VII SA/Wa 1766/23

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Asesor WSA Justyna Wtulich-Gruszczyńska (spr.) po rozpoznaniu w dniu 25 września 2023 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze sprzeciwu E. J. od decyzji Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 2 czerwca 2023 r., nr 667/23 w przedmiocie nakazu rozbiórki 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. zasądza od Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego na rzecz E. J. kwotę 580 (pięćset osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

Zaskarżoną decyzją z 2 czerwca 2023 r., nr 667/23 Mazowiecki Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego (zwany dalej: MWINB) po rozpoznaniu odwołania I. S. i N. K. od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla m.st. Warszawy (zwany dalej: PINB) z 18 listopada 2019 r., Nr IOT/415/2019 nakazującej ww. inwestorom rozbiórkę części obiektu budowlanego, tj. dobudowanego ryzalitu od strony północno-wschodniej (elewacja frontowa), budynku mieszkalnego jednorodzinnego w zabudowie szeregowej na działce ew. nr [...] z obrębu [...], przy ul. [...] w W. uchylił zaskarżoną decyzję w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Przedmiotowa decyzja zapadła w następującym stanie faktycznym i prawnym. PINB decyzją z 18 listopada 2019 r., Nr IOT/415/2019 nakazał inwestorom I. S. N. oraz N. K. rozbiórkę części obiektu budowlanego, tj. dobudowanego ryzalitu od strony północno-wschodniej (elewacja frontowa), budynku mieszkalnego jednorodzinnego w zabudowie szeregowej na działce ew. nr [...] z obrębu [...], przy ul. [...] w W.. Od powyższej decyzji odwołanie złożyli ww. inwestorzy. MWINB zaskarżoną do Sądu decyzją uchylił ww. decyzją PINB z 18 listopada 2019 r., w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. MWINB wskazał, że decyzją Prezydenta m.st. Warszawy z 24 czerwca 2019 r., nr 80/2019 zatwierdzono projekt budowlany i udzielono inwestorom pozwolenia na budowę dla inwestycji polegającej na rozbudowie i przebudowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego w zabudowie szeregowej (polegającej na dobudowie ryzalitu na elewacji frontowej) na działce ewid. nr [...] obręb [...], przy ul. [...] w W.. Po rozpatrzeniu odwołania Wojewoda Mazowiecki decyzją z 25 października 2019 r., nr 874/OPON/2019 uchylił w całości ww. decyzję Prezydenta m.st. Warszawy z 24 czerwca 2019 r., i umorzył postępowanie organu I instancji. Natomiast pismem z 19 lipca 2022 r. WSA w Warszawie poinformował organ, iż prawomocnym postanowieniem z 16 marca 2020r., sygn. akt VII SA/Wa 2944/19 odrzucono skargę na ww. decyzję Wojewody Mazowieckiego z 25 października 2019 r. MWINB wskazał, iż o okoliczności wniesienia odwołania od decyzji Prezydenta m.st. Warszawy z 24 czerwca 2019 r., skarżący dowiedzieli się 2 sierpnia 2019 r., na co wskazuje wiadomość mailowa z 6 września 2019 r. wystosowana przez Michała Skrzypczaka (głównego specjalistę Wydziału Architektury i Budownictwa dla dzielnicy Bemowo Urzędu m.st. Warszawy) do PINB. W tym dniu pismo z 23 lipca 2019 r. skierowane do skarżących zostało odebrane przez w/w osoby. Powyższe oznacza, iż dalsze prowadzenie robót (od daty powzięcia przez skarżących informacji o złożeniu odwołania od decyzji z 24 czerwca 2019 r., tj. od dnia 2 sierpnia 2019 r.) opierało się na nieostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę, w czasie trwania procedury odwoławczej. Okoliczność prowadzenia prac budowlanych prowadzących do wykonania spornego ryzalitu po ww. dacie potwierdzona została w trakcie przeprowadzonych w dniach 5 września 2019 r. i 7 października 2019 r. kontrolach. W protokole kontroli z 5 września 2019 r., nr IOT/1134/2019 stwierdzono, że trwają roboty budowlane związane z rozbudową i przebudową budynku mieszkalnego jednorodzinnego w zabudowie szeregowej (polegającej na dobudowie ryzalitu na elewacji frontowej) na podstawie decyzji nieostatecznej z 24 czerwca 2019 r., zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę. Stwierdzono wykonanie konstrukcji rozbudowy w sposób niezgodny z zatwierdzonym projektem budowlanym zwiększając rozbudowę poza zakres projektu (ryzalitu) o ok. 90 cm poza obrys budynku (wejścia). W protokole kontroli z 7 października 2019 r. wskazano na wykonanie konstrukcji zadaszenia nad rozbudową i przebudową wraz z pokryciem, a także trwające prace wykończeniowe. W protokole tym dodano, iż ww. roboty budowlane prowadzone są pomimo wstrzymania ich wykonania zapisem kierownika budowy z 31 lipca 2019 r. w dzienniku budowy nr 51/2019. Mając na uwadze powyższe MWINB podniósł, iż w myśl art. 15 i 16 Kpa postępowanie administracyjne jest dwuinstancyjne, a tylko decyzje, od których nie przysługuje odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy są ostateczne. Wskazał, iż zgodnie z treścią art. 130 Kpa § 1. "Przed upływem terminu do wniesienia odwołania decyzja nie ulega wykonaniu. § 2. Wniesienie odwołania w terminie wstrzymuje wykonanie decyzji. § 3. Przepisów § 1 i 2 nie stosuje się w przypadkach, gdy: 1) decyzji został nadany rygor natychmiastowej wykonalności (art. 108); 2) decyzja podlega natychmiastowemu wykonaniu z mocy ustawy. § 4. Decyzja podlega wykonaniu przed upływem terminu do wniesienia odwołania, jeżeli jest zgodna z żądaniem wszystkich stron lub jeżeli wszystkie strony zrzekły się prawa do wniesienia odwołania". Podniósł, że z cytowanego przepisu w sposób jednoznaczny wynika, że wniesienie odwołania wstrzymuje wykonanie decyzji, nie podlega ona wykonaniu, chyba, że nadany został jej rygor natychmiastowej wykonalności (co nie miało miejsca w niniejszej sprawie). Wyjaśnił, iż prowadzenie robót na podstawie nieostatecznej (a następnie uchylonej) decyzji o pozwoleniu na budowę, czyli decyzji, która nie podlega wykonaniu jest działaniem obarczonym ryzykiem, gdyż istnieje możliwość wyeliminowania pozwolenia na budowę z obrotu prawnego. Niemniej jednak nie jest to sytuacja wymagająca sankcji z art. 48 Prawa budowlanego. Przepis art. 48 ust. 1 Prawa budowlanego przewiduje wydanie w drodze decyzji nakazu rozbiórki obiektu budowlanego lub jego części, będącego w budowie albo wybudowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę. W przepisie tym ustawodawca użył określenia "bez wymaganego pozwolenia na budowę", a nie "bez ostatecznego pozwolenia". Jest to inna sytuacja niż przypadek, w którym inwestor prowadząc roboty budowlane dysponował wydanym już pozwoleniem, lecz było ono jeszcze nieostateczne. Taki przypadek nie jest objęty przepisem art. 48 ust. 1 Prawa budowlanego i w takiej sytuacji, zastosowanie winna znajdować procedura przewidziana przepisem art. 50-51 Prawa budowlanego, która jak już podniesiono została prawidłowo zastosowana przez PINB, czego wyrazem było wydanie postanowienia z 25 września 2019 r., nr IOT/313/2019. Prowadzenie bowiem procesu budowlanego w oparciu o nieostateczną decyzję o pozwoleniu na budowę, obliguje organ nadzoru budowlanego do badania sprawy na podstawie art. 50-51 Prawa budowlanego. MWINB zauważa, iż opisywana wyżej narracja wskazana została również w treści decyzji Wojewody Mazowieckiego z 25 października 2019 r., nr 874/OPON/2019. W uzasadnieniu przedmiotowego rozstrzygnięcia wskazano, iż zasadą wynikającą z Kpa jest, że nieostateczna decyzja o pozwoleniu na budowę, co do której nie upłynął jeszcze termin na wniesienie odwołania jest niewykonalna. Gdy w okresie 14 - dniowego terminu strona lub strony postępowania złożą odwołanie to skutkuje ono wstrzymaniem z mocy prawa wykonania zaskarżonej decyzji zawieszając w istocie swej prawo inwestora do legalnego rozpoczęcia i prowadzenia robót budowlanych do czasu rozpatrzenia w drodze ostatecznego rozstrzygnięcia wniesionego od niej odwołania. Zdaniem Wojewody Mazowieckiego, skoro wniesiono odwołanie od decyzji Prezydenta m.st. Warszawy z 24 czerwca 2019 r., to zgodnie z art. 130 § 2 Kpa wstrzymane zostało jej wykonanie. Stąd też do czasu zakończenia postępowania odwoławczego decyzja organu I instancji nie była ostateczna, a inwestor nie był uprawniony do rozpoczęcia robót budowlanych. Przeciwnie zobowiązany był zaczekać do momentu, aż decyzja stanie się ostateczna, w wyniku weryfikacji przez organ II instancji, co w niniejszej sprawie nie miało miejsca. W świetle powyższego zdaniem organu wojewódzkiego PINB prawidłowo postanowieniem z dnia 25 września 2019 r., Nr IOT/313/2019 wstrzymał prowadzenie robót budowlanych oraz nałożył obowiązek wykonania niezbędnych zabezpieczeń w oparciu o dyspozycje art. 50 Prawa budowlanego. Kontynuując, skoro ostatecznie decyzja o pozwoleniu na budowę wraz z projektem budowlanym została wyeliminowana z obrotu prawnego to koniecznym jest nałożenie obowiązku sporządzenia i przedłożenia projektu budowlanego zamiennego. MWINB wskazał, że w uzasadnieniu skarżonej decyzji PINB dokonał porównania istniejącego stanu faktycznego z decyzją o warunkach zabudowy z [...] września 2018 r., nr [...] r. Niemniej jednak w toku postępowania odwoławczego ustalono, że inwestorzy uzyskali nową decyzję o warunkach zabudowy. Decyzją z 24 października 2022 r., nr 127/2022 ustalono bowiem warunki i szczegółowe zasady zabudowy oraz zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na rozbudowie i przebudowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego (dobudowa ryzalitu na elewacji frontowej) na działkach ewid. nr [...] i [...] obręb [...], położonych przy ul. [...] w W.. W uzasadnieniu przedmiotowej decyzji wskazano, iż z uwagi na fakt, że postępowanie naprawcze nie może być dokończone w oparciu o decyzję z [...] września 2018 r., nr [...] (która została wydana po rozpatrzeniu innego wniosku oraz innej wstępnej koncepcji architektonicznej), inwestor złożył nowy wniosek o wydanie dla inwestycji innej niż pierwotnie planowana - tej którą faktycznie zrealizował oraz w związku z toczącym się postępowaniem przed właściwym inspektorem nadzoru budowlanego. Organ odwoławczy dodał, iż ww. decyzja utrzymana została w mocy decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z 24 stycznia 2023 r., znak: KOC/7058/Ar/22. Zdaniem MWINB prowadząc ponownie postępowanie PINB powinien mieć na uwadze ustalenia nowej decyzji o warunkach zabudowy z 24 października 2022 r., nr 127/2022. Odnosząc się do zrzutów odwołania MWINB wskazał, iż skarżący powołują się na kwestie dotyczące zgodności inwestycji z uprzednio wydanymi warunkami zabudowy zawartymi w decyzji nr WZ-140/2018. Wskazał ponownie, iż wobec zrealizowanego zamierzenia inwestycyjnego wydane zostały nowe warunki zabudowy (decyzja z dnia 24 października 2022 r., nr 127/2022), które powinny zostać wzięte pod uwagę przez organ powiatowy przy ponownym prowadzeniu postępowania. Z uwagi na charakter wydawanego rozstrzygnięcia (decyzja kasacyjna) organ nie wypowiadał się w zakresie ewentualnych skutków dokonanej rozbiórki oraz jej zakresu. Sprzeciw od decyzji MWINB z 2 czerwca 2023 r. wniosła E. J.. We wniesionym sprzeciwie Skarżąca zarzuciła naruszenie przez organ art. 138 § 2 Kpa, poprzez jego błędne zastosowanie polegające na wydaniu decyzji uchylającej decyzję organu I instancji w całości i przekazującej sprawę do ponownego rozpatrzenia temu organowi, podczas gdy rozstrzygnięcie to można stosować tylko w przypadku wykazania, że decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Taka sytuacja nie występuję w niniejszej sprawie. W związku z powyższym Skarżąca wniosła o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu skargi Skarżąca rozwinęła i uzasadniła zarzut skargi. W odpowiedzi na sprzeciw MWINB podtrzymał swoje stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie sprzeciwu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Sprzeciw okazał się zasadny. Zgodnie z treścią art. 64a ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r. poz. 1634), od decyzji, o której mowa w art. 138 § 2 k.p.a., skarga nie przysługuje, jednakże strona niezadowolona z treści takiej decyzji może wnieść od niej sprzeciw do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Postępowanie w przedmiocie sprzeciwu od decyzji kasatoryjnej jest znacznie uproszczone w porównaniu do typowego postępowania sądowoadministracyjnego, którego przedmiotem jest skarga. W postępowaniu tym nie biorą bowiem udziału uczestnicy, a jedynie strona skarżąca i organ, który wydał zaskarżoną decyzję (art. 64b § 3), sąd rozpoznaje sprawę na posiedzeniu niejawnym (art. 64d § 1), skróceniu uległy też terminy procesowe (art. 64c § 1, art. 64c § 4, art. 64d § 1 p.p.s.a.). Zgodnie z art. 64e p.p.s.a., rozpoznając sprzeciw od decyzji, sąd ocenia jedynie istnienie przesłanek do wydania decyzji, o której mowa w art. 138 § 2 k.p.a. Przedmiotem kontroli, w razie wniesienia sprzeciwu, jest zatem wyłącznie zasadność wydania przez organ administracji konkretnego rozstrzygnięcia procesowego (decyzji kasatoryjnej). Przedmiotem kontroli sądu nie może być natomiast w tym postępowaniu, mającym wyłącznie charakter wpadkowy, kwestia właściwego rozumienia lub zastosowania przez organ przepisów prawa materialnego, w ramach których organ uznał, że sprawa wymaga przekazania do ponownego rozpoznania na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. Oznacza to, że organ administracji, orzekający w przyszłości w sprawie (jak i ewentualnie sąd, badający legalność jego decyzji) będzie związany wyrokiem w przedmiocie sprzeciwu tylko w zakresie dotyczącym ustalenia, że w rozpatrywanej sprawie zachodziły przesłanki do jej przekazania do ponownego rozpoznania przez organ I instancji. Orzeczenie w przedmiocie sprzeciwu ma wobec tego wyłącznie charakter "procesowy" i nie kreuje żadnych skutków dotyczących praw i obowiązków stron postępowania, zainteresowanych konkretnym merytorycznym rozstrzygnięciem sprawy. Punktem wyjścia do oceny zaskarżonej decyzji jest art. 138 § 2 k.p.a., zgodnie z treścią którego organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji, gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Przekazując sprawę, organ ten powinien wskazać, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy. Organ odwoławczy może zatem wydać decyzję kasatoryjną i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia jedynie wtedy, gdy postępowanie w I instancji zostało przeprowadzone z naruszeniem norm prawa procesowego, a więc gdy organ I instancji w istocie nie przeprowadził postępowania wyjaśniającego w takim zakresie, że miało to istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia. Zwrot normatywny "konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie" jest zwrotem ocennym. W orzecznictwie przyjmuje się, że stwierdzenie to jest równoznaczne z nieprzeprowadzeniem przez organ I instancji postępowania wyjaśniającego w całości lub znacznej części, co uniemożliwia rozstrzygnięcie sprawy przez organ odwoławczy zgodnie z zasadą dwuinstancyjności postępowania administracyjnego (tak NSA w wyroku z 24 kwietnia 2014 r., sygn. akt II OSK 2846/12, https://orzeczenia.nsa.gov.pl). W sytuacji gdy organ odwoławczy ma możliwość skorzystania z art. 136 k.p.a., to same braki dowodowe nie mogą co do zasady stanowić podstawy do zastosowania art. 138 § 2 k.p.a. (wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z 15 lutego 2018 r., sygn. akt II SA/Rz 1277/17). Dopiero gdy wykazane zostanie, że prowadzenie uzupełniającego postępowania dowodowego w oparciu o art. 136 k.p.a. okaże się niewystarczające, należy uchylić zaskarżoną decyzję oraz przekazać sprawę do ponownego rozpoznania organowi I instancji. Powołany powyżej art. 136 k.p.a. uprawnia bowiem organ odwoławczy do przeprowadzenia na żądanie strony lub z urzędu dodatkowego postępowania w celu uzupełnienia dowodów i materiałów w sprawie albo zlecenia przeprowadzenia tego postępowania organowi, który wydał decyzję. Dodać należy, że zarówno doktryna, jak i orzecznictwo są zgodne, że dwuinstancyjność w postępowaniu administracyjnym polega na wydaniu rozstrzygnięć o charakterze merytorycznym przez organy dwóch różnych instancji. Zasada dwuinstancyjności powoduje, że każdy z organów (najpierw pierwszej, a potem drugiej instancji) przeprowadza postępowanie prowadzone w celu prawidłowego rozpatrzenia sprawy administracyjnej. W postępowaniu administracyjnym nie mamy zatem do czynienia jedynie z kontrolą orzeczenia organu pierwszej instancji, ale z prowadzeniem postępowania tak, aby załatwić sprawę co do jej istoty. Ponadto, już z kolejności przepisów, zawartych w art. 138 Kpa wynika, że zasadą powinno być rozstrzyganie sprawy przez organ odwoławczy co do istoty, czyli albo utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji (jeśli jest ona w ocenie organu odwoławczego prawidłowa) lub uchylenie tej decyzji i załatwienie sprawy merytorycznie. Podkreślić należy, że wydanie decyzji kasatoryjnej i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji jest wyjątkiem od merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej, a zatem niedopuszczalna jest wykładnia rozszerzająca art. 138 § 2 Kpa. Mając na uwadze powyżej wskazane kryteria rozpoznania sprawy wszczętej sprzeciwem od decyzji wydanej na podstawie art. 138 § 2 Kpa, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wniesiony sprzeciw uwzględnił, gdyż za zasadne uznał stanowisko strony wnoszącej, że w niniejszej sprawie nie spełniły się przesłanki uzasadniające podjęcie przez MWINB decyzji na podstawie art. 138 § 2 Kpa. Wniosek Sądu opiera się na stwierdzeniu, że wydanie objętej sprzeciwem decyzji organ odwoławczy uzasadnił, iż wobec zrealizowanego zamierzenia inwestycyjnego wydane zostały nowe warunki zabudowy (decyzja z 24 października 2022 r., nr 127/2022), które powinny zostać wzięte pod uwagę przez organ powiatowy przy ponownym prowadzeniu postępowania. Sąd wskazuje, że powyższe dowodzi, że nie chodzi tu o przeprowadzenie dodatkowych czynności wyjaśniających przez organ I instancji, lecz orzeczenie co do istoty sprawy, do czego organ odwoławczy jest uprawniony na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 Kpa. Przypomnieć należy, że istota decyzji reformacyjnej, o której mowa w ostatnio powołanym przepisie, wyraża się w dokonaniu zmiany w materialnoprawnej sytuacji strony postępowania, co nie uchybia zasadzie dwuinstancyjności postępowania. Do pozytywnych przesłanek wydania decyzji reformacyjnej zalicza się, m.in., brak wątpliwości co do ustalonego przez organ pierwszej instancji stanu faktycznego sprawy administracyjnej i jednocześnie istotne naruszenie przepisów prawa materialnego (A. Skóra (w Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz do art. 127-269. Tom III, red. M. Karpiuk, P. Krzykowski, Olsztyn 2021, art. 138). Decyzja kasacyjna nie może z kolei zostać wydana, jeśli kwestią sporną jest tylko ocena prawna zebranego materiału dowodowego w sprawie. Z tego rodzaju przypadkiem, zdaniem Sądu, MWINB miał do czynienia w niniejszej sprawie. Jak wskazano na wstępie, postępowanie sądowe zainicjowane sprzeciwem ogranicza się wyłącznie do oceny Sądu co do tego, czy organ odwoławczy w sposób uprawniony podstawą swojego rozstrzygnięcia uczynił art. 138 § 2 Kpa i w jego ramach Sąd nie może formułować ocen prawnych co do meritum sprawy. Określony zakres rozpoznania sprawy przez sąd administracyjny na skutek sprzeciwu od decyzji wydanej na podstawie art. 138 § 2 Kpa nie może obejmować oceny tejże decyzji w takim zakresie, w jakim przesądzałoby to o prawach podmiotów, które z uwagi na art. 64b§ 3 p.p.s.a. nie mogą brać udziału w postępowaniu przed sądem administracyjnym. Jest to stanowisko ugruntowane w aktualnym orzecznictwie sądowym, w którym jednolicie przyjmuje się, że Sąd rozpoznając sprzeciw ogranicza się do badania, czy doszło do naruszenia art. 138 § 2 Kpa, a zatem do badania, czy zaszły w sprawie wskazane w tym przepisie okoliczności uzasadniające wydanie decyzji kasatoryjnej, zaś uwzględniając lub oddalając sprzeciw Sąd nie jest uprawniony do badania innych ewentualnych naruszeń prawa, jakie mogły mieć miejsce w sprawie, a zwłaszcza naruszeń prawa materialnego (zob. wyrok NSA z 7 czerwca 2018 r., sygn. akt II OSK 1319/18; OSP 2019, z. 4 poz. 42 z aprobująca glosą P. Daniela). W niniejszej sprawie nie ma konieczności przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w całości albo w znacznej części, a tylko to stanowiłoby uzasadnioną podstawę dla uchylenia decyzji PINB i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że wydanie decyzji kasacyjnej w realiach rozpoznawanej sprawy było nieprawidłowe. Okoliczności niniejszej sprawy wskazują, że na jej gruncie nie zaistniały wskazane przez organ odwoławczy okoliczności uzasadniające przekazanie przez ten organ sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Zaznaczyć należy, że ani MWINB nie wykazał istnienia uprawnionych powodów łączących się z koniecznością przeprowadzenia jakiegokolwiek postępowania wyjaśniającego przez organ I instancji w zakresie mającym istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie, ani Sąd takich okoliczności nie stwierdził. Z powołanych względów, wobec uznania, że objęta sprzeciwem decyzja MWINB z 2 czerwca 2023 r. została wydana z naruszeniem art. 138 § 2 Kpa mającym wpływ na wynik sprawy, na podstawie art. 151a § 1 p.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, jak w sentencji. O zwrocie kosztów postępowania sądowego Sąd orzekł na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 i art. 64b § 1 p.p.s.a., uwzględniając poniesiony przez Skarżącą koszt wpisu sądowego od sprzeciwu w wysokości 100 zł oraz wynagrodzenie pełnomocnika w wysokości 480 zł, ustalone zgodnie z § 15 ust. 1 w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (t.j. Dz. U. z 2023, poz.1935).