VII SA/Wa 1286/23

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Jolanta Augustyniak - Pęczkowska, Sędziowie: sędzia WSA Małgorzata Jarecka, asesor WSA Michał Podsiadło (spr.), Protokolant: specjalista Monika Gąsińska - Goc, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 sierpnia 2023 r. sprawy ze skargi D. K. na decyzję Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 13 kwietnia 2023 r. nr 425/23 w przedmiocie nakazu rozbiórki oddala skargę

1. Zaskarżoną decyzją z 13 kwietnia 2023 r. nr 425/23, Mazowiecki Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla m.st. Warszawy z 20 lipca 2022 r. nr IIIOT/230/2022 w przedmiocie nakazu rozbiórki. 2. Rozstrzygnięcie to wydano w następujących okolicznościach. 2.1. W dniu 6 maja 2021 r. do Powiatowego Inspektoratu Nadzoru Budowlanego dla m.st. Warszawy (dalej: PINB, organ I instancji) wpłynął wniosek o podjęcie czynności kontrolnych w sprawie robót budowlanych związanych z budową pawilonu handlowego o numerze porządkowym [...] znajdującego się w zespole targowiska położnego na terenie dz. ew. nr [...] z obrębu [...] przy [...] w W. W związku z tym, 10 czerwca 2021 r. PINB przeprowadził oględziny tego obiektu. W ich wyniku stwierdzono ustawienie nowego pawilonu o lekkiej konstrukcji z płyt warstwowych. W obrysie pawilonu znajdują się trzy drzewa. Pawilon znajduje się we wschodniej części bazaru handlowego na wysokości przystanku tramwajowego przy ul. P. Pawilon nie był użytkowany, trwały prace wykończeniowe wewnątrz (w dniu kontroli nie były prowadzone). Po ustaleniu, że inwestorem tego pawilonu handlowego jest D.K. (dalej: skarżący), przeprowadzono ponowne oględziny. Ustalono, że u zbiegu [...] z ul. Puławską znajduje się bazar handlowy funkcjonujący pod nazwą "[...]". Na terenie bazaru od strony ul. P. usytuowany jest parterowy pawilon handlowy o numerze porządkowym [...]. W miejscu obecnego pawilonu istniał stary pawilon. Konstrukcja pawilonu wykonana jest z stalowych profili zamkniętych, zabezpieczonych antykorozyjnie. Sposób montażu pawilonu świadczy o tym, że wykonywane były według starej technologii. Obecny właściciel wykonał nową obudowę z płyt warstwowych na istniejącym szkielecie. Drzewo wewnątrz zabudowy dostało znacznie więcej miejsca na rozrost, a dwa skrajne drzewa nie zostały zabudowane- zmniejszono zabudowę. W trakcie kontroli nie stwierdzono istnienia zagrożenia bezpieczeństwa ludzi i mienia. 2.2. W toku czynności wyjaśniających ustalono, że 7 lipca 2021 r. skarżący zgłosił organowi administracji architektoniczno-budowlanej zamiar wykonania robót budowlanych polegających na rozebraniu pawilonu i zastąpieniu nowymi ścianami i dachem wykonanymi z płyty warstwowej ze styropianem o grubości 10 cm, ścian i dachu istniejącego pawilonu handlowego. Decyzją nr 82/S/2021 z 22 lipca 2021 r. Prezydent m. st. Warszawy wniósł sprzeciw do zgłoszenia, a na skutek odwołania skarżącego, Wojewoda Mazowiecki decyzją nr 722/OPON/2021 z 23 września 2021 r. uchylił ww. decyzję i umorzył postępowanie przed organem I instancji. Z ww. ostatecznej decyzji Wojewody Mazowieckiego wynika, że skarżący dokonał zgłoszenia zamiaru wykonania robót budowlanych polegających na "rozebraniu i zastąpieniu nowymi ścianami i dachem wykonanymi z płyty warstwowej ze styropianem o grubości 10 cm, ścian i dachu istniejącego pawilonu handlowego", lecz w trakcie kontroli przeprowadzonej przez przedstawiciela PINB 10 czerwca 2021 r. ustalono, że roboty wskazane w ww. zgłoszeniu dokonanym 7 lipca 2021 r. są już wykonane. Zatem inwestor rozpoczął i zakończył roboty budowlane przed złożeniem zgłoszenia wskazanego w ustawie. W konsekwencji organy administracji architektoniczno-budowlanej utraciły kompetencje do rozstrzygnięcia zgłoszenia (skoro roboty budowlane zostały rozpoczęte). 2.3. Następnie PINB zwrócił się do organu administracji architektoniczno-budowlanej o wyjaśnienie, czy istniejący wcześniej pawilon handlowy o numerze porządkowym [...] znajdujący się w zespole targowiska położnego na terenie dz. ew. nr [...] z obrębu [...] przy [...] w W. stanowił samowolę budowlaną czy też inwestor dysponował zgodą organu administracji architektoniczno-budowlanej na jego budowę. Organ ten poinformował PINB, że "w zasobach tut. archiwum nie odnaleziono pozwolenia na budowę lub zgłoszenia wykonania robót budowlanych dotyczących pawilonu jw. Jednocześnie informujemy, że budowa targowiska została zrealizowana na podstawie decyzji znak [...] nr [...] z dnia [...].08.1993 r., zatwierdzającej plan realizacyjny i zezwalającej na budowę targowiska. Poświadczeniem nr 422/P/93 z dnia 22.11.1993 r. przyjęto zgłoszenie użytkowania ww. inwestycji". W wyniku oględzin przeprowadzonych 4 stycznia 2022 r. ustalono, że przedmiotowy pawilon handlowy nie został uwidoczniony na planie zagospodarowania terenu targowiska stanowiącego załącznik do ww. pisma. Wobec powyższego uznano należy, że sporny pawilon handlowy stanowi samowolę budowlaną i postanowieniem Nr IIOT/49/2022 z 28 lutego 2022 r. PINB wstrzymał roboty budowlane polegające na budowie tego pawilonu bez wymaganego pozwolenia na budowę oraz poinformował skarżącego, że w terminie 30 dni od dnia doręczenia przedmiotowego postanowienia inwestor, właściciel lub zarządca obiektu budowlanego może złożyć wniosek o legalizację. Rozstrzygnięcie to zostało utrzymane w mocy postanowieniem Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego (dalej: WINB, organ odwoławczy) z 9 czerwca 2022 r. nr 983/22. 2.3. Decyzją z 20 lipca 2022 r. nr IIIOT/230/2022, wydaną na podstawie art. 49e pkt 1 w związku z art. 48 ust. 1 pkt 1, ust. 3 i art. 83 ust. 1 ustawy z 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz.U. z 2021 r. poz. 2351, dalej: p.b.) oraz art 104 ustawy z 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2021 r. poz. 735; dalej: k.p.a.), PINB nakazał skarżącemu rozbiórkę pawilonu handlowego o numerze porządkowym [...] znajdującego się w zespole targowiska usytuowanego na terenie dz. ew. nr [...] z obrębu [...] przy [...] w W. Organ I instancji wskazał, że skarżący nie złożył wniosku o legalizację w wymaganym terminie, co uzasadniało wydanie nakazu rozbiórki. 2.4. W odwołaniu od tej decyzji, skarżący zarzucił organowi I instancji błędne przyjęcie, że postanowienie WINB z 9 czerwca 2022 r. nr 983/22 stało się ostateczne, w sytuacji, w której skarżący złożył skargę na ww. postanowienie do sądu administracyjnego. 2.5. Zaskarżoną decyzją z 13 kwietnia 2023 r. nr 425/23, WINB utrzymał w mocy ww. decyzję organu I instancji w przedmiocie nakazu rozbiórki. 2.5.1. Organ odwoławczy podzielił ustalenia faktyczne i zapatrywania prawne przedstawione przez PINB. Podkreślił, że pomimo upływu terminu wynikającego z postanowienia PINB (utrzymanego w mocy przez WINB), skarżący nie złożył opisywanego wniosku o legalizację. WINB podkreślił, że legalizacja samowolnie wybudowanego obiektu budowlanego nie jest obowiązkiem lecz uprawnieniem inwestora. Dopuszczona przez ustawodawcę procedura legalizacyjna, w przypadku spełnienia określonych obowiązków, skutkuje odstąpieniem od orzekania nakazu rozbiórki, w przypadku zaś niespełnienia w wyznaczonym terminie tych obowiązków orzeka się nakaz rozbiórki na podstawie. Jak wynika z akt sprawy, skarżący nie skorzystał z możliwości legalizacji samowoli budowlanej, zasadnie więc decyzją PINB nakazano mu rozbiórkę spornego pawilonu handlowego. 2.5.2. Odnosząc się do argumentacji odwołania WINB podkreślił, że zgodnie z art. 48a ust. 3 p.b., jeżeli zostało wniesione zażalenie na postanowienie o wstrzymaniu budowy, termin, o którym mowa w ust. 1, biegnie od dnia, w którym to postanowienie stało się ostateczne". Mając na uwadze przedmiotową regulację prawną przyjąć należy, iż bieg terminu na złożenie przez skarżącego wniosku o legalizację spornego pawilonu handlowego rozpoczynał, gdy postanowienie PINB z 28.02.2022 r., stało się ostateczne, tj. z datą doręczenia skarżącemu postanowienia WINB nr 983/22. Organ odwoławczy wyjaśnił, że prawomocność i ostateczność ww. postanowienia są odrębnymi pojęciami i odnoszą się do innych sytuacji prawnych aktu administracyjnego. Niezależnie od powyższego, WINB zauważył, że postanowieniem z 23 listopada 2022 r. sygn. akt VII SA/Wa 1712/22, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie prawomocnie odrzucił skargę na ww. postanowienie WINB. 3. D.K. wystąpił do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie ze skargą na ww. decyzję, wnosząc o jej uchylenie wraz z poprzedzająca ją decyzją organu I instancji, jak również o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie: 1) art. 49e pkt 1 p.b. poprzez uznanie, że zachodzą podstawy do wydania decyzji o rozbiórce obiektu z uwagi na niezłożenie wniosku o legalizację w wymaganym terminie, podczas gdy skarżący złożył wniosek o wszczęcie uproszczonego postępowania legalizacyjnego w sprawie legalizacji obiektu, a zatem nie zachodziły przesłanki do jego zastosowania, 2) art. 29 ust. 1 pkt 7 p.b. poprzez uznanie, że brak było podstaw do zakwalifikowania spornego pawilonu handlowego jako tymczasowego obiektu budowlanego, 3) art. 138 § 1 k.p.a. poprzez odmowę uchylenia decyzji organu I instancji i umorzenia postępowania w całości, podczas gdy w sprawie nie zachodziły podstawy do prowadzenia niniejszego postępowania oraz wydania decyzji o rozbiórce obiektu, 4) art. 7 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a. i art. 80 k.p.a. poprzez przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów, i przyjęcie, że ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego nie wynika, aby sporny pawilon był zakwalifikowany jako tymczasowy obiekt budowlany oraz istniały podstawy do wydania decyzji o rozbiórce obiektu, 5) art. 7 k.p.a. poprzez prowadzenie postępowania w sposób sprzeczny z zasadami praworządności przejawiający się nadużyciem przez WINB przepisu art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy decyzji organu pierwszej instancji. Skarżący wniósł również o dopuszczenie przez Sąd dowodu z dokumentów (postanowienia WINB z 21.03.2023 r. na okoliczność złożenia przez skarżącego wniosku legalizacyjnego oraz zawiadomienia PINB z 24.04.2023 r. na okoliczność wyznaczenia terminu oględzin w sprawie sprawdzenia wykonania obowiązku nałożonego decyzją PINB nr IIOT/230/2022 z 20.07.2022 r.). 3.1. W odpowiedzi na skargę, WINB wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. 4. Postanowieniem z 4 sierpnia 2023 r. wydanym po rozpoznaniu wniosku skarżącego, Sąd odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. 5. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2021 r. poz. 137), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Stosownie do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325, ze zm.; dalej: p.p.s.a.), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. W świetle art. 145 § 1 p.p.s.a. dla kierunku rozstrzygnięcia zasadnicze znaczenie ma to, czy zaskarżony akt został wydany z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub innym naruszeniem przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy albo czy doszło do uchybienia uzasadniającego stwierdzenie nieważności zaskarżonego aktu. 5.1. Kontrola sądowoadministracyjna przeprowadzona w oparciu o wskazane wyżej kryteria nie wykazała, aby zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa, uzasadniającym jej uchylenie. Za podstawę wyrokowania przyjęto stan faktyczny prawidłowo ustalony w sprawie przez organ odwoławczy. 6. Przedmiotem zaskarżonej decyzji był nakaz rozbiórki pawilonu handlowego o numerze porządkowym [...] znajdującego się w zespole targowiska usytuowanego na terenie dz. ew. nr [...] z obrębu [...] przy [...] w W. 6.1. Zgodnie z art. 48 ust. 1 p.b., organ nadzoru budowlanego wydaje postanowienie o wstrzymaniu budowy w przypadku obiektu budowlanego lub jego części będącego w budowie albo wybudowanego: 1) bez wymaganej decyzji o pozwoleniu na budowę albo 2) bez wymaganego zgłoszenia albo pomimo wniesienia sprzeciwu do tego zgłoszenia. Z ust. 3 tego przepisu wynika, że w postanowieniu o wstrzymaniu budowy informuje się o możliwości złożenia wniosku o legalizację obiektu budowlanego oraz o konieczności wniesienia opłaty legalizacyjnej w celu uzyskania decyzji o legalizacji obiektu budowlanego oraz o zasadach obliczania opłaty legalizacyjnej. W realiach rozpoznawanej sprawy, postanowienie to zostało wydane przez organ I Instancji 28 lutego 2022 r. (nr IIOT/49/2022). Po rozpoznaniu zażalenia skarżącego, WINB utrzymał je w mocy swoim postanowieniem z 9 czerwca 2022 r. nr 983/22. Wojewódzki Sąd Administracyjny postanowieniem z 23 listopada 2022 r. sygn. akt VII SA/Wa 1712/22, prawomocnie odrzucił skargę na ww. postanowienie WINB. 6.2. Jak słusznie podniósł WINB, zgodnie z art. 48a ust. 1 p.b., w terminie 30 dni od dnia doręczenia postanowienia o wstrzymaniu budowy inwestor, właściciel lub zarządca obiektu budowlanego może złożyć wniosek o legalizację. Z ust. 3 tego przepisu wynika, że jeżeli zostało wniesione zażalenie na postanowienie o wstrzymaniu budowy, termin, o którym mowa w ust. 1, biegnie od dnia, w którym to postanowienie stało się ostateczne. Z sytuacją opisaną w art. 48a ust. 3 p.b. mieliśmy do czynienia w niniejszej sprawie. Jednocześnie skarżący – ani w odwołaniu ani w skardze do sądu administracyjnego – nie wskazał, aby w terminie 30 dni od dnia uzyskania przez postanowienie PINB przymiotu ostateczności (co nastąpiło w związku z wydaniem postanowienia WINB z 9 czerwca 2022 r.) złożył wniosek o legalizację spornego pawilonu handlowego. Zatem ustalenie organu odwoławczego jest w tym zakresie niesporne i prawidłowe. WINB prawidłowo przy tym wyjaśnił, że art. 48a ust. 3 p.b. posługuje się pojęciem ostateczności, a zgodnie z art. 16 § 1 k.p.a., rozstrzygnięcia, od których nie służy odwołanie w administracyjnym toku instancji lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, są ostateczne. Ewentualnego zaskarżenia takiego rozstrzygnięcia do sądu administracyjnego nie pozbawia go przymiotu ostateczności ani też nie zmusza organu nadzoru budowlanego do zwlekania z wydaniem nakazu rozbiórki. Co prawda sąd administracyjny może wstrzymać wykonanie zaskarżonego aktu na mocy art. 61 § 3 p.p.s.a., jednak w realiach niniejszej sprawy taki przypadek nie wystąpił, a Sąd prawomocnie odrzucił skargę. 6.3. W tym stanie rzeczy zastosowanie w sprawie znalazł art. 49e pkt 1 p.b., zgodnie z którym organ nadzoru budowlanego wydaje decyzję o rozbiórce obiektu budowlanego lub jego części w przypadku niezłożenia wniosku o legalizację w wymaganym terminie. Jak słusznie dostrzegły sądy administracyjne, decyzja wydawana w trybie art. 49e pkt 1 p.b. ma charakter związany. Złożenie wniosku o legalizację jest prawem, a nie obowiązkiem strony. Zależne jest wyłącznie od jej woli, a nie od woli organu. Jeżeli strona z tego prawa nie korzysta, to musi liczyć się z negatywnymi konsekwencjami w postaci nakazu rozbiórki (por. wyrok WSA w Warszawie z 24.04.2023 r., VII SA/Wa 2410/22, LEX nr 3554705; wyrok WSA w Białymstoku z 28.02.2023 r., II SA/Bk 900/22, LEX nr 3514848). Zatem w razie niezłożenia wniosku o legalizację, organ nadzoru budowlanego jest nie tyle uprawniony, co zobowiązany do wydania decyzji nakazującej rozbiórkę (por. wyrok WSA w Warszawie z 21.07.2022 r. VIII SA/Wa 258/22). W związku z tym, skoro skarżący nie złożył wniosku o legalizację w terminie wynikającym z art. 48a ust. 3 p.b. – a brak złożenia takiego wniosku w tym terminie nie jest w niniejszej sprawie sporny – to prawidłowo orzeczono nakaz rozbiórki spornego pawilonu handlowego. Nie doszło zatem do naruszenia art. 49e pkt 1 p.b. 7. W ocenie Sądu, również pozostałe zarzuty i twierdzenia zawarte w rozpoznawanej skardze, nie mogły doprowadzić do uchylenia zaskarżonej decyzji. 7.1. Skarżący podniósł, że nie zachodziły przesłanki do wydania nakazu rozbiórki z uwagi na złożenie przez niego wniosku o wszczęcie uproszczonego postępowania legalizacyjnego. Należy zatem podnieść, że z nadesłanych przez organy akt rzeczywiście wynika, że skarżący złożył wniosek o wszczęcie uproszczonego postępowania legalizacyjnego. Uczynił to jednak dopiero 13 stycznia 2023 r., a zatem wiele miesięcy po upływie terminu wynikającego z postanowienia WINB z 9 czerwca 2022 r. nr 983/22 i już po wydaniu decyzji o nakazie rozbiórki przez organ I instancji. Ponadto dla oceny wpływu tego wniosku na losy kontrolowanego postępowania, należy wziąć pod uwagę, że postanowieniem nr IIOT/44/2023 z 27 stycznia 2023 r. PINB odmówił wszczęcia uproszczonego postępowania legalizacyjnego, a rozstrzygnięcie to zostało utrzymane w mocy przez WINB postanowieniem nr 448/23 z 21 marca 2023 r. Zatem w dacie wydania zaskarżonej decyzji nie toczyło się żadne postępowanie w sprawie uproszczonej legalizacji spornego pawilonu handlowego. Odmowa wszczęcia tego postępowania miała bowiem już wówczas charakter ostateczny. Sąd administracyjny ocenia natomiast legalność zaskarżonej decyzji przez pryzmat stanu prawnego i faktycznego istniejącego w dacie jej wydania. Wtedy zaś, tj. 13 kwietnia 2023 r., nie toczyło się już postępowanie w sprawie uproszczonej legalizacji spornego pawilonu handlowego. Nie można zatem zarzucić WINB, aby zaskarżona decyzja była wydana przedwcześnie lub aby "nie zachodziły przesłanki" do wydania nakazu rozbiórki. Jak bowiem już wcześniej wyjaśniono, wystarczającą przesłanką do wydania decyzji o nakazie rozbiórki jest niezłożenie wniosku o legalizację obiektu w terminie wynikającym z postanowienia organu nadzoru budowlanego. 7.2. Skarżący podnosił również, że sporny pawilon handlowy powinien był zostać uznany za tymczasowy obiekt budowlany, a w związku z tym, że nie istniały podstawy do uznania go za samowolę budowlaną, a w konsekwencji do wydania nakazu rozbiórki. Sąd wyjaśnia zatem, że zgodnie z art. 3 pkt 5 p.b., tymczasowym obiektem budowlanym jest obiekt budowlany przeznaczony do czasowego użytkowania w okresie krótszym od jego trwałości technicznej, przewidziany do przeniesienia w inne miejsce lub rozbiórki, a także obiekt budowlany niepołączony trwale z gruntem, jak: strzelnice, kioski uliczne, pawilony sprzedaży ulicznej i wystawowe, przekrycia namiotowe i powłoki pneumatyczne, urządzenia rozrywkowe, barakowozy, obiekty kontenerowe, przenośne wolno stojące maszty antenowe. Zatem pawilony sprzedaży ulicznej mogą być traktowane jako tymczasowe obiekty budowlane. Należy w związku z tym wyjaśnić, że zgodnie z obecnie obowiązującymi przepisami, nie wymaga decyzji o pozwoleniu na budowę, natomiast wymaga zgłoszenia, o którym mowa w art. 30 p.b., budowa tymczasowych obiektów budowlanych niepołączonych trwale z gruntem i przewidzianych do rozbiórki lub przeniesienia w inne miejsce – w terminie określonym w zgłoszeniu, ale nie później niż przed upływem 180 dni od dnia rozpoczęcia budowy określonego w zgłoszeniu (art. 29 ust. 1 pkt 7 p.b.). Z akt sprawy wynika natomiast, że sporny obiekt istnieje na tym miejscu dłużej niż 180 dni. Nie można zatem zasadnie twierdzić, że jego budowa nie wymagała pozwolenia na budowę. Sąd przypomina również, że inwestor może, przed upływem 180 dni od dnia rozpoczęcia budowy określonego w zgłoszeniu, złożyć wniosek o wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę tymczasowego obiektu budowlanego, o którym mowa w art. 29 ust. 1 pkt 7 p.b. Również z taką sytuacją nie mieliśmy do czynienia w niniejszej sprawie. W związku z tym zbędne jest rozważanie, czy z uwagi na parametry techniczne, sporny pawilon handlowy może być uznany za tymczasowy obiekt budowlany niepołączony trwale z gruntem. Ustalenie takie nie wpłynęłoby bowiem na legalność zaskarżonej decyzji, skoro pawilon ten powstał jako samowola budowlana – jego budowa nie została poprzedzona ani uzyskaniem pozwolenia na budowę ani dokonaniem zgłoszenia. 7.3. W ocenie Sądu, nieusprawiedliwiony był również postawiony przez skarżącego zarzut naruszenia przez organy art. 7 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a. i art. 80 k.p.a. W toku kontrolowanego postępowania przeprowadzono wyczerpujące postępowanie dowodowe. W szczególności organ zgromadził kopię decyzji administracyjnej zatwierdzającej plan realizacyjny inwestycji i zezwalającej na budowę targowiska, na którym jest posadowiony sporny pawilon handlowy, pozyskano również związany z nią plan zagospodarowania terenu. Wykorzystano go podczas kontroli PINB przeprowadzonej 4 stycznia 2022 r., a ze szkicu sytuacyjnego wynika, że w miejscu aktualnej lokalizacji tego pawilonu znajdowała się roślinność. Sporny pawilon nie był zatem objęty pozwoleniem na budowę zawartym w ww. decyzji nr 1085/D/93 z 13 sierpnia 1993 r. Skarżący, będący aktualnym właścicielem tego pawilonu, również nie przedłożył żadnego dokumentu świadczącego o legalności budowy tego pawilonu. Nie ma przy tym racji skarżący, wskazując, że jedyną podstawą ustalenia braku tego pawilonu w ramach ww. pozwolenia na budowę jest jego numer porządkowy. W ocenie Sądu, numer ten służy aktualnej identyfikacji tego pawilonu – tak, aby oczywistym było, którego obiektu dotyczy niniejsze postępowanie. To zaś, że pawilon ten nie był uwzględniony w ramach pozwolenia na budowę targowiska, wynika wprost z planu zagospodarowania terenu sporządzonego w ramach budowy tego targowiska. 7.4. W tym miejscu należy również wyjaśnić, że nie było podstaw do uwzględnienia wniosków dowodowych zawartych w skardze oraz w piśmie z 30.06.2023 r., w trybie art. 106 § 3 p.p.s.a. Dokumenty objęte tym wnioskiem znajdowały się w aktach administracyjnych udostępnionych Sądowi przez organ na podstawie art. 54 § 2 p.p.s.a. Zgodnie zaś z art. 133 § 1 p.p.s.a., Sąd wydaje wyrok na podstawie akt sprawy. Innymi słowy, przeprowadzenie wnioskowanych dowodów w odrębnym trybie byłoby zbędne, skoro i tak stanowią one element podstawy faktycznej wyroku. 7.5. Odnosząc się natomiast do stanowiska skarżącego zawartego w piśmie z 30 czerwca 2023 r. należy wskazać, że Sądowi znane są okoliczności w nim podniesione. Profesjonalny pełnomocnik skarżącego sugeruje w tym piśmie, że podstawą faktyczną zaskarżonej decyzji są prace wykonywane przez skarżącego polegające na remoncie (unowocześnieniu) spornego pawilonu handlowego. Twierdzenie to jest oczywiście bezzasadne i w żaden sposób nie wynika z zaskarżonej decyzji. W niniejszej sprawie nie chodzi bowiem o to, co i w jakim trybie wykonał skarżący w pawilonie handlowym po jego nabyciu (czy to był remont czy odbudowa), lecz to, że pawilon handlowy, którego właścicielem jest obecnie skarżący, nigdy nie został objęty pozwoleniem na budowę ani że jego budowa nie została poprzedzona zgłoszeniem do organu administracji architektoniczno-budowlanej. Zarówno organom obu instancji jak i Sądowi znane są rozstrzygnięcia organów, na które skarżący powołuje się w piśmie z 30.06.2023 r. Ustalenia leżące u podstaw zaskarżonej decyzji nie tylko nie są sprzeczne z ostateczną decyzją Wojewody Mazowieckiego z 23.09.2021 r. nr 722/OPON/2021, lecz wprost z niej wynikają. To właśnie z tej decyzji wynika, że mamy w sprawie do czynienia z istniejącym od dłuższego czasu pawilonem, który był przez skarżącego jedynie remontowany. Raz jeszcze Sąd podkreśla, że samowolą budowlaną nie był remont tego pawilonu przeprowadzony przez skarżącego ale samo postawienie tego pawilonu (prawdopodobnie poprzedniego właściciela) bez dopełnienia obowiązków wynikających z Prawa budowlanego. To zaś, że nakaz rozbiórki został skierowany do skarżącego, wynika z art. 52 p.b., tj. z tego, że jest on obecnie właścicielem tego, już wybudowanego obiektu. 8. Zarzuty skargi okazały się zatem pozbawione usprawiedliwionych podstaw. Również Sąd nie stwierdził, aby zaskarżony akt był dotknięty innymi uchybieniami, które uzasadniałyby jego uchylenie lub stwierdzenie jej nieważności. W tym stanie rzeczy Sąd oddalił skargę na zasadzie art. 151 p.p.s.a.