VII SA/Wa 1145/23

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Bogusław Cieśla, Sędziowie: Sędzia WSA Mirosław Montowski, Asesor WSA Paweł Konicki (spr.), po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 24 października 2023 r. sprawy ze skargi R. W. na postanowienie Prezesa Urzędu Transportu Kolejowego z dnia 1 marca 2023 r. znak DOP-WUDI.484.127.2023.5.AG w przedmiocie uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy oddala skargę

Zaskarżonym postanowieniem z 1 marca 2023 r. Prezes Urzędu Transportu Kolejowego (znak: DOP-WUDI.484.127.2023.5.AG) utrzymał w mocy postanowienie własne z 5 stycznia 2023 r. (znak: DOP-WUDI.484.166.2022.EW) o odmowie uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy. W uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia organ odwoławczy wskazał, że pismem z 22 grudnia 2022 r. Wojewoda Małopolski wystąpił do Prezesa Urzędu Transportu Kolejowego z wnioskiem o uzgodnienie projektu decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji pn.: "Utworzenie punktu zbierania surowców wtórnych, złomu, z wykorzystaniem istniejącego budynku na dz. nr [...], [...], [...] [...], [...][...] [...], [...]obr. [...], j. ew. [...]w [...] (teren zamknięty)". Postanowieniem z 5 stycznia 2023 r. Prezes Urzędu Transportu Kolejowego na podstawie art. 106 § 5 i art. 123 K.p.a. w związku z art. 53 ust. 4 pkt 9a i ust. 5 w związku z art. 64 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2022 r., poz. 503 ze zm.) odmówił uzgodnienia projektu decyzji z uwagi na położenie planowanej inwestycji w granicach obszaru kolejowego. Wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy złożył inwestor R.W, podnosząc, że na działkach objętych projektem decyzji nie jest planowana budowa nowych obiektów budowlanych, ale punkt zbierania surowców wtórnych – złomu, który wcześniej funkcjonował na tym terenie w latach 2012 – 2016. Zdaniem inwestora planowane przedsięwzięcie "(...) nie leży ani na linii kolejowej nr [...], ani na linii kolejowej nr [...], ale jedynie na obszarze sąsiadującym z tymi liniami kolejowymi. Przedsięwzięcie znajduje się wprawdzie formalnie na terenie obszaru kolejowego, jednakże faktycznie w żaden sposób nie ingeruje w przedmiotowy obszar, a już w szczególności w biegnące nieopodal linie kolejowe". Ogranicza się ono "wyłącznie do terenu dzierżawy, wydzielonego trwałym ogrodzeniem", a zatem "nie będzie ograniczać wykonywania przez zarządcę ustawowych obowiązków, w tym zapewnienia bezpieczeństwa transportu kolejowego". Swoje stanowisko inwestor poparł przykładem Dworca Głównego w [...], na terenie którego "w przestrzeni samych linii kolejowych (zwłaszcza pod nimi) dopuszczono prowadzenie szeregu różnego rodzaju przedsięwzięć i budowy różnych obiektów i budowli". Inwestor załączył również do wniosku umowę dzierżawy działek objętych projektem decyzji, mocą której [...]S.A. wyraziły zgodę na prowadzenie działalności gospodarczej. Nadto zdaniem inwestora, surowce takie jak metale (uznawane za materiały strategiczne) mogą zostać wykorzystane na potrzeby bezpieczeństwa i obronności państwa. Postanowieniem z 1 marca 2023 r. Prezes Urzędu Transportu Kolejowego na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 106 § 5, art. 123, art. 127 § 3 oraz art. 144 K.p.a. w związku z art. 53 ust. 4 pkt 9a w związku z art. 64 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym utrzymał w mocy ww. postanowienie własne. Jak ustalił organ, projekt decyzji dotyczy zamiaru realizacji inwestycji na działkach oznaczonych numerami identyfikacyjnymi: [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...]. Stanowi on obszar kolejowy związany z odcinkiem [...]– [...] linii kolejowej nr [...]– [...]oraz przyległych do obszaru kolejowego związanego z linią kolejową nr [...][...]– [...]– granica państwa, które zgodnie z wykazem linii kolejowych o znaczeniu państwowym, znajdującym się w załączniku do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 17 kwietnia 2013 r. w sprawie wykazu linii kolejowych o znaczeniu państwowym (Dz. U. z 2019 r., poz. 552) mają charakter linii kolejowych o znaczeniu państwowym. Nadto działki o numerach ewidencyjnych: [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...]i [...]położone w obrębie [...], w gminie miejskiej [...], zostały ujęte w załączniku nr 6 do decyzji nr 14 Ministra Infrastruktury z dnia 18 września 2020 r. w sprawie ustalenia terenów zamkniętych, przez które przebiegają linie kolejowe i stanowią tereny zamknięte (art. 2 pkt 9 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne, Dz. U. z 2021 r. poz. 1990 ze zm.), zastrzeżone ze względu na obronność i bezpieczeństwo państwa. Tym samym teren objęty przedmiotowym projektem decyzji stanowi zarówno obszar kolejowy jak i teren zamknięty. W ocenie Prezesa Urzędu Transportu Kolejowego na obszarze kolejowym mogą znajdować się wyłącznie obiekty kolejowe, zgodnie z definicją z art. 4 pkt 8 ustawy z dnia 28 marca 2003 r. o transporcie kolejowym (Dz. U. z 2021 r., poz. 1984), co potwierdzono w orzecznictwie sądów administracyjnych. Przedmiotowa inwestycja polegająca na utworzeniu punktu zbierania surowców wtórnych – złomu nie stanowi obiektu przeznaczonego do zarządzania, eksploatacji i utrzymania linii kolejowej oraz przewozu osób i rzeczy, dlatego też nie może znajdować się na obszarze kolejowym. Tym samym z uwagi na swoje położenie nie jest zgodna z przepisami odrębnymi z zakresu transportu kolejowego mających na celu zapewnienie bezpieczeństwa ruchu kolejowego oraz służących obronności i bezpieczeństwu państwa. W związku z tym, nie występuje sposobność, by działki o numerach powyżej wskazanych mogły być zagospodarowane w inny sposób, aniżeli ten ustanowiony w ustawie o transporcie kolejowym. Odnosząc się do pierwszego zarzutu inwestora odnośnie zakresu planowanej inwestycji, Prezes Urzędu Transportu Kolejowego wskazał, że obszar planowanej inwestycji położony jest w granicach działek ewidencyjnych, na których znajduje się droga kolejowa, budynki, budowle i urządzenia przeznaczone do zarządzania, eksploatacji i utrzymania linii kolejowej oraz przewozu osób i rzeczy, w związku z czym stanowi on obszar kolejowy w rozumieniu art. 4 pkt 8 ustawy o transporcie kolejowym. Przywołane w postanowieniu z 5 stycznia 2023 r. przepisy prawa z zakresu transportu kolejowego nie odnoszą się wyłącznie do warunków sytuowania na obszarze kolejowym nowych obiektów, lecz ściśle i jednoznacznie określają katalog obiektów i urządzeń, jakie mogą znajdować się na obszarze kolejowym, a do takich nie należy planowany punkt zbierania surowców wtórnych. Pomimo, że inwestor nie planuje budowy nowych budynków ani innych obiektów budowlanych, a jedynie adaptację istniejących budynków na potrzeby prowadzenia działalności gospodarczej, nie zwalnia go to z obowiązku stosowania przepisów odrębnych z zakresu transportu kolejowego. Także fakt, że w latach 2012 – 2016 na obszarze objętym projektem decyzji funkcjonował punkt zbierania surowców wtórnych nie uprawnia inwestora do prowadzenia przedmiotowej działalności oraz nie wpływa na sposób rozstrzygnięcia niniejszej sprawy. Odnosząc się do drugiego zarzutu inwestora odnośnie braku ingerencji inwestycji w bezpieczeństwo transportu kolejowego, mimo położenia planowanej inwestycji w granicach obszaru kolejowego sąsiadującego z liniami kolejowymi, organ wskazał na różnice definicji "linii kolejowej" (art. 4 pkt 2) i "obszaru kolejowego" (art. 4 pkt 8 ustawy z dnia 28 marca 2003 r. o transporcie kolejowym), wyjaśniając, że drugie pojęcie jest znacznie szersze niż pojęcie linii kolejowej. Teren objęty projektem decyzji znajduje się w sąsiedztwie linii kolejowej, ale jego położenie na obszarze kolejowym wiąże się z ograniczeniami w ich zagospodarowaniu i użytkowaniu wynikającymi z przepisów odrębnych z zakresu transportu kolejowego. Przepis art. 4 pkt 8 ustawy o transporcie kolejowym ściśle określa rodzaje obiektów i urządzeń, które mogą znajdować się na obszarze kolejowym, zatem sytuowanie innych obiektów niż wymienione we wskazanym wyżej przepisie jest wykluczone, co potwierdzono również w orzecznictwie. Za niezasadne uznał organ twierdzenia inwestora, że "obszar całego przedsięwzięcia jest wydzielony od reszty obszaru kolejowego trwałym, nieprzeziemym ogrodzeniem i wszelka działalność związana z planowanym przedsięwzięciem będzie prowadzona wyłącznie w ramach "zamkniętych" tym właśnie ogrodzeniem", wskazując, że wydzielenie części obszaru kolejowego trwałym ogrodzeniem nie jest równoznaczne ze zmianą granic obszaru kolejowego. Odnośnie zaś argumentacji, że planowania inwestycja "nie będzie ograniczać wykonywania przez zarządcę ustawowych obowiązków, w tym zapewnienia bezpieczeństwa transportu kolejowego", organ odwołując się do art. 4 pkt 7 i 8 oraz art. 10 ust. 1 ustawy o transporcie kolejowym podkreślił, że na obszarze kolejowym należy sytuować wyłącznie obiekty i urządzenia, które służą celom zarządzania, eksploatacji i utrzymania dróg kolejowych, a także obsługi przewozu osób i rzeczy. Każda ingerencja w obszar kolejowy, w szczególności zagospodarowanie obszaru kolejowego w sposób niezgodny z art. 4 pkt 8 ww. ustawy stwarza zagrożenie dla bezpieczeństwa transportu kolejowego, poprzez możliwe zakłócenie działania urządzeń służących doprowadzenia ruchu kolejowego i w konsekwencji może spowodować zagrożenie prawidłowego ruchu kolejowego oraz zagrożenie życia ludzi. Odnosząc się do trzeciego zarzutu inwestora dotyczącego realizacji przedsięwzięć na terenie Dworca Głównego w [...], organ wskazał, że zgodnie z definicją dworca kolejowego (art. 4 pkt 8a ustawy o transporcie kolejowym) w jego obrębie mogą być usytuowane przedsięwzięcia przeznaczone do obsługi podróżnych korzystających z transportu kolejowego. Analizowany projekt decyzji dotyczy natomiast inwestycji polegającej na utworzeniu punktu zbierania surowców wtórnych — złomu, która nie zalicza się do katalogu usług przeznaczonych do obsługi podróżnych oraz nie jest położona na terenie dworca kolejowego w rozumieniu art. 4 pkt 8a. Odnosząc się do czwartego zarzutu inwestora dotyczącego umowy dzierżawy zawartej pomiędzy inwestorem a [...]S.A. w formie aktu notarialnego, której przedmiotem są działki nr ewid. [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...]i [...] (obręb [...][...], gmina miejska [...]), w której określono również rodzaj działalności, którą inwestor planuje prowadzić na tym terenie – zbieranie odpadów innych niż niebezpieczne, organ wskazał, że [...]S.A. jest zarządcą nieruchomości – gruntów, budynków, budowli i lokali mieszkalnych, a nie zarządcą infrastruktury kolejowej (art. 4 pkt 7 ustawy o transporcie kolejowym). Inwestor nie zawarł zatem umowy z zarządcą infrastruktury kolejowej, zaś określenie w umowie rodzaju prowadzonej działalności nie skutkuje uzyskaniem zgody na jej prowadzenie. Odnosząc się do piątego zarzutu inwestora o pozbawieniu inwestora prawa do dysponowania nieruchomością zgodnie z powyższą umową dzierżawy, Prezes Urzędu Transportu Kolejowego wskazał na swoją pozycję ustrojową określoną w art. 10 ust. 1 i 1a ustawy o transporcie kolejowym, podkreślając, że realizuje wyłącznie swoje ustawowe kompetencje, a stanowisko w przedmiocie zagospodarowania obszaru kolejowego znajduje oparcie w przepisach prawa i orzecznictwie. Odnosząc się do szóstego zarzutu inwestora dotyczącego poniesionych kosztów związanych z zamiarem prowadzenia punktu skupu surowców wtórnych – domu, organ uznał, że nie posiada kompetencji w tym zakresie kosztów ponoszonych przez inwestora w związku z prowadzeniem działalności gospodarczej. Odnosząc się do siódmego zarzutu dotyczącego możliwości prowadzenia na terenach zamkniętych działalności związanej z gromadzeniem metali strategicznych, organ przypomniał, że przedmiotowy projekt dotyczy inwestycji zlokalizowanej na terenie zamkniętym stanowiącym jednocześnie obszar kolejowy. Pojęcia te nie są tożsame i nie można ich używać zamiennie, a przepisy prawa wprowadzają różne ograniczenia w zagospodarowaniu tych terenów. Przedmiotowa inwestycja dotyczy prowadzenia punktu zbierania surowców wtórnych — złomu, który nie jest związany z zarządzeniem, eksploatacją i utrzymaniem linii kolejowej oraz przewozem osób i rzeczy. W związku z powyższym, planowana inwestycja nie może być zrealizowana na tym terenie. Odnosząc się do ósmego zarzutu dotyczącego uzyskania przez inwestora niezbędnych uzgodnień od innych organów uzgadniających, organ wyjaśnił, że posiada niezależne od innych organów kompetencje. Skargę na powyższe postanowienie złożył R.W., zaskarżając je w całości i zarzucając mu naruszenie: 1. art. 7 K.p.a. w zw. z art. 7b K.p.a., w zw. z art. 75 K.p.a., w zw. z art. 77 K.p.a. poprzez zaniechanie wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego oraz zaniechanie dokładnego zbadania i wyjaśnienia stanu faktycznego wynikającego wprost z dowodów znajdujących się w aktach sprawy i przyjęcie, że: a. planowane przez skarżącego działania mają mieć miejsce w granicach linii kolejowej o znaczeniu państwowym lub obszarów przyległych do takiej linii, podczas gdy skarżący planuje prowadzenie działalności poza tym terenem, to jest poza przyległym pasem gruntu w rozumieniu art. 4 pkt 3 ustawy o transporcie kolejowy, b. w ramach planowanych przez skarżącego działań mają powstać jakiekolwiek nowe obiekty budowlane, podczas gdy skarżący nie planuje budowy ani sytuowania jakichkolwiek obiektów budowlanych, co wyraźnie wynika ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, a co zaważyło na treści wydanego przez Prezesa UTK rozstrzygnięcia. 2. naruszenie art. 53 ust. 4 pkt 9a i ust. 5 w związku z art. 64 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez odmowę uzgodnienia projektu decyzji w odniesieniu do przedsięwzięcia, co do którego Prezesowi UTK nie przysługiwały uprawnienia do jej rozpoznania, bowiem teren którego sprawa dotyczy leży poza przyległym pasem gruntu w rozumieniu art. 4 pkt 3 ustawy o transporcie kolejowy, a zatem nie leży w granicach linii kolejowej o znaczeniu państwowym lub obszarze przyległym do takiej linii, a tym samym prezes UTK nie posiadał uprawnień do wydawania uzgodnienia (uzgodnienie jest zbędne), z ostrożności gdyby Sąd uznał, że Prezes UTK był uprawniony do wydania uzgodnienia w niniejszej sprawie zaskarżonemu postanowieniu zarzucono również naruszenie: 3. art. 3 pkt 1 ustawy Prawo budowlane w związku z art. 53 ust. 5 w związku z art. 64 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, polegające na błędnej jego interpretacji i przyjęcie, że planowane przez skarżącego wykorzystanie istniejących obiektów budowlanych (bez budowy jakiegokolwiek nowego obiektu budowlanego) należy traktować jak budowę nowych obiektów budowlanych, 4. art. 53 ust. 5 w związku z art. 64 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez odmowę uzgodnienia projektu wnioskowanej decyzji w sytuacji, gdy nie wystąpiły żadne przesłanki do udzielenia takiej odmowy, w szczególności z uwag na brak zamiaru, w ramach planowanego przedsięwzięcia, budowy jakichkolwiek obiektów budowlanych, 5. rażącą obrazę art. 4 pkt 8 ustawy z dnia 28 marca 2003 r. o transporcie kolejowym polegającą na błędnej jego interpretacji i przyjęciu, że przepis ten zakazuje jakiegokolwiek wykorzystywania usytuowanych na obszarze kolejowym obiektów budowlanych do celów związanych z prowadzoną przez skarżącego działalnością gospodarczą, 6. rażącą obrazę § 1 pkt 14 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 6 kwietnia 2021 r. w sprawie przepisów porządkowych obowiązujących na obszarze kolejowym, w pociągach i innych pojazdach kolejowych oraz w pomieszczeniach przeznaczonych do obsługi podróżnych korzystających z transportu kolejowego na dworcach kolejowych w związku z art. art. 59 ust. 8 ustawy z dnia 28 marca 2003 r. o transporcie kolejowym, poprzez uznanie, że na obszarze kolejowym zabronione jest prowadzenia działalności gospodarczej, w sytuacji gdy przedmiotowa norma wyraźnie zezwala na prowadzenie takiej działalności po uzyskaniu stosownej zgody od podmiotu zarządzającego obiektem, a na którą to zgodę jednoznacznie wskazuje zawarta przez skarżącego umowa dzierżawy. Wskazując na powyższe, skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Prezesowi Urzędu Transportu Kolejowego, zobowiązanie organu do wydania postanowienia w terminie oznaczonym przez Sąd, wskazując na sposób załatwienia sprawy lub jej rozstrzygnięcie poprzez wydanie postanowienia o braku konieczności dokonywania uzgodnienia bądź o pozytywnym uzgodnieniu projektu decyzji oraz zasądzenie od strony przeciwnej kosztów postępowania według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi zaznaczono, że przedmiotowe warunki odnoszą się jedynie do sposobu użytkowania terenu, a nie do budowy na nim jakichkolwiek nowych obiektów budowlanych, co jednoznacznie wynika z treści samego wniosku. Na terenie objętym wnioskiem nie będą powstawały żadne nowe obiekty ani zmieniane dotychczas istniejące, zaś w latach 2012 – 2016 działał na nim punkt zbierania surowców wtórnych, stąd też wnioskowany sposób użytkowania faktycznie nie będzie nowy. Organ rozpoznający sprawę zaniechał dokładnego zbadania i wyjaśnienia stanu faktycznego i błędnie ustalił, że planowane przez skarżącego działania mają mieć miejsce w granicach linii kolejowej o znaczeniu państwowym lub obszarów przyległych do takiej linii. Wprawdzie linia kolejowa o znaczeniu państwowym przebiega w pewnej odległości od krańców terenu, na jakim skarżący planuje przedsięwzięcie, niemniej teren ten znajduje się poza terenem linii kolejowej jak i poza obszarem przyległym do takiej linii. W żadnym też wypadku nie należy też utożsamiać zastosowanego w art. 53 ust. 4 pkt 9a ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym pojęcia "obszarów przyległych do linii kolejowej o znaczeniu państwowym" z pojęciem "obszaru kolejowego", o którym mowa ustawie o transporcie kolejowym. Zakres pojęcia "obszarów przyległych do linii kolejowej o znaczeniu państwowym" należy odnosić do pojęcia "przyległy pas gruntu", o którym mowa w art. 4 pkt 3 w ustawie o transporcie kolejowym, a zatem należy go utożsamiać z gruntami wzdłuż linii kolejowych, usytuowanymi po obu ich stronach, przeznaczonymi do zapewnienia bezpiecznego prowadzenia ruchu kolejowego. Z pewnością obszar wydzierżawiony od [...]S.A. przez skarżącego, na którym planuje on prowadzić działalność, nie leży w granicach gruntów przeznaczonych do zapewnienia bezpiecznego prowadzenia ruchu kolejowego, gdyż znajduje się on w takiej odległości od linii kolejowej, w której przepisy prawa nie stawiają już żadnych ograniczeń w zakresie sytuowania obiektów budowlanych (teren inwestycji leży poza przyległym pasem gruntu). Z tego też powodu, w niniejszej sprawie w ogóle nie zachodziła potrzeba dokonywania uzgodnienia z Prezesem UTK. Samo wykorzystanie istniejącej na danym terenie zabudowy nie może być traktowane jako budowanie czy stawianie obiektów budowlanych. Pojęcie obszaru kolejowego jest bardzo szeroko opisywane w doktrynie oraz orzecznictwie. Nadto skarżący zwrócił uwagę, że zgodnie z art. 59 ust. 8 ustawy o transporcie kolejowym w przypadku wyrażenia przez podmiot zarządzający obiektem zgody dopuszczalne jest prowadzenie działalności gospodarczej na obszarze kolejowym. Odpowiedź na skargę złożył Prezes Urzędu Transportu Kolejowego, wnosząc o skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 2 P.p.s.a. i oddalenie skargi w całości. Organ podtrzymał dotychczas prezentowaną argumentację. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Na wstępie wskazać należy, że zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2022 r., poz. 2492) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Oznacza to, że sądy administracyjne nie orzekają merytorycznie, tj. nie wydają orzeczeń, co do istoty sprawy, lecz badają zgodność zaskarżonego aktu administracyjnego z obowiązującymi przepisami prawa, określającymi prawa i obowiązki stron oraz przepisami procedury administracyjnej, normującymi zasady postępowania przed organami administracji publicznej. Stosownie do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r., poz. 1634 – zwanej dalej P.p.s.a.) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. Z kolei zgodnie z art. 145 § 1 P.p.s.a.) w sytuacji, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, to – w zależności od rodzaju naruszenia – uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, albo stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem. Nie ulega natomiast wątpliwości, że zaskarżona decyzja lub postanowienie mogą ulec uchyleniu tylko wtedy, gdy organom administracji publicznej można postawić uzasadniony zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy to procesowego, jeżeli naruszenie to miało, bądź mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Wskazując na powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie rozpoznając niniejszą sprawę uznał, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Podstawę materialnoprawną kontrolowanych w sprawie postanowień stanowiły przepisy art. 53 ust. 4 pkt 9a i ust. 5 oraz art. 64 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Zgodnie z tymi przepisami: "[d]ecyzje, o których mowa w art. 51 ust. 1, wydaje się po uzgodnieniu z Prezesem Urzędu Transportu Kolejowego – w odniesieniu do obszarów przyległych do linii kolejowej o znaczeniu państwowym" (art. 53 ust. 4 pkt 9). "Uzgodnień, o których mowa w ust. 4, dokonuje się w tr,ybie art. 106 Kodeksu postępowania administracyjnego, z tym że zażalenie przysługuje wyłącznie inwestorowi. W przypadku niezajęcia stanowiska przez organ uzgadniający w terminie 2 tygodni od dnia doręczenia wystąpienia o uzgodnienie - uzgodnienie uważa się za dokonane" (art. 53 ust. 5). Zgodnie zaś z art. 64 ust. 1 ww. przepisy stosuje się odpowiednio do decyzji o warunkach zabudowy. Istotę sprawy stanowiło zagadnienie odmowy uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na utworzeniu punktu zbierania surowców wtórnych złomu, z wykorzystaniem istniejącego budynku zlokalizowanego na obszarze kolejowym linii kolejowej nr [...]oraz przyległym do obszaru kolejowego, związanego z linią kolejową nr [...], które to mają charakter linii kolejowych o znaczeniu państwowym. Należy zaznaczyć, że wbrew twierdzeniom strony skarżącej, organ nie przyjmował, że przy realizacji przedmiotowego zamierzenia budowlanego dojdzie do budowy nowych obiektów budowlanych. Treści kontrolowanych w sprawie postanowień nie nasuwają żadnych wątpliwości, że stanowiło ono tylko i wyłącznie o utworzeniu punktu zbierania surowców wtórnych "z wykorzystaniem istniejącego budynku". W tym też zakresie Prezes Urzędu Transportu Kolejowego nie wykroczył poza zakres przedstawionego mu do uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy. Również nie można przyjąć, że skoro w ramach realizacji przedsięwzięcia nie powstanie żaden nowy obiekt budowlany, to nie ma potrzeby dokonywania uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy. Konieczność ta wynika z art. 53 ust. 4 pkt 9 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym i jest zależna jedynie od położenia terenu, który stanowi przedmiot analizy pod względem warunków i zasad zagospodarowania. Uzgodnienie to zawiera ocenę planowanego do realizacji przedsięwzięcia dokonaną przez organ administracji, który wypowiada się w ramach właściwych mu kompetencji, czy jego realizacja stosownie do proponowanych warunków zabudowy nie pociągnie za sobą naruszenia przepisów, których stosowanie leży we właściwości rzeczowej organu uzgadniającego, a wykracza poza właściwość rzeczową organu administracji właściwego do ustalenia warunków zabudowy. Uzgodnienie stanowi zatem ocenę, czy zmiany będące następstwem realizacji proponowanych warunków zabudowy nie doprowadzą do naruszenia przepisów prawa (wyrok NSA z 27 kwietnia 2021 r. sygn. akt II OSK 2138/21). Organ uzgadniający nie ocenia sposobu prowadzenia postępowania głównego, ale odnosi się tylko do projektu decyzji w kontekście, czy jest on sprzeczny z przepisami prawa (wyrok NSA z 26 sierpnia 2010 r. sygn. akt II OSK 1278/09 oraz z 26 listopada 2010 r. sygn. akt II OSK 1804/09). Nie można również podzielić argumentacji strony skarżącej odnośnie błędnego określenia położenia planowanego przedsięwzięcia. Zgodnie z art. 53 ust. 4 pkt 9a ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym uzgodnienia dokonuje się w odniesieniu do obszarów przyległych do linii kolejowej o znaczeniu państwowym. Jak prawidłowo stwierdził organ, działki ewidencyjne objęte projektem decyzji znajdują się w granicach obszaru kolejowego związanego z odcinkiem [...]– [...]linii kolejowej nr [...]– [...] oraz przylegają do obszaru kolejowego związanego z linią kolejową nr [...][...]– [...]– granica państwa, które mają charakter linii kolejowej o znaczeniu państwowym. Ustalenie to znajduje swoje potwierdzenie w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 17 kwietnia 2013 r. w sprawie wykazu linii kolejowych o znaczeniu państwowym wraz z załącznikiem, gdzie wymieniono linię kolejową nr [...] (poz. 59) i 100 (poz. 67) jako linie mające znaczenie państwowe oraz w decyzji nr 14 Ministra Infrastruktury z dnia 18 września 2020 r. w sprawie ustalania terenów zamkniętych, przez które przebiegają linie kolejowe, gdzie w załączniku nr 6 pod poz. 1400, 1403 – 1407 i 1418 wymieniono wszystkie działki objęte projektem decyzji o warunkach zabudowy, jako te przez które przebiegają linie kolejowe, dla województwa [...] , a które stanowią tereny zamknięte zastrzeżone ze względu na obronność i bezpieczeństwo państwa. Spełniają one zatem warunek przyległości do linii kolejowej o znaczeniu państwowym (art. 53 ust. 4 pkt 9a ustawy z dnia 27 marca 2003 r. planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym). Skarżący nie podważył prawidłowości dokonanych w sprawie ustaleń stanu faktycznego odnośnie położenia linii kolejowych w stosunku do obszaru objętego projektem decyzji o warunkach zabudowy, zaś wskazania, że nie planował on budowy ani sytuowania jakichkolwiek obiektów budowlanych w ramach projektowanego zamierzenia budowlanego było zgodne z ustaleniami organu. W ocenie Sądu rozpoznającego niniejszą sprawę organ administracyjny, prowadząc kontrolowane postępowanie wyczerpująco zebrał i rozpatrzył materiał dowodowy, podejmując wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywatela, działając zgodnie z art. 7 oraz art. 75 i art. 77 § 1 K.p.a. oraz nie naruszając art. 7b K.p.a. Przechodząc do oceny stanowiska Prezesa Urzędu Transportu Kolejowego o braku możliwości dokonania uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy, odwołać należy się do definicji obszaru kolejowego z art. 4 pkt 8 ustawy z dnia 28 marca 2003 r. o transporcie kolejowym, która przede wszystkim wprowadza wymóg by budynki, budowle i urządzenia znajdujące się na nim pozostawały w funkcjonalnym związku z zarządzeniem, eksploatacją i utrzymaniem linii kolejowej oraz przewozu osób i rzeczy. Zgodnie z nią jest to "powierzchnia gruntu określona działkami ewidencyjnymi, na której znajduje się droga kolejowa, budynki, budowle i urządzenia przeznaczone do zarządzania, eksploatacji i utrzymania linii kolejowej oraz przewozu osób i rzeczy". Jak słusznie zwrócił uwagę Prezes Urzędu Transportu Kolejowego, powyższa definicja wprowadza zakaz sytuowania na takim obszarze obiektów niewymienionych w tym przepisie, a więc obiektów inne niż kolejowe. Ponieważ przedmiotowa inwestycja polegająca na utworzeniu punktu zbierania surowców wtórnych – złomu nie stanowi obiektu przeznaczonego do zarządzania, eksploatacji i utrzymania linii kolejowej oraz przewodu osób i rzeczy, dlatego też nie może się ona znajdować na obszarze kolejowym. Stanowisko powyższe, znajduje swoje odzwierciedlenie w utrwalonych poglądach judykatury, w których wykluczano możliwość dokonywania jakichkolwiek odstępstw od ściśle określonego charakteru tego obszaru, który ma aż nadto jasne przesłanie o wyjątkowym jego charakterze i wszelkie próby rozszerzenia tego pojęcia szczególnie w rodzaju "nie zabrania się" są pozbawione podstaw prawnych (por. wyroki NSA z 18 grudnia 2008 r. sygn. akt II OSK 1657/07; z 7 listopada 2013 r. sygn. akt II OSK 1276/12; z 23 kwietnia 2020 r. sygn. akt II OSK 1866/19 i 22 marca 2022 r. sygn. akt II OSK 714/21 – orzeczenia przywołane w niniejszym uzasadnieniu są dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem internetowym: orzeczenia.nsa.gov.pl). W niniejszej sprawie nie ulega wątpliwości to, że projekt decyzji zakłada realizację inwestycji, która nie spełnia przesłanek zawartych w definicji "obszaru kolejowego", tj. nie stanowi budowli przeznaczonej do zarządzania, eksploatacji i utrzymania linii kolejowej oraz przewozu osób i rzeczy. Nie ma przy tym znaczenia, że projektowane zamierzenie nie zakłada budowy nowych obiektów budowlanych, ale wykorzystanie już istniejących. Podstawowe bowiem pozostaje ustalenie, że nie pozostają one w związku z zarządzaniem, eksploatacją i utrzymaniem linii kolejowej oraz przewozem osób i rzeczy, ale z obsługą punktu zbierania surowców wtórnych. Ponieważ właśnie niezgodność planowanej inwestycji z powyższą decyzją "obszaru kolejowego" wykluczała możliwość dokonania uzgodnienia decyzji o warunkach zabudowy, Sąd rozpoznający niniejszą sprawę nie dopatrzył się naruszenia w sprawie art. 53 ust. 5 w związku z art. 64 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz art. 4 pkt 8 ustawy z dnia 28 marca 2003 r. o transporcie kolejowym jak również pozostałych przepisów wymienionych w skardze. Nie można dopatrzeć się naruszenia w sprawie § 1 pkt 14 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 6 kwietnia 2021 r. w sprawie przepisów porządkowych obowiązujących na obszarze kolejowym, w pociągach i innych pojazdach kolejowych oraz w pomieszczeniach przeznaczonych do obsługi podróżnych korzystających z transportu kolejowego na dworcach kolejowych w związku z art. 59 ust. 8 ustawy z dnia 28 marca 2003 r. o transporcie kolejowym. Wskazane przepisy stanowią przepisy porządkowe, które mają przede wszystkim na cele zapewnienia bezpieczeństwa osobom korzystającym z transportu kolejowego. Zakaz prowadzenia działalności gospodarczej, bez zgody zarządcy infrastruktury, zarządzającego obiektem infrastruktury usługowej, podmiotu zarządzającego dworcem kolejowym lub przewoźnika kolejowego w żaden sposób nie podważa prawidłowości kontrolowanych w sprawie rozstrzygnięć. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 P.p.s.a. orzekł, jak w sentencji. Sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym zgodnie z art. 119 pkt 2 P.p.s.a. wobec wniosku o skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym sformułowanego w odpowiedzi na skargę i braku żądania przez stronę skarżącą przeprowadzenia rozprawy, zgłoszonego w terminie wskazanym w tym przepisie. Ponadto zgodnie z art. 119 pkt 3 P.p.s.a. sprawa może być rozpoznania w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest m.in. postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które przysługuje zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie.