VII SA/Wa 1834/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Włodzimierz Kowalczyk Sędziowie sędzia WSA Elżbieta Granatowska asesor WSA Nina Beczek (sprawozdawca) po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 28 kwietnia 2026 r. sprawy ze skargi S. G. i P. K. na decyzję Wojewody Mazowieckiego z dnia 30 maja 2025 r. nr 755/OPO/2025 w przedmiocie udzielenia pozwolenia na rozbiórkę oddala skargę

Wojewoda Mazowiecki decyzją 30 maja 2025 r. nr 755/OPO/2025 utrzymał w mocy decyzję Prezydenta m.st. Warszawy z 10 lutego 2025 r. nr 41/BIA/PB/2025/R udzielającą dla H. sp. z o.o. pozwolenia na rozbiórkę hali magazynowej przy ul. K. na terenie działki ew. nr [...] z obrębu [...] w W. , Dzielnica B. . W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ odwoławczy podał, że w toku postępowania przed organem I instancji stwierdzono braki i nieprawidłowości, wobec czego postanowieniem z 14 maja 2025 r. Prezydent m.st. Warszawy nałożył na inwestora obowiązek ich usunięcia poprzez: 1) przedłożenie ekspertyzy technicznej wpływu rozbiórki na budynek sąsiedni znajdujący się na działce nr ew. [...] , sporządzoną przez osobę posiadającą uprawnienia w specjalności konstrukcyjnej; 2) zweryfikować obszar oddziaływania rozbiórki w zakresie § 12 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowania (Dz. U. 2022 r. poz. 1225); 3) informację dotyczącą Bezpieczeństwa i Ochrony Zdrowia uzupełnić o informację o zabezpieczeniu budynku sąsiadującego na dz. [...] ) przedłożyć opinię przyrodniczą stwierdzającą obecność lub brak gatunków chronionych, tj. ptaków i nietoperzy lub ich siedlisk, a w przypadku występowania siedlisk gatunków chronionych przedłożyć zezwolenie Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska na czynności podlegające zakazom określone w ustawie o ochronie przyrody. Inwestor uzupełnił ostatecznie poprawione nieprawidłowości w dniu 11 lipca 2024 r. Organ I instancji postanowieniem z 30 lipca 2024 r. postanowił zmienić swoje postanowienie z 14 maja 2024 r. w sprawie nałożenia na inwestora obowiązku, istniejących nieprawidłowości i braków występujących w przedłożonym do zatwierdzenia projekcie: 1) uzupełniam o pkt 5, tj. uzupełnić treść wniosku, w związku z planowaną rozbiórką elementów wspólnych znajdujących się na działce [...] ; 2) uzupełniam o pkt 6, tj. przedłożyć zgody właścicieli hali znajdującej się na działce [...] , na rozbiórkę elementów "wspólnych"; 3) uzupełniam o pkt 7, tj. przedłożyć oświadczenie o posiadaniu prawa do nieruchomości na cele budowlane na działkę [...], gdzie znajdują się elementy "wspólne"; 4) uzupełniam o pkt 8, tj. projekt uzupełnić o rzut, w którym czytelnie będą oznaczone: budynek do rozbiórki, sąsiedni budynek do pozostawienia, granica działki, elementy wspólne; 5) w pozostałym zakresie postanowienie z 14 maja 2024 r. pozostawiam bez zmian. Inwestor przedłożył ostatecznie poprawioną dokumentację w dniu 8 stycznia 2024 r. Po ponownej analizie projektu budowlanego Prezydent m.st. Warszawy stwierdził, że inwestor spełnił wymagania określone w art. 32 ust. 4 o 35 ust. 1 Prawa budowlanego i decyzją z 10 lutego 2025 r. udzielił pozwolenia na rozbiórkę przedmiotowej hali magazynowej. Rozpatrując odwołanie S. G. i P. K. od powyższej decyzji Wojewoda Mazowiecki, po przeanalizowaniu dokumentacji projektowej stwierdził, że przedłożony w formie elektronicznej projekt rozbiórki jest kompletny (zgodny z art. 30b ust. 3 i 4 Prawa budowlanego), został sporządzony przez mgr. inż. T. P. (konstrukcja) oraz mgr. inż. arch. P. L. (architektura, zagospodarowanie terenu), posiadających odpowiednie uprawnienia budowlane. Ponadto zawiera oświadczenie projektanta o sporządzeniu projektu zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej (str. 3 projektu). Projekt rozbiórki zawiera m.in. szkic usytuowania obiektów przeznaczonych do rozbiórki, opis zakresu i sposobu prowadzenia robót rozbiórkowych oraz opis sposobu zapewnienia bezpieczeństwa ludzi i mienia. Do wniosku o wydanie decyzji w przedmiocie pozwolenia na rozbiórkę obiektu budowlanego dołączono zgodę właściciela obiektu na jego rozbiórkę. Ponadto do projektu rozbiórki dołączono ekspertyzę konstrukcyjną dotyczącą wpływu rozbiórki hali na istniejące obiekty sąsiednie wraz z projektem rozbiórki hali. Projekt rozbiórki został sporządzony przez osoby posiadające wymagane uprawnienia budowlane i legitymujące się ważnym na dzień opracowania dokumentacji projektowej zaświadczeniem z właściwej izby samorządu zawodowego. Organ odwoławczy wyjaśnił, że decyzja o pozwoleniu na rozbiórkę ma charakter związany, nie zaś uznaniowy. Jeżeli zatem inwestor wypełnił wszystkie obowiązki wskazane w ustawie właściwy organ nie mógł odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na rozbiórkę. Oznacza to, że warunkiem jej wydania przez organ jest ustalenie, czy w konkretnej sprawie spełnione zostały przesłanki materialnoprawne do podjęcia takiej decyzji. W związku z treścią § 2 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie i zaliczeniem rozbiórki do kategorii robót budowlanych (art. 3 pkt 7 ustawy Prawo budowalne), nie zaś budowy (art. 3 pkt 6 powołanej ustawy), przepisy powyższego rozporządzenia nie znajdują w niniejszej sprawie zastosowania. Wszelkie zatem zagadnienia dotyczące wpływu projektowanych robót rozbiórkowych na działkę odwołujących S. G. i P. K. rozważane być mogą jedynie w kontekście opisu sposobu zapewnienia bezpieczeństwa ludzi i mienia, o którym mowa w art. 30b pkt 3 Prawa budowalnego. W tym zakresie, zdaniem organu odwoławczego, informację, dołączoną do projektu rozbiórki w postaci opisu sposobu zapewnienia bezpieczeństwa ludzi i mienia uznać należy za wystraczającą. Wojewoda odniósł się również do zarzutów podniesionych w odwołaniu i wyjaśnił, że z poczynionych przez niego ustaleń wynika, że przedłożony do zatwierdzenia projekt rozbiórki hali magazynowej przy ul. K. na terenie działki ew. nr [...] jest kompletny (zgodnie z przepisem art. 30b ust. 3 i 4 Prawa budowlanego), został sporządzony i sprawdzony przez osoby posiadające odpowiednie uprawnienia. Projekt zawiera ekspertyzę techniczną, z której wynika, że rozbierany obiekt jest niezależny konstrukcyjnie (str. 7 ekspertyzy) oraz że nie wpływa na bezpieczeństwo innych budynków, w szczególności na budynek na dz. ew. nr. [...] (elementy do pozostawienia). W projekcie wskazano (str. 12 pkt 3.6. opis sposobu zabezpieczenia ludzi i mienia), że "2. Ze względu na konieczność zachowania elementów wspólnych, planuje się pozostawienie ściany w osi A leżącej w całości na terenie inwestora. Pozostawieniu mają podlega wszystkie obecnie istniejące elementy w osi A, tj. słupy żelbetowe, elementy murowane, elementy wypełniające, obecnie istniejące słupy żelbetowe wspornikowe, wieńce łączące słupy żelbetowe. Ściana może zostać zachowana jako niezależny element konstrukcyjny ze względu na fakt iż słupy są utwierdzone w fundamencie i to zapewni stateczność ściany na parcie/ssanie wiatru. Słupy te pierwotnie były przeznaczone do pracy pod obciążeniem poziomym pochodzącym od pracy suwnic. Obciążenia te są większe niż obciążenia od wiatru. Należy liczyć się z tym, iż już teraz konstrukcja ściany w osi A jest w złym stanie technicznym. Po rozbiórce hali ściana ta będzie jeszcze bardziej narażona na korozyjne wpływy atmosferyczne. W niedalekiej perspektywie należy się przygotować na jej remont. W projektowanym układzie statycznym najbardziej wysilone przekroje znajdują się przy poziomie gruntu. Te strefy nie są jeszcze mocno uszkodzone przez korozję. W znacznie gorszym stanie znajdują się wieńce żelbetowe łączące poszczególne słupy i elementy wypełnienia. 3. Konstrukcja hali żelbetowej (tj. słupy, wiązary, pokrycie dachu hali na dźwigarach) istniejącej na sąsiedniej działce jest niezależna od hali przeznaczonej do rozbiórki (oprócz elementów wspólnych, które zostaną zachowane poprzez zachowanie ściany w osi A). Konstrukcja ta jest w staniem złym/dostatecznym. Najbardziej zdegradowane są belki narażone na działanie czynników atmosferycznych. Rozbiórka hali nie spowoduje zagrożenia dla konstrukcji hali sąsiedniej. Elementy wspólne zostaną zachowane.". Wojewoda wyjaśnił przy tym, że organy administracji publicznej nie są uprawnione do dokonywania merytorycznej oceny zasadności i trafności rozwiązań inżynieryjnych przyjętych w projekcie. Rękojmię prawidłowego przeprowadzenia robót rozbiórkowych stanowi natomiast w takim przypadku legitymowanie się przez osobę prowadzącą te prace odpowiednimi kwalifikacjami w zakresie budownictwa oraz ewentualna odpowiedzialność odszkodowawcza za szkodę doznaną przez właścicieli nieruchomości sąsiednich. W odniesieniu do podważanej przez skarżących "ekspertyzy ornitologicznej" organ wyjaśnił, że Prawo budowlane wprost wskazuje jakie elementy należy dołączyć do wniosku o pozwoleniu na rozbiórkę. Nie ma przepisu prawa, z którego wprost można wywieźć obowiązek uzyskania opinii ornitologicznej przed przystąpieniem do prac rozbiórkowych. Wojewoda podał, że organ administracji architektonicznobudowlanej I ,jak i II instancji, nie posiadają uprawnień do dokonywania analiz dokumentów niestanowiących części składowej projektu budowlanego. Przepis art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego ogranicza bowiem uprawnienia kontrolne organu do projektu budowlanego, przy czym w przypadku dołączenia do niego opracowań specjalistycznych (ekspertyz, opinii technicznych) odpowiedzialność za tę część projektu ponosi projektant i sprawdzający składający w tym zakresie stosowne oświadczenie. W sytuacji zatem, gdy ocenie organu miałaby podlegać ww. opinia, przyjdzie zauważyć, że stanowi ona dokument, nie będący integralną częścią projektu budowlanego. W odniesieniu do zarzutu naruszenia art. 10 kpa, Wojewoda wskazał, że z akt sprawy wynika, że zawiadomienie o zebranym materialne dowodowym zostało doręczone skarżącym 5 lutego 2025 r., co potwierdza zwrotne potwierdzenie odbioru znajdujące się aktach sprawy. Odnośnie zaś kwestii podnoszonej przez skarżących dotyczących nieprecyzyjnego warunku określonego w pkt 1e str. 1 zaskarżonej decyzji, w szczególności co do obowiązku realizacji prac przez wnioskodawcę z poszanowaniem praw właścicieli nieruchomości sąsiednich, w tym także co do obowiązku uzgodnienia przez wnioskodawcę terminu realizacji tych prac oraz warunków korzystania z nieruchomości odwołujących w okresie ich prowadzenia, Wojewoda wyjaśnił, że ewentualne prace, które będą wymagały konieczności wejścia na teren skarżących, powinny być zgłaszane w innym trybie przewidzianym przez Prawo budowlane, tj. art. 47 Prawa budowlanego. Podsumowując, w ocenie Wojewody materiał zgormadzony w sprawie jest kompletny. Inwestor dołączył wymagane art. 30b ust. 3 Prawa budowlanego dokumenty warunkujące udzielenie pozwolenia na rozbiórkę. Pełną odpowiedzialność za zgodność projektu rozbiórki z prawem ponosi projektant. Organ architektoniczno-budowlany poza przeprowadzoną kontrolą zgodnie z przepisami prawa, nie ma obowiązku prowadzenia ani dodatkowych badań, ani ustaleń pod względem możliwości technicznych jego wykonania. Organ odwoławczy podkreślił, że ochrona interesów osób trzecich w postępowaniu mającym na celu rozbiórkę budynku nie może być stawiana na równi ze wzmożoną ochroną ich praw jaka niewątpliwie przysługiwałaby im w postępowaniu o udzielenie pozwolenia na budowę. Nie do zaakceptowania jest bowiem sytuacja, w której pozbawione merytorycznej zasadności argumenty wywodzone przez właściciela nieruchomości sąsiedniej miałyby ograniczać uprawnienia wnioskodawcy do decydowania o przedmiocie jego własności. Ochrona uzasadnionych interesów skarżących w postępowaniu mającym na celu rozbiórkę sąsiednich budynków nie może więc w praktyce oznaczać faktycznej blokady przedsięwzięcia. Rękojmię prawidłowego przeprowadzenia robót rozbiórkowych stanowi natomiast w takim przypadku legitymowanie się przez osobę prowadzącą te prace odpowiednimi kwalifikacjami w zakresie budownictwa oraz ewentualna odpowiedzialność odszkodowawcza za szkodę doznaną przez właścicieli nieruchomości sąsiednich. Skargę na decyzję Wojewody Mazowieckiego wnieśli S. G. i P. K. - działający przez profesjonalnego pełnomocnika - jako współużytkownicy wieczyści działki ew. nr [...] , w tym także jako współwłaściciele hali zlokalizowanej na tej działce. Zaskarżonej decyzji zarzucono: I. rażące naruszenie przepisów postępowania administracyjnego mających istotny wpływ na wynik postępowania, a w szczególności: 1) art. 7, art. 8, art. 77 i art. 80 kpa wobec dokonania pobieżnej i dowolnej oceny przedmiotu niniejszego postępowania (zebranego materiału dowodowego), w tym również dokonania przedmiotowej oceny bez uwzględnienia wszystkich istotnych dla sprawy okoliczności oraz zasad prawidłowego postępowania administracyjnego, opierając się co do zasady wyłącznie na ustaleniach i rozstrzygnięciu organu I instancji zawartym w decyzji, przy zaniechaniu własnej analizy faktycznej i prawnej przedmiotu niniejszej sprawy, a w szczególności bez zachowania równowagi pomiędzy interesem publicznym, względnie prawnie chronionym interesem osób trzecich, a interesem i prawami skarżących, objawiające się przede wszystkim: a) na nieuprawnionym przyjęciu przez organ, że Ekspertyza Konstrukcyjna (stanowiąca ekspertyzę techniczną) złożona przez wnioskodawcę na wezwanie organu I instancji - z punktu widzenia reguł postępowania administracyjnego powinna być traktowana tak samo jak projekt architektoniczny rozbiórki sensu stricte, tj. że organ administracji architektoniczno-budowlanej nie jest uprawniony do ingerencji w rozwiązania projektowe, ograniczając się wyłącznie do weryfikacji zgodności projektu rozbiórki z przepisami prawa, które to ograniczenie, wbrew twierdzeniom zawartym w decyzji Wojewody, nie odnosi się do ekspertyzy technicznej, którą organ administracji architektoniczno-budowlanej ma obowiązek ocenić merytorycznie oraz ma prawo kwestionować we wszystkich aspektach, w tym także co do jej kompletności, przyjętych metod badawczych, prawidłowości przeprowadzonych analiz - a w przypadku stwierdzonych nieprawidłowości do żądania od wnioskodawcy dodatkowych ekspertyz, czy też dopuszczenia dowodu z opinii biegłego - natomiast w niniejszej sprawie wobec błędnego przyjęcia, że organ nie może ingerować merytorycznie w ww. ekspertyzę techniczną - organ de facto nie rozpoznał istoty odwołania wniesionego przez skarżących od decyzji organu I instancji (przy czym analogiczny zarzut postawić należy odnośnie Ekspertyzy Ornitologicznej, która również nie stanowi dokumentacji projektowej sensu stricte i która również powinna być przedmiotem weryfikacji merytorycznej zarówno organu I instancji, jak i organu, który jak wynika z treści zaskarżonej decyzji Wojewody całkowicie pominął zarzuty skarżących dotyczące tej ekspertyzy), b) na pominięciu obowiązku organu, którym jest ochrona również interesów osób trzecich w niniejszym postępowaniu, co w szczególności powinno się objawiać na szczegółowym sprawdzeniu odziaływania planowanych prac rozbiórkowych na mienie skarżących - czego organ wydając zaskarżoną decyzję Wojewody całkowicie zaniechał ograniczając się do stwierdzenia, że interes osób trzecich nie może być ważniejszy od interesu wnioskodawcy, c) na odstąpieniu od rozpoznania zasadniczej części zarzutów objętych odwołaniem skarżących od decyzji organu I instancji, co ogranicza skarżącym właściwą merytoryczną polemikę z decyzją Wojewody dla celów niniejszej skargi, a w szczególności: - całkowite pominięcie podniesionej w odwołaniu kwestii, że organ I instancji najpierw zobowiązał wnioskodawcę do przedłożenia m.in. zgody skarżących jako właścicieli hali znajdującej się na działce nr [...] , na rozbiórkę elementów "wspólnych", a potem bez uzasadnienia odstąpił od tego zobowiązania, - całkowite pominięcie zarzutów odnoszących się do naruszenia przez organ I instancji art. 10 kpa poprzez wydanie decyzji jeszcze przed doręczeniem skarżącym zawiadomienia o zgromadzeniu całego materiału dowodowego - bowiem ramach decyzji Wojewody zawarte zostało jedynie odniesienie do tego, że ww. zawiadomienie zostało wysłane, a pomijając kwestię braku pouczenia o prawie do zajęcia stanowiska i wyznaczenia w tym celu stosownego terminu, - całkowite pominięcie zarzutów wskazujących na błędy merytoryczne i niezgodność ze stanem faktycznym zarówno Ekspertyzy Konstrukcyjnej, jak i Ekspertyzy Ornitologicznej, które to zarzuty na tym etapie zachowują całkowitą aktualność, - całkowite pominięcie zarzutów odnośnie niezgodności sporządzenia przez organ I instancji uzasadnienia decyzji - zarówno w odniesieniu do podstawy faktycznej, jak i prawnej; 2) art. 8 kpa poprzez jego niezastosowanie, a w konsekwencji brak przyjęcia, że organ I instancji był zobligowany do zawarcia w skierowanym do skarżących zawiadomieniu o zebraniu w sprawie całego materiału - pouczenia o możliwości zajęcia końcowego stanowiska w sprawie oraz wyznaczenia w tym celu stosownego terminu; 3) art. 10 kpa polegające na błędnej wykładni oraz nieprawidłowym zastosowaniu tego przepisu objawiające się na przyjęciu przez Wojewodę, że fakt, że organ I instancji wysłał do stron postępowania zawiadomienia o zebranym materiale dowodowym - jest w ocenie organu wystarczającym poszanowaniem praw stron postępowania - choć w okolicznościach niniejszej sprawy - co Wojewoda całkowicie pominął w decyzji, choć było to objęte zarzutami w odwołaniu wniesionym przez skarżących: - organ I instancji faktycznie wysłał do stron ww. zawiadomienie z dnia 27 stycznia 2025 r. - nie mniej jednak wydał decyzję przed jego doręczeniem, a tym samym decyzja została wydana przy całkowitym pozbawieniu skarżących prawa do zajęcia stanowiska w sprawie - szczególnie w sytuacji, w której kluczowe dla rozstrzygnięcia sprawy dokumenty, w szczególności zaktualizowany projekt rozbiórki oraz ekspertyza konstrukcyjna dot. wpływu rozbiórki hali na istniejące obiekty sąsiednie wraz z projektem rozbiórki hali z 31 grudnia 2024 r. ("Ekspertyza Konstrukcyjna") zostały złożone przez wnioskodawcę przy piśmie z 7 stycznia 2025 r., czyli krótko przed wysłaniem ww. zawiadomienia, a tym samym skarżący nie mieli możliwości wcześniejszego zapoznania się z tymi dokumentami, - przy tak obszernym materiale złożonym przez wnioskodawcę przy ww. piśmie z 7 stycznia 2025 r. - który to materiał stanowił istotę/podstawę do rozstrzygnięcia sprawy, bowiem był to zmodyfikowany wniosek i projekt rozbiórki oraz ww. kluczowa dla stron ww. Ekspertyza Konstrukcyjna - a także mając na uwadze stopień skomplikowania tych dokumentów oraz ich objętość - organ I instancji nie tylko uniemożliwił stronom zapoznanie się z tym materiałem przed wydaniem decyzji, ale również zaniechał wyznaczenia stronom terminu do zajęcia stanowiska w sprawie tego nowego materiału dowodowego ; 4) art. 107 § 3 kpa polegające na lakonicznym, pozbawionym pogłębionej analizy, uzasadnieniu faktycznym i prawnym dotyczącym utrzymania w mocy decyzji, ograniczającym się co do zasady wyłącznie do powielenia zawartego w decyzji stanowiska organu I instancji oraz do powielania twierdzenia, że odpowiedzialność za projekt rozbiórki ponosi de facto wyłącznie projektant, bez jakiegokolwiek odniesienia się chociażby dlaczego pozostałe zarzuty nie zostały przez organ rozpoznane; II. naruszenie przepisów prawa materialnego, a to art. 30b ust. 3 pkt 1 ustawy Prawo budowlane poprzez jego niezastosowanie, względnie błędne zastosowanie lub błędną wykładnię, objawiające się w przyjęciu, że pomimo, że hala, która ma być przedmiotem rozbiórki ma wspólne fragmenty/elementy z halą zlokalizowaną na nieruchomości skarżących (w tym również wspólne elementy konstrukcyjne) - to wnioskodawca nie ma obowiązku uzyskania zgody skarżących na realizację prac rozbiórkowych w zakresie objętym decyzją. Ponadto skarżący wnieśli o dopuszczenie dowodu z opinii biegłego sądowego z zakresu budownictwa o specjalizacji dotyczącej konstrukcji budowlanych co do faktu, że obydwie hale, tj. hala objęta wnioskiem o rozbiórkę i hala zlokalizowana na działce ewidencyjnej [...] mają wspólne elementy konstrukcyjne, a tym samym co do faktu w jakim zakresie rozbiórka hali objęta wnioskiem będzie oddziaływać na budynek hali skarżących i czy zagraża stabilności i dalszemu niezakłóconemu korzystaniu z tego budynku przez skarżących. Podnosząc powyższe zarzuty skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji oraz obciążenie organu kosztami postępowania. W odpowiedzi na skargę Wojewoda Mazowiecki wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując stanowisko przedstawione w zaskarżonej decyzji. W piśmie procesowym z 17 kwietnia 2026 r. uczestniczka postępowania H. sp. z o.o. z siedzibą w W. będąca inwestorem wniosła – w związku z postanowieniem NSA z dnia 12 lutego 2026 r., II OZ 77/26 wstrzymującym wykonanie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji Prezydenta m.st. Warszawy z 10 lutego 2025 r. – o dopuszczenie dowodu z projektu koncepcyjnego zabezpieczenia ściany w osi "A" z 16 kwietnia 2026 r. autorstwa mgr inż. T. P. celem wykazania faktu działań podjętych przez wnioskodawcę w zakresie wzmocnienia ściany w osi "A". W uzasadnieniu tego wniosku Spółka podała, że w powyższym postanowieniu NSA stwierdziło, że zachodzą obawy co do stanu technicznego ściany w osi "A", która znajduje się na granicy nieruchomości przy ul. K. [...] z nieruchomością, której użytkownikami wieczystymi są skarżący. NSA wskazało na zły stan techniczny wymienionej ściany oraz na oddziaływanie na ścianę zmiennych czynników atmosferycznych w związku z jej odsłonięciem w wyniku rozbiórki hali magazynowej. Powyższe czynniki zdaniem NSA mogą przyczynić się do stworzenia zagrożenia dla ludzi i mienia. W związku z powyższymi twierdzeniami oraz w celu usunięcia ewentualnego zagrożenia dla ludzi i mienia, wnioskodawca przedłożył koncepcję zabezpieczenia ściany w osi "A". W oparciu o przedstawioną koncepcję zostanie w najbliższym czasie opracowany szczegółowy projekt wykonawczy, który pozwoli na wdrożenie rozwiązań prowadzących do wzmocnienia wymienionej ściany oraz jej ochrony przed czynnikami atmosferycznymi. Postanowieniem z dnia 28 kwietnia 2026 r. wydanym na podstawie art. 106 § 3 ppsa, Sąd oddalił wnioski dowodowe skarżących i uczestniczki postępowania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skarga podlegała oddaleniu, albowiem zaskarżona decyzja i utrzymana nią w mocy decyzja organu pierwszej instancji zostały wydane bez naruszenia przepisów prawa materialnego i po przeprowadzeniu postępowania administracyjnego bez naruszenia zasad tego postępowania i norm proceduralnych, i poddają się kontroli sądowoadministracyjnej. Sąd nie stwierdził, aby w kontrolowanym postępowaniu dopuszczono się uchybień wskazanych w skardze, jak również innych naruszeń przepisów prawa materialnego i procesowego, które Sąd ma obowiązek uwzględnić z urzędu, nie będąc związany wnioskami i zarzutami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną, zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r. poz. 143 z późn. zm.), powoływanej dalej jako "ppsa". Rozważania jednak zacząć należy od kwestii proceduralnej, a mianowicie wniosków dowodowych skarżących i uczestniczki postepowania, których Sąd nie uwzględnił, bowiem wnioski te nie stanowią dowodu uzupełniającego z dokumentów, o których mowa w treści art. 106 § 3 ppsa. Co do zasady, nie jest możliwe prowadzenie postępowania dowodowego przed sądem administracyjnym, który – na podstawie art. 133 § 1 ppsa – kontrolę legalności opiera na materiale dowodowym zgromadzonym w postępowaniu przed organem administracji wydającym zaskarżony akt administracyjny. Od tej zasady istnieje wyjątek, o którym mowa w art. 106 § 3 ppsa, z którego wynika, że w postępowaniu przed wojewódzkim sądem administracyjnym dopuszczalne jest przeprowadzenie uzupełniającego dowodu jedynie z dokumentów i to wyłącznie wówczas, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania sądowego, co należy rozumieć jako konieczność odroczenia rozprawy. Gdyby zaś sąd uwzględnił zgłoszone wnioski dowodowe, byłoby to równoznaczne z zastąpieniem przez sąd jurysdykcji zastrzeżonej organom administracyjnym, których działanie sąd administracyjny jedynie kontroluje pod względem zgodności z prawem, a których w rozstrzyganiu spraw nie zastępuje. Sąd administracyjny jest sądem szczególnym – odrębnym od sądów powszechnych – który orzeka na podstawie materiału aktowego zgromadzonego w aktach administracyjnych sprawy i na podstawie stanu sprawy ustalonego przez organ. A wobec tego sąd administracyjny, w przeciwieństwie np. do sądu cywilnego, nie dopuszcza "dowodu z opinii biegłego sądowego (...)", jak tego żądają skarżący w skardze. Dopuszczenie takiego dowodu stanowiłoby obejście wskazanego przepisu, który nie dopuszcza prowadzenia przed sądem administracyjnym dowodu z opinii biegłego. Przepisy ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie przewidują takiej możliwości. Sąd administracyjny nie dokonuje we własnym zakresie ustaleń stanu faktycznego sprawy, a jedynie ocenia czy ustalony przez organ stan sprawy został ustalony w sposób prawidłowy i czy zebrany przez organ materiał dowodowy dawał podstawy do wydania rozstrzygnięcia o określonej treści. W myśl bowiem art. 133 § 1 ppsa sąd wydaje wyrok po zamknięciu rozprawy na podstawie akt administracyjnych sprawy, chyba że organ nie wykonał obowiązku, o którym mowa w art. 54 § 2 ppsa. Orzekanie "na podstawie akt sprawy" oznacza, że sąd przy ocenie legalności decyzji bierze pod uwagę okoliczności, które z akt tych wynikają i które legły u podstaw zaskarżonego aktu. Podstawą orzekania przez sąd administracyjny jest zatem materiał dowodowy zgromadzony przez organ administracji publicznej w toku postępowania. Skoro wyrok wydawany jest na podstawie akt administracyjnych sprawy, to tym samym, badając legalność zaskarżonego aktu administracyjnego, sąd ocenia jego zgodność z prawem materialnym i procesowym w aspekcie całości zgromadzonego w postępowaniu administracyjnym materiału dowodowego (por. wyrok NSA z 9 lipca 2008 r., II OSK 795/07). Podstawą orzekania sądu jest zatem materiał zgromadzony przez organy w toku całego postępowania przed tymi organami oraz przed sądem (uwzględniając treść art. 106 § 3 ppsa). Wskazany wyżej przepis zostałby naruszony, gdyby sąd wyszedł poza ten materiał i dopuścił zawnioskowane dowody, a następnie ustalał we własnym zakresie stan faktyczny sprawy za organ – jak tego domagał się profesjonalny pełnomocnik skarżących wnioskując o "dopuszczenie dowodu z opinii biegłego sądowego z zakresu budownictwa o specjalizacji dotyczącej konstrukcji budowlanych (...)" – czy też orzekał na podstawie niekompletnych akt sprawy. Obowiązek wydania wyroku na podstawie akt administracyjnych sprawy oznacza bowiem jedynie zakaz wyjścia poza materiał znajdujący się w aktach sprawy (por. wyrok NSA z 7 marca 2013 r., II GSK 2374/11, a także wyrok NSA z 31 października 2017 r., I GSK 2342/15). Obowiązek dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i prawnego sprawy oraz zebrania i wyczerpującego rozpatrzenia w tym zakresie całego materiału dowodowego spoczywa na organie orzekającym. Sąd administracyjny nie może zastąpić organu administracji w wypełnieniu tego obowiązku, ponieważ do jego kompetencji należy wyłącznie kontrola legalności działań organów administracji publicznej. Sąd nie czyni własnych ustaleń faktycznych – jak zdaje się uważać profesjonalny pełnomocnik skarżących – lecz orzeka na podstawie ustalonego przez organ i wynikającego z akt administracyjnych stanu faktycznego. W aspekcie ustaleń faktycznych obowiązkiem sądu jest natomiast przede wszystkim dokonanie oceny, czy materiał dowodowy został przez organ prawidłowo zebrany i oceniony. Celem postępowania dowodowego, o którym mowa w art. 106 § 3 ppsa, nie jest ponowne ustalanie stanu faktycznego w sprawie administracyjnej, lecz ocena czy organy administracji ustaliły ten stan zgodnie z regułami obowiązującymi w procedurze administracyjnej, a następnie czy dokonały prawidłowej subsumcji ustalonego stanu faktycznego do dyspozycji przepisów prawa materialnego (zob. wyrok NSA z 28 czerwca 2019 r., I OSK 1316/17). To zaś oznacza, że postępowanie dowodowe przed sądem administracyjnym nie może zmierzać do rozpatrzenia sprawy za organ, w tym ustalania stanu faktycznego sprawy. Tym samym w postępowaniu przed sądem administracyjnym strona nie może oczekiwać, że sąd będzie prowadził postępowanie dowodowe i ustalał stan faktyczny sprawy (vide: wyrok NSA z 11 czerwca 2024 r., II OSK 2243/21). Przeprowadzenie dowodu z dodatkowej opinii biegłego czy "projektu koncepcyjnego zabezpieczenia ściany w osi "A"", nie może prowadzić do merytorycznego rozpoznania sprawy, bowiem rolą sądu administracyjnego jest ocena, dokonywana na dzień wydania zaskarżonego aktu, zgodności z prawem tego aktu, tj. czy organy prawidłowo ustaliły ten stan i czy prawidłowo zastosowały przepisy prawa materialnego do poczynionych ustaleń. Z art. 106 § 3 ppsa wynika, że postępowanie dowodowe może być prowadzone tylko jako postępowanie uzupełniające, ograniczone wyłącznie do dowodów z dokumentów. Prowadzenie jakichkolwiek innych dowodów poza dowodami z dokumentów, np. dowodu z ekspertyz, z opinii biegłego, projektu koncepcyjnego, jest niedopuszczalne. Zgodnie z ugruntowaną linią orzeczniczą, przed sądem administracyjnym nie jest dopuszczalne prowadzenie dowodu mającego charakter opinii z zakresu wiadomości specjalnych (biegłych czy ekspertyzy) (zob. wyroki NSA z 9 marca 2022 r., II OSK 831/19 oraz z 11 kwietnia 2023 r., II OSK 2006/21). Dowód z opinii nie jest bowiem dowodem z dokumentu i w oczywisty sposób przekracza zakres dopuszczalnego postępowania dowodowego w postępowaniu przed sądem administracyjnym. Zarówno w postępowaniu przed sądami administracyjnymi, jak i we wszystkich polskich procedurach prawnych dowód z opinii biegłego, czy opinii sporządzonej przez osoby legitymujące się tytułami zawodowymi, czy stopniami i tytułami naukowymi jest innym odrębnym dowodem od dowodu z dokumentów (por. wyrok NSA z 1 sierpnia 2023 r., III FSK 1479/22), jest to zupełnie inna kategoria dowodu, a mianowicie dowód z ekspertyzy, którego przeprowadzenie przed wojewódzkim sądem administracyjnym nie jest dopuszczalne (zob. wyrok NSA z 30 czerwca 2023 r., III OSK 395/22). Pogląd ten został również zaprezentowany w innych wyrokach Naczelnego Sądu Administracyjnego m.in. z 21 stycznia 2022 r., I FSK 1354/18; z 26 sierpnia 2020 r., II OSK 1003/20, czy z 27 września 2023 r., I OSK 1399/22. W świetle powyższego, brak jest podstaw do przeprowadzenia w postępowaniu sądowoadministracyjnym dowodu z opinii biegłego, ekspertyzy, projektu koncepcyjnego, gdyż nie stanowią one dokumentu w rozumieniu art. 106 § 3 ppsa. Korzystania z takich środków nie dopuszczają przepisy ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Przedmiotowe wnioski dowodowe uznać zatem należało za niedopuszczalne. Niezależnie od powyższego, w niniejszej sprawie nie zachodziła konieczność wyjaśnienia istotnych wątpliwości, bowiem zebrany w sprawie materiał jest dostateczny do jej rozstrzygnięcia, a sąd nie ma obowiązku zbierania dalszych dowodów z urzędu (zob. wyrok NSA z 5 maja 2011 r., II OSK 782/10). W tym miejscu podkreślić należy, że postępowanie sądowoadministracyjne nie stanowi kolejnej (trzeciej) instancji administracyjnej i w jej toku nie następuje weryfikacja materiału dowodowego zmierzającego do konkretyzacji stosunku administracyjnoprawnego, lecz ocena – kontrola pod względem zgodności z prawem postępowania administracyjnego i aktu wydanego przez organ administracyjny. Stąd też możliwości prowadzenia postępowania dowodowego przed sądem administracyjnym są bardzo ograniczone tylko do dowodów uzupełniających z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. Innymi słowy, regulacja zawarta w art. 106 § 3 ppsa nie daje podstaw, by żądać przeprowadzenia przed sądem administracyjnym postępowania dowodowego wskazującego na istnienie nowych okoliczności faktycznych, których strona nie podniosła w toku postępowania przed organem administracji, albo których organ nie przeprowadził w postępowaniu administracyjnym, mimo wnioskowania przez stronę o ich przeprowadzenie. Przepis ten nie jest również instrumentem służącym do zwalczania ustaleń faktycznych dokonanych przez organ w postępowaniu administracyjnym, z którymi strona się nie zgadza. Celem postępowania dowodowego prowadzonego ewentualnie przez sąd w trybie powołanego art. 106 § 3 ppsa jest jedynie ocena czy organy ustaliły ten stan faktyczny zgodnie z regułami obowiązującymi w procedurze administracyjnej. W związku z powyższym Sąd oddalił wnioski dowodowe. Oceniając zaś sprawę co do jej istoty, Sąd nie podzielił zarzutów skargi, albowiem zaskarżona decyzja odpowiada prawu i poddaje się kontroli sądowoadministracyjnej. W rozpoznawanej sprawie materiał aktowy sprawy, który posłużył za podstawę do wydania inkryminowanej decyzji i utrzymanej nią w mocy decyzji organu pierwszej instancji, jest kompletny i uprawniał organ do udzielenia pozwolenia na rozbiórkę. Podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji stanowią przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2025 r. poz. 418). Według art. 28 tej ustawy, roboty budowlane można rozpocząć jedynie po uzyskaniu pozwolenia na budowę, z zastrzeżeniem przypadków określonych w art. 29-31. Rozbiórka obiektu budowlanego (w niniejszej sprawie hali magazynowej) zaliczona została do kategorii robót budowlanych określonych w art. 3 pkt 7 ustawy Prawo budowlane. Zgodnie z tym przepisem, przez roboty budowlane należy rozumieć budowę, a także prace polegające na przebudowie, montażu, remoncie lub rozbiórce obiektu budowlanego. A zatem rozbiórka obiektu budowlanego nie jest budową, której definicja uregulowana została w art. 3 pkt 6 ustawy Prawo budowlane, przez którą należy rozumieć wykonywanie obiektu budowlanego w określonym miejscu, a także odbudowę, rozbudowę, nadbudowę obiektu budowlanego. Z kolei art. 5 tej ustawy dotyczy zasad projektowania, budowy i utrzymania obiektów budowlanych. Przepis ten nie dotyczy zatem rozbiórki obiektów budowlanych. Ponadto w związku z treścią § 2 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, przepisy rozporządzenia stosuje się przy projektowaniu, budowie i przebudowie oraz przy zmianie sposobu użytkowania budynków oraz budowli nadziemnych i podziemnych spełniających funkcje użytkowe budynków, a także do związanych z nimi urządzeń budowlanych, z zastrzeżeniem § 207 ust. 2. Tak więc przepisy tego rozporządzenia również nie mają zastosowania w niniejszej sprawie dotyczącej rozbiórki obiektu budowlanego. Warunki uzyskania pozwolenia na rozbiórkę określone zostały w przepisach art. 30b oraz art. 32 ust. 1 ustawy Prawo budowlane. Zgodnie z art. 32 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy pozwolenie na budowę lub rozbiórkę obiektu budowlanego może być wydane po uprzednim: (1) przeprowadzeniu oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko albo oceny oddziaływania przedsięwzięcia na obszar Natura 2000, jeżeli jest ona wymagana przepisami ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko; (2) uzyskaniu przez inwestora, wymaganych przepisami szczególnymi, pozwoleń, uzgodnień lub opinii innych organów. Zgodnie z art. 30b Prawa budowlanego rozbiórkę można rozpocząć po uzyskaniu decyzji o pozwoleniu na rozbiórkę (ust. 1). Decyzję o pozwoleniu na rozbiórkę wydaje na wniosek organ administracji architektoniczno-budowlanej (ust. 2). Przepis art. 30b ust. 3 pkt 1-6 tej ustawy stanowi, że do wniosku o pozwolenie na rozbiórkę dołącza się: (1) zgodę właściciela obiektu budowlanego lub jej kopię; (2) szkic usytuowania obiektu budowlanego; (3) opis zakresu i sposobu prowadzenia robót rozbiórkowych; (4) opis sposobu zapewnienia bezpieczeństwa ludzi i mienia; (5) pozwolenia, uzgodnienia, opinie i inne dokumenty, których obowiązek dołączenia wynika z przepisów odrębnych ustaw, lub kopie tych pozwoleń, uzgodnień, opinii i innych dokumentów - nie dotyczy to uzgodnień i opinii uzyskiwanych w ramach oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko albo oceny oddziaływania przedsięwzięcia na obszar Natura 2000; (6) projekt rozbiórki lub jego kopię - w zależności od potrzeb. Przy czym wskazana w art. 30b ust. 3 pkt 1 zgoda właściciela obiektu budowlanego, dotyczy zgody właściciela obiektu podlegającego rozbiórce, która w niniejszej sprawie jest bezsporna, a nie zgody właściciela sąsiedniej nieruchomości. A zatem, aby uzyskać pozwolenie na rozbiórkę inwestor nie musi legitymować się zgodą właściciela sąsiedniej nieruchomości, nawet jeśli obiekt przeznaczony do rozbiórki znajduje się w granicy działek czy też przylega do budynku, usytuowanego na sąsiedniej działce (zob. wyrok NSA z dnia 12 czerwca 2025 r., II OSK 1106/24). A zatem wszelkie zagadnienia dotyczące wpływu projektowanych robót rozbiórkowych na budynek skarżących mogły być rozważane jedynie w kontekście opisu sposobu zapewnienia bezpieczeństwa ludzi i mienia (art. 30b ust. 3 pkt 4 ustawy Prawo budowalne). Należy przy tym wskazać, że Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla m.st. Warszawy postanowieniem z 21 sierpnia 2025 r., wydanym na podstawie art. 50 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego, wstrzymał rozbiórkę hali magazynowej prowadzoną w sposób mogący spowodować zagrożenie bezpieczeństwa ludzi i mienia i nałożył na inwestora obowiązek wykonania i przedstawienia oceny technicznej określającej prawidłowość wykonanych robót rozbiórkowych hali magazynowej przy ul. K. [...] w W. (kopia tegoż postanowienia k. 55 akt sądowych). Zgodnie z tym przepisem organ nadzoru budowlanego wstrzymuje postanowieniem prowadzenie robót budowlanych wykonywanych w sposób mogący spowodować zagrożenie bezpieczeństwa ludzi lub mienia bądź zagrożenie środowiska. Postępowanie określone w art. 50 i art. 51 Prawa budowlanego ma na celu doprowadzenie wykonanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem poprzez nałożenie na inwestora szeregu obowiązków związanych bądź z uzupełnieniem dokumentacji budowlanej, bądź z wykonaniem konkretnych robót. Postępowanie na podstawie art. 50 i w konsekwencji art. 51 wszczynane jest jedynie wówczas, gdy zostanie ustalona jedna z przesłanek określonych w tym przepisie. A zatem to w tym postępowaniu organ oceni czy prawidłowo są prowadzone roboty rozbiórkowe spornej hali. Skarżący podnoszą, że rozbiórka hali inwestora doprowadzi do odsłonięcia ściany wewnętrznej, która będzie narażona na niszczejące oddziaływanie czynników atmosferycznych przy już i tak złym stanie technicznym tej ściany, co może powodować zagrożenie dla ludzi i mienia. Skarżący wskazują, że odsłonięcie ściany wymagać będzie jej zabezpieczenia przed czynnikami atmosferycznymi, np. kompleksowego remontu, aby jej stan nie uległ dalszemu pogorszeniu. Narażenie na pogorszenie się stanu technicznego ściany w osi A może doprowadzić do osłabienia konstrukcji elementów wspólnych hali skarżących, co ich zdaniem spowoduje zagrożenie ich życiu i zdrowiu i ich mieniu. Należy w tym miejscu zwrócić uwagę, że z opisu technicznego (str. 7) wynika, że również budynek skarżących (budynek od strony północnej) "także jest przeznaczony do rozbiórki - wg osobnego opracowania". Z projektu (str. 11, 13) i opisu technicznego (str. 7) wynika także, że stan techniczny hali podlegającej rozbiórce zagraża także hali skarżących, tak więc wydanie pozwolenia na rozbiórkę służyło niewątpliwie zapewnieniu bezpieczeństwa ludzi i mienia. Ponadto należy wskazać, że kwestie odpowiedniego zabezpieczenia hali skarżących przed niekorzystnym wpływem warunków atmosferycznych związane są z właściwym utrzymaniem przez skarżących ich obiektu i pozostawały poza zakresem niniejszego postępowania w przedmiocie rozbiórki obiektu, gdyż są to kwestie dotyczące właściwego utrzymania obiektu przez jego właściciela. Zgodnie bowiem z art. 61 omawianej ustawy obowiązek właściwego utrzymania i użytkowania obiektu spoczywa na właścicielu lub zarządcy obiektu budowlanego. W rozpoznawanej sprawie natomiast organy orzekające słusznie uznały informację w zakresie sposobu zapewnienia bezpieczeństwa ludzi i mienia, zamieszczoną w projekcie rozbiórki, za wystarczającą. Projektant opisał bowiem dokładnie zakres i sposób prowadzenia robót rozbiórkowych oraz wskazał jednoznacznie, że rozbierany obiekt jest niezależny konstrukcyjnie - co umożliwiało przeprowadzenie rozbiórki hali inwestora bez ingerencji i oddziaływania na halę sąsiednią - oraz że nie wpływa na bezpieczeństwo innych budynków, w szczególności na budynek na działce skarżących (str. 10 pkt 3.2. opisu zakresu i sposobu prowadzenia robót rozbiórkowych i str. 13 pkt 3.6. tego opisu oraz str. 7 opisu technicznego). W projekcie na str. 13 pkt 3.6. opisu zakresu i sposobu prowadzenia robót rozbiórkowych projektant wskazał, że "Ze względu na konieczność zachowania elementów wspólnych, planuje się pozostawienie ściany w osi A leżącej w całości na terenie inwestora. Pozostawieniu mają podlega wszystkie obecnie istniejące elementy w osi A, tj. słupy żelbetowe, elementy murowane, elementy wypełniające, obecnie istniejące słupy żelbetowe wspornikowe, wieńce łączące słupy żelbetowe. Ściana może zostać zachowana jako niezależny element konstrukcyjny ze względu na fakt iż słupy są utwierdzone w fundamencie i to zapewni stateczność ściany na parcie/ssanie wiatru. Słupy te pierwotnie były przeznaczone do pracy pod obciążeniem poziomym pochodzącym od pracy suwnic. Obciążenia te są większe niż obciążenia od wiatru. Należy liczyć się z tym, iż już teraz konstrukcja ściany w osi A jest w złym stanie technicznym. Po rozbiórce hali ściana ta będzie jeszcze bardziej narażona na korozyjne wpływy atmosferyczne. W niedalekiej perspektywie należy się przygotować na jej remont. W projektowanym układzie statycznym najbardziej wysilone przekroje znajdują się przy poziomie gruntu. Te strefy nie są jeszcze mocno uszkodzone przez korozję. W znacznie gorszym stanie znajdują się wieńce żelbetowe łączące poszczególne słupy i elementy wypełnienia. 3. Konstrukcja hali żelbetowej (tj. słupy, wiązary, pokrycie dachu hali na dźwigarach) istniejącej na sąsiedniej działce jest niezależna od hali przeznaczonej do rozbiórki (oprócz elementów wspólnych, które zostaną zachowane poprzez zachowanie ściany w osi A). Konstrukcja ta jest w staniem złym/dostatecznym. Najbardziej zdegradowane są belki narażone na działanie czynników atmosferycznych. Rozbiórka hali nie spowoduje zagrożenia dla konstrukcji hali sąsiedniej. Elementy wspólne zostaną zachowane.". W świetle powyższego organ nie miał podstaw do wydania odmiennego rozstrzygnięcia aniżeli udzielenia pozwolenia na rozbiórkę. Organy nie są bowiem uprawnione do dokonywania merytorycznej oceny trafności przyjętych w projekcie rozwiązań inżynieryjnych, za które odpowiedzialność ponosi projektant. Dodatkowo należy wskazać, w ślad za organem odwoławczym, że decyzja o pozwoleniu na rozbiórkę jest decyzją związaną, co oznacza, że jeżeli inwestor wypełnił wszystkie przesłanki materialnoprawne wskazane w ustawie, to organ nie może odmówić wydania tej decyzji. Analizując zgromadzony w sprawie materiał dowodowy pod kątem przywołanych wyżej norm, Sąd w całości podziela stanowisko organów obu instancji o spełnieniu przesłanek do udzielenia pozwolenia na rozbiórkę przedmiotowej hali magazynowej. Projekt rozbiórki jest kompletny, został sporządzony i sprawdzony przez osoby posiadające wymagane uprawnienia budowlane i legitymujące się ważnym na dzień opracowania dokumentacji projektowej zaświadczeniem z właściwej izby samorządu zawodowego. Ponadto zawiera oświadczenie projektanta o sporządzeniu projektu zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej. Projekt rozbiórki zawiera m.in. szkic usytuowania obiektów przeznaczonych do rozbiórki, opis zakresu i sposobu prowadzenia robót rozbiórkowych oraz opis sposobu zapewnienia bezpieczeństwa ludzi i mienia. Do wniosku o wydanie decyzji w przedmiocie pozwolenia na rozbiórkę obiektu budowlanego dołączono zgodę właściciela obiektu na jego rozbiórkę. Do projektu rozbiórki dołączono ekspertyzę konstrukcyjną dotyczącą wpływu rozbiórki hali na istniejące obiekty sąsiednie wraz z projektem rozbiórki hali, z której to ekspertyzy, jak i z projektu jednoznacznie wynika, że obiekty przylegające do siebie ścianami, są niezależnie konstrukcyjnie. Ta informacja była w ocenie Sądu wystarczającą do udzielenia pozwolenia na rozbiórkę. Okoliczność natomiast, że w związku z prowadzoną rozbiórką, hala skarżących wymagać będzie wykonania określonych robót budowlanych, nie stanowi przeszkody do udzielenia pozwolenia na rozbiórkę hali należącej do inwestora (vide: powołany wyżej wyrok NSA z dnia 12 czerwca 2025 r., II OSK 1106/24). Z wyżej wymienionych przyczyn Sąd nie stwierdził, by oceniane decyzje naruszały wskazane w skardze przepisy prawa materialnego i procesowego. Zdaniem Sądu organy dokonały wystarczających dla podjęcia rozstrzygnięcia ustaleń, co do stanu faktycznego oraz w sposób prawidłowy oceniły zebrany w sprawie materiał dowodowy, stosując się do zasad regulujących postępowanie administracyjne, określonych w art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 80 kpa. W zaistniałych okolicznościach faktycznych sprawy obowiązujące przepisy prawa dostarczyły natomiast podstaw do wydania decyzji udzielającej pozwolenia na rozbiórkę. Sąd nie stwierdził również, aby w sprawie doszło do naruszenia art. 10 kpa w stopniu kwalifikowanym, tj. mającym wpływ na wynik sprawy. Należy zwrócić uwagę, że organ I instancji zawiadomieniem z 27 stycznia 2025 r. wydanym na podstawie art. 10 § 1 kpa zawiadomił skarżących o zebranym materiale dowodowym, które to zawiadomienie zostało skarżącym doręczone w dniu 5 lutego 2025 r. Zatem zarzut naruszenia art. 10 kpa jest niezasadny. Ponadto dla skuteczności tego zarzutu, dotyczącego zachowania zasady czynnego udziału strony w postępowaniu, koniecznym jest wykazanie, że naruszenie prawa w tym zakresie uniemożliwiło stronie skarżącej przeprowadzenie konkretnych czynności procesowych, a w konsekwencji tego, realizację przysługujących jej praw, jak również, że naruszenie to miało istotny wpływ na wynik sprawy (por. wyrok NSA z dnia 27 listopada 2024 r., II OSK 329/22). W niniejszej sprawie, wobec zgromadzonego materiału dowodowego, organ I instancji nie mógł bowiem - zdaniem Sądu - podjąć odmiennego rozstrzygnięcia - zgodnego z oczekiwaniami skarżących - aniżeli wydanie decyzji w oparciu o art. 30b ust. 1 i 2 Prawa budowlanego udzielającej pozwolenia na rozbiórkę. Skarżący na etapie wniesienia skargi nie podjęli natomiast – poza kwestionowaniem ustaleń organu – próby wykazania uniemożliwienia stronie skarżącej przez organ przeprowadzenia konkretnych czynności procesowych, polemizując wyłącznie z ustaleniami dokonanymi przez organy administracji architektoniczno-budowlanej w kontrolowanym postępowaniu. Również nie sposób podzielić zarzutów naruszenia art. 8 kpa oraz art. 30b ust. 3 pkt 1 ustawy Prawo budowlane poprzez ich "niezastosowanie", albowiem przepisu prawa nie można naruszyć przez jego niezastosowanie – jest to typowy błąd logiczny określany jako contradictio in adiecto. Przepis prawa można naruszyć przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie. Albo organ przepisu nie stosuje, albo błędnie go wykłada. Jeżeli organ nie stosował - "nie ruszył" - danego przepisu, to go nie naruszył. Tym niemniej, organy orzekające w sprawie tych przepisów nie naruszyły w żaden sposób. Sąd również z urzędu nie dostrzegł wad postępowania, które mogłyby mieć istotny wpływ na treść zapadłego w sprawie rozstrzygnięcia. W tym stanie rzeczy Sąd oddalił skargę, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Sąd rozpoznał sprawę w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 2 w zw. z art. 120 tej ustawy. Jednocześnie Sąd wskazuje, że powołane orzeczenia w treści niniejszego uzasadnienia dostępne są na stronie internetowej orzeczeń sądów administracyjnych: http://orzeczenia.nsa.gov.pl).