając na uwadze twierdzenie Fundacji, że "w interesie społecznym jest by przebudowy i remonty dróg leśnych realizowane były na podstawie co najmniej zgłoszenia budowlanego", organ stwierdził, że o tym czy dana inwestycja wymaga zgłoszenia budowlanego czy pozwolenia na budowę przesądzają wyłącznie przepisy prawa, a nie interes społeczny. Odnosząc się do kampanii społecznej "[...]", w której jednym z postulatów było społeczne monitorowanie budowy dróg leśnych w obszarach niezurbanizowanych, GINB wskazał, że z załączonej petycji "[...]" nie wynika powyższy postulat. Nawet gdyby postulat ten był elementem kampanii społecznej, to nie przesądza o istnieniu "interesu społecznego". Postulat ten jest bowiem bardzo ogólnikowy, nie jest zrelatywizowany do sytuacji objętej decyzją Starosty [...] z [...] sierpnia 2019 r. Nie można stwierdzić aby udział Fundacji [...] w omawianym postępowaniu, przyczynił się do lepszego wypełnienia jej celów. Ponadto decyzja Starosty [...] z [...] sierpnia 2019 r. objęta wnioskiem o stwierdzenie nieważności, jest decyzją umarzająca postępowanie w sprawie zgłoszenia remontu drogi leśnej, zatem za wnioskiem Fundacji nie przemawia interes społeczny. Choć Wojewoda [...], nie odniósł się do powołanej kampanii społecznej, to zdaniem organu II instancji nie przesądza to o konieczności (i możliwości) uchylenia zaskarżonego postanowienia, gdyż GINB te kwestię ocenił. Reasumując organ II instancji stwierdził, że Fundacja [...] nie jest uprawniona do zainicjowania w trybie art. 31 § 1 pkt 1 k.p.a. postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Starosty [...] z [...] sierpnia 2019r. Fundacja [...] z siedzibą w [...] wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] października 2020r., o odmowie wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji. Zaskarżonemu postanowieniu zarzuciła: naruszenie przepisów postępowania mających istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia, tj.: art. 31 § 1 k.p.a., polegające na przyjęciu, że za wszczęciem postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności, nie przemawiał interes społeczny, podczas gdy Fundacja podała argumenty za działaniem w interesie społecznym, wskazała na potrzebę ochrony środowiska, na kampanię społeczną "[...]", dążenie by przebudowa i remonty dróg leśnych realizowane były co najmniej na podstawie zgłoszenia budowlanego. Skarżąca domagała się uchylenia postanowienia Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego oraz poprzedzającego postanowienia Wojewody [...] W uzasadnieniu skargi Fundacja wskazała, że Nadleśnictwo [...] w dniu [...].07.2019r. zgłosiło zamiar wykonania robót budowlanych pn. "Remont drogi leśnej [...]". Starosta [...] [...] sierpnia 2019 r. wydał decyzję umarzającą postępowanie stwierdzając, że remont dróg leśnych "nie wymaga zgłoszenia budowlanego do tut. organu". W ocenie Fundacji, nie może funkcjonować w obrocie prawnym decyzja wydana z rażącym naruszeniem prawa, prowadząca do tego, że drogi leśne będą wyjęte spod regulacji prawnych. Powołała się na kampanię społeczną "[...]" prowadzoną z WWF Polska, w ramach której zebrano ponad 142 tys. podpisów, a jednym z postulatów tej kampanii był monitoring inwestycji leśnych. Fundacja działa od 12 lat, prowadzi badania naukowe nad gatunkami chronionymi, wydaje publikacje, realizuje projekty mające na celu ochronę lasów przed intensywną gospodarką leśną. Uczestniczy w postępowaniach administracyjnych dotyczących inwestycji w lasach. Działa na terenie na którym jest realizowana inwestycja, w interesie grupy społecznej - która domaga się społecznego monitoringu inwestycji w lasach. Organ II instancji zarzucił, że z wydruku petycji nie wynika postulat "Społecznego monitorowania budowy dróg leśnych". Tymczasem jednym z 6 postulatów petycji był monitoring tych inwestycji. Na uprawdopodobnienie interesu społecznego Fundacja dostarczyła - wydruk petycji i podała, że pod petycją "[...]" podpisało się już 142.541 osób. Stwierdzenie, że inwestycje w zakresie dróg leśnych są wyjęte spod regulacji Prawa budowlanego, daje przyzwolenie dla braku jakiejkolwiek kontroli organów - co było przedmiotem zarzutów rażącego naruszenia prawa w decyzji o umorzeniu postępowania. W kwestii interesu społecznego Fundacji wypowiedział się już Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 22.09.2020 r., sygn. akt II OSK 1061/20, który uznał, że wobec prowadzenia kampanii społecznej "[...]", przesłanka działania w interesie społecznym została dostatecznie wykazana. W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego podtrzymał argumentację zawartą w uzasadnieniu postanowienia i wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje: Zgodnie z art. 3 ustawy z 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019r., poz. 2325 ) zwanej dalej p.p.s.a sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Przedmiotem kontroli jest badanie, czy organy administracji w toku rozpoznania sprawy, nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na jej wynik. Uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych wad w prowadzonym postępowaniu (art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a). Stosownie zaś do art. 134 § 1 p.p.s.a Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą. Skarga okazała się zasadna. Przedmiotem sporu było to, czy spełnione zostały wszystkie przesłanki z art. 31 k.p.a. umożliwiające wszczęcie na wniosek Fundacji [...] z siedzibą w [...], postępowania administracyjnego w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Starosty [...] z dnia [...] sierpnia 2019 r. Norma procesowa art. 31 § 1 k.p.a., na podstawie której skarżąca dążyła do zainicjowania postępowania jest rozwiązaniem szczególnym i dotyczy obiektywnej ochrony porządku publicznego, pozwalając organizacji społecznej, która co do zasady nie ma pozycji strony w postępowaniu administracyjnym dotyczącym innej osoby, wnieść żądanie w sprawie, w której organ administracji władny jest wszcząć postępowanie z urzędu (art. 31 § 1 pkt 1 k.p.a.). Katalog ogólnych przesłanek uwzględnienia wniosku organizacji społecznej o wszczęcie postępowania administracyjnego został sformułowany w art. 31 § 1 K.p.a. Przepisy szczególne mogą jednak modyfikować powyższe przesłanki lub wprowadzać dodatkowe ich rodzaje albo wyłączać udział organizacji społecznych w postępowaniach wszczynanych z urzędu lub na wniosek stron. Przykładowo art. 28 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane przewiduje, że w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę nie stosuje się przepisu art. 31 k.p.a. Jeżeli nie mają zastosowania przepisy szczególne, to zgodnie z art. 31 § 2 K.p.a. właściwy organ, uznając że cele statutowe organizacji, która złożyła wniosek uzasadniają wszczęcie postępowania, oraz że za uwzględnieniem wniosku przemawia interes społeczny, wydaje postanowienie o wszczęciu z urzędu postępowania w odpowiednim trybie (także nadzwyczajnym). Merytoryczne rozpatrzenie wniosku o stwierdzenie nieważności uzależnione było od uprzedniego zbadania skuteczności jego złożenia przez wnioskującą Fundację. Wymagało to analizy statusu Fundacji w kontekście art. 31 § 1 pkt 1 K.p.a. Przy czym spełnienie pierwszej z wymienionych we wskazanym przepisie przesłanek, nie budziło wątpliwości organów i nie było kwestionowane. Odnośnie drugiej z wymienionych w art. 31 § 1 pkt 1 K.p.a. przesłanek, wskazać należy, że pojęcie "interesu społecznego" trzeba interpretować na tle określonego stanu prawnego i faktycznego sprawy (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego NSA z 3 września 2015 r. II GSK 1699/14, LEX nr 1986645). Nie jest dopuszczalna taka wykładnia art. 31 § 1 K.p.a., zgodnie z którą organ administracji publicznej byłby zobligowany do uwzględnienia żądania organizacji społecznej z tych tylko powodów, że jest ona organizacją społeczną, której żądanie jest uzasadnione celami statutowymi, bez szczegółowego badania czy przemawia za tym interes społeczny. Chodzi o to, aby powołując się na interes społeczny, który jest interesem ogólnym, organizacja wskazywała konkretne okoliczności faktyczne i prawne, które mogą świadczyć o tym, że powinno być z urzędu wszczęte postępowanie administracyjne. Skarżąca przedstawiła konkretne argumenty wskazujące na posiadanie interesu społecznego, poprzez zebranie znacznej liczby podpisów pod petycją "[...]". Interes społeczny wywodzony był w tej sprawie z dążenia do zachowania środowiska naturalnego w stanie niezmienionym, poprzez kontrolę inwestycji budowlanych położnych w obszarach zalesionych, ze wskazaniem iż w odniesieniu do kwestionowanej inwestycji doszło do rażącego naruszenia prawa. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym przyjmuje się, że interes społeczny może polegać na tym, by organizacja społeczna mogła wypełniać cele statutowe i uprawnienia swoich członków, jak również podejmować działania w celu ochrony praw pewnej grupy ludności (wyrok NSA z 4 grudnia 2001 r., sygn. akt II SA 2464/00, Lex nr 81984). Skoro podstawą działalności organizacji społecznej z założenia jest interes publiczny, zaś organizacja zgłaszając żądanie wszczęcia postępowania administracyjnego zmierza do realizacji zadań mających znaczenie dla interesu ogólnospołecznego, to dopiero ustalenie przez organ okoliczności wyłączających istnienie interesu społecznego, uprawniałoby do wydania postanowienia odmownego na podstawie art. 31 § 2 k.p.a. Na gruncie rozpoznawanej sprawy, Fundacja wnosząc o wszczęcie postępowania nadzwyczajnego, przytoczyła okoliczności konkretyzujące interes społeczny wskazując, iż jest on związany z usunięciem z obrotu prawnego ostatecznej decyzji wydanej w postępowaniu zainicjowanym dokonanym zgłoszeniem robót budowlanych. W ocenie Fundacji, nie może funkcjonować w obrocie prawnym decyzja wydana z rażącym naruszeniem prawa, "prowadząca do tego, że drogi leśne będą wyjęte spod regulacji prawnych." Za wystarczające należało uznać przytoczone powyżej okoliczności, gdyż z nieokreślonego charakteru kategorii interesu społecznego wynika, że wykluczone jest domaganie się od organizacji udowodnienia tej przesłanki. Nie do zaakceptowania jest natomiast stanowisko organu, z którego wynikało, że ewentualne stwierdzenie nieważności, nie będzie miało znaczenia prawnego, w szczególności nie doprowadzi wykonanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem. Było to bowiem antycypowanie rozstrzygnięcia merytorycznego, co nie może miesić się w ocenie wniosku o wszczęcie postępowania, opartego na treści art. 31 k.p.a. Podkreślić należy, że składnikiem interesu społecznego organizacji domagającej się wszczęcia postępowania, czy też koniecznym elementem stanu faktycznego uzasadniającego rozstrzygnięcie na podstawie art. 31 § 2 k.p.a. nie będzie udowodnienie przez organizację prawdziwości zarzutów prawnych wobec kwestionowanej decyzji (por. wyrok NSA z dnia 20 stycznia 2010r., II OSK 139/09). W tej sytuacji nie można przyjąć, że urzędowa kontrola istnienia wskazanych przez organizację społeczną okoliczności, które mogą wyczerpywać znamiona rażącego naruszenia prawa, nie leży w interesie społecznym. Uwzględniając powyższe, Sąd uznał, że organ nie mógł odmówić wszczęcia postępowania wskazując tylko, że kwestionowane rozstrzygnięcie jest decyzją umarzająca postępowanie w sprawie zgłoszenia remontu drogi leśnej, zatem za wnioskiem Fundacji nie przemawia interes społeczny. Z tych względów rozpoznając ponownie wniosek Fundacji o wszczęcie postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji, organ administracji z uwzględnieniem przedstawionej przez Sąd wykładni art. 31 § k.p.a. rozważy jego zasadność. Wobec powyższego, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł jak w pkt I sentencji wyroku, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 i 205 ww. ustawy.