VII SA/Wa 1589/23

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Tomasz Janeczko, Sędziowie sędzia WSA Bogusław Cieśla, asesor WSA Anna Pośpiech-Kłak (spr.), Protokolant sekr. sąd. Grażyna Dmitruk, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 grudnia 2023 r. sprawy ze skargi M.K. na decyzję Odwoławczej Komisji Dyscyplinarnej ds. Studentów i Doktorantów Uniwersytetu Warszawskiego z dnia [...] czerwca 2022 r. znak: [...] w przedmiocie orzeczenia dyscyplinarnego I. uchyla zaskarżone orzeczenie; II. zasądza od Odwoławczej Komisji Dyscyplinarnej ds. Studentów i Doktorantów Uniwersytetu Warszawskiego na rzecz M. K. kwotę 697 (sześćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

Odwoławcza Komisja Dyscyplinarna ds. Studentów i Doktorantów Uniwersytetu [...] orzeczeniem z dnia [...] czerwca 2022 r., znak [...], utrzymała w mocy orzeczenie Komisji Dyscyplinarnej ds. Studentów i Doktorantów Uniwersytetu [...] z dnia [...] listopada 2021 r., znak w sprawie [...]. Powyższe rozstrzygniecie zapadło w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy: Komisja Dyscyplinarna ds. Studentów i Doktorantów Uniwersytetu [...] orzeczeniem z dnia [...] listopada 2021 r. uznała obwinionego mgr. M. K. s. Z., doktoranta trzeciego roku Interdyscyplinarnych Studiów Doktoranckich "[...]" na Wydziale "[...]" Uniwersytetu [...] w roku akademickim 2020/2021, za winnego tego, że od września 2019 r. do września 2020 r. dopuścił się przewinienia dyscyplinarnego z art. 322 ust. 1 ustawy z dnia 20 lipca 2018 r. Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce (Dz.U. z 2021 r., poz. 478), zw. dalej "u.p.s.w.n.", w postaci czynu uchybiającego godności doktoranta przez to, że posiadał, proponował oraz przekazywał studentom, doktorantom Uniwersytetu [...] oraz osobom, które miały rozpocząć studia na Uniwersytecie [...], poprzez sprzedaż lub darowiznę środki odurzające w postaci MDMA i amfetaminy. W ocenie Komisji Dyscyplinarnej w toku postępowania potwierdzone zostało popełnienie przez obwinionego wszystkich czynów jednostkowych składających się na pełną treść zarzutu, tj. że: - we wrześniu 2019 r. podczas wyjazdu integracyjnego studentów Kolegium [...] w P. przekazywał studentom Uniwersytetu [...] MDMA i amfetaminę; - w dniu 4 października 2019 r. podczas spotkania integracyjnego studentów Kolegium [...] w [...] przy ul. [...] w W. przekazywał studentom Uniwersytetu [...] MDMA; - w końcu października 2019 r. podczas imprezy organizowanej przez A. J. w W. przekazywał innym uczestnikom tej zabawy, w tym studentom Uniwersytetu [...], środki odurzające w postaci MDMA i amfetaminy; - na początku grudnia 2019 r. przekazał w W. tabletkę MDMA doktorantowi Uniwersytetu [...] mgr M. B.; - w połowie grudnia 2019 r. po oficjalnej Wigilii Kolegium [...] i Instytutu [...] , w klubie "[...]" przekazał tabletkę MDMA studentowi U.J. H; - w dniu 31 grudnia 2019 r. podczas zabawy sylwestrowej organizowanej przez D. i G. F. w W. przekazał kilku osobom tabletki MDMA, w tym w formie darowizny studentce Uniwersytetu [...] i doktorantowi Uniwersytetu [...] M. B. przekazał po jednej pigułce MDMA; - w dniu 11 stycznia 2020 r. podczas imprezy organizowanej przez R. P. w N. przekazywał zebranym tam studentom Uniwersytetu [...] środki odurzające w postaci MDMA, w tym przekazał ten środek F. D. oraz J. D.; - w dniach 28, 29 lutego i 1 marca 2020 r. podczas konferencji naukowej - III Studenckie Spotkania F. w M. organizowanej przez osoby powiązane z czasopismem "[...]", przekazywał uczestnikom tej konferencji, w tym studentom Uniwersytetu [...]: F. D. i J. H., substancję odurzającą w postaci MDMA, - w marcu 2020 r. podczas jednej z domówek w W. przekazał MDMA studentowi Uniwersytetu [...] J. D., - we wrześniu 2020 r. w P. substancję odurzającą w postaci MDMA przekazywał studentom Uniwersytetu [...] i osobom, które miały rozpocząć studia na Uniwersytecie [...], w tym N. Za powyższe przewinienie dyscyplinarne na podstawie art. 308 pkt 5 w zw. z art. 322 ust. 1 u.p.s.w.n. Komisja Dyscyplinarna wymierzyła Obwinionemu karę wydalenia z uczelni. Jako pierwsze chronologicznie zdarzenie Komisja Dyscyplinarna ustaliła fakt dystrybuowania przez Obwinionego środkami odurzającymi, w postaci amfetaminy oraz MDMA, wśród uczestników wyjazdu integracyjnego Kolegium [...] odbywającego się w P. we wrześniu 2019 r. W trakcie tego wyjazdu Obwiniony wychodził do uczestników wyjazdu z inicjatywą udzielenia im tego rodzaju substancji narkotycznych, informując, że takowe środki posiada i może je przekazać, przy czym następowało to zarówno nieodpłatnie, jak i odpłatnie. W trakcie tego wyjazdu Obwiniony cieszył się opinią osoby będącej w posiadaniu środków odurzających, które może podarować lub odsprzedać zainteresowanym. Fakt osobistego skorzystania z oferty Obwinionego na wyżej wskazanym wyjeździe integracyjnym potwierdzili świadkowie W. S. (zeznania świadka - k.1111), J. H. (zeznania świadka - k.1124) oraz J. D. (zeznania świadka - k.310). Na okoliczność udzielania przez Obwinionego środków odurzających uczestnikom tego wyjazdu integracyjnego potwierdzająco zeznawali także m.in. świadkowie M. L. (k.1277), A. G. (k.1290) oraz A. K. (k.415). Po powrocie z wyjazdu w P. Obwiniony kontynuował uczestniczenie w wydarzeniach integracyjnych organizowanych dla nowoprzyjętych studentów Kolegium [...], w tym między innymi był obecny podczas spotkania odbywającego się w [...] w dniu 4 października 2019 r., na którym również oferował studentom środki odurzające. Z zeznań A. G. wynikało, że w tym dniu przed rozpoczęciem spotkania w [...] towarzyszyła Obwinionemu podczas transakcji zakupu przez niego tabletek MDMA od dealera - najpierw była świadkiem pobierania przez niego pieniędzy z bankomatu, a następie, siedząc na tylnej kanapie samochodu, obserwowała nabycie przez Obwinionego tych substancji i przekazanie sprzedawcy z tego tytułu pobranej z bankomatu gotówki. Następnie podczas imprezy A. G. otrzymała od Obwinionego nieodpłatnie tabletkę (zeznania świadka-k.140-141, k.1290-1291). Z oferty Obwinionego skorzystali także studenci J. H. oraz F. D., którym Obwiniony odsprzedał tabletki za niewielką kwotę (zeznania F. D. - k. 1102, zeznania J. H. - k.1125, k.1142-1143, por. także zeznania W. S.- k.173-174, k.177). Również R. P. w swoich zeznaniach opisała sytuację, w której w trakcie powyższej imprezy integracyjnej Obwiniony proponował jej zażycie MDMA (zeznania świadka - k. 1260). W październiku 2019 r. w dniu [...] Obwiniony uczestniczył w imprezie urodzinowej organizowanej przez A. J., na której również obecni byli studenci Uniwersytetu [...]. Także tego wieczoru Obwiniony był w posiadaniu tabletek MDMA oraz amfetaminy, które oferował uczestnikom zabawy. Środki odurzające zostały przez Obwinionego odsprzedane między innymi W. S. (zeznania świadka - k.175, k.1111) i J. D. (zeznania świadka - k. 313 oraz 316), co potwierdzili dodatkowo świadkowie M. L. (zeznania świadka - k.1278) oraz R. P. (zeznania świadka - k.1273). Obwiniony kontynuował swój proceder także w późniejszym okresie i w grudniu 2019 r. miało miejsce kilka przypadków udzielenia przez niego środków odurzających studentom i doktorantowi Uniwersytetu [...] przy okazji odbywających się w tym czasie imprez i spotkań towarzyskich. Na początku grudnia 2019 r. przed wyjściem na imprezę w klubie "[...]" mgr M. K. przekazał tabletkę MDMA doktorantowi Uniwersytetu [...] mgr M. B. (zeznania świadka - k.196-197). Przy okazji tej imprezy narkotyki od Obwinionego otrzymał także W. Ł. (por. zeznania świadka R. P. - k.1260-1261, k.1274). Analogicznych zachowań Obwiniony dopuścił się także w dniu oficjalnej Wigilii Kolegium [...] i Instytutu F.[...] w klubie "[...]" oraz później w klubie "[...]", kiedy to doszło do odsprzedaży tabletek MDMA na rzecz między innymi J. H. oraz M. O. (zeznania J. H. - k.1125,1133, zeznania R. P. - k.1261). Mgr M. K. dystrybuował narkotyki również wśród uczestników imprezy sylwestrowej organizowanej w dniu 31 grudnia 2019 r. przez siostry D. i G. F. Z zeznań świadków wynika, że przy tej okazji Obwiniony otwarcie informował zgromadzonych o tym, iż ma przy sobie tabletki MDMA i proponował częstowanie nimi osób zainteresowanych. W trakcie przyjęcia do wzięcia tabletki zachęcał między innymi D. F., informując ją, że jako gospodyni otrzyma narkotyki za darmo. Początkowo D. F. odrzuciła jego propozycję, ale ostatecznie przyjęła MDMA po tym, jak Obwiniony namawiał ją do tego ponownie, kiedy była już pod wpływem alkoholu (zeznania świadka - k.71-73, zeznania świadka A. O. - k.166, zeznania świadka W. G. - k.29). W dniu 11 stycznia 2020 r. w Nadmie miała miejsce impreza organizowana przez studentkę R. P. Także i w tej zabawie uczestniczył Obwiniony mgr M. K., który posiadał środki odurzające i oferował je innym uczestnikom, odpłatnie bądź nieodpłatnie. Tabletki MDMA w tym dniu otrzymał od Obwinionego między innymi J. H. (zeznania świadka - k.1125-1126), F. D. (zeznania świadka - k.1112), a także W. Ł., R. P. oraz Z. H. (zeznania świadka R. P. - k.1263-1264). Obwiniony mgr M. K. zaopatrywał w narkotyki także uczestników konferencji naukowej - III Studenckie Spotkania F. organizowanej przez osoby związane z czasopismem "[...]" odbywającej się w M. w dniach 28 lutego-1 marca 2020 r. Ze środków odurzających pochodzących od Obwinionego ponownie korzystał student Uniwersytetu [...] F. D., w związku z czym przekazywał Obwinionemu niewielkie kwoty w formie przelewów zatytułowanych dla pozoru "za ubera", "za obiad" (zeznania świadka - k.1101). Na podstawie zeznań świadków oraz dowodów w postaci konwersacji prowadzonych za pośrednictwem komunikatorów w mediach społecznościowych ustalono, że z reguły jedna tabletka MDMA kosztowała u Obwinionego 30 zł, zaś połówka proporcjonalnie - 15 zł. Na wyjeździe związanym z konferencją "[...]" Obwiniony oferował środki odurzające także M. O., R. P. oraz J. H. (zeznania świadka J. H. - k.1127,1133-1134, M. L. - k.1278, R. P. - k.1265-1266). W marcu 2020 r. w Warszawie Obwiniony udzielił tabletki MDMA studentowi Uniwersytetu [...] J. D. podczas jednej z tzw. "domówek", co potwierdził w swoich zeznaniach osobiście J. D. (k.312-313) oraz R. P. (k.1264-1265). We wrześniu 2020 r. Obwiniony mgr M. K. ponownie wziął udział w obozie integracyjnym w P., na którym oferował tabletki MDMA jego uczestnikom - studentom Uniwersytetu [...] oraz osobom, które zostały przyjęte na studia i oczekiwały na immatrykulację. Do osób, które otrzymały MDMA od Obwinionego, należała między innymi N. K. W tym okresie zażywała ona na stałe leki antydepresyjne (SSRI) i powstała wątpliwość czy łączenie tego rodzaju środków z tabletkami ekstazy jest bezpieczne, zwłaszcza, że N. K. znajdowała się wówczas pod silnym wpływem alkoholu. Pomimo świadomości zażywania przez tę osobę środków psychotropowych oraz jej stanu upojenia alkoholowego, Obwiniony udostępnił jej tabletkę MDMA (zeznania świadka N. K. - k.271, 1137, A. K. - k.417-418, D. P. - k.155). Na podstawie zeznań złożonych w toku postępowania wyjaśniającego oraz dyscyplinarnego Komisja Dyscyplinarna zbudowała generalny obraz Obwinionego jako osoby posiadającej w środowisku studenckim opinię kogoś, kto handluje narkotykami, regularnie jest w ich posiadaniu, w związku z czym może odsprzedać je lub podarować na różnego rodzaju imprezach i spotkaniach towarzyskich. O tym, że o Obwinionym powszechnie krążyły takie opinie zeznawały także osoby, które nie uczestniczyły bezpośrednio w prowadzonym przez Obwinionego obrocie środkami odurzającymi i zbudowały swoje przekonanie w oparciu o informacje uzyskiwane od osób trzecich. Komisja Dyscyplinarna pozytywnie oceniła wiarygodność wszystkich świadków przesłuchanych w toku postępowania wyjaśniającego oraz postępowania dyscyplinarnego, poza częścią depozycji świadka S. K. w zakresie, w jakim dotyczyły one rozliczeń pomiędzy Obwinionym, nią a między innymi J. H. i F. D., albowiem nie były one spójne z zeznaniami innych świadków, którzy wypowiadali się w tym przedmiocie. Za wiarygodne Komisja Dyscyplinarna uznała także pozostałe zgromadzone dowody w postaci w szczególności wydruków przelewów stanowiących potwierdzenie przekazywania Obwinionemu pieniędzy za nabycie narkotyków oraz konwersacje toczące się pomiędzy Obwinionym i świadkami za pośrednictwem komunikatorów internetowych. Obwiniony mgr M. K. skorzystał z prawa odmowy składania wyjaśnień i udzielania odpowiedzi na pytania, zaś na ostatnim posiedzeniu Komisji Dyscyplinarnej zdecydował się na złożenie oświadczenia, które polegało na ustosunkowaniu się do wiarygodności przeprowadzonych dowodów. Komisja Dyscyplinarna wskazała, że w jej ocenie czyn popełniony przez Obwinionego uchybia godności doktoranta z uwagi na fakt, iż przymiot ten obejmuje także powinność utrzymywania nieposzlakowanego charakteru i unikania wszystkiego, co mogłoby przynieść ujmę doktorantowi i uczelni, z której się wywodzi. Komisja zwróciła uwagę, że od czasu powstania idei uniwersytetu był on nie tylko miejscem zdobywania wiedzy i rozwoju intelektualnego, ale także upowszechniania określonej moralności, obyczajów i reguł kreujących standardy aksjologiczne, stąd też przyjęto, że ocena postawy doktoranta pod kątem godności obejmuje także szeroko pojętą sferę obyczajową. W ocenie Komisji Dyscyplinarnej wina Obwinionego nie budziła wątpliwości, gdyż całokształt materiału dowodowego zgromadzonego w postępowaniu wyjaśniającym oraz postępowaniu dyscyplinarnym wskazywał jednoznacznie na dopuszczenie się przez niego zachowań, które składają się łącznie na zarzucony mu czyn uwłaczający godności doktoranta. Komisja uznała, że czyn ten został popełniony umyślnie, z zamiarem bezpośrednim, przy czym brała pod uwagę fakt ukończenia przez Obwinionego trzech kierunków studiów (w tym prawa), jego wysoki poziom rozwoju intelektualnego oraz dostateczne doświadczenie życiowe, pozwalające na pełne rozpoznanie znaczenia swojego postępowania. Za wymierzeniem Obwinionemu kary wydalenia z uczelni przemawiała w ocenie Komisji wysoka społeczna szkodliwość jego zachowania, a także fakt, że czyny popełnione zostały w stosunku do osób, wobec których Obwiniony posiadał przewagę jako doktorant i wykładowca, a więc osoba w naturalny sposób darzona przez młodych ludzi zaufaniem, szacunkiem i traktowana jako autorytet. Komisja zwróciła uwagę na fakt, że kulturotwórcza rola nauczycieli akademickich, do których grona należał Obwiniony w okresie popełnienia zarzucanych mu czynów, obejmuje kształtowanie odpowiednich wzorców zachowania i wartości wśród studentów, z którymi buduje relacje. Istotne znaczenie miała także długotrwałość działań Obwinionego (około roku) oraz ich intensywność, jak również jego bezrefleksyjna, bezkrytyczna postawa wobec popełnionego czynu. Zdaniem Komisji jedynie orzeczona kara eliminacyjna i związane z nią odizolowanie od społeczności akademickiej może stanowić bodziec, pod wpływem którego Obwiniony zmieni swój system wartości i sposób życia. Nie bez znaczenia pozostawał także fakt, że czyn zarzucony Obwinionemu dotyczy zachowań związanych z popełnieniem czynu zabronionego. Odwołanie od orzeczenia Komisji Dyscyplinarnej złożył Obwiniony, podnosząc zarzuty naruszenia: - art. 350a k.p.k. poprzez wydanie przez Przewodniczącego Komisji w dniu 28 października 2021 r. zarządzenia o odstąpieniu od wezwania i bezpośredniego przesłuchania świadków W. G., M. O., A. K., M. B., A. J., S. K., A. C., A. O., D. P., M. M., M. B., W. Ł., J. S., N. O., M. G. i J. D., skutkiem czego Komisja dopuściła się rażącego naruszenia prawa Obwinionego do obrony oraz naczelnych zasad postępowania karnego, tj. prawdy materialnej i bezpośredniości, w sytuacji gdy zaistniały na kanwie niniejszej sprawy stan faktyczny nie uprawniał Komisji do zaniechania wezwania ww. świadków w trybie art. 350a k.p.k. z uwagi na fakt, że nie ziściły się przesłanki zastosowania przedmiotowego trybu, ponieważ żaden ze wskazanych świadków nie przebywa za granicą, a okoliczności na które mieli oni zeznawać przedstawiają istotną wartość dowodową dla podjęcia rozstrzygnięcia w sprawie; - art. 391 § 1 k.p.k. poprzez wydanie przez Komisję w dniu 28 października 2021 r. postanowienia w przedmiocie zaniechania wezwania na jej posiedzenie świadka J. D. z uwagi na rzekome wyczerpanie możliwości doprowadzenia do stawiennictwa świadka na posiedzenie Komisji, podczas gdy Komisji znany był jego adres zamieszkania, adresy poczty elektronicznej i numer telefonu świadka, a kłopoty związane z doręczeniem wezwania J. D. na posiedzenie Komisji miały charakter przejściowy i nie uprawniały jej do odczytania protokołów zeznań świadka sporządzonych w toku postępowania wyjaśniającego, w szczególności biorąc pod uwagę istotny charakter wiedzy, jaką J. D. posiadał dla rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie jako bezpośredni świadek jednego z czynów objętych zarzutem; - art. 170 § 1 pkt 2 k.p.k. poprzez oddalenie wniosku obrońcy o dopuszczenie dowodu z zeznań świadków T. W., A. B., P. W., F. F., M. S., O. Z., A. C., D. P., W. G. oraz D. F. i uznanie, że okoliczności, które mają być przedmiotem dowodu nie mają znaczenia dla rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie, podczas gdy wskazani świadkowie byli bezpośrednimi uczestnikami wydarzeń opisanych w zarzutach wywiedzionych wobec obwinionego lub pojawiają się w zeznaniach przesłuchanych w toku przedmiotowego postępowania świadków jako uczestnicy ww. wydarzeń, co dla zagwarantowania prawa Obwinionego do obrony i rzetelnego procesu czyniło koniecznym dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z ich zeznań; - art. 405 § 1 k.p.k. w zw. z art. 175 § 1 k.p.k. poprzez zaniechanie zapytania Obwinionego przez Komisję, czy wnosi o uzupełnienie postępowania dowodowego przed zamknięciem przewodu sądowego, w sytuacji, gdy na posiedzeniu Komisji w dniu 13 sierpnia 2021 r. Obwiniony złożył wniosek o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z jego wyjaśnień z zastrzeżeniem, że z uwagi na złożony charakter sprawy pragnie on złożyć wyjaśnienia po przesłuchaniu świadków, co dla zagwarantowania prawa Obwinionego do obrony i rzetelnego procesu czyniło koniecznym dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z jego wyjaśnień; - art. 7 k.p.k. poprzez dowolną a nie swobodną ocenę dowodów w postaci zeznań świadków R. P., W. G., D. F., A. G., D. P., F. D., W. S., J. H., J. S. oraz N. K., polegającą na obdarzeniu ich zeznań przez Komisję przymiotem wiarygodności, podczas gdy wskazani świadkowie w postępowaniu dyscyplinarnym składali zeznania o odmiennej treści niż w postępowaniu wyjaśniającym, bądź to składali zeznania sprzeczne z zasadami logicznego rozumowania lub składali zeznania w porozumieniu z pozostałymi świadkami, wobec czego nie sposób uznać ich za logiczne, wiarygodne i bezstronne. Z ostrożności procesowej Obwiniony podniósł także zarzut rażącej niewspółmierności orzeczonej kary dyscyplinarnej, niewystarczającego uwzględnienia jego właściwości i warunków osobistych, społecznej szkodliwości czynu oraz zbytniej dolegliwości kary z perspektywy jej celów prewencji ogólnej i szczególnej. W związku ze sformułowanymi zarzutami Obwiniony wniósł o uchylenie orzeczenia Komisji Dyscyplinarnej i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, ewentualnie o zmianę orzeczenia Komisji i wymierzenie Obwinionemu kary nagany. W piśmie z dnia 18 stycznia 2022 r. Obwiniony podniósł także obrazę przepisów prawa materialnego poprzez niewłaściwe rozstrzygnięcie kształtu matrycy wzorca godności uczestnika studiów doktoranckich, czego skutkiem był nieprawidłowy wniosek organu o uchybieniu tejże godności poprzez zarzucany Obwinionemu czyn. W związku z czym Obwiniony wniósł o zmianę orzeczenia Komisji Dyscyplinarnej, względnie o uchylenie orzeczenia i przekazanie go do Komisji do ponownego rozpoznania. W dniu 22 lutego 2022 r. Obwiniony złożył dwa kolejne pisma. W jednym z nich wskazał na fakty i dowody świadczące w jego ocenie o nierzetelności Rzecznika Dyscyplinarnego dr A. Z. w zakresie gromadzenia i oceny materiału dowodowego, a także złożył wniosek o jej wyłączenie, zaś w drugim powołał dowody mające jego zdaniem znaczenie dla oceny wiarygodności przesłuchiwanych w postępowaniu świadków. W pismach tych nie podniesiono jednak żadnych nowych zarzutów. W piśmie z dnia 5 kwietnia 2022 r. Rzecznik Dyscyplinarny ds. Studentów i Doktorantów dr A. Z. ustosunkowała się do odwołań, wnosząc o utrzymanie w mocy zaskarżonego orzeczenia Komisji Dyscyplinarnej, a także złożyła wniosek o przeprowadzenie dowodu z załączonego do pisma wydruku maila skierowanego przez sekretarza Komisji do świadka J. D. na okoliczność przesłania mu wezwania na rozprawę wyznaczoną na 28 października 2021 r. Konieczność przedłożenia takiego dowodu wynikła z zawartego w uzupełnieniu odwołania twierdzenia Obwinionego jakoby doszło do spreparowania wezwania J. D. na wyżej wskazaną rozprawę. W dniu 11 marca 2022 r. do Odwoławczej Komisji Dyscyplinarnej wpłynęło pismo obrońcy Obwinionego adw. M. S. z dnia 9 marca 2022 r., w którym zwrócił się o zmianę terminu rozprawy odwoławczej wyznaczonej na dzień 23 marca 2022 r. z powołaniem się na niemożność stawiennictwa Obwinionego, który do dnia 31 marca 2022 r. przebywał na zwolnieniu lekarskim, na dowód czego załączono zaświadczenie lekarskie. Obrońca wskazał, że na dzień 23 marca 2022 r. został wezwany na wcześniej wyznaczony termin posiedzenia pojednawczego w sprawie, w której reprezentuje mgr. M. K. jako oskarżyciela prywatnego, gdzie jego stawiennictwo jako obrońcy ma charakter obligatoryjny pod rygorem ujemnych skutków procesowych. W uzasadnieniu pisma obrońca Obwinionego wskazał daty w kwietniu i maju 2022 r., w których zadeklarował dyspozycyjność do stawienia się przed Odwoławczą Komisją Dyscyplinarną, przy czym obejmowały one także dzień 10 maja 2022 r. Wyżej wskazany wniosek został uwzględniony i termin rozprawy odwoławczej wyznaczono na dzień 10 maja 2022 r. W dniu 6 maja 2022 r. do akt wpłynęło pismo obrońcy Obwinionego – A. S. z wnioskiem o odroczenie posiedzenia Odwoławczej Komisji Dyscyplinarnej wyznaczonego na dzień 10 maja 2022 r. z uwagi na niemożność jej stawiennictwa. A. S. jako powód swojej nieobecności wskazała egzamin adwokacki, który odbywał się w dniu wyznaczonego posiedzenia, ale którego termin był jej znany dużo wcześniej i w takiej sytuacji jako obrońca powinna poczynić ustalenia ze swoim klientem, co do braku udziału w wyznaczonym terminie posiedzenia. Drugi z obrońców - adw. M. S. - nie stawił się i w żaden sposób nie usprawiedliwił swojego niestawiennictwa, pomimo że o terminie został prawidłowo powiadomiony, a co więcej termin ten został wyznaczony z uwzględnieniem prośby wyrażonej przez obrońcę w piśmie z dnia 9 marca 2022 r. Z kolei Obwiniony pismem z dnia 7 maja 2022 r. wniósł o odroczenie terminu ze względów zdrowotnych i sytuacji rodzinnej, załączając wydruk ze strony ZUS oraz receptę na lek stosowany na dolegliwości skórne. Mając powyższe na uwadze Odwoławcza Komisja Dyscyplinarna stwierdziła brak podstaw do odroczenia posiedzenia, stwierdzając, że postępowanie dyscyplinarne przewiduje wprawdzie gwarancje procesowe dla strony i jej reprezentantów, ale z uwagi na fakt, iż przepisy Kodeksu postępowania karnego mają tu odpowiednie zastosowanie, nie jest możliwe zaakceptowanie sytuacji, w której nienależyte usprawiedliwienie nieobecności lub też zaniechanie tego usprawiedliwienia uniemożliwiałoby rozpoznanie sprawy. Jednocześnie Komisja odroczyła wydanie orzeczenia z uwagi na zawiłość sprawy i wyznaczyła w tym celu termin na 23 maja 2022 r. Następnie w dniu 18 maja 2022 r. odbył się posiedzenie, na którym postanowiono odwołać termin wyznaczony celem wydania orzeczenia na dzień 23 maja 2022 r. i wobec przekroczenia terminu wydania orzeczenia wyznaczyć nowy termin posiedzenia Komisji na dzień 2 czerwca 2022 r. W dniu 2 czerwca 2022 r. na posiedzenie stawili się obrońcy adw. M. S. i A. S., natomiast nieobecność Obwinionego wynikała z braku podjęcia zawiadomienia o rozprawie. Dlatego też posiedzenie odroczono i wyznaczono termin rozprawy na dzień 27 czerwca 2022 r., przy czym obecni na rozprawie obrońcy zostali powiadomieni o terminie rozprawy i nie oponowali przeciwko temu terminowi. Do Obwinionego zostało wysłane zawiadomienie o kolejnym terminie rozprawy zarówno listownie, jak i drogą mailową. Ponadto obecny był W. K. - Rzecznik Praw Doktoranta Krajowej Reprezentacji Doktorantów. W dniu 27 czerwca 2022 na rozprawę stawili się Obwiniony, jego obrońcy adw. M. S. i A. S., Rzecznik Dyscyplinarny dr A. Z., a także w rozprawie tej jako obserwatorzy uczestniczyli: prof. ucz. dr hab. R. S. Dziekan Wydziału [...] i S. C. w charakterze publiczności. Obrońcy Obwinionego mgr. M. K. złożyli liczne wnioski dowodowe, stąd też Odwoławcza Komisja z uwagi na konieczność rozpoznania tych wniosków dowodowych postanowiła posiedzenie przerwać i kontynuować je w dniu 28 czerwca 2022 r. O terminie posiedzenia obecni zostali powiadomieni. Na posiedzenie Odwoławczej Komisji Dyscyplinarnej w dniu 28 czerwca 2022 r. stawił się Obwiniony bez obrońców oraz Rzecznik Dyscyplinarny dr A. Z. Obwiniony wnioskował o odroczenie terminu rozprawy, wskazując na niemożliwość uczestniczenia w niej obrońców. Komisja postanowiła nie uwzględnić wniosku Obwinionego o odroczenie rozprawy, albowiem obrońcy Obwinionego byli prawidłowo poinformowani o wyznaczonym terminie i nie sygnalizowali jakiejkolwiek kolizji terminów. Odwoławcza Komisja Dyscyplinarna postanowiła oddalić wszystkie wnioski dowodowe złożone w dniu 27 czerwca 2022 r. z uwagi na to, że albo zostały złożone na niewłaściwym etapie postępowania (po zakreślonym przez Komisję terminie), jak i z uwagi na no, że okoliczności które miałyby być za ich pomocą udowodnione, nie miały znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy albo wnioski te zmierzały w sposób oczywisty do przedłużenia postępowania. Następnie Przewodnicząca udzieliła kolejno głosu Obwinionemu i Rzecznikowi Dyscyplinarnemu, po czym zamknęła rozprawę i odroczyła termin publikacji orzeczenia do dnia 30 czerwca 2022 r. o godz. 15.15, sala 116 (stary BUW). W dniu 30 czerwca 2022 r. ogłoszono treść orzeczenia oraz przedstawiono ustne jego motywy. Odwoławcza Komisja Dyscyplinarna w pełni zaaprobowała dokonaną przez Komisję Dyscyplinarną ocenę zgromadzonych w sprawie dowodów, przyjmując je w całości jako własne. W odniesieniu do zarzutu naruszenia art. 350a k.p.k. poprzez wydanie zarządzenia o odstąpieniu od wezwania i bezpośredniego przesłuchania części świadków przesłuchanych w toku postępowania wyjaśniającego, Odwoławcza Komisja Dyscyplinarna podzieliła pogląd Komisji Dyscyplinarnej co do tego, że zaistniały podstawy do odstąpienia od bezpośredniego przesłuchania przed Komisją świadków wymienionych w pkt 1 petitum odwołania obrońcy Obwinionego z uwagi na wypełnienie drugiej z wymienionych w przepisie przesłanek, albowiem okoliczności podnoszone przez tych świadków nie były na tyle doniosłe, aby niezbędne było ich wzywanie celem bezpośredniego przesłuchania. W odniesieniu do tych zeznań spełnione zostało także uzupełniające kryterium wskazanej przesłanki zastosowania trybu z art. 350a k.p.k., albowiem okolicznościom wynikającym z tych zeznań Obwiniony w swych wyjaśnieniach nie zaprzeczył, jako że wyjaśnień z własnego wyboru nie złożył. Dobór tych świadków nie nastąpił arbitralnie, lecz w oparciu o wyraźnie zarysowane kryteria, które są czytelne po zapoznaniu się z treścią złożonych przez nich zeznań. Do pierwszej grupy świadków należą osoby, których depozycje koncentrowały się wokół zagadnień niebędących przedmiotem niniejszego postępowania dyscyplinarnego i dotyczyły w zasadzie wyłącznie zaobserwowanych przez nich niepokojących zachowań, jakich Obwiniony dopuszczał się wobec uczestniczek imprez oraz innych spotkań towarzyskich w czasie, kiedy pozostawały one pod wpływem alkoholu lub środków odurzających. Świadkowie nie posiadali praktycznie żadnej (bądź bardzo niewielką) wiedzy o kwestiach związanych ze środkami odurzającymi, które stanowiły podstawę zarzutów postawionych Obwinionemu w tym postępowaniu. Do tej grupy należą świadkowie: M. M., A. O., W. Z., W. G., D. F. Świadek M. M. nie posiadała wiedzy dotyczącej dystrybuowania przez Obwinionego środkami odurzającymi, ponieważ osobiście nie poszukiwała kontaktu z tego rodzaju substancjami, ani nie przebywała w towarzystwie osób kupujących lub otrzymujących takie środki (por. zeznania świadka k. 205, k. 209- 210 Zaczęłam pierwsze plotki o tym, że M. K. rozprowadza substancje odurzające (...) otrzymywać jeszcze na I roku moich studiów (...). To były jakieś historie, które słyszałam z drugiej, trzeciej ręki. (...) Ja na własne oczy nie widziałam, aby ktoś je zażywał, ani kupował. (...) Na P. pojechałam z grupą swoich dobrych przyjaciół i spędzałam praktycznie cały czas z nimi. Mieliśmy jeden pokój i czasem wieczorami siedzieliśmy w swoim gronie i go nie opuszczaliśmy. (...) Miałam z nim kontakt także na różnych spotkaniach towarzyskich, ale ze względu na rzeczy jakie o nim słyszałam (...) nie chciałam z nim spędzać czasu. (...) Nie chciałam z nim przebywać. Dlatego nawet jak się spotykaliśmy na jakiś spotkaniach towarzyskich, to ja siedziałam w swoim gronie, a on w swoim"). Podobnym zakresem wiedzy na temat Obwinionego dysponował A. O., którego zeznania dotyczyły w zasadzie wyłącznie zaobserwowanych przez świadka zachowań o charakterze seksualnym, jakich Obwiniony mgr M. K. dopuszczał się wobec kilku uczestniczek imprezy sylwestrowej w dniu 31 grudnia 2019 r., kiedy osoby te pozostawały pod wpływem alkoholu lub środków odurzających. W odniesieniu do dystrybuowania przez Obwinionego środkami odurzającymi, świadek nie posiadał konkretnej wiedzy, ponieważ nie miał z Obwinionym osobistej styczności, poza wspólną obecnością na wyżej wskazanym przyjęciu sylwestrowym. Nie był świadkiem przekazywania, ani sprzedawania przez Obwinionego środków odurzających, a jedynie słyszał wieści krążące na ten temat wśród uczestników imprezy (por. zeznania świadka k. 162, "widziałem go przy różnych okazjach, ale nie jest to osoba, z którą rozmawiałem. (...) Samego wymieniania się czy raczej kupowania MDMA nie byłem świadkiem, wiem, że krążyły o tym wieści, a potem widziałem osoby, które były już pod wpływem). Również świadek W. Z. koncentrował się w swoich zeznaniach na okolicznościach dotyczących zachowań Obwinionego wobec odurzonych alkoholem bądź narkotykami uczestniczek imprez studenckich, szczegółowo opisując tego rodzaju wydarzenia związane z przyjęciem sylwestrowym u sióstr F. w 2019 r. oraz wyjazdem integracyjnym w P. w 2020 r. i osobą D. K. W odniesieniu do kwestii dotyczących obrotu środkami odurzającymi, nie miał zbyt wiele do powiedzenia, ponieważ nie uczestniczył w tym osobiście. Najszersza wiedza w tym zakresie dotyczyła obozu w P., ale nawet w tym przypadku świadek wskazał jedynie, że kilka osób z grona jego znajomych mogło potencjalnie coś kupować od Obwinionego, ale on nie był w stanie powiedzieć, kto to był i czy to na pewno miało miejsce (por. zeznania świadka k. 159 oraz 161 - "(...) nie widziałem, aby podczas tego sylwestra sprzedawał narkotyki, choć usłyszałem od G., którego nazwisko zapisałem na czacie, że M. K. miał tam również sprzedawać MDMA. (...) Najbardziej blisko tego obrotu byłem w P. w przypadku tej dziewczyny, kiedy rozmawialiśmy o jej lekach na depresję. W P. kilka osób z grona moich znajomych mogło coś kupować od M. K. Ale ja nawet nie jestem w stanie powiedzieć kto to był i czy to na pewno się stało. To jest coś co mi się wydaje". Także zeznania W. G. dotyczyły zasadniczo zachowań seksualnych Obwinionego wobec odurzonych alkoholem bądź narkotykami uczestniczek imprez studenckich. Świadek ze szczegółami opisywała przebieg imprezy sylwestrowej u sióstr G. i D. F. oraz własne doświadczenia z Obwinionym, w tym przede wszystkim zdarzenie dotyczące stosunku, który odbyła z nim w łazience BUW, będąc jak zeznała w stanie głębokiego upojenia alkoholem. Podobnie D. F. zeznawała w analogicznej okoliczności, opisując własne przeżycia związane z postępowaniem Obwinionego wobec niej na imprezie sylwestrowej zorganizowanej przez nią i jej siostrę G. w 2019 r. Świadek nie zaprezentowała prawie żadnych konkretnych okoliczności dotyczących obrotu przez Obwinionego środkami odurzającymi. W ocenie Odwoławczej Komisji Dyscyplinarnej, Komisja Dyscyplinarna w odniesieniu do wyżej opisanych świadków prawidłowo oceniła, że istnieją przesłanki do zastosowania art. 350a k.p.k. z uwagi na niewielką doniosłość przedstawianych przez nich okoliczności odnoszących się do środków odurzających. Z kolei do drugiej grupy świadków - wobec których Komisja Dyscyplinarna zastosowała tryb z art. 350a k.p.k. - należą osoby nieposiadające żadnej konkretnej wiedzy o wydarzeniach dotyczących Obwinionego w kontekście jego styczności ze środkami odurzającymi, wiedzę posiadały tylko z informacji zasłyszanych w środowisku studenckim. W przeciwieństwie do świadków przesłuchiwanych bezpośrednio przez Komisję Dyscyplinarną, nie korzystali oni ze środków odurzających pochodzących od Obwinionego ani nie byli obecni przy bezpłatnym dystrybuowaniu, ani sprzedawaniu takich środków przez Obwinionego innym osobom. Do grupy tej należą świadkowie: J. D., M. G., J. S., A. C., S. K., M. B., A. K., N. O. oraz A. J. Świadek J. D. wprost wskazał, że nie ma żadnej własnej wiedzy o wydarzeniach dotyczących Obwinionego w kontekście jego styczności ze środkami odurzającymi (por. zeznania świadka k. 180 "Szczerze mówiąc wiadomo mi tylko tyle, co się dowiaduje od swoich znajomych i w ostatnim czasie również z mediów. (...) W tej sprawie wiem tyle, że taki proceder na [...] miał miejsce"'). W dodatku świadek widział Obwinionego na własne oczy tylko jeden raz i nie miał z nim żadnego osobistego kontaktu (por. zeznania świadka k. 181 "(...) widziałem go raz w życiu, dosłownie przez minutę (...) jeśli chodzi o jakiś osobisty kontakt, to ja żadnego z nim nie miałem (...)"). Również świadek M. G. zeznał, że wiedzę o prowadzonym przez Obwinionego obrocie narkotykami wśród osób związanych z Uniwersytetem [...] czerpie głównie z doniesień medialnych i pogłosek (por. zeznania świadka k. 183 "Głównie z doniesień medialnych wiem, że jest to jakiś proceder, który się ciągnie już od dłuższego czasu. Ja osobiście M. znać to znam, ale nie jest to osoba mi bliska. Jesteśmy znajomymi na Facebooku, to się właściwie ogranicza do tego"). Podobne zeznania złożył także J. S., który również nie był bezpośrednim świadkiem obrotu środkami odurzającymi z udziałem Obwinionego i swoją wiedzę opierał na informacjach powszechnie dostępnej dla studentów funkcjonujących w środowisku tzw. "około-[...]- owym" (por. zeznania świadka k. 326 "Ja właściwie niestety w niczym, jeżeli chodzi o obrót środków, to niczym konkretnym nie będę mógł pomóc, dlatego że ja po prostu wiem tylko tyle, że M. K. handlował narkotykami. (...) wiedział o tym każdy student, który się obracał mniej więcej w takim towarzystwie okolo-[...] (...) Nic konkretnego, o żadnych momentach, w których coś takiego się działo, nie mogę powiedzieć, bo nie widziałem nic na własne oczy"). Także świadek A. C. swoją wiedzę na temat dystrybuowania przez Obwinionego narkotykami określiła jako "anegdotyczną", wyjaśniając, że wie wszystko "na zasadzie, że ktoś mi coś opowiadał. (...) Docierały do mnie glosy od studentów i studentek [...], że taki proceder na imprezach towarzyskich odbywających się wśród studentów, na których mnie nie było, że takie sytuacje miały miejsce, że pan K. sprzedawał lub udzielał bez opłaty różne środki (...)" (por. zeznania świadka k. 79). Nigdy nie była jednak świadkiem takiej transakcji i sama także nie korzystała z tego rodzaju substancji (por. zeznania świadka k. 79). Również S. K. w swoich zeznaniach w tym zakresie powoływała się jedynie na ogólne przypuszczenia oparte na informacjach od innych osób, podkreślając kilkukrotnie, że sama nie była nigdy naocznym świadkiem sprzedaży ani rozdawania narkotyków przez Obwinionego, a jedynie słyszała o takim procederze (por. zeznania świadka k. 425-425v). Na podobną kwalifikację zasługiwały zeznania M. B., która również nie posiadała konkretnej wiedzy o dystrybuowaniu przez Obwinionego narkotyków, gdyż nie uczestniczyła w tym osobiście, a z Obwinionym miała bardzo niewielki kontakt osobisty (por. zeznania świadka k. 491v "Wiem, że na tej konferencji było mnóstwo narkotyków, nie wiem, kto tam co rozprowadzał (...) Nie widziałam, aby M. K. dokonywał jakichkolwiek transakcji związanych ze sprzedażą lub rozprowadzaniem’’ oraz k. 493v "(...) ja miałam z nim znikomy kontakt, nie przyjaźniłam się". Również wiedza świadka A. K. w tym zakresie była bardzo skąpa, albowiem w swoich zeznaniach podkreślała, że zawsze stara się trzymać daleko od substancji odurzających i nie uczestniczy w tego rodzaju wydarzeniach, jak wspólne spożywanie ich, czy kupowanie. Podobnie Komisja oceniła zeznania N. O., która twierdziła, że osobiście nigdy nie korzystała ze środków odurzających, a ponadto miała niewielką styczność z Obwinionym (por. zeznania świadka s. 2 protokołu przesłuchania z dnia 26.04.2021 r. " (...) nie jesteśmy z tego samego środowiska do końca (...) więc tak naprawdę kilka razy miałam okazję być z nim na jakiejkolwiek studenckiej imprezie’). Z wydarzeń towarzyskich, które mają znaczenie dla stanu faktycznego niniejszej sprawy, N. O. była obecna jedynie na imprezie u W. Ł. w marcu 2020 r. oraz imprezie organizowanej przez R. P. w N. pod W. Na obu imprezach N. O. spożywała duże ilości alkoholu, w związku z czym nie zachowała z nich zbyt wielu wspomnień, zwłaszcza dotyczących Obwinionego w kontekście jego kontaktu ze środkami odurzającymi. Także A. J. nie była świadkiem dystrybuowania narkotyków przez Obwinionego w okolicznościach wskazanych w zarzutach stawianych mu w niniejszym postępowaniu (por. zeznania świadka k. 412 "Na pewno nie widziałam, aby sprzedawał, nie widziałam, aby dawał, ale na pewno brał z innymi osobami"). Jej zeznania dotyczyły głównie relacji towarzyskich pomiędzy znajomymi studentami Uniwersytetu [...], które stanowią tło obyczajowe sprawy i tylko w takim zakresie mogły prezentować dla Komisji Dyscyplinarnej wartość przy rekonstrukcji stanu faktycznego sprawy. Z powyższych względów zeznania świadków należących do drugiej z wyszczególnionych grup nie dotyczyły okoliczności na tyle doniosłych, aby wykluczały zastosowanie trybu przewidzianego w art. 350a k.p.k., dlatego też Odwoławcza Komisja Dyscyplinarna w pełni podzieliła ocenę Komisji Dyscyplinarnej w tym zakresie. Jako ostatnią grupę świadków, wyszczególniono tych którzy wprawdzie byli bardziej zaangażowani w życie towarzyskie grona studentów korzystających ze środków odurzających oferowanych przez Obwinionego, a nawet byli obecni przy udostępnianiu i sprzedawaniu ich przez Obwinionego innym osobom lub sami z nich korzystali, a mimo to często wskazywali, że nie pamiętają jakiś okoliczności, czy też opierają swoja wiedzę na informacjach zasłyszanych od innych osób albo własnych domysłach. Okoliczności opisywane w sposób nieprecyzyjny przez tych świadków były zaznawane przez innych świadków, przesłuchiwanych bezpośrednio przed Komisją Dyscyplinarną, które pozwoliły na poczynienie wiarygodnych ustaleń co do relewantnego stanu faktycznego. Do grupy tej należy między innymi M. O., którego wiedza dotycząca dystrybuowania przez Obwinionego środkami odurzającymi ograniczała się do incydentów, które miały miejsce na konferencji "[...]" w S. oraz wyjeździe integracyjnym [...] w P. Świadek nie pamiętał jednak szczegółów i nie miał pewności co do opisywanych okoliczności (por. zeznania świadka o konferencji "[...]" k. 332 "Trudno mi podać źródło wiedzy. Wydaje mi się to jakby coś oczywistego z tego co inne osoby na ten temat mówiły i chyba on sam wspominał. To było już ponad rok temu więc nie przytoczę konkretnych rozmów na ten temat (...)", por. także odpowiedź na pytanie Rzecznika "A czy był pan świadkiem naocznym przekazywania tego z ręki do ręki?" - "Wydaje mi się. że tak. (...) Wydaje się, że J. H. wziął wtedy jakąś resztę tych środków. Wydaje mi się, że to jest jeden taki moment, który zapamiętałem", por. zeznania świadka k. 335 o imprezie R. P. w N. "Wydaje mi się, że było tam kilka osób, które mogły być pod wpływem takich środków, ale nie widziałem ich źródła"). W wydarzeniach, które przywoływał świadek M. O., uczestniczyli osobiście J. H. oraz N. K., którzy zostali przesłuchani bezpośrednio przez Komisję Dyscyplinarną i złożyli zeznania zawierające stwierdzenia o charakterze definitywnym. Również M. B. w złożonych zeznaniach bardzo często wskazywał, że nie pamięta jakiś okoliczności, opiera swoją wiedzę na informacjach zasłyszanych od innych osób albo własnych domysłach, a nawet nie ma pewności co do charakteru otrzymanych od Obwinionego substancji w postaci tabletek (por. zeznania świadka k. 191 -192 "(...) miał ze sobą jakieś substancje, nie byłem w stanie ich zidentyfikować (...) Ja się poczęstowałem przy tej okazji. (...) Nie jestem w stanie powiedzieć czym konkretnie"). Wprawdzie osoba świadka została wskazana w dwóch zarzutach postawionych Obwinionemu (tj. udzielenie mgr. M. B. tabletki MDMA na początku grudnia 2019 r. oraz na zabawie sylwestrowej w dniu 31 grudnia 2019 r.), jednak na podstawie zeznań innych świadków, którzy byli przesłuchiwani bezpośrednio przez Komisję Dyscyplinarną, ustalono w sposób niebudzący wątpliwości fakt dystrybuowania przez Obwinionego takimi środkami na początku grudnia 2019 r. oraz na imprezie sylwestrowej, na rzecz szerszego grona osób (w tym także mgr. M. B.). Podobny brak precyzji w swoich wypowiedział wykazywał świadek W. Ł., który, pomimo że obracał się w środowisku wspólnym z Obwinionym i miał z nim relatywnie częstą styczność na różnego rodzaju spotkaniach towarzyskich, w swoich zeznaniach często wskazywał, że nie pamięta jakiś okoliczności, opiera swoje przypuszczenia jedynie na informacjach zasłyszanych od innych osób albo własnych domysłach. Okoliczności opisywane w sposób nieprecyzyjny przez tego świadka były jednak przedmiotem bardziej konkretnych, obszernych zeznań innych świadków, przesłuchiwanych bezpośrednio przed Komisją Dyscyplinarną, które stały się podstawą zasadniczych ustaleń faktycznych w sprawie. W ocenie Odwoławczej Komisji Dyscyplinarnej zarzut naruszenia art. 391 § 1 k.p.k. poprzez zaniechanie wezwania na posiedzenie świadka J. D. również okazał się nie zasadny, bowiem w postępowaniu przed Komisją Dyscyplinarną zostały podjęte wystarczające działania zmierzające do zapewnienia stawiennictwa świadka J. D. na posiedzenie, zaś niezastosowanie się przez niego do czterokrotnie ponawianego wezwania stworzyło stan, w którym możliwości Komisji w tym przedmiocie zostały wyczerpane. Świadek był wzywany czterokrotnie na trzy różne terminy z wykorzystaniem jego prywatnego oraz uniwersyteckiego adresu e-mail (email z dnia 25 sierpnia 2021 r. z wezwaniem na termin w dniu 30 sierpnia 2021 r., emaile z dnia 14 września 2021 r. oraz 22 września 2021 r. z wezwaniami na termin w dniu 27 września 2021 r., email z dnia 26 października 2021 r. z wezwaniem na termin w dniu 28 października 2021 r.). Nie zgodzono się z Obwinionym, że Komisja Dyscyplinarna bezrefleksyjnie zaniechała wezwania świadka na posiedzenie, gdyż była nastawiona na natychmiastowe zakończenie postępowania. Nadto w odwołaniu nie podano, jakie dodatkowe czynności i starania powinna zdaniem Obwinionego podjąć Komisja Dyscyplinarna, aby spowodować stawiennictwo J. D. na posiedzenie. Nie wyjaśniono, co Obwiniony miał na myśli formułując zarzut dotyczących kłopotów związanych z doręczeniem świadkowi wezwania na posiedzenie, które miały charakter przejściowy, w sytuacji kiedy z akt postępowania nie wynika, ażeby po stronie świadka występowały jakiekolwiek obiektywne przeszkody uniemożliwiające odebranie wezwania otrzymanego drogą mailową oraz stawiennictwo na posiedzenie. Odwoławcza Komisja Dyscyplinarna przychyliła się do wyjaśnień Komisji Dyscyplinarnej, co do tego, że w postępowaniu dyscyplinarnym przepisy Kodeksu postępowania karnego znajdują odpowiednie zastosowanie i nie są stosowane wprost. Z tych względów nie było możliwe zastosowanie środków przymusu wobec świadka, przewidzianych w przepisach Kodeksu postępowania karnego, tj. kary pieniężnej, kary aresztu, czy też doprowadzenie świadka przez Policję. Dlatego brak woli J. D. wzięcia udziału w postępowaniu w charakterze świadka, wyrażający się brakiem reakcji na otrzymywane wezwania, nie mógł w nieskończoność tamować przebiegu postępowania i uniemożliwiać jego zakończenia. Nadto nie doszło do spreparowania wezwania J. D. na rozprawę na dzień 28 października 2021 r. Odwoławcza Komisja Dyscyplinarna ustaliła, że treść wezwania w formie skanu pisma z podpisem przewodniczącego Komisji Dyscyplinarnej była wklejona w treść emaila jako obraz, a nie załączona do niego jako załącznik w formacie PDF, co było spowodowane faktem, że w takim formacie wezwanie zostało przesłane przez przewodniczącego Komisji do sekretarza i w analogicznej formie sekretarz przesłał je do J. D., o czym świadczy temat wiadomości z adnotacją "FW" (tj. forward). Wydruk rzeczonego emaila umieszczony pierwotnie w aktach sprawy nie zawierał skanu wyżej wskazanego pisma i treści emaila na jednej stronie, ponieważ wklejony w treść wiadomości obraz zeskanowanego wezwania nie wydrukował się sekretarzowi w wyniku problemów technicznych. Poprawny wydruk emaila zawierającego wezwanie świadka na dzień 28 października 2021 r. został załączony do pisma Rzecznika Dyscyplinarnego z dnia 18 stycznia 2022 r. i znajduje się w aktach sprawy, co pozwoliło Odwoławczej Komisji Dyscyplinarnej na pozytywne zweryfikowanie opisanych powyżej okoliczności. W odniesieniu do zarzutu naruszenia art. 170 § 1 pkt 2 k.p.k. poprzez oddalenie wniosków Obwinionego o dopuszczenie dowodu z zeznań świadków T. W., A. B., P. W., F. F., M. S., O. Z., A. C., D. P., W. G. oraz D. F. wyjaśniono, że podstawą ich oddalenia nie był art. 170 § 1 pkt 2 k.p.k. lecz art. 170 § 1 pkt 5 oraz 6 k.p.k., albowiem Komisja Dyscyplinarna stwierdziła, że wniosek został złożony po zakreślonym - przez organ procesowy - terminie, o którym Obwiniony został zawiadomiony w dniu 5 listopada 2021 r., podczas gdy termin upłynął w dniu 4 listopada 2021 r. Co więcej, wnioski o przesłuchanie kolejnej stosunkowo licznej grupy świadków, złożone na końcowym etapie postępowania (tj. na ostatnim posiedzeniu w sprawie), w oczywisty sposób zmierzały do jego przedłużenia, albowiem nie znaleziono innego uzasadnienia, dla którego Obwiniony do ostatniej chwili odkładał złożenie takiego wniosku, podczas gdy personalia świadków, jak i okoliczności na jakie mieli zeznawać, były Obwinionemu znane od samego początku. Za taką oceną przemawiał także fakt, że tezy dowodowe były sformułowane bardzo ogólnikowo. Podkreślono ponadto, że świadkowie A. C., D. P., W. G. oraz D. F. zostali przesłuchani przez Rzecznika Dyscyplinarnego w postępowaniu wyjaśniającym. Również zarzut naruszenia art. 405 § 1 k.p.k. w zw. z art. 175 § 1 k.p.k. poprzez zaniechanie zapytania Obwinionego przed zamknięciem rozprawy, czy wnosi o uzupełnienie postępowania dowodowego, Komisja Dyscyplinarna oceniła jako bezpodstawny. W odwołaniu, w sposób niezgodny z rzeczywistością zrelacjonowano przebieg posiedzeń z dnia 13 sierpnia 2021 r. oraz 5 listopada 2021 r. W dniu 5 listopada 2021 r. do stron postępowania zostało skierowane pytanie o to, czy zamierzają składać wnioski dowodowe. Obwiniony wskazał, że nie zamierza takowych składać, podobnie jak Rzecznik Dyscyplinarny. Nadto Obwiniony wskazał, że nie będzie składał również wyjaśnień ani oświadczeń. Jednak skorzystał z tego prawa. Następnie udzielono głosu stronom, co stanowiło sygnał, że bezpośrednio po tym dojdzie do zamknięcia rozprawy. Również w tym momencie Obwiniony, ani jego obrońca, nie złożyli żadnych dalszych wniosków dowodowych. Nieprawdziwe jest również twierdzenie by w dniu 13 sierpnia 2021 r. na posiedzeniu Obwiniony złożył wniosek o dopuszczenie dowodu z jego wyjaśnień i przeprowadzenie go po przesłuchaniu świadków. Obwiniony powiedział wówczas, że odmawia składania wyjaśnień i być może będzie je składał w przyszłości. Odmówił również udzielania odpowiedzi na pytania. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 7 k.p.a. przez dowolną ocenę dowodów Odwoławcza Komisja Dyscyplinarna wskazała, że jeżeli Obwiniony podejmuje próby wykazania naruszenia zasady swobodnej oceny dowodów, to nie wystarczy, że odwoła się do rozbieżności, przemilczeń, czy też afirmacji korzystnych okoliczności dla Obwinionego, albowiem musi wskazać na konkretne błędy faktyczne lub logiczne w rozumowaniu Komisji, niezgodność oceny z wiedzą oraz doświadczeniem życiowym, a temu wymogowi Obwiniony w swoim odwołaniu nie sprostał. Uznania Odwoławczej Komisji Dyscyplinarnej nie znalazł również zarzut rażącej niewspółmierności orzeczonej kary dyscyplinarnej wobec Obwinionego. Wymierzona kara jest proporcjonalna i adekwatna do popełnionego deliktu, jak również jako jedyna z katalogu możliwych do zastosowania kar spełnia funkcje adekwatne do natury tego czynu. Oddziałuje nie tylko represyjnie i prewencyjnie, ale także chroni społeczność akademicką przed niegodnymi zachowaniami Obwinionego. Wobec milczenia ustawodawcy w zakresie zasad wymiaru kary, w postępowaniu dyscyplinarnym Komisja Dyscyplinarna odwołała się do przepisów Kodeksu postępowania karnego oraz przepisów części ogólnej Kodeksu karnego, dyrektywy wymiaru kary określonej w art. 53 § 1 k.k., do których należą współmierność do stopnia społecznej szkodliwości czynu oraz stopnia winy. W ocenie Odwoławczej Komisji Dyscyplinarnej społeczna szkodliwość popełnionych przez Obwinionego czynów jest znaczna, albowiem swoim postępowaniem, polegającym na dystrybuowaniu środków odurzających wśród studentów i doktorantów, przyczyniał się do promowania zażywania tego rodzaju substancji wśród młodych ludzi. Obwiniony nagminnie dopuszczał się udzielania i sprzedawania środków odurzających w toku spotkań towarzyskich i imprez na etapie, kiedy osoby korzystające z jego oferty często pozostawały już pod silnym wpływem alkoholu w związku z czym miały zaburzony proces decyzyjny i łatwiej ulegały wpływom. W ocenie Odwoławczej Komisji Dyscyplinarnej znaczny jest także stopień winy Obwinionego, na co składa się w częstotliwość popełnionych czynów. Obwiniony uczynił z tego procederu niejako swój styl życia towarzyskiego, budując na tym rozpoznawalność i popularność w gronie studenckim na przestrzeni kolejnych lat akademickich. Znamienne jest, że Obwiniony nie ukrywał się ze swoimi działaniami, opowiadał o rodzajach posiadanych przez siebie substancji, ich działaniu, gramaturze. Motywacja Obwinionego zasługiwała na szczególne potępienie. W ocenie Odwoławczej Komisji Dyscyplinarnej jedynie kara wydalenia z uczelni pozwoli na spełnienie celów zapobiegawczych i wychowawczych, które ma osiągnąć w stosunku do Obwinionego (prewencja indywidualna), a także zrealizuje potrzeby w zakresie kształtowania właściwych postaw wśród studentów i innych członków społeczności akademickiej (prewencja generalna), zwłaszcza mając na uwadze fakt, że Obwiniony jest doktorantem, prowadzącym zajęcia ze studentami, stanowiącym dla nich autorytet i wzór do naśladowania. Uzupełniająco Odwoławcza Komisja Dyscyplinarna zwróciła uwagę na fakt, że w istocie Obwiniony przyznał się do zarzucanych mu czynów, albowiem wprost oświadczył, że potwierdza fakt posiadania i zażywania narkotyków, a w wygłoszonym przez niego w tym dniu oświadczeniu, nie znalazło się stwierdzenie zaprzeczające okoliczności dystrybuowania przez Obwinionego środków odurzających wśród członków społeczności akademickiej Uniwersytetu [...], gdyż ograniczyło się ono jedynie do kazuistycznej polemiki ze szczegółami zeznali świadków. Skargę na orzeczenie Odwoławczej Komisji Dyscyplinarnej wniósł Obwiniony, zaskarżając je w całości. Zaskarżonemu orzeczeniu zarzucono naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: 1) art. 350a k.p.k. w zw. z art. 320 u.p.s.w.n. wobec uznania przez Komisję Odwoławczą poglądu Komisji Dyscyplinarnej ds. Studentów i Doktorantów, że wydane przez Przewodniczącego Komisji Dyscyplinarnej zarządzenie z dnia 28 października 2021 r. o odstąpieniu od wezwania i bezpośredniego przesłuchania świadków: W. G., M. O., A. K., M. B., A. J., S. K., A. C., A. O., D. P., M. M., M. B., W. Ł., J. S., N. O., M. G., J. D. nie stanowi naruszenia art. 350a k.p.k., skutkiem czego Komisja Odwoławcza dopuściła się powielenia rażącego naruszenia prawa Obwinionego do obrony oraz naczelnych zasad postępowania karnego, tj. prawdy materialnej i bezpośredniości, w sytuacji gdy zaistniały na kanwie niniejszej sprawy stan faktyczny nie uprawniał Komisji do zaniechania wezwania ww. świadków w trybie art. 350a k.p.k., z uwagi na fakt, iż nie ziściły się przesłanki zastosowania przedmiotowego trybu, ponieważ żaden ze wskazanych świadków nie przebywa za granicą, a okoliczności na które mieli oni zeznawać przedstawiają istotną wartość dowodową dla podjęcia rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie; 2) art. 391 § 1 k.p.k. w zw. z art. 320 u.p.s.w.n. poprzez podzielenie przez Odwoławczą Komisję Dyscyplinarną poglądu Komisji Dyscyplinarnej w zakresie wydania postanowienia z dnia 28 października 2021 r. w przedmiocie zaniechania wezwania świadka J. D. z uwagi na rzekome wyczerpanie możliwości doprowadzenia do jego stawiennictwa na posiedzenie Komisji Dyscyplinarnej i uznanie takiego postępowania za prawidłowe, podczas gdy Komisji Dyscyplinarnej znany był jego adres zamieszkania, adresy poczty elektronicznej i numer telefonu, a kłopoty związane z doręczeniem wezwania J. D. miały charakter przejściowy i nie uprawniały do odczytania protokołów z jego zeznań złożonych w toku postępowania wyjaśniającego, w szczególności biorąc pod uwagę istotny charakter wiedzy, jaką J. D. posiadał dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy, jako bezpośredni świadek jednego z czynów objętych zarzutem; 3) art. 170 § 1 pkt. 5 i 6 k.p.k. w zw. z art. 320 u.p.s.w.n. wobec uznania przez Odwoławczą Komisję Dyscyplinarną, że oddalenie przez Komisję Dyscyplinarną wniosku obrońcy o dopuszczenie dowodów z zeznań świadków: T. W., A. B., P. W., F. F., M. S., O. Z., A. C., D. P., W. G., D. F. nie stanowi naruszenia przepisów postępowania ze strony Komisji Dyscyplinarnej i podzielenie jej poglądu, że ww. wnioski dowodowe służą jedynie przedłużeniu postępowania, podczas gdy wskazani świadkowie byli bezpośrednimi uczestnikami wydarzeń opisanych w zarzutach wywiedzionych wobec obwinionego lub pojawiają się w zeznaniach przesłuchanych w toku przedmiotowego postępowania świadków jako uczestnicy ww. zdarzeń, co dla zagwarantowania prawa obwinionego do obrony i rzetelnego procesu czyniło koniecznym dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z ich zeznań, natomiast obwinionemu - wbrew twierdzeniu Komisji Odwoławczej - nie został zakreślony termin do złożenia wniosków dowodowych, więc nie mógł on złożyć takowych po terminie; 4) naruszenie art. 405 § 1 k.p.k. w zw. z art. 175 § 1 k.p.k. w zw. z art. 320 u.p.s.w.n. poprzez zaniechanie zapytania obwinionego przez Komisję, czy wnosi o uzupełnienie postępowania dowodowego, a następnie zamknięcie przewodu sądowego w sytuacji gdy Obwiniony złożył wniosek o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z jego wyjaśnień na posiedzeniu Komisji w dniu 13 sierpnia 2021 r. z zastrzeżeniem, iż z uwagi na złożony charakter sprawy, złoży wyjaśnienia po przesłuchaniu świadków, co dla zagwarantowania prawa obwinionego do obrony i rzetelnego procesu czyniło koniecznym dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z wyjaśnień Obwinionego; 5) naruszenie art. 7 k.p.k. w zw. z art. 320 k.p.k. poprzez powielenie przez Odwoławczą Komisję Dyscyplinarną dowolnej, a nie swobodnej, oceny dowodów poczynionej przez Komisję Dyscyplinarną w postaci zeznań świadków: R. P., W. G., D. F., A. G., D. P., F. D., W. S., J. H., J. S. i N. K. polegającej na obdarzeniu ich zeznań przymiotem wiarygodności, podczas gdy wskazani świadkowie w postępowaniu dyscyplinarnym składali zeznania o odmiennej treści niż w postępowaniu wyjaśniającym, nie potrafiąc tych sprzeczności racjonalnie wytłumaczyć, bądź to składali zeznania sprzeczne z zasadami logicznego rozumowania, lub składali zeznania w porozumieniu z pozostałymi świadkami, wobec czego nie sposób uznać ich za logiczne, wiarygodne i bezstronne. Z daleko posuniętej ostrożności procesowej, w przypadku gdyby powyższe zarzuty nie znalazły uznania Sądu, zaskarżonemu orzeczeniu zarzucono rażącą niewspółmierność orzeczonej wobec Obwinionego kary dyscyplinarnej w postaci wydalenia z uczelni, niewystarczająco uwzględniającą jego właściwości i warunki osobiste, społeczną szkodliwość czynu oraz dolegliwość kary z perspektywy jej celów prewencji ogólnej i szczególnej. Mając na uwadze powyższe zarzuty, Skarżący wniósł o uchylenie w całości zaskarżonego orzeczenia oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, w tym zwrotu kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę Odwoławcza Komisja Dyscyplinarna, podtrzymując dotychczasową argumentację, wniosła o jej oddalenie. W piśmie z dnia 19 grudnia 2023 r. Obwiniony zgłosił nowe wnioski dowodowe, które Sąd na rozprawie w dniu 20 grudnia 2023 r. oddalił. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga okazała się zasadna. W pierwszej kolejności wskazać należy, że zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2023 r., poz. 259, ze zm.), powoływanej dalej jako "p.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują w zakresie swojej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej, która w myśl przepisu art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2022 r., poz. 2492), jest dokonywana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sądy administracyjne orzekają w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują kontrolę sądową, i stosują środki określone w tych przepisach, co wynika z art. 3 § 3 p.p.s.a. Taką ustawą szczególną jest ustawa Prawo o szkolnictwie wyższymi i nauce. Przepis art. 318 u.p.s.w.n. stanowi, że od prawomocnego orzeczenia odwoławczej komisji dyscyplinarnej służy skarga do sądu administracyjnego. W świetle przywołanych wyżej przepisów obowiązującego prawa, wydane w postępowaniu dyscyplinarnym w stosunku do doktorantów orzeczenia odwoławczej komisji dyscyplinarnej nie są, podobnie jak orzeczenia komisji dyscyplinarnych, decyzjami administracyjnymi ani nawet aktami administracyjnymi. Nie są one wydawane w trybie przepisów postępowania administracyjnego, ale w trybie przepisów Kodeksu postępowania karnego, do którego odsyła art. 320 u.p.w.s.n. w związku z art. 322 ust. 1 u.p.s.w.n. oraz przepisów wydanych na podstawie art. 321 u.p.s.w.n., tj. rozporządzenia Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego z 28 września 2018 r. w sprawie szczegółowego trybu postępowania wyjaśniającego i dyscyplinarnego w sprawach studentów, a także sposobu wykonywania kar dyscyplinarnych i ich zatarcia. Oznacza to, że odwoławcza komisja dyscyplinarna i komisja dyscyplinarna orzeka na podstawie przepisów ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce, a w sprawach w niej nieuregulowanych w trybie powołanego rozporządzenia Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego z 28 września 2018 r. w sprawie szczegółowego trybu postępowania wyjaśniającego i dyscyplinarnego w sprawach studentów, a także sposobu wykonywania kar dyscyplinarnych i ich zatarcia oraz odpowiednio stosowanych przepisów Kodeksu postępowania karnego. Przedmiotem sprawy sądowoadministracyjnej jest ocena przez sąd prawidłowości prowadzenia przez organy postępowania dyscyplinarnego oraz zgodności z prawem zapadłego w tym postępowaniu orzeczenia. Kontrola ta obejmuje ocenę, czy poczynienie ustaleń faktycznych nastąpiło zgodnie z prawem i zasadami oceny materiału dowodowego, czy prawidłowe było wszczęcie i prowadzenie postępowania dyscyplinarnego oraz wydanie zaskarżonego orzeczenia. Zgodnie z art. 145 § 2 w zw. z § 1 w zw. z art. 150 p.p.s.a. sąd orzeka o uchyleniu orzeczenia odwoławczej komisji dyscyplinarnej tylko w razie zaistnienia istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu, jeżeli mogły one mieć wpływ na wynik sprawy, w przypadku stwierdzenia naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania lub w wypadku naruszenia przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy. Stosownie zaś do art. 135 p.p.s.a. sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia. Dokonana przez sąd zgodnie z powołanymi wyżej kryteriami kontrola wykazała, że zaskarżone orzeczenie zostało wydane z istotnym naruszeniem prawa mającym wpływ na wynik sprawy, co uzasadnia jego uchylenie. W odniesieniu do spraw dyscyplinarnych wobec doktorantów, niezależnie od stadium postępowania, mają zastosowanie przepisy wyżej wymienionych trzech aktów prawnych: ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce, rozporządzenia Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego z 28 września 2018 r. w sprawie szczegółowego trybu postępowania wyjaśniającego i dyscyplinarnego wobec studentów a także sposobu wykonania kar dyscyplinarnych i ich zatarcia oraz Kodeksu postępowania karnego. Należy w tym miejscu przytoczyć stanowisko Trybunału Konstytucyjnego, wyrażone w wyroku z 27 lutego 2001 r. sygn. akt K 22/00. W wyroku tym Trybunał Konstytucyjny stwierdził, że "deontologia postępowania dyscyplinarnego jest inna niż postępowania karnego. Łączy się ona przede wszystkim ze szczególnym charakterem niektórych zawodów oraz zasadami funkcjonowania konkretnych korporacji zawodowych. Ukształtowane w ich ramach reguły deontologiczne ukierunkowane są przede wszystkim na obronę honoru i dobra zawodu. Stąd też odpowiedzialność dyscyplinarna związana może być z czynami, które nie podlegają odpowiedzialności karnej. Odpowiednie stosowanie przepisów Kodeksu postępowania karnego nie oznacza, że postępowanie dyscyplinarne staje się postępowaniem karnym". Sąd podkreśla, że w zakresie podstaw odpowiedzialności dyscyplinarnej doktorantów ustawa Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce zawiera samodzielne regulacje materialnoprawne stanowiące podstawę do wydania orzeczenia dyscyplinarnego i nie odsyła do stosowania, nawet posiłkowego, przepisów prawa karnego. Prawną podstawę odpowiedzialności dyscyplinarnej doktoranta stanowi 322 ust. 1 u.p.s.w.n. przewidujący odpowiedzialność dyscyplinarną za naruszenie przepisów obowiązujących w podmiocie prowadzącym szkołę doktorską oraz czyn uchybiający godności doktoranta. Ustalenie okoliczności, które składają się na rodzaj czynu następuje najpierw na etapie postępowania wyjaśniającego, a następnie przed komisją dyscyplinarną w postępowaniu dyscyplinarnym, które określają dany czyn na potrzeby tego postępowania. W rozpoznawanej sprawie skarżący został uznany winnym tego, że od września 2019 r. do września 2020 r. dopuścił się przewinienia dyscyplinarnego określonego w art. 322 ust. 1 u.p.s.w.n. w postaci czynu uchybiającego godności doktoranta przez to, że posiadał, proponował oraz przekazywał studentom, doktorantom Uniwersytetu [...] oraz osobom, które miały rozpocząć studia na Uniwersytecie [...], przez sprzedaż lub darowiznę środki odurzające w postaci MDMA i amfetaminy. Materialnoprawną podstawę odpowiedzialności dyscyplinarnej doktoranta stanowi wyłącznie art. 322 ust. 1 u.p.s.w.n., zgodnie z którym doktorant podlega odpowiedzialności dyscyplinarnej za naruszenie przepisów obowiązujących w podmiocie prowadzącym szkołę doktorską oraz za czyny uchybiający godności doktoranta. Przewinienie dyscyplinarne, w postaci czynu uchybiającego godności doktoranta nie ma swego odpowiednika w katalogu przepisów prawa karnego, co nie wyłącza, że okoliczności faktyczne dające podstawę do konstrukcji czynu "uchybiającego godności doktoranta", zarazem mogą wchodzić w przedmiotowy zakres znamion innego czynu będącego przestępstwem lub wykroczeniem. W myśl zaś art. 320 u.p.s.w.n. do postepowania wyjaśniającego i postępowania dyscyplinarnego wobec studentów w sprawach nieuregulowanych w ustawie stosuje się odpowiednio przepisy ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. Kodeks postepowania karnego, z wyłączeniem art. 82. Przepis ten ma kluczowe znaczenie z perspektywy braku szczegółowych regulacji odnoszących się do postępowań dyscyplinarnych w treści samej ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym. Regulacje wynikające z art. 307–319 u.p.s.w.n., nawet przy uwzględnieniu przepisów wykonawczych wydanych na podstawie art. 321 u.p.s.w.n., nie wyczerpują całości regulacji niezbędnych do sprawnego przeprowadzenia postępowania dyscyplinarnego. Odpowiednie stosowanie przepisów KPK następuje wyłącznie w sytuacji, gdy w treści ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce nie uregulowano danej kwestii. Należy wskazać, że ustawodawca wskazał na zastosowanie przepisów procedury karnej, gdyż mają one charakter gwarancyjny. Zgodnie z orzecznictwem, odpowiednie stosowanie oznacza respektowanie reguł wyrażonych w przepisach stanowiących zakres odniesienia, tj. normujących dane zagadnienie (por. uchwała SN z 30 września 2003 r., I KZP 23/03, Legalis). Ponadto, SN uznał, iż stosowanie to może nastąpić w trzech formach: 1) zastosowanie wprost konkretnego przepisu, 2) zastosowanie przepisu z odpowiednimi modyfikacjami, 3) odmowa zastosowania przepisu ze względu na określone różnice norm kodeksowych i ustrojowych (por. wyrok SN z 5 listopada 2003 r., SNO 67/03, Legalis). Trybunał Konstytucyjny wskazał zaś, że "procedura karna stosowana ma być w takim zakresie, w jakim określił to ustawodawca w ustawie o szkolnictwie wyższym i odpowiednio – tzn. z uwzględnieniem specyfiki postępowania dyscyplinarnego" (wyrok TK z 27 lutego 2001 r., K 22/00, Legalis). Mając powyższe na względzie Sąd uznał, że podniesione zarzuty naruszenia przepisów postępowania karnego stasowane w niniejszej sprawie odpowiednio, szczególnie w kontekście gwarancyjnym, zasługują na uwzględnienie. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 350a k.p.k. w zw. z art. 320 u.p.s.w.n. wobec zaaprobowania przez Odwoławczą Komisję Dyscyplinarną stanowiska Komisji Dyscyplinarnej, przez wydane przez Przewodniczącego Komisji Dyscyplinarnej dnia 28 października 2021 r. zarządzenia o odstąpieniu od wezwania i bezpośredniego przesłuchania: W. G., M. O., A. K., M. B., A. J., S. K., A. C., A. O., D. P., M. M., M. B., W. Ł., J. S., N. O., M. G., J. D., którzy byli przesłuchani w toku postępowania wyjaśniającego, nie było prawidłowe. Przywołany przepis wskazuje, że to przewodniczący składu w ramach czynności przygotowawczych może zaniechać wezwania na rozprawę świadków, mających stwierdzić okoliczności, którym Obwiniony nie zaprzeczył w swych wyjaśnieniach, zaś okoliczności te nie są tak doniosłe, aby konieczne było bezpośrednie przesłuchanie świadków na rozprawie. Niewątpliwie, przepis ten stanowi wyjątek od jednej z naczelnych zasad procesowych, to jest od zasady bezpośredniości, i już z tego powodu nie powinien być rozszerzająco wykładany i stosowany w praktyce orzeczniczej. Zastosowanie tego unormowania powinno być ograniczone wyłącznie do sytuacji w nim określonych, a więc powinno dotyczyć sytuacji, gdy między treścią zeznań świadka a wyjaśnieniami Obwinionego nie zachodzą sprzeczności, natomiast okoliczności podane przez świadka nie są na tyle doniosłe, aby konieczne było jego przesłuchanie na rozprawie. Pojęcia "doniosłości" w rozumieniu art. 350a k.p.k. nie należy jednak utożsamiać z "istotnością" dowodu. Użyte sformułowanie, stanowiące przesłankę stosowania tego przepisu, iż zeznanie świadka dotyczy okoliczności "nie tak doniosłych", aby konieczne było bezpośrednie przesłuchanie na rozprawie, nie oznacza, że chodzi wyłącznie o zeznanie dotyczące okoliczności "nieistotnych" albo niemających znaczenia dla rozstrzygnięcia kwestii winy. O "istotności" zeznania decyduje bowiem jego stosunek do głównej tezy dowodowej, natomiast o "doniosłości" zeznania decyduje jego rola w procesie dowodzenia w konkretnym układzie dowodowym. Jeżeli świadek podaje w zeznaniu istotną dla rozstrzygnięcia okoliczność, której "oskarżony w wyjaśnieniach swych nie zaprzeczył", ale która jest sprzeczna z ustaleniami stanowiącymi podstawę faktyczną aktu oskarżenia, wówczas będzie to "doniosła okoliczność" wyłączająca stosowanie art. 350a k.p.k. Z drugiej zaś strony do okoliczności "nie tak doniosłych" należeć będą te spośród okoliczności istotnych, co do których, pomimo ich znaczenia dla rozstrzygnięcia o winie lub karze, można przewidywać, że ze względu na swój "bezsporny" charakter nie będą przedmiotem odmiennych wyjaśnień oskarżonego. Z uzasadnienia zaskarżonego orzeczenia wynika, że za wystarczające uznano ujawnienie zeznań złożonych przez ww. świadków w postępowaniu wyjaśniającym poprzez ich odczytanie, bowiem okoliczności podnoszone przez tych świadków nie były na tyle doniosłe, aby niezbędne było ich wzywanie w celu bezpośredniego przesłuchania. W ocenie Sądu, w niniejszej sprawie zeznania ww. świadków miały niewątpliwie istotne znaczenie dla ustalenia winy Obwinionego w zakresie zarzucanego mu czynu, a zarazem zawierały "okoliczności doniosłe" dla wyjaśnienia niniejszej sprawy. W uzasadnieniu zaskarżonego orzeczenia tak Komisja Dyscyplinarna, jak i Odwoławcza Komisja Dyscyplinarna uznały wprawdzie za wystarczające odczytanie na rozprawie zeznań tych świadków, jednakże wyrażony pogląd jest sprzeczny z dyspozycją art. 350a in principio k.p.k. Albowiem żaden ze wskazanych świadków nie przebywa za granicą, obwiniony kwestionuje wiarygodność zeznań złożonych przez ww. świadków w postępowaniu wyjaśniającym, a świadkowie ci zeznali o dystrybuowaniu przez Obwinionego środkami odurzającymi, a więc o czyn zarzucany obwinionemu we wniosku o ukaranie. Odstąpienie od wezwania i bezpośredniego przesłuchania ww. świadków wydaje się nie do zaakceptowania nie tylko z powodu wyłomu, jakiego doznałaby za sprawą jej przyjęcia realizacja zasady bezpośredniości na rozprawie głównej, ale przede wszystkim w zakresie, w jakim odnosiłaby się do świadków, w których przesłuchaniu oskarżony nie uczestniczył na wcześniejszym etapie postępowania wyjaśniającego – z gwarancyjnego punktu widzenia, ze względu na naruszenie konstytucyjnego i konwencyjnego standardu prawa do obrony, przewidującego zapewnienie oskarżonemu możliwości osobistego przesłuchania świadków (art. 42 ust. 2 w zw. z art. 45 ust. 1 Konstytucji, art. 6 ust. 3 lit. d Europejskiej Konwencji Praw Człowieka). Prokonstytucyjna i prokonwencyjna wykładnia art. 350a k.p.k. skłania do tego, aby wykluczyć przedstawioną możliwość w przypadku świadków, w których przesłuchaniu w pierwszym stadium procesowym nie uczestniczył ani oskarżony, ani jego obrońca. W odniesieniu do takich świadków, przebywających w kraju, zastosowanie art. 350a k.p.k. powinno być w praktyce zawężone do sytuacji, w których ich zeznania są niesprzeczne z wyjaśnieniami oskarżonego lub dotyczą okoliczności sprawy, które nie są doniosłe w aspekcie ustaleń dotyczących sprawstwa i winy oskarżonego. Zarządzenie z dnia 28 października 2021 r. jest tym bardziej nieprawidłowe, ponieważ na skutek jego wydania Komisja Dyscyplinarna odstąpiła od przesłuchania świadków, którzy są wprost wymienieni w zrzutach stawianych Obwinionemu. Odnosi się to do świadków J. D. i M. B., którym obwiniony miał bezpośrednio dystrybuować narkotyki – zgodnie z wnioskiem o ukaranie. Tym samym nie sposób dojść do przekonania, że ww. świadkowie nie są w posiadaniu wiedzy tak istotnej, jak i doniosłej z punktu widzenia rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie w sytuacji kiedy tak J. D. i M. B. zostali wymienieni w 4 spośród 9 zarzutów, które zostały postawione obwinionemu. Jednocześnie Odwoławcza Komisja Dyscyplinarna stoi na stanowisku o bezzasadności przesłuchania tych świadków, z uwagi na nieprzydatność ich zeznań w kontekście rozstrzygnięcia. Komisja Odwoławcza przywołuje ich zeznania, złożone w toku postepowania wyjaśniającego, z których jednak wynika, że nie widzieli jak obwiniony dystrybuuje środkami odurzającymi wśród studentów, którzy byli uczestnikami różnych imprez towarzyskich. Pokrywa się to z wyjaśnieniami Obwinionego, który zaprzecza jakoby dystrybuował środki odurzające wśród studentów i absolwentów [...]. Jednak w skutek działań Komisji obu instancji, nie mogą być dowodami przeprowadzonymi na rozprawie, w celu zweryfikowania ich wiarygodności i zniwelowania rozbieżności. Zaakcentowania wymaga, że art. 350a k.p.k. wymaga interpretacji przez pryzmat zasady bezpośredniości oraz prawa oskarżonego do przesłuchania lub spowodowania przesłuchania świadków oskarżenia oraz żądania obecności i przesłuchania świadków obrony na takich samych warunkach jak świadków oskarżenia (art. 6 ust. 3 lit. d Europejskiej Konwencji Praw Człowieka). Nie stanowi on zatem w żadnym wypadku podstawy do arbitralnego decydowania przez przewodniczącego o zaniechaniu wezwania świadków, których zeznania dotyczącą doniosłych okoliczności danej sprawy albo których przesłuchanie jest niezbędne z perspektywy poszanowania prawa do obrony oskarżonego. Trybunał Sprawiedliwości w wyroku z dnia 8 grudnia 2022 r., C-348/21, jednoznacznie stwierdził, że artykuł 8 ust. 1 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/343 z dnia 9 marca 2016 r. w sprawie wzmocnienia niektórych aspektów domniemania niewinności i prawa do obecności na rozprawie w postępowaniu karnym, rozpatrywany w związku z art. 47 akapit drugi i art. 48 ust. 2 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej - stoi na przeszkodzie w stosowaniu przepisu krajowego umożliwiającego sądowi krajowemu, gdy nie jest możliwe przesłuchanie świadka oskarżenia w postępowaniu karnym przed sądem, oparcie orzeczenia w przedmiocie winy lub niewinności oskarżonego na zeznaniach wspomnianego świadka uzyskanych w toku przesłuchania przeprowadzonego w postępowaniu przygotowawczym przed sądem, lecz bez udziału oskarżonego lub jego obrońcy, chyba że istnieje poważna przyczyna uzasadniająca niestawiennictwo świadka w postępowaniu karnym przed sądem, że zeznania tego świadka nie stanowią jedynej lub rozstrzygającej podstawy skazania oskarżonego i że istnieją elementy równoważące wystarczające do zrównoważenia trudności, jakie oskarżony i jego obrońca napotykają ze względu na uwzględnienie wspomnianych zeznań. Zdaniem Sądu, zarzut naruszenia art. 391 § 1 k.p.k. w zw. z art. 320 u.p.s.w.n. poprzez podzielenie przez Odwoławczą Komisję Dyscyplinarną wydania przez Komisję Dyscyplinarną postanowienia z dnia 28 października 2021 r. w przedmiocie odstąpienia od wezwania na jej posiedzenie świadka J. D., należy również uznać za zasadny. Odwoławcza Komisja Dyscyplinarna wskazała, że Komisja Dyscyplinarna podjęła wszelkie starania zmierzające do zapewnienia stawiennictwa świadka J. D. na posiedzenie, zaś niezastosowanie się przez niego do czterokrotnie ponawianego wezwania stworzyło stan, w którym możliwości Komisji w tym przedmiocie zostały wyczerpane. Nadmieniono, że świadek był wzywany czterokrotnie na trzy różne terminy z wykorzystaniem jego prywatnego oraz uniwersyteckiego adresu e-mail (email z dnia 25 sierpnia 2021 r. z wezwaniem na termin w dniu 30 sierpnia 2021 r., emaile z dnia 14 września 2021 r. oraz 22 września 2021 r. z wezwaniami na termin w dniu 27 września 2021 r" email z dnia 26 października 2021 r. z wezwaniem na termin w dniu 28 października 2021 r.). Tymczasem Komisji znany był również jego adres zamieszkania i numer telefonu, stąd stawiennictwo świadka celem bezpośredniego przesłuchania było w pełni realne. Dlatego też w okolicznościach niniejszej sprawy dla stwierdzenia przesłanki braku możliwości doręczenia świadkowi wezwania na rozprawę nie było wystarczające ustalenie, że nie odbiera on kierowanych do niego wezwań w formie mailowej. Powinnością Komisji było podjęcie próby wezwania świadka przesyłką poleconą na wskazany adres zamieszkania, czy też rozmowy telefonicznej i sporządzenia na tę okoliczność notatki służbowej. Czynności te powinny być podejmowane i ewentualnie powtarzane do momentu zamknięcia przewodu sądowego (por. wyrok SN z 23 listopada 2000 r., IV KKN 645/99, Legalis; post. SN z 20 grudnia 2016 r., II KK 380/16, Legalis; wyr. SA w Katowicach z 14 grudnia 2000 r., II AKa 296/00, Prok. i Pr. – wkł. 2001, Nr 12, poz. 24; post. SN z 8 stycznia 2003 r., III KK 261/02, Legalis). Wtedy dopiero, gdy wskazane wcześniej czynności nie przyniosą rezultatu, a żaden przepis nie nakazuje sądowi podjęcia jeszcze jakiejś szczególnej inicjatywy w celu odszukania świadka, wówczas odczytywane są zeznania (lub wyjaśnienia) poprzednio przez niego złożone (zob. post. SN z 26 lipca 2006 r., III KK 168/06, OSNwSK 2006, Nr 1, poz. 1489; wyr. SA w Lublinie z 5 października 2016 r., II AKa 215/16, Legalis). W wyjątkowej jednak sytuacji, gdy zeznania poszukiwanego świadka mają szczególną wagę, zasadne być może odroczenie rozprawy i zobowiązanie Rzecznika Dyscyplinarnego w zakreślonym terminie do ustalenia miejsca pobytu świadka w trybie art. 396a k.p.k. i dopiero wtedy, gdy i to nie dało rezultatu, odczytanie zeznań (wyjaśnień) poprzednio złożonych. Niezależnie od powyższego należy stwierdzić, że art. 391 § 1 k.p.k. jest filarem zasady prawa do obrony wyrażonej w art. 6 k.p.k. i art. 42 ust. 2 Konstytucji RP. Zapewnienie realizacji tego prawa jest warunkiem sine qua non rzetelnego procesu sądowego wyrażonego w art. 6 ust. 3 lit. d Europejskiej Konwencji Praw Człowieka, który chroni zasadę, zgodnie z którą przed wymierzeniem kary wszystkie dowody przeciwko Obwinionemu muszą zasadniczo zostać przedstawione w jego obecności na jawnej rozprawie z uwzględnieniem zasady kontradyktoryjności. Wyjątki od tej zasady są możliwe, lecz nie mogą naruszać prawa do obrony, które – co do zasady – wymaga, by oskarżony miał odpowiednią i właściwą możliwość zakwestionowania zeznań i przesłuchania świadka zeznającego przeciwko niemu, czy to w chwili składania przez świadka zeznań, czy też na późniejszym etapie postępowania (wyrok ETPC z 17 kwietnia 2012 r., 43609/07, FĄFROWICZ v. POLSKA, LEX nr 1147991). W świetle powyższego, przeprowadzając postępowanie dowodowe przez odczytanie zeznań J. D. w kontekście tego, że obwinionemu postawiono zarzut dwukrotnego udzielania środka odurzającego J. D., należy uznać za niedopuszczalne. Bez wątpienia treść jego zeznań ma niewątpliwie kluczowe znaczenie dla ustalenia odpowiedzialności dyscyplinarnej Obwinionego za zarzucany mu delikt. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 170 § 1 pkt 5 i 6 k.p.k. w zw. z art. 320 u.p.s.w.n. należy wskazać, że przepisy te stanowiły podstawę oddalenia wniosku obwinionego o dopuszczenie dowodu z zeznań świadków T. W., A. B., P. W., F. F., M. S., O. Z., A. C., D. P., W. G. oraz D. F. Komisja Dyscyplinarna stwierdziła, że wniosek został złożony po terminie zakreślonym przez organ procesowy, o którym strona składająca wniosek została zawiadomiona w czasie rozprawy w dniu 5 listopada 2021 r., podczas gdy termin upłynął w dniu 4 listopada 2021 r. Przepis art. 170 § 1 pkt 6 k.p.k. pozwala na oddalenie wniosku dowodowego, jeżeli został on złożony po zakreślonym przez organ procesowy terminie, o którym strona składająca wniosek została zawiadomiona. W świetle powyższego nie sposób uznać, by obwiniony prawidłowo został powiadomiony o zakreślonym terminie, który Komisja wyznaczyła na dzień 4 listopada 2021 r., w sytuacji kiedy obwiniony został o nim poinformowany w dniu 5 listopada 2021 r. na rozprawie. Co więcej, Sąd zwraca uwagę, że samo złożenie wniosków dowodowych w końcowej fazie postępowania dowodowego nie oznacza automatycznie działania w celu przewlekania procesu, niemniej może być uznane za istotną przesłankę nakazującą organowi zbadanie, czy istotnie wniosek taki nie powinien być oddalony (zob. post. SN: z 3 kwietnia 2012 r., V KK 30/12, Legalis; z 8 czerwca 2011 r., V KK 12/11, Legalis; z 5 maja 2015 r., IV KK 304/14, KZS 2015, Nr 6, poz. 31; z 18 lutego 2015 r., II KK 8/15, Legalis; z 11 maja 2017 r., II KK 122/17, Legalis; z 20 grudnia 2016 r., II KK 377/16, Legalis). Nie sposób również zgodzić się, że stosowny wniosek dowodowy winien zostać zgłoszony niezwłocznie po zaistnieniu faktu, który skutkuje koniecznością przeprowadzenia określonego – zgłoszonego we wniosku – dowodu. Wszak decyzja o czasie zgłaszania wniosków może być przecież podyktowana dopuszczalną taktyką obrony, a nie mieć na celu obstrukcję procesową. Trafne stanowisko zajął SN w jednym z ostatnich judykatów, podkreślając, że o tym, czy wniosek dowodowy zostanie dopuszczony, czy oddalony, decydować winno nie tyle stadium procesu w jakim on został zgłoszony, co jego treść, a więc waga dla ustalenia fundamentalnych okoliczności sprawy (wyr. SN z 16.5.2023 r., II KK 615/22, Legalis). I to niezależnie od tego - zdaniem Sądu - czy świadkowie Ci byli przesłuchani w postępowaniu wyjaśniającym tak jak A. C., D. P., W. G. oraz D. F. Zaznaczyć przy tym należy, że wykorzystanie wskazanych możliwości, których celem jest ograniczenie możliwości stron w zakresie przewlekania postępowania, nie może przesłonić celów postępowania, w tym dążenia do dokonania prawdziwych ustaleń faktycznych, które mają stanowić podstawę rozstrzygnięcia. W art. 2 § 2 k.p.k. zawarta jest obowiązująca w procesie karnym zasada prawdy materialnej, która dość powszechnie uznawana jest za nadrzędną zasadę procesową. Zasada ta znalazła odzwierciedlenie w art. 170 § 1a k.p.k., który to przepis nie został dostrzeżony przez Odwoławczą Komisję Dyscyplinarną. Aprobując oddalenie wniosków dowodowych, którym Obwiniony podważyć chciał ustalenia faktyczne co do zarzucanego mu czynu. Tym samym, Odwoławcza Komisja Dyscyplinarna nie uwzględniła art. 170 § 1a k.p.k., który wyłącza możliwość oddalenia wniosku dowodowego na podstawie art. 170 § 1 pkt 5 i 6 k.p.k. w określonej w tym przepisie sytuacji. Co więcej, z art. 170 § 2 k.p.k. wynika również zakaz oddalania wniosków dowodowych na tej podstawie, że dotychczasowe dowody wykazały przeciwieństwo tego, co wnioskodawca zamierza udowodnić. Komisje Dyscyplinarne mają obowiązek dochodzenia do prawdy, co oznacza obowiązek takiego prowadzenia postępowania, aby w oparciu o reguły dowodowe dokonać ustaleń maksymalnie zgodnych z rzeczywistością. Wobec wiodącego charakteru zasady prawdy materialnej w postępowaniu dyscyplinarnym zastosowanie przepisów, które w imię zwiększenia sprawności postępowania mogłyby w nią godzić winny być wnikliwie rozważone i wyczerpująco uzasadnione, czego w niniejszej sprawie zabrakło. Należy przy tym pamiętać, że w postępowaniu wyjaśniającym i dyscyplinarnym Obwiniony nie ma obowiązku dowodzenia swej niewinności ani obowiązku dostarczania dowodów na swoją niekorzyść (art. 74 § 1 k.p.k. w zw. z art. 320 w zw. z art. 322 ust. 1 u.p.s.w.n.). Ze stosowanych odpowiednio art. 5 § 1 i 2 k.p.k. w zw. z art. 320 w zw. z art. 322 ust. 1 u.p.s.w.n. wynika z kolei domniemanie niewinności i zasada rozstrzygania niedających się usunąć wątpliwości na korzyść obwinionego. W świetle powyższego, z całą stanowczością należy stwierdzić, że zarówno w postępowaniu przed Komisją Dyscyplinarną, jak i przed Odwoławczą Komisją Dyscyplinarną poprzez zaniechanie wezwania ww. świadków doszło do rażącego naruszenia przysługującego Obwinionemu prawa do obrony oraz rażącego naruszenia podstawowych standardów rzetelnego procesu, zasady bezpośredniości w postępowaniu dowodowym i zasady dążenia do ustalenia prawdy materialnej. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 405 § 1 k.p.k. w zw. z art. 175 § 1 k.p.k. w zw. z art. 320 u.p.s.w.n. co do zaniechania zapytania Obwinionego przed zamknięciem rozprawy (przed Komisją Dyscyplinarną), czy wnosi o uzupełnienie postępowania dowodowego, zaznaczenia wymaga, że przewodniczący składu Komisji Dyscyplinarnej w chwili, gdy uzna, że przeprowadzone zostały wszystkie dowody dopuszczone w sprawie (przeprowadzone bezpośrednio, odczytane, uznane za ujawnione), zarówno te, które wnioskowały strony, jak również te, których konieczność dopuszczenia dostrzeżono z urzędu, ma powinność zwrócenia się do obecnych na rozprawie stron z pytaniem, czy wnoszą o uzupełnienie postępowania dowodowego. Wniosek stron w kwestii uzupełnienia postępowania dowodowego złożony w tej fazie postępowania jest wnioskiem dowodowym, który podlega ocenie co do jego zasadności i dopuszczalności, tak jak każdy inny wniosek dowodowy (zgodnie z art. 170, art. 201, art. 368 k.p.k.). W świetle powyższego za przedwczesne należy uznać rozważanie zarzutów skargi dotyczących niewspółmierności orzeczonej kary w sytuacji, gdy procedowano w sprawie z naruszeniem przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, w tym wymiar kary. W ocenie Sądu wykonanie prawomocnie orzeczonej kary czyli wydalenie z uczelni nie czyni bezprzedmiotowym postępowania sądowego, w którym ocenie Sądu poddane jest ostateczne orzeczenie Odwoławczej Komisji Dyscyplinarnej orzekające karę wydalenia doktoranta z uczelni, a ścislej utrzymujące w mocy orzeczenie Komisji Dyscyplinarnej orzekające taką karę. Przytoczone zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania w sprawie są wiążące dla Odwoławczej Komisji Dyscyplinarnej, która powinna uzupełnić postępowanie dowodowe oraz dokonać wnikliwej oceny materiału dowodowego wystrzegając się uchybień, które legły u podstaw uwzględnienia skargi. Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.