VI SA/Wa 3967/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Dorota Dziedzic-Chojnacka Sędziowie: Sędzia WSA Grzegorz Nowecki Asesor WSA Maciej Borychowski (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 4 września 2025 r. w trybie uproszczonym sprawy ze skargi Z. K. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] października 2024 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną sportową do celu sportowego oddala skargę

Przedmiotem zaskarżenia do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego (dalej również: "WSA") w Warszawie jest decyzja Komendanta Głównego Policji (dalej: "Organ odwoławczy", "KGP") z dnia [...] października 2024 r. nr [...] (dalej: "zaskarżona decyzja"), utrzymująca w mocy decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] (dalej: "Organ I instancji") z dnia [...] września 2024 r. nr [...] ([...].) o cofnięciu wobec Z. K. (dalej: "Skarżący", "Strona") pozwolenia na posiadanie broni palnej do celu sportowego. Zaskarżona decyzja została wydana na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 i art. 268a ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r. poz. 572, dalej: "k.p.a.") oraz art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2024 r. poz. 485, dalej: "u.b.a."). Do wydania zaskarżonej decyzji doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy. Komendant Wojewódzki Policji w P. decyzją z dnia [...] września 2024 r. cofnął Skarżącemu pozwolenie na broń palną do celu sportowego w związku z ustaleniem, iż został on skazany za przestępstwo umyślne. Jako podstawę materialnoprawną rozstrzygnięcia Organ I instancji wskazał art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a u.b.a. W myśl wskazanych przepisów, pozwolenie na broń cofa się osobom skazanym prawomocnym orzeczeniem sądu za umyślne przestępstwo lub umyślne przestępstwo skarbowe. Przepisy te mają charakter obligatoryjny, wiążą zatem organy Policji w sposobie rozstrzygnięcia sprawy. Od decyzji Organu I instancji, pełnomocnik Skarżącego wniósł odwołanie do Komendanta Głównego Policji, zarzucając przedmiotowej decyzji naruszenie przepisów postępowania, a w szczególności: a) art. 6 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie, a tym samym niedziałanie na podstawie i w granicach przepisów prawa; b) art. 7 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie i niepodjęcie wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli; c) pominięcie istotnych faktów np. bardzo dobrej opinii o Skarżącym i w sposób rutynowy załatwienie przedmiotowej sprawy, bez rzetelnego sprawdzenia podstaw prawnych decyzji, a w szczególności wyroku karnego i podstawy skazania, która nie daje podstawy do cofnięcia Skarżącemu pozwolenia na broń palną; d) art. 8 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie i nieprzeprowadzenie postępowania w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej; e) błędne ustalenie stanu faktycznego w stopniu mającym wpływ na wynik w postępowaniu polegający na błędnych twierdzeniach dotyczących podstawy prawnej cofnięcia pozwolenia na podstawie art. 305 ust. 1 ustawy Prawo własności przemysłowej, a tym samym całkowicie zignorowanie argumentacji Skarżącego, w szczególności dotyczących okoliczności faktycznych, które stanowiły podstawę do wydania pozwolenia na broń, a następnie cofnięcia tego pozwolenia, z pominięciem ustalenia realnego zagrożenia do posługiwania się bronią do celu sportowego przez Skarżącego; f) dokonanie błędnych ustaleń prawnych i błędnej interpretacji przepisów, stanowiących podstawę wydania zaskarżonej decyzji. Nadto pełnomocnik w odwołaniu zarzucił naruszenie prawa materialnego, tj.: art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a ustawy o broni i amunicji, poprzez dokonanie błędnej wykładni tych przepisów i niewłaściwe ich zastosowanie poprzez przyjęcie, że skazanie Skarżącego za przestępstwo umyślne z art. 305 ust. 1 ustawy Prawo własności skutkuje obligatoryjnym cofnięciem pozwolenia na broń palną, co pozostaje w oczywistej sprzeczności z ugruntowanym piśmiennictwem i orzecznictwem wskazującym, że w przypadku skazania za taki czyn nie istnieją podstawy do cofnięcia w myśl art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a u.b.a. pozwolenia na broń palną do celu sportowego. Mając powyższe na uwadze pełnomocnik Skarżącego wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i umorzenie postępowania, ewentualnie uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia Organowi I instancji. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] października 2024 Organ odwoławczy utrzymał w mocy decyzję Organu I instancji o cofnięciu wobec Skarżącego pozwolenia na posiadanie broni palnej do celu sportowego. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji Organ odwoławczy wskazał, że zgodnie z art. 18 ust. 1 pkt 2 u.b.a., właściwy organ Policji cofa pozwolenie na broń, jeżeli osoba, której takie pozwolenie wydano należy do osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 2-6 u.b.a. Według Organu odwoławczego słusznie wobec Skarżącego, Organ I instancji zastosował pkt 6 lit. a tego przepisu, tj. zaliczył go do osób stanowiących zagrożenie dla siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego z uwagi na skazanie prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwa umyślne. KGP analizując materiał dowodowy ustalił, że Skarżący prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego w [...] z dnia [...].05.2022 r., sygn. akt II [...], na skutek apelacji utrzymanym w mocy wyrokiem Sądu Okręgowego w [...] z dnia [...].04.2024 r., sygn. akt IV [...], został uznany winnym popełnienia przestępstwa umyślnego z art. 305 ust. 1 ustawy Prawo własności przemysłowej i skazany na karę grzywny w wysokości 200 stawek dziennych po 10 zł każda. Organ odwoławczy wyjaśnił, że dyspozycja art. 15 ust. 1 pkt. 6 lit. a u.b.a. została bezsprzecznie spełniona – Skarżący został skazany prawomocnym wyrokiem sądu za popełnienie umyślnego przestępstwa. Okoliczność taka zdaniem Organu odwoławczego obliguje organy Policji do cofnięcia w myśl art. 18 ust. 1 pkt 2 u.b.a. pozwolenia na broń palną, na każdy rodzaj i bez względu na cel jej posiadania. W ocenie Organu odwoławczego, w świetle powyższego nie jest już konieczne przeprowadzenie dodatkowych dowodów, ponieważ zgodnie z wolą ustawodawcy taka osoba do czasu zatarcia skazania, broni posiadać nie może. Zdaniem Organu odwoławczego zaznaczyć przy tym należy, że dyspozycja art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a u.b.a. ma charakter obligatoryjny, a zatem ustawodawca nie tylko związał organy Policji w sposobie rozstrzygnięcia sprawy, ale także przyznał w ten sposób pierwszeństwo interesowi społecznemu przed słusznym interesem strony w posiadaniu prawa do broni. Jednocześnie według KGP argumentacja pełnomocnika Skarżącego odnosząca się do przepisu prawa materialnego, tj. art, 15 ust. 1 pkt 6 u.b.a., nie uwzględnia zmiany tego przepisu prawa, wprowadzonej ustawą z dnia 5 stycznia 2011 r. o zmianie ustawy o broni i amunicji oraz ustawy o wykonywaniu działalności gospodarczej w zakresie wytwarzania i obrotu materiałami wybuchowymi, bronią, amunicją oraz wyrobami i technologią o przeznaczeniu wojskowym lub policyjnym (Dz. U. Nr 38, poz. 195), która weszła w życie w dniu 10.03.2011 r. Organ odwoławczy podkreślił, że od tego dnia ocena tak organów Policji, jak i sądów administracyjnych w zakresie zaliczenia osób posiadających pozwolenia na broń (lub ubiegających się o pozwolenie) do kategorii osób określonych w przepisie art. 15 ust. 1 pkt 6 u.b.a. jest odmienna, ponieważ w obecnym brzmieniu tego przepisu prawa, ustawodawca nakazał cofnąć pozwolenie na broń (odmówić wydania) osobie prawomocnie skazanej za jakiekolwiek przestępstwo umyślne lub umyślne przestępstwo skarbowe oraz nieumyślne przestępstwo przeciwko życiu i zdrowiu oraz przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji popełnione w stanie nietrzeźwości lub pod wpływem środka odurzającego albo gdy sprawca zbiegł z miejsca zdarzenia. Organ odwoławczy podniósł, że obecna konstrukcja art. 15 ust. 1 pkt 6 w zw. z art. 18 ust. 1 pkt 2 u.b.a. nie pozostawia żadnych wątpliwości, że organ stosujący te przepisy, po stwierdzeniu zaistnienia przesłanki określonej w pierwszym z nich, obligatoryjnie musi wydać decyzję o cofnięciu pozwolenia na posiadanie broni. Zdaniem Organu odwoławczego bowiem każda z osób, która została skazana za umyślne przestępstwo lub umyślne przestępstwo skarbowe, niejako automatycznie stanowi zagrożenie dla siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego. W świetle powyższego okoliczności związane z dotychczasowym trybem życia Skarżącego i jego pozytywna opinia, na którą powołuje się pełnomocnik w odwołaniu, jest bez znaczenia dla sposobu niniejszego rozstrzygnięcia, skoro zagrożenie, o którym mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a u.b.a. wynika wprost z przepisu prawa materialnego. W opinii Organu odwoławczego również pełnomocnik Skarżącego nie kwestionuje, że Skarżący został skazany prawomocnym wyrokiem za przestępstwo umyślne, co powoduje, że do czasu zatarcia skazania, w myśl art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a u.b.a., broni posiadać nie może. Organ odwoławczy zauważył, że wyrok ten, ma więc dla organów Policji moc wiążącą w zakresie ustalania prawnych i faktycznych przesłanek cofnięcia pozwolenia na broń palną, choć samo skazanie strony wyrokiem sądu karnego nie miało z nią związku. Ponadto, odnosząc się do zawartego w odwołaniu wniosku o umorzenie postępowania administracyjnego, Organ odwoławczy wyjaśnił, że nie ma podstaw do takiego rozstrzygnięcia. Zgodnie bowiem z dyspozycją art. 105 § 1 k.p.a. organ administracji publicznej umarza postępowanie w całości albo w części, gdy z jakiejkolwiek przyczyny stało się ono bezprzedmiotowe. Zdaniem Organu odwoławczego postępowanie w sprawie cofnięcia Skarżącemu pozwolenia na broń nie jest - w świetle zgromadzonego materiału dowodowego - bezprzedmiotowe. KGP wskazał, że wystąpiły opisane przez ustawodawcę w art. 18 ust. 1 pkt 2 przesłanki, z którymi związał on określoną dla posiadacza pozwolenia na broń konsekwencję administracyjnoprawną, tj. obowiązek organu Policji cofnięcia decyzją administracyjną prawa do broni. Zastosowanie dyspozycji art. 105 § 1 k.p.a. na gruncie przedmiotowej sprawy nie jest więc możliwe. Pismem z dnia 15 listopada 2024 r. Skarżący wniósł do WSA w Warszawie skargę na zaskarżoną decyzję. Zaskarżonej decyzji Skarżący zarzucił: 1. naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy, w tym w szczególności: 1) art. 6 k.p.a. poprzez niezastosowanie, zarzucając, że organ administracji publicznej wydając zaskarżoną decyzję nie działał na podstawie i w granicach przepisów prawa; 2) art. 7 i 77 k.p.a. poprzez niezastosowanie, zarzucając że w toku postępowania Organ I instancji nie stał na straży praworządności oraz, że nie podjął wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli; 3) pominął istotne fakty (np. bardzo dobra opinia o Skarżącym, wywiad przeprowadzony przez lokalną jednostkę Policji) i w sposób rutynowy załatwił przedmiotową sprawę, bez rzetelnego sprawdzenia podstaw prawnych decyzji, w szczególności treści wyroku karnego i podstawy skazania, która nie daje podstawy do cofnięcia Skarżącemu pozwolenia na broń; 4) art. 8 k.p.a. poprzez nie zastosowanie, zarzucając że Organ I instancji nie prowadził postępowania w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej, organ nie wykazał się właściwą wnikliwością przy badaniu podstawy prawnej cofnięcia pozwolenia, a tym samym brak wskazania w orzeczeniu jej indywidualnego charakteru; 5) art. 7a w zw. z art. 81a k.p.a. poprzez rozstrzyganie wszystkich wątpliwości interpretacyjnych wyłącznie na niekorzyść Skarżącego, w szczególności: a) błędne ustalenie stanu faktycznego w stopniu mającym istotny wpływ na wynik postępowaniu, polegający min. na błędnych twierdzeniach dotyczących podstawy prawnej cofnięcia pozwolenia na podstawie art. 305 ust. I ustawy Prawo własności przemysłowej, a tym samym całkowite zignorowanie argumentacji Skarżącego, w szczególności dotyczących okoliczności faktycznych, które stanowiły podstawę do wydania Skarżącemu pozwolenia na broń; a następnie cofnięcia tego pozwolenia, z pomięciem ustalenia realnego stanu zagrożenia ze strony Skarżącego do posługiwania się bronią dla celów sportowych; b) dokonanie błędnych ustaleń prawnych i błędnej interpretacji przepisów, stanowiących podstawę wydania zaskarżonej decyzji. 2. naruszenie przepisów prawa materialnego, mający istotny wpływ na rozstrzygnięcie tj. naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 18 ust. 1 pkt. 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 u.b.a. poprzez dokonanie błędnej ich wykładni i niewłaściwe zastosowanie, w szczególności poprzez przyjęcie, że skazanie odwołującego się za przestępstwo - popełnienie umyślnego czynu określonego w art. 305 ust. 1 ustawy Prawo własności przemysłowej skutkuje obligatoryjnym cofnięciem pozwolenia na broń, co pozostaje w oczywistej sprzeczności z ugruntowanym piśmiennictwem i orzecznictwem wskazującym, że w przypadku skazania w oparciu o art. 305 ust. 1 ustawy Prawo własności przemysłowej w związku z art. 18 ust. 1 pkt. 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a u.b.a. nie istnieją podstawy do cofnięcia pozwolenia na broń do celów sportowych. Formułując powyższe zarzuty Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i umorzenie postępowania w tym zakresie. Ewentualnie wniósł o uchylenie decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Organowi I instancji. Skarżący także wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji z uwagi na brak legitymacji po jego stronie, a to w związku z ogłoszeniem upadłości w dniu [...].10.2023 roku przez Sąd Rejonowy w [...] - sygn. Akt [...], gdzie to syndyk powinien występować w sprawie. Skarżący podniósł, że jego zdaniem w niniejszej sprawie zachodzi nieważność postępowania przed Organem I instancji i Organem odwoławczym. Ewentualnie Skarżący wniósł o zawieszenie postępowania do czasu rozstrzygnięcia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie kolizji przepisów prawa upadłościowego i przepisów prawa administracyjnego (w tym p.p.s.a.). W uzasadnieniu skargi Skarżący podniósł, że w przypadku skazania za przestępstwo przeciwko mieniu Organ odwoławczy powinien cofnąć pozwolenie na broń tylko w sytuacji, w której charakter i okoliczności popełnienia tego przestępstwa wskazują, że zachodzi realna i rzeczywista obawa użycia przez tą osobę broni w sposób sprzeczny z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Zdaniem Skarżącego przyjęcie poglądu przeciwnego (to jest poglądu zgodnie z którym istnieje obowiązek cofnięcia pozwolenia na broń palną w przypadku skazania za jakiekolwiek przestępstwo przeciwko mieniu, własności przemysłowej) sprzeciwiłoby się bowiem celowi ustawy o broni i amunicji, którym jest m.in. przeciwdziałanie uzasadnionym zagrożeniom niewłaściwego użycia broni palnej. Ponadto Skarżący podkreślił, że w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji zarówno Organ I instancji jak i Organ odwoławczy nie wskazali okoliczności na podstawie których przyjęli, że istnieją podstawy do przyjęcia iż Skarżący nie będzie przestrzegać przepisów ustawy o broni i amunicji, a co najważniejsze nie dokonał właściwej subsumcji przepisów. Ponadto w opinii Skarżącego nie można przyjąć, iż sam fakt skazania za przestępstwo z art. w art. 305 ust. 1 ustawy Prawo własności przemysłowej z mocy prawa przesądza o tym, że Skarżący stwarza obawę nie przestrzegania przepisów ustawy o broni i amunicji, a tylko w takim przypadku istnieje prawny obowiązek cofnięcia pozwolenia na broń. Skarżący podniósł także, że w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji Organ I instancji oraz Organ odwoławczy nie wzięli pod uwagę treści i kwalifikacji prawnej art. 305 ust. 1 ustawy Prawo własności przemysłowej ani też jakichkolwiek dodatkowych okoliczności, a tym samym nie dokonały oceny, czy istnieją podstawy do przyjęcia, że dalsze posiadanie pozwolenia na broń przez Skarżącego rodzi obawę użycia broni w sposób sprzeczny z interesem bezpieczeństwa czy porządku publicznego. W szczególności zdaniem Skarżącego organy nie oceniły dotychczasowego sposobu posługiwania się bronią przez Skarżącego. Nie rozważyły, czy biorąc pod uwagę dotychczasowy tryb życia i bardzo dobrą opinię sporządzoną przez lokalną jednostkę Policji istnieją podstawy do przyjęcia, że dalsze posiadania przez Skarżącego broni zagraża życiu lub zdrowiu innych osób, rodzi obawę użycia broni użycia broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku prawnego. Skarżący wyjaśnił, że wbrew obowiązującym przepisom prawa - przyjęto bowiem, że popełnienie każdego i w jakiejkolwiek formie przestępstwa przeciwko mieniu skutkować musi cofnięciem pozwolenia na posiadanie broni palnej. W ocenie Skarżącego nie wzięto natomiast pod uwagę brzmienia i kwalifikacji prawnej skazania i okoliczności przemawiających przeciwko cofnięciu pozwolenia na broń. Zdaniem Skarżącego w sprawie nie przeprowadzono w sposób prawidłowy postępowania dowodowego oraz nie ustalono stanu faktycznego i prawnego (min. ogłoszenie upadłości Skarżącego). W opinii Skarżącego zarówno Organ I instancji, jak i Organ odwoławczy pominęły też bardzo istotny fakt powszechnie znany, który powinien zostać wzięty pod uwagę "z urzędu" (jawność systemu KRZ). Skarżący wskazał, że po ogłoszeniu upadłości stracił legitymację do występowania w jakichkolwiek sprawach i w przedmiotowej sprawie to syndyk masy upadłości powinien go reprezentować. Z tego względu Skarżący podnosi, że w sprawie zachodzi nieważność postępowania prowadzonego przez Organ I instancji i Organ odwoławczy. W odpowiedzi na skargę Organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Ponadto w odpowiedzi na skargę Organ odwoławczy wniósł o rozpoznanie sprawy na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm., dalej: "P.p.s.a."). Skarżący zawiadomiony o wniosku Organu odwoławczego o rozpoznanie sprawy na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym nie wniósł o przeprowadzenie rozprawy (k. 19 akt sądowych). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2024 r. poz. 1267), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów odnoszących się do słuszności rozstrzygnięcia. W ramach tej kontroli sąd stosuje przewidziane prawem środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). Z kolei zgodnie z art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935 z późn. zm., dalej: "P.p.s.a."), Sąd zobligowany jest do uchylenia decyzji bądź postanowienia lub stwierdzenia ich nieważności, ewentualnie niezgodności z prawem, gdy dotknięte są one naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeśli miało ono istotny wpływ na wynik sprawy, lub zachodzą przyczyny stwierdzenia nieważności decyzji wymienione w art. 156 k.p.a. lub innych przepisach. Nie jest przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi (art. 134 P.p.s.a.). W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) – c) P.p.s.a.), a także, gdy decyzja lub postanowienie organu dotknięte są wadą nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 P.p.s.a.). Innymi słowy wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, a nie zaś według kryteriów słusznościowych, na które przede wszystkim Skarżący się powołuje. Dokonując kontroli w wyżej zakreślonych granicach Sąd stwierdził, że skarga nie jest zasadna. Zdaniem Sądu, żadna z wyżej wskazanych przesłanek nie zaszła w sprawie, a zaskarżona decyzja Komendanta Głównego Policji, jak i utrzymana przez nią w mocy decyzja Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] września 2024 r., nie naruszają prawa. Wbrew zarzutom skargi, w ocenie Sądu, stan faktyczny w sprawie został ustalony przez organy prawidłowo i zgodnie z regułami wynikającymi z art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. Należy podkreślić, że sąd administracyjny nie ustala stanu faktycznego a jedynie wskazuje, które ustalenia organu zostały przez niego przyjęte, a które nie. W przedmiotowej sprawie Sąd przyjął za podstawę rozstrzygnięcia ustalenia faktyczne poczynione przez organy administracji publicznej, albowiem stan faktyczny został ustalony z zachowaniem reguł procedury administracyjnej. Ustalony w postępowaniu administracyjnym stan faktyczny stał się stanem faktycznym przyjętym przez Sąd (por. uchwała NSA z 15 lutego 2010 r., sygn. akt II FPS 8/09). Przesądzenie o prawidłowości przyjętych za podstawę zaskarżonego orzeczenia ustaleń faktycznych umożliwia ocenę procesu subsumcji tego stanu faktycznego pod mające zastosowanie w sprawie przepisy prawa materialnego. W rozpoznawanej sprawie przedmiotem kontroli sądu administracyjnego jest decyzja Komendanta Głównego Policji, utrzymująca w mocy decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] cofającą Skarżącemu pozwolenie na broń palną do celu sportowego, w związku z ustaleniem, że Strona została skazana za przestępstwo umyślne. W pierwszej kolejności Sąd odniesie się do najdalej idącego zarzutu skargi, tj. braku legitymacji procesowej Strony, skutkującej nieważnością postępowania przed organem I i II instancji. Formułując taki wniosek Skarżący powołała się na postanowienie Sądu Rejonowego w [...] z dnia [...] października 2023 r., sygn. akt [...], ogłaszające jego upadłość. W ocenie Skarżącego to syndyk powinien występować w sprawie. Sąd na podziela takiego stanowiska. Zgodnie z art. 144 ust. 1 ustawy z dnia 28 lutego 2003 r. Prawo upadłościowe (Dz. U. z 2025 r. poz. 614 z późn. zm.), po ogłoszeniu upadłości postępowania sądowe, administracyjne lub sądowoadministracyjne dotyczące masy upadłości mogą być wszczęte i prowadzone wyłącznie przez syndyka albo przeciwko niemu. Postępowania, o których mowa w ust. 1, syndyk prowadzi na rzecz upadłego, lecz w imieniu własnym (ust. 2). Natomiast, zgodnie z art. 61 Prawa upadłościowego, z dniem ogłoszenia upadłości majątek upadłego staje się masą upadłości, która służy zaspokojeniu wierzycieli upadłego. Z przedmiotowego przepisu wynika zatem, że masa upadłości, to majątek upadłego, który służy zaspokojeniu wierzycieli. Innymi słowy masa upadłości to przysługujące upadłemu aktywa majątkowe (prawa podmiotowe majątkowe, w szczególności prawo własności, środki pieniężne, z których jest możliwe zaspokojenie wierzycieli. W skład masy upadłości wchodzi zatem wszystko, co może być spieniężone, a tym samym ma szansę zostać użyte na zaspokojenie wierzytelności. Nie powinno zatem budzić wątpliwości, że przyznane Skarżącemu pozwolenie na broń palną do celu sportowego nie stanowi prawa o charakterze majątkowym, które mogłoby być spieniężone i przeznaczone na zaspokojenie wierzycieli. Pozwolenie na posiadanie broni palnej jest uprawnieniem osobistym i może być przyznane w drodze decyzji administracyjnej, po spełnieniu warunków określonych w rozdziale 2 u.b.a. Skoro, pozwolenie na broń nie wchodzi w zakres majątku, który po ogłoszeniu upadłości staje się masą upadłości, to nie zachodzi warunek określony w art. 144 Prawa upadłościowego i konieczność prowadzenia postępowania administracyjnego w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń przeciwko syndykowi – zamiast Skarżacemu. Tym samym, wbrew twierdzeniu Skarżącego, prawidłowo organy obu instancji jako stronę postępowania administracyjnego wskazały Skarżącego. Materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowiły przepisy art. 18 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a u.b.a. Zgodnie z art. 18 ust. 1 pkt 1 u.b.a., właściwy organ Policji cofa pozwolenie na broń, jeżeli osoba, której takie pozwolenie wydano, należy do grona osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 2-6 tej ustawy. W myśl art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a u.b.a., chodzi tu o osoby stanowiące zagrożenie dla siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego: skazane prawomocnym orzeczeniem sądu za umyślne przestępstwo lub umyślne przestępstwo skarbowe. W rozpoznawanej sprawie podstawą do cofnięcia Skarżącemu pozwolenia na posiadanie broni palnej do celów sportowych był prawomocny od dnia 26 kwietnia 2024 r. wyrok Sądu Rejonowego w [...] II Wydział Kamy z dnia [...] maja 2022 r., sygn. akt II [...], którym uznano go winnym popełnienia przestępstwa umyślnego z art. 305 ust. 1 ustawy z dnia 30 czerwca 2000 r. – Prawo własności przemysłowej (przestępstwo polegające na oznaczaniu w celu wprowadzenia do obrotu towarów podrobionym znakiem towarowym lub zarejestrowanym znakiem towarowym, którego sprawca nie ma prawa używać, lub dokonywaniu obrotu tak oznaczonymi towarami). Za popełnienie tegoż przestępstwa Skarżacy został skazany na karę grzywny w wysokości 200 stawek dziennych po 10 zł każda (k. 48 akt administracyjnych). Nie budzi wątpliwości Sadu, że przestępstwo stypizowane w art. 305 ustawy z dnia 30 czerwca 2000 r. Prawo własności przemysłowej (Dz. U. z 2023 r. poz. 1170). można popełnić wyłącznie umyślnie. W przypadku tego przestępstwa w postaci dokonywania obrotu towarami (np. papierosami) sprawca musi działać w zamiarze bezpośrednim bądź ewentualnym, innymi słowy musi chcieć lub godzić się na to, że nie mając do tego uprawnień, dokonuje obrotu towarami oznaczonymi podrobionym znakiem towarowym. W obu przypadkach sprawca musi mieć świadomość tego, że dokonuje czynności w odniesieniu do znaku towarowego, którego nie ma prawa używać, musi mieć więc świadomość co do charakterystyki towarów stanowiących przedmiot czynności wykonawczej (zob. wyrok SA w Warszawie z 28.06.2017 r., II AKa 133/17, LEX nr 2337045). W sprawie zatem została spełniona przesłanka cofnięcia pozwolenia na broń, określona w art. 18 ust. 1 pkt 2 u.b.a., gdyż skarżący stał się osobą, o której mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a u.b.a. Sąd zauważa, że konstrukcja art. 15 ust. 1 pkt 6 w związku z art. 18 ust. 1 pkt 2 u.b.a. nie pozostawia żadnych wątpliwości, że organ stosujący te przepisy, po stwierdzeniu zaistnienia przesłanek, określonych w pierwszym z nich, obligatoryjnie musi wydać decyzję o cofnięciu decyzji o pozwoleniu na broń. Każda z osób, która została skazana za umyślne przestępstwo lub przestępstwo skarbowe, niejako automatycznie stanowi zagrożenie dla siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego. Bez znaczenia są wówczas takie okoliczności, jak: nienaganna opinia, czy okoliczności dotyczące charakteru i wagi przestępstwa, którego skarżący się dopuścił. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 16 kwietnia 2025 r., sygn. akt II GSK 1791/24 wskazał, że "Przesłanka zagrożenia porządku lub bezpieczeństwa publicznego jest zawsze spełniona, gdy wnioskodawca zostanie skazany prawomocnym wyrokiem za przestępstwa wymienione w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy z 1999 r. o broni i amunicji. Organy nie muszą wówczas prowadzić rozważań co do wpływu konkretnego wyroku skazującego na rozstrzygnięcie w przedmiocie udzielenia pozwolenia na broń (lub jego cofnięcia. "W orzecznictwie sądowoadministracyjnym przyjęto też, że jeżeli o pozwolenie na broń ubiega się osoba, która została prawomocnie skazana za przestępstwo wymienione w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, organy Policji są zobowiązane odmówić wydania pozwolenia na broń, przy czym wystarczającym ustaleniem faktycznym uzasadniającym taką decyzję jest tylko ustalenie, że osoba ta została prawomocnie skazana za przestępstwo wymienione w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji.". Sprawy dotyczące cofnięcia pozwolenia na broń nie mają charakteru uznaniowego. Zawarte w treści art. 18 ust. 1 u.b.a. sformułowanie "cofa pozwolenie na broń" oznacza, że decyzja w sprawie cofnięcia pozwolenia na broń nie jest decyzją wydawaną w granicach uznania administracyjnego, lecz ma charakter decyzji związanej. Przepis ten nakłada na organ Policji obowiązek wydania decyzji o cofnięciu pozwolenia na broń w przypadku zaistnienia przesłanek określonych w art. 15 ust. 1 pkt 2-6 ww. ustawy. Katalog wymieniony w tym przepisie ma charakter zamknięty. W związku z tym, organy policji nie mają obowiązku badania, czy dana osoba stanowi zagrożenie dla porządku i bezpieczeństwa publicznego, uzasadniające cofnięcie jej pozwolenia na broń, gdyż stosownej oceny dokonał już ustawodawca. Tym samym nie zasługuje na aprobatę twierdzenie Skarżącego zawarte w uzasadnieniu skargi o konieczności zbadania przez Policję czy zachodzi realna i rzeczywista obawa użycia broni w sposób sprzeczny z interesem bezpieczeństwa i porządku publicznego. W ocenie Sądu, KGP słusznie wskazał w zaskarżonej decyzji, że ustawodawca sam rozstrzygnął, że istnienie zagrożenia dla porządku lub bezpieczeństwa publicznego uzasadnia sam fakt skazania za przestępstwo umyślne. Decyzja o cofnięciu pozwolenia na broń nie ma charakteru środka karnego, lecz administracyjnoprawny. Ustawodawca uznał bowiem, że sam fakt skazania prawomocnym orzeczeniem sądu za umyślne przestępstwo lub umyślne przestępstwo skarbowe, jest samoistną przesłanką do cofnięcia pozwolenia na broń. Popełnienie bowiem wskazanego czynu (jego dokonanie) świadczy, że dana osoba nie daje rękojmi zachowania postawy, jaką - w ocenie ustawodawcy - powinien dochowywać posiadacz broni. Broń oraz amunicja ze względu na potencjalnie możliwe wywołanie nimi zagrożenia dla życia lub zdrowia ludzkiego, musi podlegać reglamentacji, zaś dostęp do nich mogą mieć tylko osoby przestrzegające porządku prawnego. Z tego też względu przepisy dopuszczające jednostki do posiadania broni i amunicji muszą być wykładane możliwie rygorystycznie. Ma to szczególne znaczenie wobec art. 38 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, w myśl którego Rzeczpospolita Polska zapewnia każdemu człowiekowi prawną ochronę życia. Ścisła, daleko idąca reglamentacja i kontrola dostępu do broni jest właśnie elementem tej ochrony, tym samym restrykcyjne rozumienie przepisów o dostępie do broni i amunicji wypływa z samej ustawy zasadniczej. Pamiętać nadto należy, że prawo do posiadania broni nie należy w Polsce do praw obywatelskich gwarantowanych w Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, lecz stanowi pewnego rodzaju przywilej. Prawo do posiadania broni ma w świetle ustawy o broni i amunicji reglamentacyjny charakter, zatem osoby posiadające pozwolenie na broń, a także ubiegające się o takie pozwolenie, powinny w sposób szczególny unikać kolizji z prawem i należy od nich wymagać nieskazitelnej postawy. Wymaga zaznaczenia, że przedmiotem niniejszego postępowania administracyjnego jest jedynie ustalenie, czy zachodzą określone w ustawie o broni i amunicji przesłanki cofnięcia pozwolenia na broń, a zatem czy fakt skazania za przestępstwo, spełnia przesłanki określone w art. 15 ust. 1 pkt 6 u.b.a. Ustalenie zatem, że Skarżący został skazany za przestępstwo umyślne jest dla organów Policji wiążące w sprawie cofnięcia pozwolenia na broń. Tym samym za niezasadne uznać należy podnoszone w skardze zarzuty naruszenia prawa materialnego – art. 18 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a u.b.a. Nietrafione są także wskazane przez Skarżącego zarzuty naruszenia przepisów postępowania. W ocenie Sądu, organy Policji przeprowadziły postępowanie dowodowe zgodnie z zasadami, określonymi w art. 6, art. 7, art. 8, art. 75 § 1, art. 77 § 1, art. 78 § 1, art. 80 i na tej podstawie ustaliły, że zachodzą przesłanki z art. 18 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a u.b.a. Orzekające w sprawie organy w sposób prawidłowy zebrały i oceniły materiał dowodowy sprawy, a także dokonały prawidłowej wykładni przepisów ustawy o broni i amunicji, mających zastosowanie w ustalonych w postępowaniu okolicznościach faktycznych sprawy. W sprawie nie było również wątpliwości co do treści normy prawne oraz co do stanu faktycznego. Zatem za niezasadny należało również uznać zarzut naruszenia art. 7a w zw. z art. 81a k.p.a. Brak zatem podstaw faktycznych i prawnych do uwzględnienia złożonej w niniejszej sprawie skargi. Niewątpliwie organy Policji, dokonując oceny przepisów i stanu faktycznego, muszą realizować swe zadania w sposób odpowiadający uzasadnionemu interesowi obywatela, chyba że wchodzi on w konflikt z interesem ogólnym. Z takim właśnie przypadkiem organy obu instancji miały do czynienia w niniejszej sprawie i dokonując oceny materiału dowodowego, podjęły decyzje kierując się celami wskazanymi w przepisie art. 15 ust. 1 pkt 6 u.b.a., przedkładając interes społeczny nad interesem skarżącego (por. wyrok NSA z 26 sierpnia 2011 r. II OSK 1246/10). W tym stanie rzeczy Sąd, nie dopatrując się w sprawie – wbrew zarzutom/argumentacji skargi – naruszenia przepisów postępowania oraz przepisów prawa materialnego, jak również nie stwierdzając tego rodzaju uchybień, które mogłyby mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia, a które Sąd obowiązany jest badać z urzędu, na podstawie art 151 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku. Wszystkie orzeczenia krajowych sądów administracyjnych powołane w niniejszym uzasadnieniu, dostępne są w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych CBOSA pod adresem http://orzeczenia.nsa.gov.pl . Należy również wskazać, że złożona w tej sprawie skarga została przez Sąd rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym, zgodnie z art. 119 pkt 2 w zw. z art. 120 P.p.s.a., z uwagi na spełnienie ustawowych przesłanek. Stosownie do art. 119 pkt 2 P.p.s.a. sprawa może być rozpatrzona w trybie uproszczonym jeżeli strona zgłosi wniosek o skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym, a żadna z pozostałych stron w terminie czternastu dni od zawiadomienia o złożeniu wniosku nie zażąda przeprowadzenia rozprawy. Sprawa w takim przypadku rozpoznawana jest na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów – art. 120 P.p.s.a.