VII SA/Wa 1002/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Grzegorz Rudnicki (spr.) Sędziowie: sędzia WSA Andrzej Nogal asesor WSA Wojciech Białogłowski po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 6 listopada 2025 r. sprawy ze skargi A. S. i I. S. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia 6 marca 2025 r. znak: KOC 7440 /Ar/24 w przedmiocie zawieszenie postępowania oddala skargę

Uzasadnienie. Zaskarżonym postanowieniem z 6 marca 2025 r. znak KOC 440/Ar/24 Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Warszawie (dalej: "SKO") na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. w zw. z art. 144 k.p.a., po rozpatrzeniu wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy [...] z siedzibą w W. od postanowienia SKO z 15 listopada 2024 r. znak KO C 2435/Ar/24 – uchyliło to postanowienie. Uzasadniając postanowienie SKO wyjaśniło, że postanowieniem z 15 listopada 2024 r. znak KO C 2435/Ar/24 zawiesiło postępowanie w sprawie odwołań od decyzji Zarządu Dzielnicy [...] z [...] nr [...] ustalającej warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie czterech budynków mieszkalnych wielorodzinnych (do 81 lokali mieszkalnych) z garażem podziemnym i usługami w parterze na działkach nr ewid. [...] z obrębu [...] przy ul. P. i S. w Dzielnicy [...] W uzasadnieniu podano, że zgodnie z załączonymi do sprawy przez organ I instancji dokumentami (kopia mapy pn. "Plan Generalny Lotniska Chopina na lata 2021-2040 - koncepcja zagospodarowania lotniska", mapa z oznaczoną lokalizacją ww. działek) obszar ww. inwestycji określony wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy znajduje się na terenie objętym Planem Generalnym Lotniska Chopina na lata 2021 - 2040. Zawieszenie postępowania nastąpiło z uwagi na to, że zgodnie z art. 55 ust. 9 ustawy z 3 lipca 2002 r. Prawo lotnicze (Dz. U. z 2023 r., poz. 2110 ze zm.), dla terenów objętych planem generalnym sporządzenie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego zgodnego zatwierdzonym planem generalnym - jest obowiązkowe, a zgodnie z art. 62 ust. 2 ustawy z 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, jeżeli wniosek o ustalenie warunków zabudowy dotyczy obszaru, w odniesieniu do którego istnieje obowiązek sporządzenia planu miejscowego, postępowanie administracyjne w sprawie ustalenia warunków zabudowy zawiesza się do czasu uchwalenia planu. W związku z powyższym, na podstawie art. 62 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, postępowanie w sprawie przedmiotowych warunków zabudowy zostało zawieszone z urzędu. Na powyższe postanowienie, wnioskodawca wniósł wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. Podniesiono m.in., że SKO, poza wyjaśnieniem kwestii zlokalizowania przedmiotowej nieruchomości w granicach terenu objętego Planem Generalnym Lotniska Chopina, nie poddało jakiejkolwiek analizie okoliczności dotyczących możliwych przeszkód ze strony wysokości obiektów planowanych przez inwestora w sąsiedztwie lotniska, co jest naganne tym bardziej, że z akt sprawy wynika zarówno sposób zagospodarowania działek sąsiadujących z planowaną inwestycją, jak i ograniczona wysokość projektowanej zabudowy (maksymalnie 12 m);nie uwzględniono podobnej wysokości zabudowy na sąsiednich działkach przy ul. S. i ul. P. Ponadto wskazano, że dla przedmiotowego terenu obowiązują uchwały Rady m. st. Warszawy nr LXXXII/2746/2006 z 10.10.2006 r. ze zmianami Studium Uwarunkowań i Kierunków Zagospodarowania Przestrzennego m. st. Warszawy, które są wiążące przy tworzeniu planów miejscowych. Podniesiono, ze ww. ustalenia nie są sprzeczne z postanowieniami Planu Generalnego Lotniska Chopina i z ustaleniami ww. studium. Stwierdzono, że w tych okolicznościach, brak przesłanek do odstąpienia przez Kolegium od utrwalonej praktyki orzekania w sprawach ustalenia warunków zabudowy na obszarze objętym ww. planem generalnym przed uchwaleniem planu miejscowego zgodnego z ww. Planem Generalnym. Wniesiono o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz umorzenie postępowania w sprawie zawieszenia postępowania. SKO stwierdziło, że zgodnie z art. 55 ust. 9 ustawy z 3 lipca 2002 r. Prawo lotnicze (Dz. U. z 2023 r., poz. 2110 ze zm.) dla terenów objętych planem generalnym sporządzenie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego - zgodnego zatwierdzonym planem generalnym - jest obowiązkowe, z uwzględnieniem przepisów dotyczących terenów zamkniętych. Jeżeli teren zamknięty objęty planem generalnym utraci status terenu zamkniętego, sporządzenie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego - zgodnego z zatwierdzonym planem generalnym dla tego terenu jest obowiązkowe. Zgodnie z art. 62 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym jeżeli wniosek o ustalenie warunków zabudowy dotyczy obszaru, w odniesieniu do którego istnieje obowiązek sporządzenia planu miejscowego, postępowanie administracyjne w sprawie ustalenia warunków zabudowy zawiesza się do czasu uchwalenia planu. Przepisem art. 1 pkt 1 lit. a ustawy z 5 grudnia 2024 r. o zmianie ustawy - Prawo lotnicze (Dz. U. z 2025 r., poz. 31), który wszedł w życie 25 styczbia 2025 r., art. 55 ust. 9 ustawy Prawo lotnicze został uchylony. Odpadła zatem przyczyna zawieszenia postępowania w omawianej sprawie, tzn. nie ma już obowiązku sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego zgodnego z zatwierdzonym planem generalnym, dla terenu objętego planem generalnym i w związku z tym nie ma też obowiązku zawieszenia postępowania dla terenu objętego planem generalnym, zgodnie z art. 62 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. W tym stanie sprawy, nie mają znaczenia argumenty wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Z tym postanowieniem nie zgodzili się skarżący, wnosząc pismem datowanym na 5 kwietnia 2024 r. skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, zaskarżając je w całości. Skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonego postanowienia i o rozpoznanie skargi na rozprawie. Zarzucili SKO "wydanie postanowienia z naruszeniem prawa, a także nie informowanie ich pełnomocnika o prowadzeniu sprawy". W odpowiedzi na skargę SKO podtrzymało soje stanowisko, wnosząc o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t. jedn. Dz.U. z 2024 r., poz. 1267) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Oznacza to, że sądy administracyjne nie orzekają merytorycznie, tj. nie wydają orzeczeń, co do istoty sprawy, lecz badają zgodność zaskarżonego aktu administracyjnego z obowiązującymi przepisami prawa, określającymi prawa i obowiązki stron oraz przepisami procedury administracyjnej, normującymi zasady postępowania przed organami administracji publicznej. Z brzmienia zaś art. 145 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. jedn. Dz. U. z 2024 r., poz.935), zwanej dalej "p.p.s.a." wynika, że w wypadku, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas - w zależności od rodzaju naruszenia - uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, albo stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem. Nie ulega więc wątpliwości, że zaskarżona decyzja lub postanowienie mogą ulec uchyleniu tylko wtedy, gdy organom administracji publicznej można postawić uzasadniony zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy to procesowego, jeżeli naruszenie to miało, bądź mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Zgodnie z art. 135 p.p.s.a. Sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia. Biorąc pod uwagę powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdził, że zaskarżone postanowienie nie naruszało prawa a skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. Na wstępie wyjaśnić należy, że SKO trafnie dostrzegło zmiany w prawie, powodujące ustanie potrzeby zawieszenia postępowania odwoławczego. Przyczyną prawną zawieszenia z urzędu postępowania w sprawie zawisłej przed SKO był art. 62 ust. 2 u.p.z.p., zgodnie z którym jeżeli wniosek o ustalenie warunków zabudowy dotyczył obszaru, w odniesieniu do którego istnieje obowiązek sporządzenia planu miejscowego, postępowanie administracyjne w sprawie ustalenia warunków zabudowy zawiesza się do czasu uchwalenia planu. Taka okoliczność występowała w sprawie niniejszej w dacie zawieszenia postępowania – zgodnie bowiem z art. 55 ust. 9 ustawy z 3 lipca 2002 r. Prawo lotnicze, przewidującym w ówczesnym stanie prawnym, że dla terenów objętych planem generalnym sporządzenie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego - zgodnego z zatwierdzonym planem generalnym - jest obowiązkowe, z uwzględnieniem przepisów dotyczących terenów zamkniętych. Jeżeli teren zamknięty objęty planem generalnym utraci status terenu zamkniętego, sporządzenie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego - zgodnego z zatwierdzonym planem generalnym dla tego terenu jest obowiązkowe. Tym niemniej, taki stan prawny uległ zmianie, na co słusznie wskazało SKO w zaskarżonym postanowieniu, wyjaśniając, że art. 1 pkt 1 lit. a ustawy z 5 grudnia 2024 r. o zmianie ustawy - Prawo lotnicze (Dz. U. z 2025 r., poz. 31), który wszedł w życie 25 styczbia 2025 r., art. 55 ust. 9 ustawy Prawo lotnicze został uchylony. Odpadła zatem przyczyna zawieszenia postępowania w postaci obowiązku sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, zgodnego z zatwierdzonym planem generalnym, dla terenu objętego planem generalnym i w związku z tym nie ma już obowiązku zawieszenia postępowania o ustalenie warunków zabudowy dla terenu objętego planem generalnym, zgodnie z art. 62 ust. 2 u.p.z.p. Dlatego też zaskarżone postanowienie, wbrew skarżącym, nie naruszało prawa – w tym szczególnie przyjętego za podstawę prawną art. 138 § 1 pkt 2 w zw. z art. 144 k.p.a. - natomiast uwzględniało zaistniałe zmiany prawne i zostało podjęte słusznie w celu rozpoznania odwołań od decyzji Zarządu Dzielnicy [...] z [...] nr [...] ustalającej warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie czterech budynków mieszkalnych wielorodzinnych (do 81 lokali mieszkalnych) z garażem podziemnym i usługami w parterze na działkach nr ewid. [...] z obrębu [...] przy ul. P. i S. w Dzielnicy [...] Zarzut zaś skarżących niedoręczenia postanowienia ich pełnomocnikowi nie był zasadny już choćby z tej przyczyny, że z akt administracyjnych nie wynika, aby takiego pełnomocnika w postępowaniu przed SKO ustanowili. Wszelkie rozstrzygnięcia administracyjne, począwszy od decyzji o warunkach zabudowy, przesyłane były bezpośrednio skarżącym na ich adres. Podobnie, w sprawie zakończonej wyrokiem tut. Sądu z 12 grudnia 2023 r., sygn. akt VII SA/Wa 928/23, skarżący skargę sporządzili osobiście. W toku postępowania sądowego ustanowili wprawdzie procesowego pełnomocnika profesjonalnego, który sprecyzował ich zarzuty podniesione w skardze, ale pełnomocnictwa adwokackiego tegoż pełnomocnika do prowadzenia w imieniu skarżących sprawy przed organami administracji – w tym SKO - brak jest w aktach niniejszej sprawy. Zgodnie zaś z art. 33 § 3 zd. 1 k.p.a., pełnomocnik dołącza do akt oryginał lub urzędowo poświadczony odpis pełnomocnictwa. Obowiązkiem więc pełnomocnika jest dopilnowanie, aby organ wiedział o jego ustanowieniu. Z uwagi na powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji. Sprawa została rozpoznana w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 3 p.p.s.a.