VII SA/Wa 1314/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA – Bogusław Cieśla po rozpoznaniu w dniu 27 sierpnia 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi P. R. na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] kwietnia 2014 r. znak: [...] w przedmiocie stwierdzenia braku podstaw do wstrzymania postepowania egzekucyjnego postanawia: odmówić wstrzymania wykonania postanowienia Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] kwietnia 2014 r. znak: [...].

Skarżący P. R. wraz ze skargą na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] kwietnia 2014 r. znak: [...], wniósł o wstrzymanie wykonania ww. postanowienia. Postanowieniem tym, organ utrzymał w mocy postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] marca 2014 r. Nr [...] mocą którego organ I instancji stwierdził brak podstaw do wstrzymania postępowania egzekucyjnego prowadzonego przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] w sprawie wyegzekwowania obowiązku rozbiórki nadbudowy pięciu kondygnacji nadziemnych istniejącego budynku parterowego wybudowanych bez uzyskania pozwolenia na budowę. W uzasadnieniu wniosku o wstrzymanie wykonania wskazanego postanowienia skarżący wskazał, że w sprawie zachodzi przesłanka pojawienia się niebezpieczeństwa wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody. Okoliczności sprawy zdaniem skarżącego wskazują, że postępowanie nie jest wolne od błędów, które rzutowały na zaskarżone rozstrzygnięcia organów obu instancji. Wnioskodawca wskazał, że w sytuacji gdy zaskarżony akt zostanie wykonany, a następnie na skutek uwzględnienia skargi zostanie wzruszony, spowoduje to znaczną szkodę w majątku skarżącego, która nie będzie możliwa do wynagrodzenia i naprawienia w okresie późniejszym. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje. Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Z powyższego wynika, iż wprowadzona w § 3 cyt. przepisu ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym stanowi wyjątek od zasady przewidzianej w cyt. § 1 tego artykułu. Zastosowanie instytucji wstrzymania wykonania może mieć bowiem miejsce tylko w sytuacjach ściśle określonych w tym przepisie. Wskazać przy tym trzeba, iż w myśl art. 61 § 3 p.p.s.a. sąd orzeka o wstrzymaniu wykonania na wniosek skarżącego, a wobec tego to skarżący zobowiązany jest - poprzez odniesienie się do konkretnych zdarzeń - wykazać, że wykonanie aktu lub czynności przed rozpoznaniem skargi może spowodować dla niego skutki, o których mowa powyżej. Zatem uprawdopodobnienie okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji spoczywa na stronie skarżącej. Za niewystarczające w tym zakresie należy uznać jedynie powtórzenie treści omawianego przepisu i przesłanek z niego wynikających. W postanowieniu z 18 maja 2004 r. sygn. akt FZ 65/04 Naczelny Sąd Administracyjny wyraźnie stwierdził, że brak uzasadnienia wniosku uniemożliwia jego merytoryczną ocenę. Sąd rozpatrując wniosek o wstrzymanie zaskarżonej decyzji bada, czy w sprawie pojawiły się okoliczności, które stanowiłyby przesłanki opisane w art. 61 § 3 ww. ustawy, tj. czy zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Tylko możliwość pojawienia się tych przesłanek może skutkować zastosowaniem zawnioskowanej instytucji. Rozpoznając wniosek o wstrzymanie złożony w niniejszej sprawie należy wskazać, że nie został on należycie uzasadniony. Skarżący wskazał jedynie, że w sytuacji, gdy zaskarżony akt zostanie wykonany, a następnie na skutek uwzględnienia skargi zostanie wzruszony, spowoduje to znaczną szkodę w majątku skarżącego, która nie będzie możliwa do wynagrodzenia i naprawienia w okresie późniejszym. Wskazana argumentacja jest bardzo lakoniczna – wnioskodawca nie wskazał, ani wysokości szkody jakiej dopatruje się w braku wstrzymania, ani na czym ona ma polegać. Wystąpienie szkody i samą szkodę należy szczegółowo uzasadnić oraz wykazać pojawienie się jej w stosunku do składającego dany wniosek. Takich argumentów skarżący w kontekście powołanych okoliczności nie podał. W tej sytuacji Sąd bez należytego uzasadnienia wniosku, wskazującego na powstanie szkody w stosunku do osób skarżących, nie może się wypowiedzieć, co do faktycznej możliwości pojawienia się tej przesłanki. Powstanie takiego skutku, jak wyżej zaznaczono, należałoby szczegółowo uzasadnić oraz wykazać wystąpienie go w stosunku do składającego dany wniosek. Takich argumentów skarżący w kontekście powołanych okoliczności nie podał. W postanowieniu z 6 lutego 2009 r. (sygn. akt II FZ 39/09, Lex nr 489786), Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, iż "nie można w sytuacji, gdy strona nie wskazuje we wniosku jakichkolwiek okoliczności uzasadniających wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji z uwagi na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków przenosić całego ciężaru poszukiwania tych okoliczności na sąd (...)". W konsekwencji w przywołanym postanowieniu NSA przyjął, że postanowienie sądu pierwszej instancji odmawiające na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji z powodu braku jakiegokolwiek uzasadnienia wniosku strony w tym zakresie, należy uznać za zgodne prawem. Tym samym analizując, czy w sprawie występują ustawowe przesłanki uzasadniające zastosowanie instytucji wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Sąd stwierdza, że nie dopatrzył się ich zaistnienia. Należy również na koniec zauważyć, że zaskarżone postanowienie, jak i postanowienie organu I instancji mają charakter formalny – stwierdzają brak podstaw do wstrzymania postępowania egzekucyjnego. Z tego względu nawet uwzględnienie złożonego w niniejszej sprawie wniosku nie doprowadziłoby do wstrzymania postepowania egzekucyjnego. W związku z powyższym na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji postanowienia.